{ เมืองเจียงหลิง } โรงหมอหนึ่งตะวัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-7-24 20:23:00 |โหมดอ่าน

โรงหมอหนึ่งตะวัน

{ เมืองเจียงหลิง }




โรงหมอแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลนักจากย่านการค้า ทว่าบรรยากาศรอบด้านสงบเงียบ
เหมาะสมต่อการพักฟื้นของผู้ป่วย มีเรือนแยกเป็นสัดส่วนทั้งห้องตรวจและห้องยาครบครัน
ท่านหมออยู่ตัวคนเดียวบางครั้งจะมีคนอาสามาเป็นผู้ช่วยตากสมุนไพร ไม่ประจำ
ฟังว่าถ้าต้องการยาดีราคามาตราฐานให้มองหาโรงหมอหนึ่งตะวันแห่งนี้






ท่านหมอใหญ่
เถา เว่ยหลง
อุปนิสัย : พูดน้อยและสุภาพไม่ค่อยสุงสิงกับผู้คน เคร่งขรึมจริงจังอยู่เสมอ



ชื่อกิจการ : โรงหมอหนึ่งตะวัน
เจ้าของกิจการ : เถา เว่ยหลง
เวลาเปิดทำการ : 09.00-24.00 น.
ประเภทกิจการ : บริการรักษาโรคทั่วไป และจำหน่ายยาสมุนไพร
#ประทับตราผู้ว่าเมืองเจียงหลิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-7-24 23:10:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-7-24 23:12


ยุทธจักรกว้างใหญ่มีที่ไปแน่นอน
1386
{ พญามารที่ลอยน้ำมา 2 }
เป็นหนี้ต้องชดใช้สินะ

             "ถ้าไม่โดนลมพัดให้เคลื่อนไหว น้ำก็จะไม่เกิดคลื่น
ถ้าไม่ถูกสภาพแวดล้อมภายนอกทำให้ไหวติง ใจก็จะตั้งมั่น"

             เหล่าชาวบ้านร้านตลาดในเมืองเจียงหลิงออกวางแผงขายของกันแต่เช้าตรู่ วันนี้คนขายปลาได้ปลาหมึกตัวโตหลายเข่งกำลังจัดเรียงก็มีเสียงป้าขายหอยข้างๆ ชวนสนทนาตามปกติ

               “เหล่าอิ๋วๆ เป็นยังไงเมื่อวานวิธีที่แนะนำไปใช้ได้ผลไหม?”

               “โอ้.. เด็ดอย่าบอกใครเลยเมียข้าชอบมากๆ ยังฝากขนมมาให้ป้าหวงอีกแนะนี่ๆ ข้าเอาใส่ไว้ในตะกร้า”

               หญิงม่ายวัยกลางคนหัวเราะร่วน “นั่นล่ะๆ เมียเจ้าน่ะขี้อายนางไม่กล้าบอกหรอกว่าต้องการอะไร แถมอีกอย่างเรื่องราวในมุ้งมันเป็นการบ้านของผู้ชาย!!”

               “ก….ก็นะ ท่านป้าคงรู้ข้าวันๆ ทำงานเก็บหอมรอมริบเพื่อสร้างอนาคตที่ดีให้ลูกของพวกเรา จะให้ไปเที่ยวหอหอสาวๆ เป็นงานมาสอนมันก็สิ้นเปลืองใช่ไหมล่ะ? อย่างไรก็ขอบคุณมากนะ หุหุ ข้าแทบรอให้ถึงกลางคืนไม่ไหวทีเดียว” พ่อค้าปลาหมึกเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงว่าพวกเขายังเป็นคู่ข้าวใหม่ปลามัน

              “จ้าๆๆ อย่าหักโหมจนตื่นมาขายของไม่ไหวก็แล้วกัน!!” บทสนทนาตามประสาชาวบ้านดำเนินไปอย่างครื้นเครง จนกระทั่งชาวเจียงหลิงได้บังเอิญเบนสายตาไปมองยังเกวียนเก่าๆ คันหนึ่งขนย้ายห่อศพหรืออะไรบางอย่างมีเพียงปอยผมสีขาวที่โผล่พ้นออกมาจากผ้านวมมัดต่อนๆ ป้าหวงอ้าปากค้างด้วยเกวียนลำนี้ไม่ไ้ดเคืล่อนที่จากแรงม้าหรือวัว

