ดู: 221|ตอบกลับ: 2

{ นอกเมืองเป่ยผิง } เทือกเขาซีซาน ♦ 太行山

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-11 01:22:23 |โหมดอ่าน


เขาซีซาง ♦ 太行山

{ นอกเมืองเป่ยผิง }




มหาโตรก กำแพงฟ้า ภูผาเมฆ
เป็น 1 ใน 2 เทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดของเป่ยผิง หากพูดถึงเทือกเขาเยียนซานทางทิศเหนือ
ของเป่ยผิงที่ทอดแนวยาวไปทางตะวันตก ก็ไม่อาจละเว้นการพูดถึงเทือกเขาซีซาน 
หรือ เรียกอีกอย่างว่า เทือกเขาไท่หาง บนซีซาน มีป่าไม้หนาทึก ทะเลหมอก 
มีวัดวากระจายตามภูเขา และมีถ้ำกลางหุบเขาลึก ประกอบเป็นทัศนียภาพธรรมชาติที่สวยงาม
เหมือนอยู่แถบตอนใต้แม่น้ำแยงซี ดังนั้น ผู้คนแต่โบราณจึงไม่วายชื่นชมว่า
 "เดินตามเขาเขียวเหมือนอยู่ในภาพเขียน นกบินไปมาเป็นคู่ๆ เหมือนอยู่ตอนใต้แม่น้ำฉางเจียง"
 














  

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

289

กระทู้

2400

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115795823
เงินตำลึง
2000145371
ชื่อเสียง
271985
ความหิว
418

Super VIP PETใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาขอมใบรับรองภาษาไต้หวันตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่

คุณธรรม
16423
ความชั่ว
9300
ความโหด
23543
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-10-11 16:47:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-10-11 18:08

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 165
สวีทหวาน (4)

         หย่งเยี่ยพาเดินทางไปยังทางตะวันตกของเป่ยผิงไปเทือกเขาซีซานกว่าเจ็ดสิบลี้ถึงตีนเข้าทางเดินขึ้น ผคองดรุณีน้อยอ้อนแอ้นอรชรระยะทางไกลผสมกับแดดที่ส่อง ฝ่าเดินกันไปไม่ยอท้อต่ออุปสรรคตั้งใจจะพามาชมทิวเขาที่นี่ตั้งแต่แรก ยิ่งเดินขึ้นมายิ่งทำให้สัมผัสถึงหมอกหนาทีละนิด

          "หมอกค่อยๆหนาราวกับซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างไว้ ปวดขา…." พึมพำอุบอิบปวดขาเรียวเล็กทั้งสองข้าง ไม่ได้อึดถึกทนดั่งสามี พอขึ้นจนเจอกับละอองหมอกอากาศเย็นชื้น ไม่ร้อนเหมือนตอนเดินทางมา


          ขึ้นถึงเชิงเขาทั้งสองโอบกอดมองทะเลหมอกที่ปกคลุมด้านล่างจนมองไม่เห็นแม้แต่ทางลงและเชิงผาความงามอันน่ามหัศจรรย์ของทะเลหมอก ทัศนียภาพสวยงาม สะพรั่งไปด้วยดอกไม้ที่มีสีสันสวยงาม เป็นภาพที่งดงามจับตาราวกับหลุดมาจากสรวงสวรรค์

          นัยน์เดียวดายเหลือบเห็นโขดหินขนาดใหญ่ที่พอจะให้ทั้งสองนอนแผ่ราบจึงจูงมือเล็กขาวเดินพาไปนั่งนอนเล่นกันตามประสีประสาคู่รัก ฝูงนกเขาบินวนร่อนเกาะตามกิ่งไม้บุปผางามแรกแย้มร่วงโรย

         อิงฮวาน้อยนั่งซบอยู่บนตัวชายหนุ่มราวกับอีกคนเป็นเตียงฐานรองโขดหิน ร่างกายทั้งสองแนบชิดกว่านอนเล่นธรรมดาทั้วไป เวลาอยู่กับหย่งเยี่ยมักจะไม่หวงเนื้อหวงตัว ไม่แปลกที่เวลาเดินผ่านผู้คนสายตาที่จับจ้องบ้างก็อิจฉาตาร้อน บ้างก็แทบสำลักคนทั้งคู่สวีทหวาน "ท่านพี่เจ้าคะ ที่นี่ลมพัดเย็นสบายได้บรรยากาศธรรมชาติบนทิวเขาสูง อากาศบริสุทธิ์มันสดชื่นจริงๆ อ่า…"

