ดู: 203|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยาง } ประตูอันฮว่าย | ทิศใต้

[คัดลอกลิงก์]







ประตูอันฮว่าย

{ เมืองผิงหยาง }












【ประตูอันฮว่าย】

หน้าด่านเข้าสู่เมืองผิงหยวนทางใต้ตั้งอยู่บนถนนสายหลัก
สามารถใช้เส้นทางผ่านเมืองผิงหยวนไปยังหานตานได้
ทหารยามที่ป้อมมีหมออยู่เวรประจำเผื่อว่าผู้เดินทางผ่านเกิดเหตุ
อย่างโดนโจรหรือเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายพึ่งพาได้ทันท่วงที








185

กระทู้

1684

โพสต์

64หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
354379
เงินตำลึง
83608
ชื่อเสียง
264010
ความหิว
480

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
1166
ความโหด
3333
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-9-11 23:18:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ต้อนรับอย่างเป็นพิธีการ]

     อาจด้วยเพราะเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางมารวมถึงความอ่อนล้าหลังจากสู้เสร็จจางฝูซุกตัวนอนหลับมาเป็นเวลากว่าหลายชั่วยามก็ยังไม่ยอมตื่น เมิ่งจื่อเหยาเห็นอีกฝ่ายหลับสนิทก็ไม่อยากที่จะกล่าวกวนจึงผละตัวไปทูลบอกเเก่ฮองเฮา ซึ่งพระนางก็เห็นดีด้วยที่จะให้จางฝูนั้นนอนพักไปก่อนก่อนมีรับสั่งให้ขุนพลจี๋มารับหน้าที่อารักขาที่รถม้าเเทนชั่วคราวก่อนเสด็จกลับไปยังเมืองผิงหยวนตามคำเชื้อเชิญจากเจ้าเมือง


     ชาวประชาทุกข์ร้อนเสียงร่ำไห้ดังไกลถึงสวรรค์เพราะเช่นนี้ใช่ไหมจึงส่งฮองเฮามาบำบัด เอ้ย บำรุงสุขของชาวบ้านเปลี่ยนสายน้ำเป็นธารน้ำพระทัย ของบริจาคหลั่งไหลคุณภาพชีวิตดีขึ้นในหนึ่งวัน…


       ความจริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไปพระนางเกรงว่าเพียงประทานแต่ตัวอยู่ในวัง กว่าจะผ่านการโกงกินการฉ้อราษฎ์บังหลวง สิ่งที่ชาวบ้านได้รับอาจหลงเหลือจากข้าวสารหนึ่งกระสอบ อาจมีแค่ข้าวเปลือกสามสี่เม็ดก็ได้ใครจะไปนึก ไม่ใช่หนูนาหรอกนะที่กัดกินมือใครยาวสาวได้สาวเอา เงินทองไม่ต้องพูดถึงห่างไกลจากฉางอันตั้งกี่พันลี้กว่าจะถึงสิบชั่งเหลือแค่สามอีแปะแน่!!


     รถม้าพระที่นั่งมีเพียงฮองเฮาและนางกำนัลคนสนิทชุ่ยหมิง พระหัตถ์รูดม่านรถม้าแม้จะทรงทราบว่าสองข้างทางถนนล้วนดินเลน ดินเหลืองจากแม่น้ำหวงโหที่โดนพระวารีตลบม้วนขึ้น ช่างมัน.. มาเยี่ยมราษฎ์เพื่อรับรุ้ทุกข์เข็ญและทราบสถานการณ์จริง เลวร้ายกว่าที่คิดมากลูบอกอย่างเวทนาสงสาร นึกไปถึงสมัยเด็กที่จื่อฟูกับพี่น้องทั้งหลายตกระกำลำบากต้องอพยพเพราะอดอยาก หลายครัวเรือนต้องถูกทำลายเพราะภัยธรรมชาติ ช่วงเวลาเหล่านั้นกว่าจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย


     “ซุ่ยหมิง.. หากวันนั้นเราไม่มีครอบครัวคอยช่วยเหลือเกื้อหนุนก็คงไม่มีเรา ไม่มีเว่ยฮองเฮาในวันนี้” ครั้งนั้นมารดาแต่งงานใหม่บิดาของน้องเว่ยชิงรังเกียจลูกสาวที่ติดเป็นขวดถ่วงน้ำมัน คิดแล้วตนชะตาอาภัพ ทว่าโชคดีเหลือเกินที่ท่านแม่ย้อนกลับมาตามหา