              “เออะ… นั่นอะไรกันน่ะ? สัปเหร่อหรอ? ข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนว่ามีสัปเหร่อสาวขนาดนี้” ตามการนำของหญิงขายหอย สายตาเหล่าพ่อค้าแม่ขายหนัมองตามๆกัน ที่ซื้อปลาอยู่ก็ปล่อยกระจาดลงมือด้วยความงุนงง

              เป็นแรงดรุณีน้อยผิวพรรณขาวผ่องดุจบุตรสาวผู้ดีนางหนึ่ง ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายระยิบระยับคอยถูลู่ถูกังมันมาอย่างยากลำบาก หลิงหลานสวมหน้ากากยักษาม่วงไม่สนว่าจะมีคนจำนางได้ แถมเอาผ้าห่มพันโปะหน้าของบุรุษผมขาวเอาไว้อย่างดี ‘ไม่รู้ปิงไคว่ถูกใครในเมืองนี้ทำร้ายหรือเปล่า ป้องกันคนเห็นหน้าเขาเอาไว้ก่อนคงจะดี’

              อาการงุนงงของคนทั้งถนนเจ้าเจี้ยบน้อยหาได้ใส่ใจ…
              โฮ่วชื่อคอยเห่าเปิดทางว่า ‘หลีกหน่อยๆ คนบาดเจ็บต้องการไปโรงหมอ’

              ร่างเน่งน้อยลากคันเกวียนจนมือเริ่มเสียดสีกับไม้จนพุพอง นางไม่ได้ทำงานหนักมานานแล้วเทียบกันก็เท่ากับอายุของบุตรชาย ฝ่ามือขาวทั้งผิวหนังบางละเอียดอ่อนปกติแค่โดนแดดแรงเกินไปยังขึ้นรอยแดง มาตอนนี้ลากบุรุษโตเต็มวัยด้วยเกวียนทั้งเล่มตลอดทางก็ค่อนข้างสาหัสอยู่บ้าง ‘ปิงไคว่เคยช่วยเหลือข้าอย่างต่ำก็หนหนึ่ง.. เป็นหนี้ยังต้องชดใช้ระสาอะไรกับติดเป็นบุญคุณ เขาจะต้องรอด.. ข้าต้องช่วยเขาให้ได้อดทนเอาไว้นะ!!’

              นางหวนนึงถึงถ้อยคำที่เคยสนทนากันในอดีต แม้ทั้งสองเคยเดินทางร่วมกันไม่ถึงสองวัน ทว่าเถ้าแก่สาวยังจดจำได้ว่าเขาให้คำแนะนำตนในสมัยยังเป็นลูกเจี้ยบพึ่งฟักออกจากไข่ไว้อย่างไรบ้าง ‘โลกนี้ไม่ได้งดงามไปเสียหมด และมนุษย์เองก็ยากจะแยกแยะได้ว่าดีหรือชั่ว’เมื่อถูกโจรสลักลักพาตัวไปขายเป็นทาสที่เกาะไต้หวันนางค่อยเรียนรุ้ว่าคำที่เขาพูดนั้นมีความจริงปนอยู่

            “เจ้าคิดว่าคนสามารถทำเรื่องเลวร้ายได้ขอแค่มีเหตุผลเพียงพองั้นหรอ” บุรุษผู้สวมหน้ากากยักษ์คล้ายผ่านเรื่องราวมามาก ทั้งแนะนำและอธิบายตั้งคำถามกับภาวะไร้เดียงสาที่อาจตกเป็นเหยื่อของหลุมพรางคนอื่นโดยง่าย “เช่นนั้นขอแค่มีเหตุผลก็ไม่แบ่งแยกดีชั่วงั้นสินะ”

              เชื่อว่าหากอีกฝ่ายฟื้นมาถามคำถามเดิมกับตน.. หนนี้นางสามารถโต้วาทีกับเขาได้อย่างสูสีเลยเชียวล่ะ!!
.
.
.
              เมื่อมาถึงที่โรงหมอมือที่กำลังปวดแสบปวดร้อนได้ที่ของหลิงหลานก็ได้รับการเยียวยา หลิงหลานแจ้งต่อท่านหมอผู้เคร่งขรึมถึงอาการเบื้องต้นของบุรุษผมขาวว่า เจ้าตัวหมดสติและลอยมาตามน้ำนางไม่แน่ใจเรื่องที่อาจมีน้ำตกค้างในปอดเขารึเปล่า อยากให้ช่วยตรวจดูแลรักษาส่วนเรื่องค่ายาตนจะเป็นฝ่ายออกเองทั้งหมด

