ดู: 213|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นอูซุน } เขตกองขยะเลี่ยงเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-13 22:11:24 |โหมดอ่าน

เขตกองขยะเลี่ยงเมือง

{ แคว้นอูซุน }


แนวขยะกองสูงมีกองไม้ระเกะระกะมากมาย บางครั้งหมาจรจัดยังใช้ปล่อยสิ่งปฎิกูล
ย่านนี้ปล่าวเปลี่ยววังเวงในยามกลางคืน กลางวันจะมีพนักงานมาเก็บขยะรอกำจัด
บางครั้งการจัดระเบียบในเมืองก็นำมาทั้งความเจริญและเสื่อมโทรม
ความวังเวงในระดับมีเรื่องลี้ลับเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ลอยล่อง
สร้างบรรยากาศชนขนพองสยองกล้า






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1303

กระทู้

4673

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19576339
เงินตำลึง
27750
ชื่อเสียง
305319
ความหิว
2457

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25938
ความชั่ว
8409
ความโหด
54203
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-8-13 23:32:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-8-14 02:04


ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1363
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 39 }
เจ้าจะเอาสิ่งนั้นมาชี้หน้าคนไม่ได้
             ย่านเปลี่ยวร่างอีกฝั่งของเมืองใหย่ สถานที่ผู้คนหมางเมินและไม่อยากเข้าใกล้แม้แต่ในเวลากลางวัน เหล่าแมลงเพ่นพ่านบินว่อนดูดกินของเน่าเสีย ซากพืชแลัซากสัตว์กระทั้งเปลือกผลผลิตทางการเกษตรที่รอกำจัดทิ้งเกลื่อนกลาด คงพอนึกออกว่าแค่กลิ่นของสิ่งปฎิกูลที่กำลังย่อยสลายนั่นมันก็ไม่น่าเดินผ่านแล้ว มาตอนนี้กลับมีสองเงาตะคุ่มๆ ของหนึ่งหญิงที่ขัดขืนกับอีกหนึ่งชายที่พยายามบีบบังคับอีกฝ่าย

              “ไม่นะ.. อย่าเข้ามาปล่อยข้านะ ช่วยด้วย!!” เสียงหวีดร้องของสาวเจ้าราวกับหนูที่ติดจั่น ทว่ารอบข้างกลับไร้เงาของพระเอกขี่ม้าขาว

               “จุ๊ๆ น้องสาวทำเล่นตัวกระบิดกระบวนนักพี่จะช่วยส่งขึ้นสวรรค์ให้เอง เอ้าอ้าขาเร็วๆ” ฝ่ายบุรุษที่เลวยิ่งกว่าเดรัจฉานแลบลิ้นเลียริมฝีปาก พลางรวบแขนของอีกฝ่ายด้วยมือเดียว มืออีกข้างมันกระชากฉีกชุดที่ห่อหุ้มตัวเหยื่อไว้ โดยไม่ใส่ใจว่าจะทำให้นางหวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ

                “ไม่!! ปล่อยข้าไปเถอะได้โปรดข้ามีเงิน เอาเงินไปแล้วอย่ามายุ่งกับข้าอีก!!”

               เหยื่อยิ่งดิ้นกรีดร้องผู้ลงมือก็ยิ่งกระทำอย่างหยาบโลน เนินเนื้อส่วนอกถูกถลกออกจนเผยสองเต้าสีน้ำผึ้ง ขนาดกำลังพอดีเจ้าคนบาปหนาคว้าขยำเคล้นคลึงอย่างหยาบโลน

               “เงิน? ข้าไม่ขัดสน.. ขาดแคลนก็แต่เนื้อสดแบบนี้ล่ะฮ่าๆ ร้องเข้าไปร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้หรอก!!”

                มันไม่สนใจเสียงหวีดร้องอ้อนวอนเฝ้าเล้าโลมท่าทกลางความขัดขืนและเสียงร่ำไห้สะอื้นปานจะขาดใจของสตรีที่น่าสงสาร สิ่งที่พึงถนอมไว้ให้สามีในวันแต่งงาน.. สิ่งสำคัญของลูกผู้หญิงกำลังจะถูกพรากไป ท่ามกลางกองขยะโสโครก!! เงามืดโถมลงมาเจ้าวายร้ายเตรียมอาวุธที่ตั้งตรงพร้อมปฎิบัติการณ์ อีกนิดหนึ่งก็จะแหวกฝ่าประตุหน้าเข้าไปได้ พร้อมกันมีร้องเท้าเสริมส้นด้วยไม้ข้างหนึ่งพุ่งแหวกอากาศกระทบหัวดังป๊อก!!