          "บริสุทธิ์เหมือนกับเจ้า" เสียงทุ้มพร่าบอกตอบกลับเกลี่ยนวลแก้มบางมอบความอ่อนโยน ที่มีไว้ให้นางคนเดียว ส่วนหนึ่งส่วนสำคัญในชีวิตที่ไม่อาจปละปล่อยให้หลุดมือ หัวใจตายด้านที่หวังพึ่งการผจญภัยในรูปแบบใหม่ๆถูกชโลมลูกแมวไร้เดียงสาตาแป๋วที่เข้ามาก่อกวน

          "อื้อหือ อ่า...ใช่แล้ว น้องมีเรื่องอยากบอกให้พี่เยี่ยทราบมันเป็นเรื่องนานมาแล้ว คืออย่างนี้นะ… ตอนที่ข้าเป็นเสมียนถูกส่งไปจวนอู่โหวฝึกงานอยู่ที่นั้นด้วย ทำให้….อื้อออ ข้ารู้เรื่องภูมิหลังท่านพี่มาบ้าง แต่ถ้าท่านพี่ไม่อยากฟัง ข้าจะไม่รื้อฟื้นให้ความมากก็ได้นะเจ้าคะ" เสียงหวานใสดั่งแก้วลังเลเลิ่กลั่กกระพริบตาปริบๆกลัวถูกโกรธ "น้องขอโทษ…พี่เยี่ยไม่โกรธข้านะ"

          ตอนแรกที่ฟังฉายแววประหลาดใจ ความบังเอิญและโชคชะตาชักนำพาให้นางรู้เรื่องในอดีตที่ปกปิดของเขา "ข้าไม่โกรธ เรื่องมันผ่านมานานแล้วหลายสิบปี" ไม่เคยคิดโกรธเคืองอันใด นั่นมันอาจจะเป็นเรื่องดีแม้ว่าช่วงแรกๆที่ถูกขับไล่ออกจากจวนพร้อมมารดาและพี่ชายจะลำบาก แต่พวกเขาก็สร้างครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ด้วยกัน มันอาจจะดีด้วยซ้ำที่ถูกไล่ออกมา

          "ที่แห่งนั้นทำให้ข้าได้เจอกับพ่อบ้านเฒ่าที่สอนแล้วไขข้องกระจ่างใส ว่าอาการใจเต้นแรงยามอยู่ใกล้ท่าน ยามถูกท่านสัมผัสสาเหตุเกิดขึ้นเพราะอะไร.... พ่อบ้านบอกว่าข้าน่ะ.... หลงรักพี่เยี่ยเข้าเต็มเปา" ย้อนคิดก็ตลกไม่น้อย ช่วงที่ไม่รู้ใจตัวเอง คิดว่าเป็นโรคหัวใจกำเริบหรือเป็นโรคหัวใจอะไรที่มันร้ายแรง "ไม่แฟร์เลยสักนิด... ข้าแอบชอบท่านอยู่ฝ่ายเดียวได้ไงกันนะ"

          หย่งเยี่ยเกือบจะหลุดยิ้มลูกแมวขู่ฟ่อใส่เกาคางเบาๆ "สัมผัสแบบใด หื้ม" พอจี้คำถามเข้าใส่อิงฮวาน้อยหน้าแดงก่ำป่านมะเขือเทศสุก ผลมะเขือเทศลูกนี้น่ากัดลิ้มรสความหวานฉ่ำ

          "สัมผัส....แบบ... ไม่เอาข้าเขิน!"

          สนทนาพาทีปรับสาธุสุขดิบเพลินตาชมวิวทิวทัศน์กลีบดอกไม้หอม บรรยากาศร่มรื่นแสงแดดอ่อนๆที่คอยโอบแผ่ถูกบดบังด้วยต้นไม้ใหญ่ เสียงนกเสียงกาดั่งคลอ ขณะนั้นนกบินนำจดหมายมาส่งจ่าหน้าถึงอิงฮวา แกะปล้องม้วนไม้ไผ่อันเล็กๆที่ผูกติดเปิดอ่าน "อ๊ะ… พี่สาวหลานส่งจดหมายกลับมาหาข้าแล้ว" ขยับตัวนอนเอนให้ร่างสูงเห็นเนื้อหาภายในที่เขียนได้สะดวกๆ ไม่มีอะไรที่จะปกปิดบังต่อกันซึ่งกันและกันอยู่แล้ว