              ท่านหมอให้ผู้ช่วยมาคนละไม้คนละมือเพื่อขนร่างสูงใหญ่ลงจากเกวียน หลิงหลานจะเข้าไปช่วยอีกแรงก็โดนไล่ไปทายาลดอาการอักเสบของมือพร้อมสมุนไพรหนึ่งกระปุกเสียก่อน ไม่ยอมให้รบกวนสมาธิการวินิจฉัยของแพทย์ ราวหนึ่งเค่อหลังจากนั้นท่านหมอค่อยออกมาแจ้ง

              “เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? บาดเจ็บร้ายแรงหรือไม่.. แล้วทำไมข้าเรียกตั้งนานถึงยังไม่ฟื้นล่ะ?” ก่อนท่านหมอเปิดปากก็โดนสาวเจ้ายิงคำถามรัวใส่ก่อน

              “ดูจากท่าทางและร่างกายของเขาสามีของแม่นางคงจะเป็นชาวยุทธ์สินะขอรับ ...อันที่จริงเขาบาดเจ็บพอสมควรทว่าเป็นอาการบาดเจ็บภายในตาเปล่ามองไม่เห็น ปกติเหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์มักจะเป็นกันบ่อยทีเดียว”

               “ท่านหมอๆ เดี๋ยวก่อนท่านผิดแล้ว ข้า-ยัง-ไม่-เคย-สมรส!! ไม่ว่ากับผู้ใดก็ตามเจ้าค่ะ!” หลิงหลานผงะไปไม่ใช่เพราะอาการของคนที่ตนแบกมา แต่เมื่อครู่ได้ยินว่าอะไรนะ ‘สามี’ หลิงหลานไขว้แขนรุปกากบาทปฎิเสธอย่างชัดเจน ผิดหรอนางไม่เคยเข้าพิธี แต่ช่างเถอะทำไมคิดแล้วรู้สึกแปลบในอกลึกๆ กันนะ

                “แน่ใจนะ… แต่ว่าคนผู้นี้มีญาติที่ใดรึไม่ค่อยข้างเป้นเรื่องใหญ่พอสมควรขอรับ” สมเป็นหมอเบีย่งเรื่องได้ไวมาก “เอาเป็นว่าข้าจะต้มยาบำรุงพื้นฐานมาให้ก่อน รักษาบาดเจ็บภายในยากกว่าบาดแผลภายนอก ที่จริงถ้าได้ยอดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาจากเกาะดอกท้อจะช่วยฟื้นฟูอาการสามีแม่นางได้ดีขึ้น”

                “เขาไม่ใช่สามีข้า!! เอ้ะ..ยาน้ำค้างหยกเหมือนว่าข้าพกติดตัวมาด้วย” หลิงหลานแหวลั่นโรงหมอ อุตส่าห์ย้ำอีกรายก็ยังเรียกผิดอยุ่นั่น แบบนี้ตนผู้หญิงเป็นฝ่ายขาดทุนเฟ้ย เกิดแต่งไม่ออกขึ้นมาจะทำยังไง? เก็บตัวท่านหมอไปทดแทนคงจะไม่เหมาะสม “จริงสิข้าขอยืมห้องครัวสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? ตั้งแต่เช้าทานแค่โร่วเจียหมัวรองท้องไปหน่อยเดียวเอง แล้ว..เผื่อเขาฟื้นขึ้นมาจะได้มีอาหารรสอ่อนทาน”

               ฝ่ายผู้รักษาเลิกคิ้วเข้มเล้กน้อยนี่ตกลงว่าไม่ได้เป็นอะไรกันจริงหรือ? ดูสตรีผู้นี้ค่อนข้างห่วงใยบุรุษที่นอนแหม่บอยุ่บนเตียงคนเจ็บพอสมควร “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ท่านป้อนน้ำค้างหยกเก้าบุปผาเขาก่อนเถอะค่อยทำอย่างอื่น”

               กล่าวจบท่านหมอปลีกตัวไปต้มยาและดูแลคนไข้รายอื่น หญิงสาวคิดว่าอิแค่ป้อนยาของพรรค์นี้นางทำมาบ่อยครั้งพ่อของลูกทั้งสองหมดสติไปร่วมครึ่งปี จิ้บๆ สบายมากนางพยาบาลชำนาญการพิเศษเชื่อมือตนได้เลย!! ทว่าแค่ก้าขาเข้าไปด้านในเรือนตรวจ รอบด้านไม่มีใครราวกับจงใจ แถมใบหน้าที่ปิดดวงตาสนิทอยู่มีบางส่วนสะกิดใจนางอย่างแปลกประหลาด สาวเจ้าเกิดอาการก้าวขาไม่ออกเอาดื้อๆ

