ดู: 343|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นอูซุน } เขตกองขยะเลี่ยงเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-13 22:11:24 |โหมดอ่าน

เขตกองขยะเลี่ยงเมือง

{ แคว้นอูซุน }


แนวขยะกองสูงมีกองไม้ระเกะระกะมากมาย บางครั้งหมาจรจัดยังใช้ปล่อยสิ่งปฎิกูล
ย่านนี้ปล่าวเปลี่ยววังเวงในยามกลางคืน กลางวันจะมีพนักงานมาเก็บขยะรอกำจัด
บางครั้งการจัดระเบียบในเมืองก็นำมาทั้งความเจริญและเสื่อมโทรม
ความวังเวงในระดับมีเรื่องลี้ลับเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ลอยล่อง
สร้างบรรยากาศชนขนพองสยองกล้า






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-8-13 23:32:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-8-14 02:04


ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1363
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 39 }
เจ้าจะเอาสิ่งนั้นมาชี้หน้าคนไม่ได้
             ย่านเปลี่ยวร่างอีกฝั่งของเมืองใหย่ สถานที่ผู้คนหมางเมินและไม่อยากเข้าใกล้แม้แต่ในเวลากลางวัน เหล่าแมลงเพ่นพ่านบินว่อนดูดกินของเน่าเสีย ซากพืชแลัซากสัตว์กระทั้งเปลือกผลผลิตทางการเกษตรที่รอกำจัดทิ้งเกลื่อนกลาด คงพอนึกออกว่าแค่กลิ่นของสิ่งปฎิกูลที่กำลังย่อยสลายนั่นมันก็ไม่น่าเดินผ่านแล้ว มาตอนนี้กลับมีสองเงาตะคุ่มๆ ของหนึ่งหญิงที่ขัดขืนกับอีกหนึ่งชายที่พยายามบีบบังคับอีกฝ่าย

              “ไม่นะ.. อย่าเข้ามาปล่อยข้านะ ช่วยด้วย!!” เสียงหวีดร้องของสาวเจ้าราวกับหนูที่ติดจั่น ทว่ารอบข้างกลับไร้เงาของพระเอกขี่ม้าขาว

               “จุ๊ๆ น้องสาวทำเล่นตัวกระบิดกระบวนนักพี่จะช่วยส่งขึ้นสวรรค์ให้เอง เอ้าอ้าขาเร็วๆ” ฝ่ายบุรุษที่เลวยิ่งกว่าเดรัจฉานแลบลิ้นเลียริมฝีปาก พลางรวบแขนของอีกฝ่ายด้วยมือเดียว มืออีกข้างมันกระชากฉีกชุดที่ห่อหุ้มตัวเหยื่อไว้ โดยไม่ใส่ใจว่าจะทำให้นางหวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ

                “ไม่!! ปล่อยข้าไปเถอะได้โปรดข้ามีเงิน เอาเงินไปแล้วอย่ามายุ่งกับข้าอีก!!”

               เหยื่อยิ่งดิ้นกรีดร้องผู้ลงมือก็ยิ่งกระทำอย่างหยาบโลน เนินเนื้อส่วนอกถูกถลกออกจนเผยสองเต้าสีน้ำผึ้ง ขนาดกำลังพอดีเจ้าคนบาปหนาคว้าขยำเคล้นคลึงอย่างหยาบโลน

               “เงิน? ข้าไม่ขัดสน.. ขาดแคลนก็แต่เนื้อสดแบบนี้ล่ะฮ่าๆ ร้องเข้าไปร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้หรอก!!”

                มันไม่สนใจเสียงหวีดร้องอ้อนวอนเฝ้าเล้าโลมท่าทกลางความขัดขืนและเสียงร่ำไห้สะอื้นปานจะขาดใจของสตรีที่น่าสงสาร สิ่งที่พึงถนอมไว้ให้สามีในวันแต่งงาน.. สิ่งสำคัญของลูกผู้หญิงกำลังจะถูกพรากไป ท่ามกลางกองขยะโสโครก!! เงามืดโถมลงมาเจ้าวายร้ายเตรียมอาวุธที่ตั้งตรงพร้อมปฎิบัติการณ์ อีกนิดหนึ่งก็จะแหวกฝ่าประตุหน้าเข้าไปได้ พร้อมกันมีร้องเท้าเสริมส้นด้วยไม้ข้างหนึ่งพุ่งแหวกอากาศกระทบหัวดังป๊อก!!