               หงุดหงิดหมูจะหามเอาคานมาสอด มันหันซ้ายขวาหาตัวผู้ทำ “โว้ย!! ลูกหมาที่ไหนว่ะมาขัดเวลาสนุกของบิดา!!”

                “นี่.. พี่สาวคนนั้นเขาก็บอกอยู่ไม่ใช่หรือว่าอย่าทำน่ะ? หูหนวกรึไงเจ้าคะ”

                ช่างเป็นเสียงที่เสาะใสในรัตติกาลเย็นเยือกท่ามกลางเมืองหลวงชาวอูซุน แสงจันทราลอยเด่นเป็นฉากหลัง ดรุณีผมเงินนั่งห้อยขาไกวเท้าเปลือยเปล่าข้างหนึ่งอยู่บนขอบกำแพง แสงเงากระทบให้ร่างของนางยิ่งดูบอบบางทรวดทรงรัดรึ้งใต้อาภรณ์สีฟ้าคราม รอยยิ้มดุจเทพธิดาดูลึกลับงดงามราวกับนางพราย

               “นึกว่าใครที่แท้ก็คนงาม.. ทำไมจ้ะมาขัดจังหวะพี่ชายอยากลองขี่มังกรทะยานฟ้าขึ้นสวรรค์เหมือนกันหรอ” แลบลิ้นเลียปากสายตาหื่นกระหายเมื่อผู้มาใหม่เลิศล้ำกว่าสตรีในกองขยะหลายสิบเท่า แค่หน้าอกหน้าใจล้นทะลักเสียจนแทบหกออกมานั่นก็กินขาดแล้ว

               “หึ..อันแค่นี้เอง พูดจาประหลาดจัง มังกรต้องอยู่ในวังหลวงไม่ใช่หรอ..คนธรรมดาขี่ไม่ได้หรอกนะ” หรุบสายตาลงมองติ่งเนื้อกระพริบปริบๆ อย่างประหลาดใจ ‘มังกรรึงูดินเอาให้แน่’

               ‘โว้วดูบั้นท้ายนั่นสิ...โชคดีอะไรของข้ากันล่ะนี่แม่นี่เด็ดชะมัด’ เจ้าหื่นกามหันกลับมาประจันหน้าอีกฝ่าย มันไม่อายที่น้องจ้อนกำลังตั้งลำผงาดคล้ายอยากอวดโฉมต่อสาวงาม หลิงหลานปรายสายตามองไปทางสตรีผู้น่าสงสาร คล้ายว่ามาได้เวลาเสื้อผ้าอาภรณ์แค่หลุดรุ่ยยังไม่ถูกปอกลอหเสียหมด ชิงทรัพย์หรือ? ดูท่าไม่ใช่เจ้าหนี้เสียแล้ว สาวเจ้ารู้สึกเท่าโล่งๆ แล้วค่อนข้างหนาว กระโดดเข้าไปหาผู้เคราะห์ร้ายนางหยิบม้วนผ้าเก่าคลุมให้หญิงสาวก่อน

                “แม่นาง!! แม่นางได้โปรดช่วยข้าด้วย!!” เสียงวิงวอนทว่าราวกับสิ้นหวัง ผู้ที่เข้ามาช่วยดูบอบบางยิ่งกว่าตนเสียอีก ทำไมเป็นสาวน้อยนางหนึ่งมิใช่บุรุษตัวโต!!

                “กลางคืนหนาวห่มนี่ไว้ก่อนนะจ้ะ” เทพธิดาเจี้ยบน้อยคลี่ยิ้มแล้วห่มผ้าให้มองเมินบุรุษที่ยืนโล่งท่อนล่างเสมือนอากาศธาตุ โฮ่วชื่อวิ่งตามมาทันเห่าเสียงขรมเตือนให้นายสาวรีบออกมา ทว่าเนื้อชั้นดียื่นถึงปากมีหรือเจ้าหื่นกามจะปล่อยไป มันคว้าหมั่บเข้าที่ใหล่ของหญิงสาวแต่ก็ต้องงงที่กระชากแล้วมีแรงต้านกลับ ไม่ยักกะปลิวอย่างสตรีคนอื่นๆ

                ‘ไอ้ตัวผู้หน้าเหม็น!! ปล่อยนังหนูนะโว้ยนั่นใช่คนที่แกคิดจะแตะก็แตะได้งั้นเรอะ!!’ โฮ่วชื่อวิ่งกระโจนเข้าใส่วายร้าย ลำตัวมันลุกเป็นเปลวเพลิงดูเกรี้ยวกราดดุดัน