      “ท่านทรงรับสั่งเสมือว่าครอบครัวคือสิ่งล้ำค่าเพคะ” นางกำนัลคนสนิทขานรับ ทราบดีว่าพระนางคงรำลึกถึงความหลังครั้งเก่า จากนั้นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หม่อมฉันสนทนากับบ่าวขององค์หญิงหลายวันก่อนฟังว่าจอมยุทธ์หนี่เถี่ยเองก็มีครอบครัวแล้ว บุตรของนางกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชัง ไม่น่าเชื่อว่าแม้เป็นสตรีที่ห้าวหาญเกินบุรุษเมื่อถึงคราวสร้างครอบครัวก็ไม่ต่างจากสตรีทั่วไปเช่นกัน”


    “เจ้าพูดแปลก.. นางจะไปต่างได้อย่างไรสตรีล้วนถูกกำหนดมาว่าวันหนึ่งจะต้องเป็นมารดาของบุตรหลาน” ตรัสแล้วจื่อฟูก็ถอนปัสสาสะเป็นเสียงยาว พึ่งทราบว่าอีกฝ่ายมีครอบครัวแล้ว ผู้คุ้มกันคนนี้ของนางหากบาดเจ็บนั่นมิใช่ว่าตนทำผิดต่อครอบครัวเขา ต่อเด็กเล็กๆ ที่มารดาต้องมารับอันตรายแทนตนหรอกหรือ? ต่างเป็นแม่คนมีคนข้างหลังให้ห่วงใย การใช้ชีวิตเป็นชาวยุทธ์ช่างไม่ง่ายดาย “ถึงจวนเจ้าเมืองแล้วเจ้าช่วยนำน้ำแกงบำรุงไปส่งให้นางเถิด เราหวังว่าจางฝูจะรักษาตัวให้หายดีในเร็ววัน”


     “ทราบแล้วเพคะให้เป็นหน้าที่หม่อมฉันได้เลย” นางกำนัลคนสนิทรับบัญชา


      ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ในแง่ฐานะแต่ธรรมดาในแง่สายตานี้เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ คงไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางหลังจากเห็นธงธิว มารดาแห่งแผ่นดินอยู่ด้านในก็คงไม่มีใครโง่พอกระโดดมาแล้วเอาดาบชี้พูดว่า ‘เฮ้ย!! หยุดเดี่ยวนี้ส่งสตรีและทรัพย์สินมา!!’ เพราะถ้าหากพวกไม่รักชีวิตสักรายทำเช่นนั้นจริงๆ เหล่าทหารหาญทั้งสองร้อยนายด้านหลังก็พร้อมจะจัดอาหารเย็นให้เป็นหมัดเท้าคนละดอกรับรองอิ่มไปหลายเดือน


      ด้วยการเตรียมการที่ไม่ทราบว่าเอาหน้าหรือชาวประชาวิ่งมามุงดูกันอย่างคึกคัด มือปราบหลายสิบคนโดนเกณฑ์มากระชับพื้นที่ ยืนกันไว้ทุกระยะยี่สิบก้าวบนท้องถนน ชาวบ้านในเมืองสารรูปและการแต่งกายถือว่าดีกว่านอกเมืองมาก ต่างคุกเข่ารับเสด็จกันเป็นทิวแถวมองริ้วขบวนด้วยแววตาชื่นชมพระบารมี ประกอบกับ ‘สอดรู้สอดเห็น’


      แต่เมื่อถึงเวลาประสานเสียงก็พรั่งพร้อมนัก “ฮองเฮาทรงพระเจริญ”

      “ทรงพระเจริญๆ” ว่าก็ว่าต่อกันเป็นทอดๆ คึกคักขึ้นมาทันที


     ขุนนางพิธีการยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่ที่ด้านหน้าจวนเจ้าเมือง ชะเง้อเป็นเต่าคอยาวได้ทีแล้วค่อยเห็นรถที่ประทับเคลื่อนตัวเข้ามาจวนจะถึง ม้วนพิธีการรับเสด็จสุดจะจัดเตรียมพรมแดงปูลาด ไม่ให้มารดาของแผ่นดินต้องเปื้อนฝุ่นผงแม้ธุลีเดียว รอจนกระทั่งพระนางรับการประคองจากนางกำนัลคนสนิท ก้าวพระบาทลงมาประทับยืนอย่างสง่างามแล้ว