               หงุดหงิดหมูจะหามเอาคานมาสอด มันหันซ้ายขวาหาตัวผู้ทำ “โว้ย!! ลูกหมาที่ไหนว่ะมาขัดเวลาสนุกของบิดา!!”

                “นี่.. พี่สาวคนนั้นเขาก็บอกอยู่ไม่ใช่หรือว่าอย่าทำน่ะ? หูหนวกรึไงเจ้าคะ”

                ช่างเป็นเสียงที่เสาะใสในรัตติกาลเย็นเยือกท่ามกลางเมืองหลวงชาวอูซุน แสงจันทราลอยเด่นเป็นฉากหลัง ดรุณีผมเงินนั่งห้อยขาไกวเท้าเปลือยเปล่าข้างหนึ่งอยู่บนขอบกำแพง แสงเงากระทบให้ร่างของนางยิ่งดูบอบบางทรวดทรงรัดรึ้งใต้อาภรณ์สีฟ้าคราม รอยยิ้มดุจเทพธิดาดูลึกลับงดงามราวกับนางพราย

               “นึกว่าใครที่แท้ก็คนงาม.. ทำไมจ้ะมาขัดจังหวะพี่ชายอยากลองขี่มังกรทะยานฟ้าขึ้นสวรรค์เหมือนกันหรอ” แลบลิ้นเลียปากสายตาหื่นกระหายเมื่อผู้มาใหม่เลิศล้ำกว่าสตรีในกองขยะหลายสิบเท่า แค่หน้าอกหน้าใจล้นทะลักเสียจนแทบหกออกมานั่นก็กินขาดแล้ว

               “หึ..อันแค่นี้เอง พูดจาประหลาดจัง มังกรต้องอยู่ในวังหลวงไม่ใช่หรอ..คนธรรมดาขี่ไม่ได้หรอกนะ” หรุบสายตาลงมองติ่งเนื้อกระพริบปริบๆ อย่างประหลาดใจ ‘มังกรรึงูดินเอาให้แน่’

               ‘โว้วดูบั้นท้ายนั่นสิ...โชคดีอะไรของข้ากันล่ะนี่แม่นี่เด็ดชะมัด’ เจ้าหื่นกามหันกลับมาประจันหน้าอีกฝ่าย มันไม่อายที่น้องจ้อนกำลังตั้งลำผงาดคล้ายอยากอวดโฉมต่อสาวงาม หลิงหลานปรายสายตามองไปทางสตรีผู้น่าสงสาร คล้ายว่ามาได้เวลาเสื้อผ้าอาภรณ์แค่หลุดรุ่ยยังไม่ถูกปอกลอหเสียหมด ชิงทรัพย์หรือ? ดูท่าไม่ใช่เจ้าหนี้เสียแล้ว สาวเจ้ารู้สึกเท่าโล่งๆ แล้วค่อนข้างหนาว กระโดดเข้าไปหาผู้เคราะห์ร้ายนางหยิบม้วนผ้าเก่าคลุมให้หญิงสาวก่อน

                “แม่นาง!! แม่นางได้โปรดช่วยข้าด้วย!!” เสียงวิงวอนทว่าราวกับสิ้นหวัง ผู้ที่เข้ามาช่วยดูบอบบางยิ่งกว่าตนเสียอีก ทำไมเป็นสาวน้อยนางหนึ่งมิใช่บุรุษตัวโต!!

                “กลางคืนหนาวห่มนี่ไว้ก่อนนะจ้ะ” เทพธิดาเจี้ยบน้อยคลี่ยิ้มแล้วห่มผ้าให้มองเมินบุรุษที่ยืนโล่งท่อนล่างเสมือนอากาศธาตุ โฮ่วชื่อวิ่งตามมาทันเห่าเสียงขรมเตือนให้นายสาวรีบออกมา ทว่าเนื้อชั้นดียื่นถึงปากมีหรือเจ้าหื่นกามจะปล่อยไป มันคว้าหมั่บเข้าที่ใหล่ของหญิงสาวแต่ก็ต้องงงที่กระชากแล้วมีแรงต้านกลับ ไม่ยักกะปลิวอย่างสตรีคนอื่นๆ