                 “ขอรองเท้าคืนด้วยเจ้าคะ” หลิงหลานแบมือ จังหวะอีกฝ่ายเบี่ยงหลบสุนัขป่าก็ได้โอกาสสะบัดตัวออก ดีดปลายเท้าทีเดียวห่างออกไปสามจั้ง “คิดดูอีกทีเปื้อนแล้วซื้อใหม่ดีกว่า… อ่า… ยืนแบบนั้นไม่หนาวหรือ? ไม้จิ้มฟันนั่นเกะกะสายตาจริงๆ”

                 “...แม่สาวน้อยกล้าเรียกมังกรของข้าว่าไม้จิ้มฟันงั้นเรอะ!! หน่อยย!! ข้าจะทำให้เจ้ากรีดร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างทั้งคืน!!” แม้ขนาดจะไม่เท่าไรแต่อันธพาลหนุ่มมั่นใจในฝีมือและลีลาของตนมากจริงๆ แบบนี้มันหยามกันชัดๆ พับผ่าสิ เห็นหน้าอกหน้าใจที่สะท้อนขึ้นลงแล้วก็แลบลิ้นเลียปาก มันดูนุ่มนิ่มและขาวจั๊วะอะไรอย่างนี้ ‘รอก่อนเถอะ พ่อจะแทงให้ยืนไม่เป็นเลยโว้ย!!’

                อันธพาลหัวหน้ากลุ่มจี้ชงโคจรพลังฝ่ามือเข้าไล่ต่อตี ไม่สนใจว่าในมือนางจะมีธนูสีประหลาดคิดแต่ว่าคงเป็นพวกคุณหนูงี่เง่าที่ร่ำเรียนวิชาแล้วร้อนของ อยากจะลองดีที่จริงบ่มีไก๊ มันพยายามคว้าจับตัวภูติสาวผมเงินทว่านางก็คล้ายมีความว่องไวในระดับเดียวกัน หลิงหลานทะยานขึ้นไปบนหลังคอล่อให้อีกฝ่ายออกห่างจากสตรีที่น่าสงสารนั่น ส่งสายตาเจือแวว่าถ้ามีแรงแล้วรีบหนีไปซะ ‘ขอโทษด้วยข้าไม่ถัดสู้แต่ดันถนัดหนี! เจ้ารีบเอาตัวรอดก่อนะเถอะนะ’
   
                 สองเงาบนหลังคาหนึ่งร่างเน่งน้อยรุ้สึกว่าจวนตัว หลิงหลานไม่สามารถเว้นระยะห่างพอที่จะใช้ธนูได้ขณะอีกฝ่ายเข้ารุกประชุดในสภาพฟาดฝ่ามือลงโจมตีฐานยืนนาง มันไม่สนว่าด้านล่างจะเปิดโล่งอีกทั้งแท่งลำชี้โด่เด่อยุ่ เป็นคนวิปริตและบ้าบิ่นพอสมควร ยิ่งรุ้ว่าต่อสู้กับสาวงามคล้ายจะยื่งตื่นเต้นชายหื่นหัวร่อฮ่าๆ ออกมาอย่างลำพอง

                 “โง่จริง!! ธนูของเจ้าไม่มีประโยชน์เมื่อสู้ประชิดตัว.. น้องหนูจ๋าเลิกเล่นตัวรีบวางอาวุธลงแล้วมาสนุกกับพี่ชายดีกว่า ข้าใช้ลิ้นเก่งนะรับรองน้องจะถึงสวรรค์จนลืมนับรอบเลย!!”

                 “ไม่ล่ะเกรงใจ!!” หลิงหลานสีหน้าเหมือนเอือมระอา ในสมองเจ้านี่มีแต่น้ำเปล่าหรือ? แรงนางก็มีเคล็ดวิชาก็ยังใช้ได้ไหม ดูถูกกันเกินไปละโว้ยย!!

                 "แน่ใจรึน้องสาว.. ลองดูสักรอบแล้วจะติดใจถึงสวรรค์ไม่รู้ตัวเลยนะ หึๆๆ มามะมาให้พี่กอดสักคืนเดี๋ยวก็รู้"

                 อีกฝ่ายใช้วรยุทธ์ที่นางไม่รู้จักมาก่อน วิชาฝ่ามือภูตผี 9 กระบวนท่าที่เน้นการจู่โจมจุดเท้าเป็นหลักให้ศัตรูเสียหลัก และ สร้างออร่าความขนลุกให้คู่ต่อสู้สัมผัสจนขนลุกชันและ ทุกครั้งที่โดนฝ่ามือจากเจ้าตัวไม่ว่าจะยอดฝีมือแค่ไหนจะเห็นภาพหลอนติดตา เงาร่างชีเปลือยโทงก็ว่าขนลุกพอแล้วยังจะแผ่กลิ่นอายคุกคามคน ดีว่านางอยู่กับท่านจ้าวเกาะซึมซับความเหี้ยมอำมหิตจนเห็นเป็นเรื่องปกติเหมือนแสงแดดยามเช้าแล้ว นอกจากไม่กลัวยังคิดเปรียบเทียบ ‘หนอนน้อยไม่สู้พญางู....ท่านพี่เวลาโกรธน่ากลัวกว่าเยอะ’



