{ นอกเมืองผิงหยวน } โรงเรียนติงเหมิงไคว่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-9-16 14:35:59 |โหมดอ่าน




โรงเรียนติงเหมิงไคว่

{ นอกเมืองผิงหยวน }











【 โรงเรียนติงเหมิงไคว่】
โรงเรียนที่ก่อตั้งโดยอี้หาน เมื่อหลายปีก่อนที่ได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางออกเดินทางไปทั่วแผ่นดิน เพื่อช่วยเหลือเด็กผู้ยากไร้หลายพื้นที่ให้ได้มีการศึกษา ในตอนนั้นที่อี้หานผ่านเมืองผิงหยวนได้เข้าช่วยเหลือเด็กๆ ในผิงหยวนสอนสั่งวิชาความรู้ต่างๆ ให้กับเหล่าเด็กๆ และร่วมกับชาวบ้านกันก่อตั้งโรงเรียนขนาดเล็ก นามว่า ติงเหมิงไคว่ แม้จะมีอาจารย์คนเดียว

อาจารย์ประจำโรงเรียน
เสวียน หลัว
อุปนิสัย : บัญฑิตนุ่มนิ่ม เรียบง่ายไม่มากเรื่องมากราวค่อนข้างขี้ขลาดและกลัวเลือด















คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-9-18 21:11:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-9-19 01:16

[โรงเรียน]

    หลังจากที่เมื่อคืนตัวจางฝูต้องย่องออกจากห้องเพื่อเอายาที่เย็นชื่อเเล้วไปอุ่นที่ห้องครัวโดยภาวนาว่าไม่ให้เจ้าเมืองชีกอนนั้นมาเจอนับว่าเป็นเรื่องเสี่ยงภัยขนาดพอๆกับลอบเข้ารังโจร ไม่รู้กินอะไรผิดสำแดงเข้าไปเมื่อกลางวันยังมั่วแต่พูดจาเอาหน้ากับฮองเฮาอยู่เลย พอดึกนั้นเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เธอเสียได้


   หลังจางฝูอุ่นยาบำรุงก็รีบวิ่งแจ้นหหนีเข้าห้องลงกกลอนเสร็จก่อนนางจะมานั่งจิบยาบำรุงที่เตียงแล้วจึงเข้านอน ด้วยเพราะยบำรุงที่ท่านหมอจัดมาให้คุณภาพดีจนยังไม่หมดฤทธิ์หรือเพราะที่เธอนอนดึกกันแน่ทำให้ในเช้าวันต่อมาตัวจางฝูกลับไม่ได้นั้นกลับรู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวเท่าใดนัก


     “หาววว…”ยามเช้ามาถึงเหล่าคนผู้อารัขาที่ติดตามมาร่วมถึงทหารก็เดินทางมาร่วมตัวกันที่บริเวณหน้าจวนเจ้าเมื่อเพื่อรอเสด็จฮองเฮาเพื่อออกเดินทางต่อจางฝูที่ตื่นแต่เช้ามาประจำที่ตำแหน่งของตัวเองยกมือปิดปากหาว


     “แม่นางจาง ท่านดูง่วงๆนัะเมื่อคืนก็นอนเร็วมิใช่หรือ”โม่อวิ๋นเซิงที่ยืนพูดคุยกับเก่อหูซวงและเมิ่งจื่อเหยาอยู่เอ่ยทักขึ้นทำให้ชายหนุ่มอีกสองคนหันมามองยังหิงสาววคนเดียวในกลุ่มที่ยืนพิงรถม้าอยู่


     “ก็จะนอนเร็วแล้ว แต่ดันมีคนมากวน กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งค่อนคืน”จางฝูเอ่ยพรางเบะปากอย่างไม่ห่วงภาพลักษร์พรางหรี่ตามองไปยังเจ้าเมืองเแินที่กำลังเดินมา เป็นเหตุให้คนอื่นๆหันไปมองตาม


    “เขามากวนเจ้าหรือ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยถามขึ้นมาแล้วมองสหายสาว