                ‘ไอ้ตัวผู้หน้าเหม็น!! ปล่อยนังหนูนะโว้ยนั่นใช่คนที่แกคิดจะแตะก็แตะได้งั้นเรอะ!!’ โฮ่วชื่อวิ่งกระโจนเข้าใส่วายร้าย ลำตัวมันลุกเป็นเปลวเพลิงดูเกรี้ยวกราดดุดัน

                 “ขอรองเท้าคืนด้วยเจ้าคะ” หลิงหลานแบมือ จังหวะอีกฝ่ายเบี่ยงหลบสุนัขป่าก็ได้โอกาสสะบัดตัวออก ดีดปลายเท้าทีเดียวห่างออกไปสามจั้ง “คิดดูอีกทีเปื้อนแล้วซื้อใหม่ดีกว่า… อ่า… ยืนแบบนั้นไม่หนาวหรือ? ไม้จิ้มฟันนั่นเกะกะสายตาจริงๆ”

                 “...แม่สาวน้อยกล้าเรียกมังกรของข้าว่าไม้จิ้มฟันงั้นเรอะ!! หน่อยย!! ข้าจะทำให้เจ้ากรีดร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างทั้งคืน!!” แม้ขนาดจะไม่เท่าไรแต่อันธพาลหนุ่มมั่นใจในฝีมือและลีลาของตนมากจริงๆ แบบนี้มันหยามกันชัดๆ พับผ่าสิ เห็นหน้าอกหน้าใจที่สะท้อนขึ้นลงแล้วก็แลบลิ้นเลียปาก มันดูนุ่มนิ่มและขาวจั๊วะอะไรอย่างนี้ ‘รอก่อนเถอะ พ่อจะแทงให้ยืนไม่เป็นเลยโว้ย!!’

                อันธพาลหัวหน้ากลุ่มจี้ชงโคจรพลังฝ่ามือเข้าไล่ต่อตี ไม่สนใจว่าในมือนางจะมีธนูสีประหลาดคิดแต่ว่าคงเป็นพวกคุณหนูงี่เง่าที่ร่ำเรียนวิชาแล้วร้อนของ อยากจะลองดีที่จริงบ่มีไก๊ มันพยายามคว้าจับตัวภูติสาวผมเงินทว่านางก็คล้ายมีความว่องไวในระดับเดียวกัน หลิงหลานทะยานขึ้นไปบนหลังคอล่อให้อีกฝ่ายออกห่างจากสตรีที่น่าสงสารนั่น ส่งสายตาเจือแวว่าถ้ามีแรงแล้วรีบหนีไปซะ ‘ขอโทษด้วยข้าไม่ถัดสู้แต่ดันถนัดหนี! เจ้ารีบเอาตัวรอดก่อนะเถอะนะ’
   
                 สองเงาบนหลังคาหนึ่งร่างเน่งน้อยรุ้สึกว่าจวนตัว หลิงหลานไม่สามารถเว้นระยะห่างพอที่จะใช้ธนูได้ขณะอีกฝ่ายเข้ารุกประชุดในสภาพฟาดฝ่ามือลงโจมตีฐานยืนนาง มันไม่สนว่าด้านล่างจะเปิดโล่งอีกทั้งแท่งลำชี้โด่เด่อยุ่ เป็นคนวิปริตและบ้าบิ่นพอสมควร ยิ่งรุ้ว่าต่อสู้กับสาวงามคล้ายจะยื่งตื่นเต้นชายหื่นหัวร่อฮ่าๆ ออกมาอย่างลำพอง

                 “โง่จริง!! ธนูของเจ้าไม่มีประโยชน์เมื่อสู้ประชิดตัว.. น้องหนูจ๋าเลิกเล่นตัวรีบวางอาวุธลงแล้วมาสนุกกับพี่ชายดีกว่า ข้าใช้ลิ้นเก่งนะรับรองน้องจะถึงสวรรค์จนลืมนับรอบเลย!!”

                 “ไม่ล่ะเกรงใจ!!” หลิงหลานสีหน้าเหมือนเอือมระอา ในสมองเจ้านี่มีแต่น้ำเปล่าหรือ? แรงนางก็มีเคล็ดวิชาก็ยังใช้ได้ไหม ดูถูกกันเกินไปละโว้ยย!!