                 แม้อาวุธใช้ไม่ได้แต่หญิงสาวยังมีวิชา นางโคจรลมปราณกลั่นหยดน้ำจำนวนมากจากนั้นรอจังหวะซัดระเบิดคลื่นรอบกาย ความเปียกกระจายจสดชื่นกันไปเต็มหน้า ทั้งคู่ถูกแรงปะทะห่างออกสิบจั้ง สายตาไอ้หื่นยังคงจ้องที่ทรวงอกดิ้นดึ่งตรงนั้น มันไม่ยอมแพ้!! สตรีผู้นี้มันจะกดไว้ใต้ร่างให้จงได้!! หลิงหลานได้จังหวะง้างธนูเจย์วินเล็งเข้าที่ไหล่ปล่อยสายยิงออก ฝ่ายอันธพาลไม่หลบเลี่ยงหัวเราะเหอๆ ใช้วิชาตัวเบาวิ่งเข้าใส่

                “.................” ทั้งคู่ต่อสู้อยู่บนหลังคาโดยไม่ได้ทราบเลยว่าเนตรสีเทาที่เย็นยะเยือกคุ่หนึ่งสบจ้องอยู่ ทั้งหูและตาเขาได้ยินได้เห็นทุกสิ่งหมดแล้ว.. มือถูกกำเข้าหากันบีบเสียจนขึ้นข้อขาว 'หยามหมิ่นภรรยาไม่อาจอยู่ร่วมโลก...'


             ‘แม่นี่...เรี่ยวแรงยิ่งกว่าช้างสิบเชือกประมาทไปแล้วเรา’ นึกไม่ถึงจะพานพบยอดฝีมือเช่นตน ไหนจะสูสีด้านวรยุทธ์ทว่าอีกฝ่ายพละกำลังมหาศาลกว่ามาก หากต่อสู้ยืดเยื้อตนคงไม่พ้นเพลี่ยงพล้ำเป็นแน่!! อันธพาลหนุ่มไม่มีเวลาคิดแล้วแลกเป็นต้องแลก พุ่งเข้าใส่พร้อมเปิดศึกชี้ชะตา จุดอ่อนเด่นหราหลิงหลานโคจรลมปราณรวบรวมหยดน้ำไว้กลางฝ่ามือ จากนั้นผลักออกปะทะโดยแรง

               หลังคาชาวนอกด่านเปิดโล่งเป็นแนวราบ แสงจันทร์สีขาวบาดตาการเข้าปะทะนั้นรวดเร็วรุนแรง แทบจะไร้เสียงทว่าฝุ่นดินโดยรอบคลุ้งทั่วบริเวณ ส่งพลังฝ่ามือเข้าห้ำหั่นแรงกำลังภายในดีดสะท้อนกลับ ด้วยสูสีกลับหักล้างเกิดผลสะท้อนให้ทั้งสองต่างกระอักเลือดร่างบางทรุดลงกับพื้น อยู่ๆ ก็หน้ามืดขึ้นมา

              บุรุษผมขาวทนดูต่อไปไม่ไหวก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานเข้ามาประคองอีกฝ่ายไว้ สายตาอำมหิตเผื่อแผ่ไปถึงร่างที่หมอบกระอักอยู่อีกฝั่ง “เป็นอย่าไรบ้าง หลานเอ๋อร์เจ้าไม่ควรหุนหันเช่นนี้…”

               “แค่ก… อึก! ช่วยคนไม่อาจรอ” หลิงหลานใช้ธนูค้ำยันตัวไว้ลมร้อนแผ่ลามขึ้นที่อกกระอัคคาวสนิมออกมาอีกระรอก… หันมองอีกฝ่ายก็สภาพไม่ต่างกันดูเหมือนจะแย่กว่านางโขอยู่เพราะหน้าลงจูบดิน วรยุทธ์อีกฝ่ายไม่เลวเลยแค่ขยับความปวดแล่นแปลบไปถึงปลายนิ้ว ‘ทำไมถึงได้เลือกเส้นทางเช่นนี้กันนะ ทั้งที่แข็งแกร่งมากแท้ๆ กลับไม่ใช่ให้เกิดประโยชน์ทางที่ดี เสียของจริงๆ’

              “ใครกล้าทำร้ายเจ้า… มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม!!”