    “เหอะ เจ้าเมืองชีกอ”เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทั้งบุรุษทั้งสามที่อยู่พลันเข้าใจขึ้นมาในทันทีว่าเหตุใดหญิงสาวผู้นี้จึงได้มีท่าทีราวคนนอนไม่พอ


       “เขามาเกี้ยวเจ้าเช่นนี้ เขาไม่รู้รึว่าเจ้ามีครอบครัวแล้ว”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย พรางนึกไปสามีทั้งสองของอีกฝ่ายที่ดูพร้อมเอามีกระซวกบุรุษทุกคนที่จะเข้าไปเกี้ยวฮูหยินตน ว่าสองคนนั้นว่าโหดแล้ว เหมือนจู๋เว่ยจะบอกว่าพี่ชายอีกคนของจางฝูที่อยู่ต้าหว่านจะน่ากลัวกว่ามาก


     “รู้คงไม่ทำ”จางฝูกล่าวปัดก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินแยกตัวไปรับเสด็จอองเฮาที่เสด็จออกมาแล้วมายังรถม้าที่จัดเตรียมไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อเตรียมออกเดินทางต่อ


     เมื่อทุกคนมากันครบแล้วขบวนเสด็จจึงเริ่มออกเดินทางต่อโดยทันทีซึ่งก่อนหน้าที่จะออกจากเมืองท่านอี้หานได้เดินมายังรถม้ากราบทุลขออนญาติเดินทางไปเยี่ยมโรงเรียนเล็กๆตนที่เคยก่อตั้งเอาไว้ ซึ่งฮองเฮาเองก็ทรงอนุญาติและถือโอกาสเดินทางไปเยี่ยมพวกเด็กๆที่โรงเรียนด้วย


    ใช้เวลาเดินทางเพียงไม่นานจากตัวเมืองก็เดินทางมาถึงโรงเรียนติงเหมิงไคว่ ที่อี้หานก่อตั้งขึ้น


      เมื่อมาถึงฮองเฮาและอี้หานก็พากันเดินเข้าไปเยี่ยนเยียนด้านในโรงเรียนทันที และเนื่องด้วยโรงเรียนติงเหมิงไคว่นี้ตั้งอยู่ในที่สูงจึงไม่ได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมมากนัก เด็กๆจึงมาเรียนได้อย่างปลอดภัย และมีความสุขนั้นเอง


      “เด็กๆทุกคนดุท่าจะสบายดีไม่ได้รับผลกระทบจากน้ำทั่วเท่าใดนะ”ฮองเฮาทรงเอ่ยตรัสออกมาพรางทอดพระเนตรมองเหล่าเด็กๆที่ยังคงวิ่งเล่นไล่กันอยู่อย่างสนุกสนาน แล้วจึงเดินต่อไปยังห้องเรียนที่ตอนนี้แว่วเสียงเด็กๆกำลังเรียนหนังสือกันในหัวข้อขงจื้ออยู่


       จางฝูที่ติดตามฮองเฮามาได้เห็นเด็กที่กำลังรำเรียนหนังสืออู่นั้นก็อดคิดไปถึงลูกๆทั้งสามของตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้างหลังจากที่จบการเดินทางนี้ คงต้องกลับไปอยู่กับลูกๆและเดินทางงไปเยี่ยมลูกชายยคนเล็กที่ต้าหว่านเสียหน่อยแแล้ว นอกจากนนี้ก้หวนนึกไปถึงสมัยเด็กของตัวเองหากว่าไม่มีภัยสงครามเธอก็คได้ร่ำเรียนหนังสือเฉกเช่นเด็กๆพวกนี้
      หลังเดินดูเด็กๆที่กำลังเล่าเรียนอยู่ จางฝูที่เดินตามหลังฮองเฮามาก็รู้สึกถึงความผิดปกติของตนเอง รู้สึกไปเองรึป่าวว่าช่วงนี้เธอดูอวบขึ้นจริงๆอย่างที่ซุนเจียงบอกแล้วไว้ นึกแล้วหญิงสาวก้ยกมือขึ้นมาจับลูบที่หน้าท้องอขงตัวเองพรางขมวดคิ้วเล็กน้อย ‘อ้วนขึ้นขนาดนี้เลยรึข้า’