ถึงน้องอิงฮวา

         เจี่ยเจียผ่านมาทางจางเย่… พบสถานที่วิเศษยิ่งน่าสนใจที่หนึ่งเรียก ‘หอจุ้ยหลิงหลง’ ฟังว่าเจ้ามีปัญหากลัดกลุ้มใจ ขอบอกโดยไม่ปิดบังคืนแรกของเจี่ยเจียเพราะบุรุษไร้ประสบการณ์ ทำให้เจ็บปวดทรมานอย่างถึงแก่น หลังจากนั้นร่างกายไม่ได้รับการเยียวยาสภาพจิตใจล่วงดิ่งสู่เหวเช่นกัน ยังดีที่ความรักช่วยประคับประคองถึงอย่างนั้นอาจจะไม่เพียงพอหากเจ้าต้องการทายาทไว้เชยชม.. เรื่องราวในห้องหอสำหรับนักวิชาการคงเป็นเรื่องยากในแง่ปฎิบัติจริงสำหรับสายทฤษฎี
          แน่นอนเจี่ยเจียตระหนักในปัญหาของน้องสาวไม่นิ่งนอนใจ.. ได้สรรหา ‘ปรมาจารย์’ ด้านนี้เอาไว้แล้ว เจ้ามาที่หอจุ้ยหลิงหลงบอกต่อคนดูแลได้ว่าจากการแนะนำของ ‘คุณหนูฮวายวี่’ เตรียมเงินมาให้พอเพียงอย่าได้อายครู่เพราะหวังรู้วิชา เมื่อพบเถ้าแก่กู่...บุคคลเช่นนี้จะสามารถไขปัญหาของน้องสาวได้
เจี่ยเจี่ย




          "ปรมาจารย์!!!? คิดไว้แล้วเชียวพี่สาวหลานจะต้องช่วยได้จริงๆด้วย พี่เยี่ยเจ้าคะ นี่ๆๆ ข้าเจอคนที่จะสอนเรื่องเข้าหอแล้ว ท่านไม่ต้องไปเรียนกับคุณชายเผิงอีกต่อไป ปล่อยให้ข้าศึกษาดีกว่ามันก็อาจจะเหมือนอ่านตำราหาความรู้…." แย้มยิ้มเบิกบานใจเตรียมเงินมาให้พออย่างนั้นหรอ ค่าคงค่าครูคงจะแพงน่าดู แต่เพื่อให้พี่เยี่ยมีความสุขเท่าไหร่ก็ยอมจ่าย "หอจุ้ยหลิงหลงที่จางเย่ เห็นทีต้องไปเสียหน่อยแล้วกระมัง"

          "ฮวาเอ๋อร์ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าดีกว่า เผิงเป็นปรมาจารย์ชั้นสูง เรื่องนั้นปล่อยให้ข้าจัดการ" ตากระตุกๆเมื่อคนตัวเล็กจะศึกษาซ้ำยังทำให้นางถึงขั้นวิตก

          "ยังไม่ลองเลยจะรู้ได้ยังไงว่า ข้าเรียนได้หรือไม่ได้ ข้าเป็นถึงขั้นนักวิชาการเชียวนะ! เรื่องศึกษาหาความรู้ไม่ต้องเป็นห่วงข้าน่ะทำได้สบายอยู่แล้ว พี่เยี่ยอย่าได้กังวลพี่มีหน้าที่และภาระอันยิ่งใหญ่ เป็นถึงกัปตันซางอินคอยคุมดูแลพี่น้องๆ ไหนจะต้องตามหาลายแทงออกล่าขุมทรัพย์รวมทั้งตามหาเคล็ดวิชาหมินเยว่ ผจญภัยกับพวกพ้อง ไม่รวมที่ท่านต้องตามหาพี่ชายอีก" พูดเป็นฉากๆ มือเล็กนุ่มนิ่มลูบแผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลต่างๆนาๆ น่าเกรงขามน่าหลงใหล รอยแผลเหล่านี้เข้ากันดี....

          จะต่อรั้นต่อเถียงไม่ใช่อุปนิสัยจึงเลือกที่จะเงียบเปลี่ยนชวนคุยเรื่องอื่น ใจวนกระวายคนสอนหากเป็นบุรุษนางไม่ถูกหลอกกินเต้าหูรึ หย่งเยี่ยลุกพาเดินต่อเมื่อนอนพักได้สักชั่วยามสูดกลิ่นกายดอกอิงฮวาหอมๆ "ฮวาเอ๋อร์ชอบลูบหน้าท้องข้าถึงขนาดนั้นเชียว"

          ".....งื้ออออ หน้าท้องซิคแพคพี่เยี่ยเรียงตัวสวยกล้ามเนื้อน่ากัดน่าขยำ" ไม่ให้ลูบของสามีแล้วจะให้ไปลูบของใครเล่า เดินเตาะแตกเคียงข้างใกล้ชิดกัน ลำตัวใหญ่โอบกอดนางไว้มิดตัวมันให้ความอบอุ่นกับนุ่มนิ่มน้อยผู้ขี้เหงา

          "แล้วถ้าข้าทำเช่นนี้บ้างล่ะ?" มือหนาทั้งสองประชิดเอวคอดเล็กจั๊กจี้แกล้งอิงฮวาหยอกล้อหวานละมุน ร่างเรียวบอบบางสะดุ้งวี๊ดว๊ายหัวเราะลั่นนิ้วจั๊กจี้หัวเราะแทบขาดใจ พยายามหยอกล้อฮูหยินตามที่เห็นคู่รักคู่อื่นมักทำกัน เสียงหวานๆครางร้องไพเราะเสนาะหูประดุจขับขานทุกครั้งที่บรรจงใช้นิ้วมือหยอกล้อเข้าที่เอวเล็กๆ