              พะว้าพะวงอยุ่แบบนั้น ขาขวาจะก้าวเข้าไปใกล้กว่านี้กลับทำไม่ได้

              ‘ข้าคิดว่าควรบอกบางเรื่องแก่เจ้านะนังหนู….’ โฮ่วชื่อที่หมอบอยุ่ตรงหน้าประตุกล่าวขึ้น มันถอนหายใจเบาๆ ด้วยเข้าใจว่าหญฺงสาวแยะแยะคนตรงหน้าไม่ออกเสียแล้ว “กลิ่นของมนุษย์นี้เป็นกลิ่นเดียวกับคนที่เจ้าเจอนอกแค้วนโหรวหราน รวมถึงคนที่เจ้าเอาตัวไปเสี่ยงรับมีดแทนที่เฉินหลิวอีกด้วย เจ้าจำเขาไม่ได้รึ?’

              “จำ? เขาก็คือปิงไคว่ยังไงล่ะทำไมหรือพี่?”

             ‘เจ้าลองดูให้ดีสิ.. ไม่นึกถึงใครบ้างเลยหรือ? ผิดคาดนะที่ข้ากลับเห็นว่าพวกเจ้าออกจะ..รักกันมากที่เฉินหลิวและยังตัวแทบจะติดกันที่เสียวเพ่ยอีก’ หมาป่าอัคคีมองงุนงงตกลงแม่นี่ความจำเสื่อมจริงสิ
              “เฉินหลิว? พี่พูดเรื่องอะไรกันเราเคยไปเฉินหลิวที่ไหน...เสียวเพ่ยเอ๊ะ” อาการปั่นป่วนในสมองอยุ่ๆ ก็พัดหวนขึ้นมาภาพเลือนรางของความวุ่นวายและกบฎพรรคมารเผาเมืองเฉินหลิว ท่ามกลางทะเลทรายแสงดวงดาวกับบุรุษผมแดง ทำเอานางเซทรุดลงข้างเตียงไม้ เข้าใกล้ใบหน้าคมสันเค้าลางบางส่วนทับซ้อนกันจนรุ้สึกปวดหัว ‘นี่มันอะไรกัน? ภาพมายาหรือความฝัน’ หลิงหลานมึนหัวติ้วสลัดใบหน้าไปมาหลายหนเพื่อยับยั้งอาการ

             “ไม่ว่าข้าจะจำได้หรือลืมอะไรไป.. ตอนนี้ที่สำคัญคือช่วยเขาก่อน” กัดฟันทนนางไม่ให้โฮ่วชื่อพวดต่อรีบเทขวดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาออกมา เม้ดยาสีส้มอมชมพูนอนนิ่งบนมือนางหลิงหลานใช้ปลายนิ้วเปิดริมฝีปากอีกฝ่ายออก สัมผัสทั้งอุ่นร้อนและนิ่มหยุ่นที่ได้รับทำเอานิ้วนางสั่นเล็กน้อย ทว่าเมื่อวางยาลงไปบนลิ้นอีกฝ่ายกลับไม่ยอมกลืนลงไป

              “อ้าว… ทำไมกันล่ะ? หรือว่าต้องใช้น้ำช่วยอีกแรง?”

             โฮ่วชื่อพ่นลมออกจมูก ‘บ้องตื้นเอ้ย!! เขาหมดสติอยุ่จะไปกลืนเองได้ยังไง!!’

             หลิงหลานกระพริบตาหลอหลายิ่งนัก “แล้ว...ต้องทำยังไงดีล่ะ?”

             สี่ขากลอกตามองบนอยากดื้นตายเสียตรงนี้ ‘เวลาแม่นกป้อนลูกนกที่กลืนอาหารเองไม่ได้ทำยังไง มนุษย์ก็ใช้วิธีนั้นได้’

             “อ่ออออ เอ๋??” นึกภาพตามแล้วเห็นวิธีอยู่ ทว่าหากทำแบบนั้นล่ะก็ไม่พ้นต้องใกล้ชิดอีกฝ่ายในระดับ..ใกล้ชิดสุดๆ จนหายใจรดเลยน่ะสิ หลิงหลานส่ายหน้าว่าไม่เอา จากนั้นโฮ่วชื่ออบรมต่ออีกยกใหญ่เรื่องบุญคุณมีไว้ต้องทดแทนเอย ชีวิตคนสำคัญกว่าเอย ท้ายสุดสาวเจ้าร่นหัวคิ้วน้ำตาจิไหล ช่างมันเถอะคิดซะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกนกไม่ใช่คนตัวโต!!