      “เป็นอะไรรึป่าว”เมิ่งจื่อเหยาที่เดินอยู่ข้างๆเมื่อเห็นท่าทีจางฝที่ยกมือจับท้องตัวเองก้เอ่ยยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง กลัวอาการบาดเจ้บจะยังไม่หาย
      จางฝูได้ยินก้เพียงส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันมองไปยังเมิ่งด้วยท่าทีจริงจังจนอีกฝ่ายเหงื่อตก

      “อาเมิ่ง”

      “อะ..อะไร”

      “เจ้า...เจ้าว่าข้าอ้วนขึ้นไหม” คำถามที่นับเป็นคำถามที่ตอบยากในชีวิตบุรุษ หากตอบไม่เข้าหูสตรีบุรุษทุกคนราวตกนรกทั้งเป็น เมิ่งจื่อเหยาได้ยินก็เบิกตากว้าง เหงื่อกาลไหลย้อยหันไปมองสหายบุรุษอีกสามสี่คนด้านหลังอย่างหาตัวช่วย หากแต่ละคนราวรู้ชะตากรรมมิกล้าเอ่ยปากทำเพียงยิ้มแห้งส่งกำลังใจ หรือไม่ก็เบนสายตาหลบหน้าไปเป็นแถวๆ

    “เอ่อ….มันพูดยาก คือ….”

   “พูดมาเถอะ ข้าไม่โกรธเจ้าหรอก”จางฝูหันมองสหาย แต่ก่อที่หญิงสาวจะได้คำตอบก็มีเสียนร้องดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของโรงเรียน

     กรี๊ดดดดดด!!!!
     อ้ากกกก...ช่วยด้วยย!!!!

     เสียงร้องดังขึ้นเรียกให้ทุกคนพากันหันไปมองด้วยความตะหนกตกใจ เมื่อหันไปมองก็พบว่ามีกลุ่มเล็กๆที่ก่อนหน้าวิ่งเล่นอยู่นั้นพากันวิ่งหนีมาด้วยความหวาดกลัวบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสิ่งที่ทำให้เด็กๆพากันวิ่งหนีมา จางฝุและคนอื่นๆในบริเวณก็ไม่รอช้าพุ่งตัวไปยืนขว้างหน้าฮองเฮาพร้อมกับหยิบเอาอาวุธของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้

    ร่างของชายในชุดสี่ดำหกคนวิ่งไล่ตามพวกเด็กๆเข้ามา คราแรกที่จางฝูเห็นพลันคิดไปว่าเป็นพวกพรรคภูทมิฬลมดำ แต่มีอยากอย่างที่แปลกไปนั้นคือผ้าสีน้ำเงินที่ผูกอยู่ที่แขนเสื้อและไม่มีรอยสักจึงเบาใจได้ว่าอย่างน้อยๆก็ไม่ใช่พวกพรรคมารนั้น

     “พวกแกอย่าขัดขืนและส่งตำราจวินม่อมาสะ!!!”หนึ่งในพวกนั้นเอ่ยกล่าวขึ้นมาพร้อมชี้ดาบมาทางพวกจางฝู

     “อย่างน้อยก็แค่โจรธรรมดา อาเมิ่ง คุณชายโม่ฝากพวกท่านคุ้มกันฮองเฮาด้วย”จางฝุเอ่ยพรางเหลือบไปมองทางด้านหลังที่ฮองเฮาทรงยืนอยู่กับซุ่ยหมิง ก่อนจางฝุหันไปมองหน้ากับเก่อหูซวง