                 "แน่ใจรึน้องสาว.. ลองดูสักรอบแล้วจะติดใจถึงสวรรค์ไม่รู้ตัวเลยนะ หึๆๆ มามะมาให้พี่กอดสักคืนเดี๋ยวก็รู้"

                 อีกฝ่ายใช้วรยุทธ์ที่นางไม่รู้จักมาก่อน วิชาฝ่ามือภูตผี 9 กระบวนท่าที่เน้นการจู่โจมจุดเท้าเป็นหลักให้ศัตรูเสียหลัก และ สร้างออร่าความขนลุกให้คู่ต่อสู้สัมผัสจนขนลุกชันและ ทุกครั้งที่โดนฝ่ามือจากเจ้าตัวไม่ว่าจะยอดฝีมือแค่ไหนจะเห็นภาพหลอนติดตา เงาร่างชีเปลือยโทงก็ว่าขนลุกพอแล้วยังจะแผ่กลิ่นอายคุกคามคน ดีว่านางอยู่กับท่านจ้าวเกาะซึมซับความเหี้ยมอำมหิตจนเห็นเป็นเรื่องปกติเหมือนแสงแดดยามเช้าแล้ว นอกจากไม่กลัวยังคิดเปรียบเทียบ ‘หนอนน้อยไม่สู้พญางู....ท่านพี่เวลาโกรธน่ากลัวกว่าเยอะ’



                 แม้อาวุธใช้ไม่ได้แต่หญิงสาวยังมีวิชา นางโคจรลมปราณกลั่นหยดน้ำจำนวนมากจากนั้นรอจังหวะซัดระเบิดคลื่นรอบกาย ความเปียกกระจายจสดชื่นกันไปเต็มหน้า ทั้งคู่ถูกแรงปะทะห่างออกสิบจั้ง สายตาไอ้หื่นยังคงจ้องที่ทรวงอกดิ้นดึ่งตรงนั้น มันไม่ยอมแพ้!! สตรีผู้นี้มันจะกดไว้ใต้ร่างให้จงได้!! หลิงหลานได้จังหวะง้างธนูเจย์วินเล็งเข้าที่ไหล่ปล่อยสายยิงออก ฝ่ายอันธพาลไม่หลบเลี่ยงหัวเราะเหอๆ ใช้วิชาตัวเบาวิ่งเข้าใส่

                “.................” ทั้งคู่ต่อสู้อยู่บนหลังคาโดยไม่ได้ทราบเลยว่าเนตรสีเทาที่เย็นยะเยือกคุ่หนึ่งสบจ้องอยู่ ทั้งหูและตาเขาได้ยินได้เห็นทุกสิ่งหมดแล้ว.. มือถูกกำเข้าหากันบีบเสียจนขึ้นข้อขาว 'หยามหมิ่นภรรยาไม่อาจอยู่ร่วมโลก...'


             ‘แม่นี่...เรี่ยวแรงยิ่งกว่าช้างสิบเชือกประมาทไปแล้วเรา’ นึกไม่ถึงจะพานพบยอดฝีมือเช่นตน ไหนจะสูสีด้านวรยุทธ์ทว่าอีกฝ่ายพละกำลังมหาศาลกว่ามาก หากต่อสู้ยืดเยื้อตนคงไม่พ้นเพลี่ยงพล้ำเป็นแน่!! อันธพาลหนุ่มไม่มีเวลาคิดแล้วแลกเป็นต้องแลก พุ่งเข้าใส่พร้อมเปิดศึกชี้ชะตา จุดอ่อนเด่นหราหลิงหลานโคจรลมปราณรวบรวมหยดน้ำไว้กลางฝ่ามือ จากนั้นผลักออกปะทะโดยแรง

               หลังคาชาวนอกด่านเปิดโล่งเป็นแนวราบ แสงจันทร์สีขาวบาดตาการเข้าปะทะนั้นรวดเร็วรุนแรง แทบจะไร้เสียงทว่าฝุ่นดินโดยรอบคลุ้งทั่วบริเวณ ส่งพลังฝ่ามือเข้าห้ำหั่นแรงกำลังภายในดีดสะท้อนกลับ ด้วยสูสีกลับหักล้างเกิดผลสะท้อนให้ทั้งสองต่างกระอักเลือดร่างบางทรุดลงกับพื้น อยู่ๆ ก็หน้ามืดขึ้นมา