              จางเหยียนลู่โอบภรรยาที่บาดเจ็บหนัก เส้นอารมณ์เริ่มขึงตึงจวนจะสะบั้นลง  เดิมทีอันธพาลต่างถิ่น ปล้น ฆ่า ข่มขืนนอกเขตกันไม่เคยอยู่ในสายตาเขาหรอก น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง ทว่ามันบังอาจแตะสิ่งต้องห้ามเวลานี้คิดปิดบัญชีให้หมดจด มือหนาเลื่อนไปที่ข้างเอาปลายนิ้วสัมผัสด้ามกระบี่บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด รอยยิ้มพญามารหยักขึ้นขณะที่น้พเสียงฟังดูราวกับเพลงกล่อมเด็ก

             “หลับตาซะหลานเอ๋อร์ ของบางจำพวกสกปรกเกินจะมอง”

              จังหวะนั้นเองที่ธนูเจย์วินเกิดเปล่งแสงขึ้นทั้งร้อนวูบวาวเหมือนอยากบอกอะไร ‘ใช้สิ่งนี้ชำระล้างคนผู้นั้นสิ ในใจเขายีงมีบางส่วนที่ดีงาม’ ลูกศรอันปราณีตโปร่งแแสงดอกหนึ่งปรากฎขึ้นในมือ หลิงหลานประหลาดใจจากที่เดิมทีคิดจะหลับไปทั้งแบบนี้ก็ร้อนรนขึ้นมา หมายความว่าอย่างไรเรื่องที่เจ้าโทงเทงตรงหน้ามีใจใฝ่ดี? เขาจะกลับใจใช่ไหม...เดี๋ยว ให้ตนยิงหรอ? แล้วนั่นท่านพี่จะชักกระบี่ออกทำอะไร ไม่ได้การแล้วว

               “เหยียนหลางอย่าพึ่ง...ข้าเอง” เสียงแผ่วเบาของคนในอ้อมแขนกลับสามารถยับยั้งเขาได้

               “เจ้ากำลังบาดเจ็บพักก่อนเถอะแค่นี้จัดการไม่นานก็เรียบร้อย” คมอาวุธกำลังถูกดึงออกจากฝัก นางแทบไม่มีแรกพูดแล้วเห็นใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายอยู่ไม่ไกลจึงยื่นริมฝีปากไปประทับข้างแก้มเย็นเฉียบ หยักรอยยิ้มอย่างน่ารักกระเง้ากระงอดใส่

                “อย่าแย่งกันสิ!! ข้าเจอก่อนนะ...เดี๋ยวจัดการเองท่านห้ามยุ่งเลย ไม่ได้! ไม่ได้!” นางราวกับเด็กเจอของเล่นอย่างไรอย่างนั้น แม้ใบหน้าซีดเซียว น้ำเสียงแผ่วอ่อน ทว่าสัมผัสเมื่อครู่ก็ลบกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งรอบตัวชายผมขาวไปจนสิ้น เขากลับมาประคองภรรยาทั้งเชื่อฟังและอ่อนใจ

                “ได้..ยกให้เจ้า” ถึงแม้จะอยากหาวิธีทรมานมันช้าๆ ให้ลิ้มรสความตายทีละน้อยก็ตาม แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของหลานเอ๋อร์ตนได้แต่คล้อยตาม

                 ร่างเน่งน้อยรั้งสายธนูขึ้นท่ามกลางสายตาไม่วางใจของผู้เป็นสามี ดูเหมือนว่าศรนี้โปร่งแสงจนแปลกประหลาด อีกทั้งมีไอพลังวนอยู่โดยรอบน่าพิศวงกว่าลูกธนูทั่วไป นางเจ็บแขนไปหมดร้าวที่อกเลือดยังไม่แห้งจากมุมปาก มือสั่นเทาสายตาพร่ามัว ถึงอย่างนั้นก็รอจนอันธพาลโทงเทงลุกขึ้น เล็งที่กลางอกชายผู้นั้นแล้วปล่อยออกไป ระยะไม่ไกลกันนักศรประหลาดพุ่งหายเข้าสู่ร่างของอีกฝ่าย ก่อนทั่วกายเขาเริ่มเปล่งแสงกรีดร้องราวกับถูกน้ำกรดสาดแสบร้อนไปหมด พลังชะระล้างเสมือนไฮเตอรืฟอกผ้าขาวก่อนไอสีดำกลุ่มหนึ่งบิดเกลียวออกจากจิตใจของชายผู้หลงผิด กาฝากเกาะกินจิตใจเกิดขึ้นจากกิเลสก่อตัวเมื่อไร้ที่สิงสถิตย์มันแตกสลายไปทันที