      เพราะก่อนหน้านี้ได้ร่วมสู้ด้วยกันมาจึงเริ่มเข้าขาร่างสูงของเก่อหูซวงกระชับกระบี่ในมือพร้อมใช้ตัวเบาพุ่งเข้าไปหาพวกโจรทั้งหกทันที ส่วนจางฝูที่ยังคงยืนรออยู่ด้านหลังพร้อมกงจักรสีทองถูกหยิบยกขึ้นมาเคลือบด้วยปราณคลุมวารีก่อนจะปาออกไป ใช้เป็นตัวก่อกวนแก่พวกโจร พร้อมตัวนางที่หยิบเอาหนามคู่ออกมาแล้วดีดตัวพุ่งตามไป
     เคร้ง เคร้ง เคร้ง
“ชิ!!”ร่างคนชุดดำผู้หนึ่งที่กำลังปะดาบกับเก่อหูซวงยกดาบขึ้นผลักกระบี่เก่อหูซวงออกก่อนจะยกดาบของมันขึ้นมาปัดกงจักรสีที่ที่เที่ยวพุ่งเข้ามาจนทำให้เสียจังหวะก่อนจะถอยไปเพื่อหลีกทางให้เพื่อในกลุ่มตัวเองเข้าไปแทน

      กรรรร!!!!
      โฮกกกกกกกกก!!!

      อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!

     ไม่ทันร่างของชายชุดดำอีกคนจะพุ่งเข้าไป ร่างของมันก็ถูกอะไรบางอย่างดึงกระชากไว้ เมื่อหันไปก็พบกับคมเขี้ยวสีขาวขุ่นของเสือดำตัวหนึ่งกระโจนเข้ามาพร้อม ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลคมกับกรวมเข้าไปเต็มคอหอยของมันอย่างเเม่นยำ

      โลหิตสีแดงสาดกระจายไปทั่วบริเวณจนเป็นที่น่าหวาดกลัว แต่ก็ต้องตกตะลึงยิ่งไปกว่าเมื่อหยาดโลหิตที่สำควรตกลงสู่พื้นกลับลอยค้างอยู่กลางอากาศเสียอย่างนั้น สร้างความตกตกลึงแก่พวกคนชุดดำมากนัก

      “มัวแต่มองไปทางไหนของพวกเจ้า”เสียงหวานชวนเคลิ้มที่ยามนี้กลับดูเรียบเย็นจนหวาดหวัน เมื่อชายชุดดำสองคนที่ยืนตะลึงกับเหตุการณ์นั้น ยังไม่ทันหันไปมองทางด้านหลังก็ถูกหนามคู่ในมือของจางฝูที่ยามนี้เคลือบปราณคลุมวารีเอาไว้แทงเข้าที่กลางหลังในจุดข้อต่อกระดูกสันหลังเป็นการตัดการเชื่อมต่อร่างกาย จนร่างของคนชุดดำหนึ่งในสองนั้นไม่สามารถยืนทรงตัวอยู่ได้แล้วล้มกองลงไปกับพื้น ส่วนอีกคนแม้ดีดตัวหนีไปได้ทันแต่ก็บาดเจ็บ

      “หน่อยแก...อย่าอยู่เลย”เมื่อคนชุดดำอีกคนเห็นเพื่อนของมันถูกเล่นงานไปก็กระชับดาบแล้วพุ่งเข้าใส่จางฝูด้วยความเดือนดานหากแต่ยังไม่ถึงตัวหญิงสาวก็ถูกหยาดเลือดที่ของสหายที่ลอยค้างอยู่ถูกจางฝูบังคับให้พุ่งเข้าใส่ตาของมันก่อนเธอจะพุ่งเข้าไปใช้วรยุทธ์สำนักต่อยซัดเข้าไปชุดใหญ่แล้วจึงปลีกตัวแยกไปช่วยเก่อหูซวงที่รับมืออีกสองคนอยู่โดยทันที

      “ไหวรึไม่” จางร้องถามเก่อหูซวงแล้วยื่นมือไปรับกงจักรสีทองที่ลอยกลับมาหาตน

     “จะว่าไหวก็ไหว ถ้าพวกมันมาทีละคนไม่ใช่รุม”เก่อหูซวงกล่าวเอ่ยพรางหอบหายใจออกมาเป็นระยะ จางฝูที่ยืนอยู่ด้านข้างยิ่งเห็นท่าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก แต่จำนวนของพวกมันก้ลดลงไปครึ่งแล้้ว อย่างน้อยๆก็น่าจะพอรับมือต่อได้อีกสักพัก

      “ข้าจะฆ่าพวกแก เซ่นสังเวยสหายข้า”เจ้าคนชุดดำนั้นเอ่ยออกมาพร้อมกับพุ่งร่างเข้ามาปะมือกับจางฝูโดยทันที ด้วยความดุดัน

      เคร้งงง!!!
      พลัก!!!