              บุรุษผมขาวทนดูต่อไปไม่ไหวก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานเข้ามาประคองอีกฝ่ายไว้ สายตาอำมหิตเผื่อแผ่ไปถึงร่างที่หมอบกระอักอยู่อีกฝั่ง “เป็นอย่าไรบ้าง หลานเอ๋อร์เจ้าไม่ควรหุนหันเช่นนี้…”

               “แค่ก… อึก! ช่วยคนไม่อาจรอ” หลิงหลานใช้ธนูค้ำยันตัวไว้ลมร้อนแผ่ลามขึ้นที่อกกระอัคคาวสนิมออกมาอีกระรอก… หันมองอีกฝ่ายก็สภาพไม่ต่างกันดูเหมือนจะแย่กว่านางโขอยู่เพราะหน้าลงจูบดิน วรยุทธ์อีกฝ่ายไม่เลวเลยแค่ขยับความปวดแล่นแปลบไปถึงปลายนิ้ว ‘ทำไมถึงได้เลือกเส้นทางเช่นนี้กันนะ ทั้งที่แข็งแกร่งมากแท้ๆ กลับไม่ใช่ให้เกิดประโยชน์ทางที่ดี เสียของจริงๆ’

              “ใครกล้าทำร้ายเจ้า… มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม!!”

              จางเหยียนลู่โอบภรรยาที่บาดเจ็บหนัก เส้นอารมณ์เริ่มขึงตึงจวนจะสะบั้นลง  เดิมทีอันธพาลต่างถิ่น ปล้น ฆ่า ข่มขืนนอกเขตกันไม่เคยอยู่ในสายตาเขาหรอก น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง ทว่ามันบังอาจแตะสิ่งต้องห้ามเวลานี้คิดปิดบัญชีให้หมดจด มือหนาเลื่อนไปที่ข้างเอาปลายนิ้วสัมผัสด้ามกระบี่บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด รอยยิ้มพญามารหยักขึ้นขณะที่น้พเสียงฟังดูราวกับเพลงกล่อมเด็ก

             “หลับตาซะหลานเอ๋อร์ ของบางจำพวกสกปรกเกินจะมอง”

              จังหวะนั้นเองที่ธนูเจย์วินเกิดเปล่งแสงขึ้นทั้งร้อนวูบวาวเหมือนอยากบอกอะไร ‘ใช้สิ่งนี้ชำระล้างคนผู้นั้นสิ ในใจเขายีงมีบางส่วนที่ดีงาม’ ลูกศรอันปราณีตโปร่งแแสงดอกหนึ่งปรากฎขึ้นในมือ หลิงหลานประหลาดใจจากที่เดิมทีคิดจะหลับไปทั้งแบบนี้ก็ร้อนรนขึ้นมา หมายความว่าอย่างไรเรื่องที่เจ้าโทงเทงตรงหน้ามีใจใฝ่ดี? เขาจะกลับใจใช่ไหม...เดี๋ยว ให้ตนยิงหรอ? แล้วนั่นท่านพี่จะชักกระบี่ออกทำอะไร ไม่ได้การแล้วว

               “เหยียนหลางอย่าพึ่ง...ข้าเอง” เสียงแผ่วเบาของคนในอ้อมแขนกลับสามารถยับยั้งเขาได้

               “เจ้ากำลังบาดเจ็บพักก่อนเถอะแค่นี้จัดการไม่นานก็เรียบร้อย” คมอาวุธกำลังถูกดึงออกจากฝัก นางแทบไม่มีแรกพูดแล้วเห็นใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายอยู่ไม่ไกลจึงยื่นริมฝีปากไปประทับข้างแก้มเย็นเฉียบ หยักรอยยิ้มอย่างน่ารักกระเง้ากระงอดใส่