                  “...................” จางเหยียนลู่อยากถามฮูหยินว่านางทำอะไร ทว่าสีหน้าหลิงหลานคล้ายงุนงงเช่นกัน ก่อนร่างบอบบางนั้นจะทรุดตัวลงอีกครั้งด้วยเมื่อครู่ฝืนใช้แรงมากเกินไป

                  “หลานเอ๋อร์!! ตั้งสติเอาไว้ข้าจะพาเจ้าไปรักษา” จางเหยียนลู่ขณะกำลังอุ้มภรรยาขึ้น สายตาเขามองไปยังเจ้าชีเปลือยท่อนร่างอย่างคนไม่คลายโทสะ..สีหน้าราบเรียบอย่างถึงที่สุดทว่าแววตาระดับพญายมนึกขยาด ทันใดนั้นมือเล็กกระตุกแขนเสื้อเขา

                  “รับปากข้าพาเข้ากลับโรงเตี้ยม… อย่าพึ่งทำอะไรชายผู้นี้นะเจ้าคะ”

                   หลิงหลานยังสงสัยในเรื่องพลังประหลาดของธนูเจย์วิน และมีแค่ทางเดียวจะทราบได้นั่นคือคนผู้นี้จะต้องยังมีลมหายใจอยู่


คลุมผ้าให้ผู้หญิง ผ้าไหม 1

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2019-8-14 02:19
คุณได้รับ +15 คุณธรรม --20 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-8-13 23:46
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +60 ความโหด โพสต์ 2019-8-13 23:46

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -1166 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -1166 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x18
x1260
x65
x16
x136
x1
x1
x2
x3
x63
x1
x15
x2
x85
x33
x888
x1
x1
x17
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x348
x6
x11
x6
x20
x15
x46
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x28
x1
x2
x1
x3
x1
x1
x3
x1
x52
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x7
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x7
x5
x20
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2203
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x333
x1895
x261
x2025
x1305
x323
x2260
x2
x8100
x363
x89
x103
x8
x75
x146
x3275
x129
x306
x392
x2751
x2039
x20
x1670
x8
x503
x1756
x9
x1
x28
x4865
x2494
x11
x62
x7299
x51
x9999
x1805
x48
x3
x164
x15
x1043
x1
x1
x2805
x2
x1
x2425
x14
x33
x27
x681
x470
x581
x30
x156
x376
x38
x53
x6
x1180
x1503
x8209
x967
x200
x590
x200
x54
x53
x2365
x1
x1850
x2879
x5727
x672
x273
x7290
x9999
x563
x51
x90
x4277
x24
x15
x67
x179
x1000
x14
x3833
x2985
x1242
x1413
x9999
x2466
x3060
x2193
x1880
x2540
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8334
x2225
x3838
x1804
x146
x2795
x4388
x4005
x2005
x3703
x1642
x524
x2126
x518
x224
x1198
x327
x3
x24
x9
x1490
x78
x50
x4972
x840
x2
x730
x9999
x2611
x2
x35
x2139
x3548
x7097
x409
x7071
x4370
x543
x885
x1784
x637
x10
x1010
x2629
x2940
x687
x96
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9436
x1807
x9999
x199
x24
x8811
x20
x5805
x22
x8
x1369
x259
x24
x9
x99
x31
x9
x841
x3805
x8
x30
x207
x870
x86
x2607
x2108
x126
x18
x1437
x2578
x2353
x3
x283
x3676
x2540
x333
x7884
x514
x396
x3940
x5154
x9999
x10
x2266
x2447
x5805
x7800
x3380
x1341
x26
x3330
x905
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4356
x9999
x9999
x9999
x3155
x1929
x107
x3200
x8
x3696
x38
x3223
x4019
x755
x1
x756
x1514
x531
x951
x5145
x2254
x4685
x5004
x9999
x5756
x9999
x3109
x2225
x2034
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x25
x1929
x4301
x713
x1
x4547
x6527
x67
x9999
x674
x1393
x1065
x6468
x103
x3483
x865
x450
x102
x825
x275
x8
x181
x27
x9999
x1123
x2060
x3334
x195
x663
x454
x104
x1201
x1292
x9999
x3550
x1482
x1230
x889
x223
x9999
x1720
x9999
x129
x713
x2427
x2

1303

กระทู้

4673

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19576339
เงินตำลึง
27750
ชื่อเสียง
305319
ความหิว
2457

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25938
ความชั่ว
8409
ความโหด
54203
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-8-14 02:37:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-8-14 16:18


ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1364
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 40 }
ศรวิเศษเสกคนดีปริ้ง!
               แสงสว่างบนร่างชายผู้นั้นเห็นได้ไกลหลายลี้ทีเดียว เสมือนดาวกระพริบส่องแสงร่างเขาลอยเท้งเต้งกลางอากาศสว่างเสียจนความโทงเทงที่มีก็ถูกมวลประกายแสงบดบังไปด้วย เป็นเช่นนั้นอยู่หลายอึดใจแม้แต่กลุ่มกีกี้ตามหลังคาทั้งสิบทิศยังตกตะลึงว่าคืออะไร พวกเขาขึ้นสายธนูรอนานแล้วไอ้หมอนี่บังอาจแตะต้องนายหญิงน้อยที่เคารพ รอก็แต่สัญญาณสุดท้ายจากท่านประมุขมันได้พรุนแน่นอน จวบจนวัตถุลอยฟ้านั้นค่อยๆ ร่วงลงบนพื้น หลิงหลานสะกิดบอกสามีว่าพาตนเข้าไปดูใกล้ๆ ทีขาเดินไม่ไหว

               “เจ้ายังจะอยากดูอีกรึ?” จางเหยียนลู่เอ่ยเสียงดุ ทว่าจับเค้าลางสีหน้าภรรยาคล้ายสงสัยมากกว่าเขาจึงประคองนางก้าวเข้าไปหาชายผู้นั้น

                “นี่เจ้าเป็นยังไงบ้างยังไม่ตายใช่ไหม?” เจี้ยบน้อยสอบถามอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว

                อันธพาลได้ยินเสียงใสของสตรีผมเงิน เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงงพบคนทั้งสองเข้าก็เรียงลำดับเหตุการณ์ไม่ถูก เมื่อครู่มันสับสนไปหมด ขนาดอาภรณ์บนร่างยังเปลี่ยนแปลงไปใหม่อีกทั้งจดจำไม่ได้ว่าตนมาทำอะไรที่ตรงนี้ สัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันจากบุรุษผมขางก็ถอยกรุดออกไปด้วยความกลัว น้ำเสียงเลิ่กลั่กเหงื่อแตกพลั่กพูดอะไรไม่เป็นอยู่นานสองนาน หลิงหลานยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีกเฝ้าสอบถามอย่างใจเย็น

                “อ่า.. ไม่ต้องกลัวตอนนี้พวกเราไม่ทำอะไรเจ้าหรอก” หลิงหลานลูบทรวงอกที่รู้สึกปวดแปลบฝืนอาการหน้ามืดแล้วกล่าวค่อ “เมื่อครู่เจ้ายังประมือกับข้าอยู่เลยลืมแล้วหรือ?”

                 “หา!! แล้วข้าจะทำร้ายแม่นางทำไมล่ะขอรับ!!” การถามกลับมาแบบนี้ทำเอานางอยากพ่นเลือดใส่อีกฝ่ายสักรอบ

                “อันที่จริงก่อนหน้านี้เจ้าลากแม่นางที่ยืนอยู่ข้างล่างนั้นเข้าไปในตรอก แล้วพยายามถอดชุดทำเรื่องไม่ดีด้วย… จ้าเห็นเข้าเลยเอารองเท้าเคาะเรียกสติเจ้าไม่ยอมก็เลยประมือกันนิดหน่อย” หลิงหลานเล่าเรื่องไปบุรุษผมขาวก็พยายามซับเลือดที่มุมปากให้ภรรยา หันหนีหันหลบปัดๆ ว่าอย่าพึ่งกวนดิ๊ เขาก็ไม่ฟัง

                 “ข้าทำ..ทำเช่นนั้นจริงๆ หรือขอรับ ไม่รู้ตัวเลย...ทำไมล่ะ โถ่” น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของทั้งคู่ จากทีแรกเสียงสับสนว่าเขาทำลงไปได้ยังไงกลายเป็นขอโทษขอโพยแล้ตำหนิตนเองอย่างหนัก คล้ายว่ายังไม่สาแกใจลงทุนตบหน้าตัวเองเสียจนบวมเบ่ง หลิงหลานรีบห้ามนางขี้เกียจโดนหาว่ารังแกคน ด้านจางเหยียนลู่ยังคิดว่าเท่านี้ยังไม่สาสมเพิ่มอีกสิบยี่สิบฉาดจะเป็นไรไป “ฮือ… ขอโทษด้วยจริงๆขอรับ ไม่รู้ว่าข้าเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ในสมองตอนนี้ว่างเปล่านอกจากเรื่องที่ว่าเป็นใครถิ่นฐานมาจากไหน…. จำได้แค่ว่ามาอูซุนนี้ก็เพื่อหางานทำส่งเงินเลี้ยงพ่อแม่ที่โหรวหร่าน จางนั้น... จากนั้นข้าทำอะไรที่ไหนก็ไม่รู้เรื่องเลยว่างเปล่าไปหมดด”

                 ‘อยู่ดีดีก็เอ๋อไปแล้ว ท่านคิดว่าอย่างไรบีหนึ่ง?’ หลิงหลานกระพริบตาส่งสัญญาณแก่สามี