      จางฝูยกกงจจักรในมือขึ้นรับดาบก่อนอาศัยช่วงยายกขึ้นเตะเข้าไปที่ชายโครงของคนชุดดำเต็มเเรงจนเซถอยไป ไม่ทันให้จางฝูได้ตั้งตัวชายชุดดำอีกคนก็ปรี่เข้ามาเปลี่ยนมือเเทนเพื่อของตนเป้นเช่นนั้นวนไปไม่จบสิ้น
      ‘ขื่นเป็นแบบนี้ต่อ เหนื่อตายพอสิบ้าเอ้ย!!!’

     “จางฝูให้ข้าไปช่วยไหม”เสียงตะโกนของเมิ่งจื่อเหยาที่ดังขึ้นเรียกให้จางฝูเหลือบไปมองหากแต่เธอก็ไม่ได้กล่าวตอบไปกลับตวัดหนามคู่ในมือแล้วซัดวรยุทธ์เข้าใส่ร่างชายชุดดำนั้นเต็มแรงจนลอยกระเด็นไปกระแทกต้นไม้สลบไป

      “ไม่ต้องมายุ่ง ทำหน้าที่เจ้าไป!!!”
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-9-18 21:13
คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-18 21:13
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ พรรคภูติทมิฬลมดำ: โม่ อวิ๋นเซิง เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2019-9-18 21:13
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เว่ยฮองเฮา: เว่ย จื่อฟู เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-9-18 21:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -562 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -562 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x3
x10
x100
x1
x1
x10
x1
x2
x8000
x4
x7
x12
x4
x50
x187
x18
x5
x1
x3
x13
x10
x106
x1
x89
x2
x2
x1
x1
x130
x3
x1
x12
x12
x2
x1
x100
x3
x35
x8
x2
x12
x20
x2
x1
x2
x14
x4
x12
x2
x1
x2
x2
x4
x2
x2
x16
x90
x3
x16
x20
x7
x98
x30
x12
x1
x4
x21
x5
x390
x113
x14
x17
x10
x2
x300
x2
x3
x10
x8
x20
x14
x40
x1
x10
x69
x2
x107
x1
x1
x2
x1
x550
x4
x71
x1
x2020
x3
x100
x7
x12
x80
x11
x6
x4
x32
x4
x10
x31
x5
x7
x5
x4
x1
x5
x180
x180
x30
x30
x250
x110
x6
x4
x64
x13
x24
x460
x2
x500
x360
x100
x1
x160
x80
x317
x800
x2
x135
x80
x40
x51
x570
x246
x3
x11
x9
x160
x1
x400
x3
x23
x1
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x34
x600
x459
x88
x9
x396
x1200
x75
x10
x69
x591
x5
x1
x1
x400
x1263
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x30
x54
x28
x5
x250
x19
x540
x157
x71
x390
x100
x800
x8
x320
x825
x190
x16
x200
x30
x650
x1
x1
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x109
x8
x9
x30
x390
x74
x1
x19
x1826
x3
x2
x2145
x2820
x1629
x9
x7
x13
x198
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x5
x9
x186
x290
x130
x4
x30
x30
x2
x40
x8
x871
x520
x9500
x132
x308
x481
x440
x620
x530
x470
x156
x325
x606
x46
x111
x592
x1276
x1
x16
x736
x5
x554
x162
x456
x293
x520
x1556
x147
x117
x848
x564
x6
x2
x886
x1020
x450
x175
x9999
x1926
x580
x325
x136
x26
x17
x71
x25
x509
x1232
x8
x1894
x960
x440
x1
x4
x82
x1
x9
x213
x312
x910
x5550
x129
x11
x320
x646
x146
x4700
x8
x577
x780
x9999
x37
x1
x4
x440
x6
x58
x1
x141
x2
x1800
x632
x2420
x933
x258
x430
x115
x16
x147
x288
x7
x43
x3
x4
x7
x289
x5
x10
x18
x4
x207
x363
x500
x2
x56
x9999
x14
x308
x200
x6965
x702
x410
x8
x58
x2
x8
x1546
x2272
x690
x644
x269
x342
x434
x379
x4
x30
x18
x728
x8
x1529
x9
x1948
x308
x1108
x1324
x1174
x2530
x759
x243
x134
x213
x943
x1684
x957
x92
x218
x268
x1056
x608
x145
x1116
x9
x342
x335
x869
x460
x1370
x790
x307
x2172
x2318
x831
x40
x1060
x808
x20
x510
x1395
x148
x248
x1440
x8160
x1960
x1480
x30
x38
x41
x81
x727
x1
โพสต์ 2019-9-19 22:25:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ชายแปลกหน้า]