      พวกที่ตาไวยังสังเกตุได้ว่าพระบาทคล้ายจะมีโคลนเปื้อนอยู่.. ปูพรมเสียของโดยแท้


      “กระหม่อม.. ขุนนางกรมพิธีการประจำเมืองผิงหยวนขอเป็นตัวแทนต่อราษฏรและใต้เท้าขุนนางทุกท่านในการต้อนรับขบวนเสด็จเว่ยฮองเฮา อุทกภัยครั้งใหญ่ชาวประชาเมืองผิงหยวนล้วนเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ยังดีที่ฟ้าเมตตาส่งพระแม่แผ่นดินผู้เปี่ยมด้วยเมตตามาโปรด------”


     จากนั้นกล่าวต่ออีกยืดเยื้อจนทหารและชาวบ้านฟังไปสัปหงกไป พิธีการยืดยาวใต้เท้าเจ้าเมืองยืนฉีกยิ้มอย่างเด็กในโอวาทอยู่ด้านข้าง เพียงฮองเฮายกพระหัตถ์เชิงว่า พอ..พอแล้ว ท่านพูดมากกว่านี้เกรงว่าเราจะจมน้ำลายเสียก่อน เอ้ย เกรงว่าท่านขุนนางที่สำคัญยิ่งจะเห็นเหนื่อยเปล่าๆ


      “จบพิธีการแล้วเราพอใจมาก.. ทหารทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยรบกวนใต้เท้าเฉินจัดที่ทางให้ผู้ติดตามของเราได้พักผ่อนด้วย” กล่าวจบคงไม่ต้องรอเชิญกระมั้ง ให้รู้ว่าที่นี่ใครใหญ่สุด!! เอ้ย.. ไม่ใช่ ที่นี่ได้มีพระแม่แผ่นดินมาเหยียบเสริมบารมีแล้วรับรองเทพไท้เมตตาน้ำไม่มาไม่กล้าท่วมไปอีกสิบปีร้อยปี! ชิตังเมโป้ง…
      พระนางเว่ยฮองเฮาเสด็จชนิดตัวปลิวฉลองพระองค์เป็นสีแดงแว้บๆ นางกำนัลชุ่ยหมิงหันไปยิ้มให้เจ้าเมืองผิงหยวน “รบกวนใต้เท้าแล้ว เชิญด้านในฮฮงเฮาอาจมีรับสั่งเพิ่มเติมอย่างไรข้าไปก่อนนะ”




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-12 00:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -39 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -39 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x30
x3
x1
x3
x6
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x60
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x188
x90
x30
x240
x3
x45
x600
x399
x100
x5
x400
x1200
x75
x7
x30
x600
x5
x100
x1185
x2
x174
x198
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x32
x4
x250
x19
x586
x32
x70
x200
x100
x800
x4
x344
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x74
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x870
x1880
x99
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x2
x136
x290
x115
x1
x30
x30
x2
x49
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x225
x107
x175
x526
x32
x111
x380
x950
x1
x23
x576
x5
x396
x130
x366
x289
x520
x1341
x127
x67
x756
x460
x4
x2
x626
x634
x450
x158
x9999
x1775
x400
x329
x33
x42
x17
x69
x21
x329
x1032
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x53
x1
x9
x138
x259
x698
x5445
x73
x11
x186
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x2
x3
x400
x5
x40
x141
x2
x1500
x584
x1684
x780
x108
x195
x107
x9
x98
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x162
x263
x500
x2
x51
x291
x8
x158
x227
x6542
x702
x274
x8
x59
x2
x2
x1406
x2048
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x6
x32
x14
x678
x7
x1439
x9
x1748
x313
x903
x1149
x848
x1030
x659
x151
x134
x187
x745
x1580
x807
x92
x148
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x307
x287
x619
x460
x1145
x680
x170
x1122
x2318
x581
x40
x1018
x572
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x8130
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-4-1 08:41

ขึ้นไปด้านบน