                 ‘แล้วแต่เจ้าเลยบีสอง แต่เหมือนแววตาเขาไม่ได้โกหกนะ’ จางเหยียนลู่ตอบภรรยา

                 “ตกลงข้าเชื่อเจ้า ไม่ถือสาหรอกมันหนักขอรับคำขอโทษนี้ไว้แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้หมั่นทำความดีละเว้นความชั่วเลี้ยงบิดามารดาให้สุดความสามารถ วันหนึ่งสวรรค์จะให้อภัยในสิ่งที่เจ้าทำเอง สู้ๆล่ะ!!” หลิงหลานขยิบตาบอกให้สามีปล่อยคนผู้นี้ไป คาดเดาว่าธนูของนางคงไปกระทบถูกบางสิ่งในสมอง แล้วเปลี่ยนแปลงให้เขากลับใจได้จริงๆ

                “ขอบคุณท่านทั้งสองมากขอรับข้าน้อยรับปากว่าจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้อีกไม่ว่ากับใครก็ตาม ฮึก ฮือๆ” เขาลงคุกเข่าเพื่อขอบคุณและลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ มันอาจจะยากและลำบากแต่อย่างน้อยก็สุจริตกว่าที่ทำมา

                 “หลานเอ๋อร์!!” เห็นเจ้าอันธพาลนั่นเดินจากไปไม่นาน คนในอ้อมแขนก็ทรุดลงอีกครั้ง จางเหยียนลู่อุ้มร่างเล็กขึ้นมาสัมผัสความเบาโหวงนี้ได้ก็ใจหาย นางตัวเล็กเท่านี้.. บอบบางเพี้ยงนี้กลับทำสิ่งที่น่าทึ่งจนเขาคาดไม่ถึงได้  มือหนาหยิกแก้มนุ่มเบาๆ “เจ้านั่นเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ฮูหยินข้าทำอะไรกันแน่? ไม่ได้ฝืนตัวเองใช่ไหม?”

                  “หากท่านยังยืนอยู่แบบนี้อีกสักครู่ข้าก็ฝืนแล้ว แค่ก!!” หลิงหลานไอแค่กเหลือบมองสามี หยดเลือดหลั่งรินออกจากปากคนบาดเจ็บภายในนะมารังแกกันได้ยังไง! คล้ายยังกังวลอีกเรื่องหนึ่งเมื่อมองเงาที่กำลังเดินไปท่ามกลางแสงจันทร์

                  “เหยียนหลางปล่อยเขาไป.. มนุษย์มีโชคชะตาของตนเอง”

                  แม้ว่ายากจะให้อภัยทว่าเป็นความต้องการของภรรยา.. ลำบากใจที่จะขัด

                  “ได้ เจ้าให้ปล่อยคนข้าก็จะปล่อย ดูเหมือนไม่มีเรื่องให้สะสางกันแล้ว ข้าล่ะเชื่อเจ้าจริงๆ เด็กน้อยของข้า” สัมผัสได้ว่าสายตานางยังคงมีห่วง บุรุษผมขาวใช้วิชาตัวเบากระโจนลงจากหลังคาเดินกลับไปยังอีกฝากที่ตั้งของโรงเตี้ยม “ได้เวลากลับแล้วหัวงว่าคืนนี้เจ้าจะไม่ทำให้ข้าประหลาดใจอีกล่ะ”

                  ทั้งสองเดินทางกลับอย่างรวดเร็วด้วยวิถีของขาวยุทธ์ ทำเอาสตรีที่เป็นผู่เคราะห์ร้ายคืนนั้นงุนงงว่าตนยังไม่ทันขอบคุณคนก็หายไปเสียแล้ว...
                   เหล่ากีกี้ทั้งสิบเองก็งุนงงไม่แพ้กัน สรุปว่าต้องยิงคนไหม? คนไปโน่นแล้วท่านประมุขปล่อยไปจริงสิ!! มันแตะบ่าฮูหยินเลยนะ!! คนตาไวรายหนึ่งสังเกตได้รองเท้าลายปักอันงดงาม เหลือข้างเดียวโดดเด่นกลางตรอก 'จริงสิเก็บสิ่งนี้กลับไปคืนฮูหยินดีกว่า นางต้องดีใจแน่ๆ เลย♥ '


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +60 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 16:20
คุณได้รับ +10 คุณธรรม --30 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 14:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -96 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 50 -96 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x18
x1260
x65
x16
x136
x1
x1
x2
x3
x63
x1
x15
x2
x85
x33
x888
x1
x1
x17
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x348
x6
x11
x6
x20
x15
x46
x3
x2
x3
x3
x3
x60