      เคร้ง  เคร้ง เคร้ง

      ฉัวะ!!!


      “อึก กรอดด…”คนดาบในมือคนชุดดำและหนามคู่ในมือจางฝูฝาดฟันกันไปมาอย่างดุเดือดรุนแรง ฝีมือของทั้งสองดุแล้วล้วนสูสี ก่อนที่คนชุดดำอีกคนฉวยที่จางฝูกำลังใช้สมาธิกับการต่อสู้กับสหายอีกคนอยู่ใช้ดาบฟันใส่หมายจะลอบฆ่าทิ้งเสีย เพียงแต่หญิงสาวกลับสามารถไหวตัวหลับได้ทันทำให้ได้รับบาดไปเป็นเพียงรอยบาดที่ไหล่ซ้ายจะสะบักหลัง แม้แผลจะยาวแต่ก็ไม่ได้ลึกมากนัก  


      จางฝูไม่รอรีบสะฝ่ามือเคลือบปราณคลุมวารีแล้วซัดใส่ชายชุดดำที่ติดพันอยู่ออกแล้วใช้ตัวเบาดีดตัวพุ่งออกมาก่อนที่คมดาบจากตัวยุ่งด้านหลังที่ที่รอยแผลไว้นั้นจะฟาดดาบมันลงมาอีกครั้ง


      “แม่นางจางฝูเจ้าไม่เป็นไรนะ” เก่อหูซวงที่ดีดตัวถอยมาตั้งหลักอยู่ใกล้ๆเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นบาดแผลฉกรรจที่หญิงสาวได้มา


     “ไม่ลึกมา ข้าหลบทัน ไม่งั้น แผลคงลึกกว่านี้”จางฝูเอ่ยพร้อมดีดตัวพุ่งเข้าไปจัดการพวกคนชุดดำอีกสี่อีกครั้งโดยที่มีเก่อหูซวงพุ่งตัวตามไปด้วย


    ในขณะที่จางฝูกำลังรับมือกับชายชุดดำอีกสองคนอยู่นั้น เหมือนว่าทางด้านหลังเธอมันจะดึงดูดให้พวกชอบลอบกัดพุ่งเข้ามาตลอด


    “ตายเสียนังตัวดี!!!!”


    ‘ชิ หลบไม่ทันแน่’จางฝูนึกขึ้นในใจ ตอนนี้เธอติดพันอยู่กับคนชุดดำถึงสองคน หากหลบครั้งนี้ อีกสองคนก็จะได้โอกาสและเป็นเธอที่คงต้องรับดาบไปอีกแผลใหญ่อีกแผลเเน่ๆ  เพียงแต่ตอนนั้นกลับมีร่างสูงของชายแปลกหนาผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาขวางเอาไว้พร้อมกับใช้ฝ่ามือซัดร่างคนชุดดำกระเด็นถอยไป


     ผลัก!!!