          "ฮ่าฮ่าๆๆๆ พี่เยี่ยแกล้งข้าาาาาา อ๊ะ....ฮ่าๆๆๆ" ร้องโวยวายหัวเราะอารมณ์ดีกว่าจะเลิกแกล้งหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว สามีนางขี้แกล้งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ไม่ได้การเห็นทีคืนนี้ต้องแกล้งกลับ ชูมือทั้งสองทำหน้าอ้อนๆ "อุ้มหน่อยๆ ข้าเดินไม่ไหวแล้ว" อิริยาบถที่ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูในคราวเดียวกันอดไม่ได้ที่จะถูกผู้เป็นสามีกลั่นแกล้งต่อ แขนแกร่งแข็งแรงอุ้มหิ้วช้อนฮูหยินขึ้นพาเดินต่อ

          นำทางเดินชมขุนเขามองข้างล่างเห็นทะเลหมอกตระการตา คุ้มค่ากับการพาคนรักตัวน้อยมาพักผ่อนหย่อนใจสร้างสายสัมพันธเชื่อมรักไม่ให้ขาดหาย


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +7 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 18:14
คุณได้รับ --10 คุณธรรม +8 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 16:52
คุณได้รับ +5 ความชั่ว +39 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 16:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเกราะจื่ออู้
เสื้อมรกต
ผ้าปิดปากสีม่วง
กระบี่ซามูไรรุ่นแรก
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x3
x2
x72
x1
x2
x7
x370
x102
x18
x1
x2
x1
x1
x2
x1
x1
x30
x7
x15
x1
x5
x1
x1
x2
x4
x3
x20
x4
x4
x4
x4
x72
x1
x161
x5
x92
x270
x4
x1
x100
x1
x3
x11
x5
x9
x6
x87
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x42
x1
x54
x17
x2
x2
x26
x15
x122
x175
x124
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2079
x11
x1419
x31
x2000
x2223
x24
x223
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2468
x1900
x51
x3200
x141
x197
x5
x20
x80
x57
x1371
x3628
x1723
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x269
x224
x376
x5
x25
x566
x3138
x11
x106
x267
x1633
x420
x9303
x141
x94
x20
x1933
x3463
x30
x362
x2608
x99
x193
x16
x9999
x15
x14
x69
x3335
x8721
x1834
x56
x253
x2239
x16
x746
x16
x1
x12
x592
x292
x24
x1
x1869
x104
x2069
x255
x1
x2614
x1
x65
x1843
x42
x1
x1280
x323
x133
x153
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2302
x220
x260
x64
x9999
x561
x5323
x24
x17
x4
x57
x10
x1
x54
x3610
x782
x36
x681
x426
x1
x11
x3632
x3225
x380
x944
x33
x4673
x2180
x3146
x4955
x2620
x15
x30
x4186
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x1871
x3840
x5894
x286
x6600
x6
x6366
x9999
x4670
x2191
x4411
x5657
x5635
x3522
x7226
x192
x7095
x1863
x30
x3885
x45
x880
x3218
x9392
x9999
x241
x20
x348
x291
x31
x4426
x115
x2535
x6439
x6727
x9999
x5378
x2557
x155
x1400
x35
x3966
x606
x4851
x9999
x1
x9742
x1482
x2770
x2060
x382
x1
x6391
x688
x4962
x10
x9
x60
x1
x9999
x2596
x432
x3670
x6576
x2726
x2
x51
x4
x622
x2500
x721
x702
x631
x3002
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1644
x5525
x43
x3120
x16
x101
x1156
x30
x615
x2656
x11
x25
x19
x4776
x237
x14
x9999
x33
x29
x1498
x1729
x24
x139
x157
x1189
x965
x27
x68
x575
x3867
x13
x4
x847
x4054
x4820
x10
x3083
x3478
x42
x17
x240
x9999
x815
x24
x28
x39
x3668
x9
x35
x784
x3626
x9999
x278
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x8767
x1751
x5685
x9999
x7317
x9392
x406
x9096
x7941
x289
x55
x1
x110
x365
x4481
x2107
x2024
x289
x587
x36
x9215
x9999
x8406
x1294
x2617
x8057
x101
x8350
x9999
x6384
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3153
x4490
x3752
x3778
x9999
x6488
x9991
x4360
x6122
x5534
x9999
x4113
x5395
x3616
x4412
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1374
x3103
x1619
x9153
x6010
x958
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-5-29 08:50

ขึ้นไปด้านบน