                “อย่าแย่งกันสิ!! ข้าเจอก่อนนะ...เดี๋ยวจัดการเองท่านห้ามยุ่งเลย ไม่ได้! ไม่ได้!” นางราวกับเด็กเจอของเล่นอย่างไรอย่างนั้น แม้ใบหน้าซีดเซียว น้ำเสียงแผ่วอ่อน ทว่าสัมผัสเมื่อครู่ก็ลบกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งรอบตัวชายผมขาวไปจนสิ้น เขากลับมาประคองภรรยาทั้งเชื่อฟังและอ่อนใจ

                “ได้..ยกให้เจ้า” ถึงแม้จะอยากหาวิธีทรมานมันช้าๆ ให้ลิ้มรสความตายทีละน้อยก็ตาม แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของหลานเอ๋อร์ตนได้แต่คล้อยตาม

                 ร่างเน่งน้อยรั้งสายธนูขึ้นท่ามกลางสายตาไม่วางใจของผู้เป็นสามี ดูเหมือนว่าศรนี้โปร่งแสงจนแปลกประหลาด อีกทั้งมีไอพลังวนอยู่โดยรอบน่าพิศวงกว่าลูกธนูทั่วไป นางเจ็บแขนไปหมดร้าวที่อกเลือดยังไม่แห้งจากมุมปาก มือสั่นเทาสายตาพร่ามัว ถึงอย่างนั้นก็รอจนอันธพาลโทงเทงลุกขึ้น เล็งที่กลางอกชายผู้นั้นแล้วปล่อยออกไป ระยะไม่ไกลกันนักศรประหลาดพุ่งหายเข้าสู่ร่างของอีกฝ่าย ก่อนทั่วกายเขาเริ่มเปล่งแสงกรีดร้องราวกับถูกน้ำกรดสาดแสบร้อนไปหมด พลังชะระล้างเสมือนไฮเตอรืฟอกผ้าขาวก่อนไอสีดำกลุ่มหนึ่งบิดเกลียวออกจากจิตใจของชายผู้หลงผิด กาฝากเกาะกินจิตใจเกิดขึ้นจากกิเลสก่อตัวเมื่อไร้ที่สิงสถิตย์มันแตกสลายไปทันที

                  “...................” จางเหยียนลู่อยากถามฮูหยินว่านางทำอะไร ทว่าสีหน้าหลิงหลานคล้ายงุนงงเช่นกัน ก่อนร่างบอบบางนั้นจะทรุดตัวลงอีกครั้งด้วยเมื่อครู่ฝืนใช้แรงมากเกินไป

                  “หลานเอ๋อร์!! ตั้งสติเอาไว้ข้าจะพาเจ้าไปรักษา” จางเหยียนลู่ขณะกำลังอุ้มภรรยาขึ้น สายตาเขามองไปยังเจ้าชีเปลือยท่อนร่างอย่างคนไม่คลายโทสะ..สีหน้าราบเรียบอย่างถึงที่สุดทว่าแววตาระดับพญายมนึกขยาด ทันใดนั้นมือเล็กกระตุกแขนเสื้อเขา

                  “รับปากข้าพาเข้ากลับโรงเตี้ยม… อย่าพึ่งทำอะไรชายผู้นี้นะเจ้าคะ”

                   หลิงหลานยังสงสัยในเรื่องพลังประหลาดของธนูเจย์วิน และมีแค่ทางเดียวจะทราบได้นั่นคือคนผู้นี้จะต้องยังมีลมหายใจอยู่


คลุมผ้าให้ผู้หญิง ผ้าไหม 1

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2019-8-14 02:19
คุณได้รับ +15 คุณธรรม --20 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-8-13 23:46
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +60 ความโหด โพสต์ 2019-8-13 23:46

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -1166 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -1166 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x5
x6
x50
x12
x302
x5
x10
x3
x7
x6
x2000
x220
x5
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x189
x235
x1
x14
x6
x8
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x737
x18
x7
x20
x145
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1110
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x434
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5481
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4253
x2935
x1788
x3479
x9999
x2466
x3210
x2730
x1890
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5478
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7147
x1243
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x212
x1117
x92
x2408
x2086
x130
x19
x1478
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2463
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2289
x2452
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3770
x1019
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4561
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3190
x4099
x787
x1
x765
x1790
x535
x1241
x6201
x2359
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2452
x3456
x4274
x2252
x404
x66
x1
x15
x1989
x6767
x743
x1
x4827
x8387
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1105
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713