    “แม่นางไม่เป็นไรนะขอรับ”


    “ไม่ ขอบใจ”จางฝูที่สลัดอีกสองคนออกมาได้แล้วหันกลับไปเอ่ยกล่าวขอบคุณ ก่อนที่ทั้งจางฝูและชายแปลกหน้าผู้นั้น กับเก่อหูซวงช่วยกันจัดการกับพวกคนชุดดำทั้งสี่ ก่อนพวกมันเห็นว่าเริ่มเสียเปรียบจึงค่อยถีบตัวถอยไปแล้วฉวยจังหวะใช้ตัวเบากระโจนหนีไปในที่สุด


     วี้ดดดดด…….


     เสียงหวีดเบาๆคล้ายสัญญาณบางอย่างดังขึ้นจากทางด้านที่พวกคนชุดดำใช้ตัวเบากระโจนไป จึงพอให้เดาได้ว่ายังมีพวกมันอีกแน่ และพวกมันก็คงไม่ยอมลลามือไปง่ายๆแน่ แต่ที่สำคัญกว่านั้นเลยคือพวกมันเป็นใครนี่สิ ต่ที่สำคัญกว่านั้นคือจะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้


     ร่างบางของจางฝูไม่รอช้ารีบใช้ตัวเบาถีบตัวพุ่งตามสี่คนที่พยายามนี้ไปโดยที่มีเก่อหูซวงและคุณชายแปลกหน้าใช้ตัวเบาพุ่งตัวตามไป ครั้งเมื่อพอมาถึงบริเวณด้านหน้าทางเข้าโรงเรียนกลับพอชายชุดดำจำนวนหนึ่งที่นอนกองอยู่คาดว่่าพวกนี้คงไปปะทะกับพวกทหารที่ติดตามขบวนมาด้วย

     “เหมือนพวกมันจะหนีไปแล้วแม่นางจางฝู”เก่อหูซวงมองสภาพโดยรอบพร้อมเอ่ยกล่าวออกมา แล้วเหลือบมองไปยังหญิงสาวที่มาด้วย แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามหรือพูดคุยอะไรต่อร่างบางของจางฝูคล้ายเซรวนไปมาเหมือนจะล้ม แต่เจ้าตัวกลับยกมือขึ้นมาห้ามไว้เสียอย่างนั้น


      “ไม่เป็นไรเหมือนจะผลาญปราณมากไป”จางฝูเอ่ยตอบปัดๆก่อนจะหันมองไปเหล่าทหารที่พากันมาช่วยแบกศพพวกคนชุดดำไปกองกันไว้มุมหนึ่งรอจัดการเผาทีเดียว จางฝูมองซากศพของพวกคนชุดดำแล้วก็ถอนหายใจออกมา เตรียมจะก้าวขาไปดูและตรวจสอบ แต่เมื่อครั้งก้าวขาเดินไปไม่ครบก้าวดี ร่างบางของจางฝูก็เซทรุดวูบลง


      เมื่อพยายามมองไปรอบกลับพบว่าภาพที่กลับหมุนคว้างไปมา แม้จะพยายามสบัดหัวไล่ก็เหมือนจะไม่ดีขึ้นเลย เก่อหูซวงและคุณชายแปลกหน้านั้นต้องพากันรีบเข้ามาช่วยผยุงและช่วยดูอาการจากบาดแผลที่หลังที่ดูจะเป็นแผลใหญ่ที่สุดในตอนนี้


       “จางฝู!!!”เสียงร้องเรียกอย่างเป็นห่วงของเมิ่งจื่อเหยาดังขึ้นพรอมร่างของชายหนุ่มอีกสองคนและฮองเฮารีบวิ่งมาพร้อมช่วยกันพยุงร่างของจางฝูขึ้น แล้วผคองพาเดินไปพักที่รถม้าโดยให้ฮองเฮาเป็นผู้ลางและทำแผลอย่างง่ายๆในจุดที่ไม่ร้ายแรงมา ส่งแผลใหญ่ที่หลังนั้นให้เมิ่งจื่อเหยาที่เป็นสหายที่แทบจะนับเป็นญาติและจางฝูไว้ใจที่สุดนั้นคอยทำให้ โดยหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ร่นซาบเสื้อลงให้ผู้อื่นเห็นเลยสักนิด


      “แล้วพอจะรู้ไหมว่าพวนั้นเป็นใคร”โม่อวิ๋นเซิงเอ่ยถามขึ้นมาพรางมองไปทางเก่อหูซวง


     “ไม่รู้เลย ไม่ได้บอกอะไรเลย  แต่คงไม่ใช่พวกที่เจอก่อนหน้า”เก่อหูซวงเอ่ยตอบพรางส่าหน้าในท่าทีครุนคิดก่อนจะหันไปมองคุณชายแปลกหน้าที่ยังคงยืนอยู่ด้วย แม้ดวงตาจะไม่ได้มองที่พวกเขา แต่เอาแต่มองจ้องไปยังจางฝูที่กำลังนั่งทำแผลอยู่ “ว่าแต่คุณชายท่านชื่อเสียงเรียงนามใดหรือ”


    “ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัว ข้าหยูจิ่งผ่านมาทางนี้เห็นความอยุติธรรมย่อมไม่อาจเมินเฉย”ชายที่แนะนำตัวว่าชื่อหยูจิ่งเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้แก่อีกสองคนเพียงแต่โม่อวิ๋นเซิงแม้ตัวเขาจะแฝงตัวเข้ามาเพื่อตีสนิทเว่ยฮองเฮา จึงอดสงสัยอีกฝ่ายไม่ได้ ว่าตัวชายผู้นี้เป็นคนจากฝ่ายไหนและแแฝงตัวเข้ามาเฉกเช่นเดียวกับตนรึไม่


      “ข้าโม่อวิ๋นเซิง ยินดีที่ได้รุ้จักคุณชายหยู่จิ่ง”


      “ข้าเก่อหูซวง ขอบคุณท่านมากที่เข้ามาช่วย หากไม่ได้ท่านเข้ามาช่วยพวกเราคงแย่”เก่อหูซวงเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นประสานยกคารวะอีกฝ่ายด้วยไมตรีเป็นจังหวะเดียวกับที่เฟยเทียนนั้นเดินมาเพื่อกล่าวรายงานแก่ฮองเฮา


    “ท่านคือฮองเฮาหรือพะยะคะ หม่อมมีตาหามีแววไม่ เผลอล่วงเกินฮองเฮาโปรดอภัยด้วย”หยูจิ่งมองทางเว่ยฮองเฮาพร้อมแสร้งทำท่าทีตื่นตระหนกแล้วรีบยกมือประสานคุกเข่าลงเบื้องหน้าเว่ยฮองเฮาโดยทันที แม้ว่าใจตนนั้นจะรุ้เรื่องนี้อยู่แล้วว่าคนเบื้องหน้าตนเป็นใครก็ตาม และตัวเขาก็มาเพื่อแฝงตัวเข้ามาทำงานเรื่องนี้อยู่แล้ว


     “คุณชายหยู ลุกขึ้นเถอะอย่าได้เกรงใจเลย ท่านมาช่วยพวกข้านับเป็นบุญคุณนัก”เว่ยฮองเฮาเอ่ยพรางยิ้มบางส่งให้ก่อนจะหันไปมองยังแม่นางจางฝูด้วยความรู้สึกคลายเศร้าใจนัก ตัวแม่นางผู้นี้ตลอดการเดินทางก็ลำบากนัก แถมยังบาดเจ็บไม่เว้นแต่ละวันอีกก็รู้สึกผิดต่อนางและครอบครัวของนางนัก
      


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จาง เหยียนลู่ ลดลง -1000 โพสต์ 2020-4-6 22:32
คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-20 13:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -263 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -263 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x3
x10
x100
x1
x1
x10
x1
x2
x8000
x4
x7
x12
x4
x50
x187
x18
x5
x1
x3
x13
x10
x106
x1
x89
x2
x2
x1
x1
x130
x3
x1
x12
x12
x2
x1
x100
x3
x35
x8
x2
x12
x20
x2
x1
x2
x14
x4
x12
x2
x1
x2
x2
x4
x2
x2
x16
x90
x3
x16