            ใช้เวลาทำใจและสูดหายใจเข้าเตรียมพร้อมเหมือนก้าวขึ้นลานประหารสามอึดใจ

            ขั้นแรก...วางน้ำค้างหยกเก้าบุปผาลงที่ปลายลิ้น
            ขั้นที่สอง....ช้อนมือรองท้ายทอยอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อไม่ให้สำลัก ท่านเซวียนสอนนางมาได้ใช้แล้วหนนี้
            ขั้นที่สาม….หลับตาแตะลงไป อ้าวผิดจุดนี่มันจมุก เลื่อนลงๆ แล้วก็..พบความนุ่มหยุ่น เฮือกกก!! เงยขึ้นมาหายใจก่อนเริ่มใหม่แต่ต้น
            ขั้นที่สี่…. แตะลงไปแล้วใช้เรียวลิ้นช่วยแยกริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ เสมือนแง้มม่าน
            ขั้นที่ห้า....ตวัดยาลูกกลอนลงไป!! ดันไป ดันอีก!! รอพักนึงจนกว่าจะกลืนเป็นอันเสร้จพิธี คนกินยายังคงหมดสติหน้านิ่ง ส่วนฝ่ายคนป้อนหน้าเปลี่ยนสีไปแล้วเหมือนปลาสำลักน้ำ!!

            ทำไมป้อนยามันเหนื่อยมากกว่าไปฆ่าคนห๊ะถามจริง!!
  
รูปปั้น+น้ำค้างหยก




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2019-7-25 00:53
คุณได้รับ +10 คุณธรรม --4 ความชั่ว +7 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:44
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +70 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเตี๋ยอวี่ฮัว
ขลุ่ยไป๋ซวงอวี้
คัมภีร์ตำนานราชินีหิมะ
รองเท้าแซฟไฟร์
ม้าจื่อเมี่ยว
หลิงหลานม่านเหยา
กำไลเทพีไอซิส
กริชงาช้าง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปีกรุ่งอรุณ
พุทธรูปซีฟางซานเซิ่ง
เกราะทองเทวะ
ผ้าปิดปากวังอารีย์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x20
x1
x1
x301
x60
x27
x400
x1
x40
x20
x57
x249
x368
x150
x401
x93
x107
x291
x154
x40
x77
x248
x201
x18
x82
x3
x415
x52
x337
x115
x236
x117
x4975
x1486
x2
x3
x1
x4
x20
x15
x25
x6
x10
x12
x10
x10
x110
x1426
x31
x25
x8
x20
x8
x290
x7
x10
x30
x12
x24
x2
x66
x126
x450
x31
x5
x46
x21
x56
x1681
x34
x51
x10
x6
x14
x68
x50
x35
x248
x129
x141
x34
x36
x1800
x300
x4
x10
x44
x9
x15
x2060
x1
x605
x73
x2
x2
x5
x2
x3
x4
x1
x3
x2
x1
x7
x1
x5
x6
x4
x5
x1
x4
x4
x4
x5
x7
x9
x5
x185
x5
x2
x246
x5
x1
x76
x337
x633
x60
x454
x3
x3
x19
x1
x17
x319
x391
x2
x25
x19
x10
x20
x380
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x8
x1
x19
x1515
x988
x35
x20
x24
x50
x91
x22
x4
x3
x334
x806
x28
x17
x20
x185
x192
x1
x11
x9
x18
x5
x560
x47
x17
x7
x8
x2
x2
x22
x2
x610
x45
x1
x79
x14
x81
x16
x25
x7
x310
x1530
x500
x600
x1525
x607
x7260
x36
x134
x503
x895
x1960
x465
x36
x140
x1
x59
x7
x115
x2164
x9999
x17
x2400
x18
x19
x590
x2560
x1000
x820
x2600
x15
x62
x30
x1400
x1250
x2206
x150
x32
x2200
x18
x1360
x2500
x1503
x29
x58
x17
x102
x11
x34
x2333
x2423
x1905
x351
x2499
x2
x7900
x573
x121
x132
x13
x99
x211
x4778
x222
x360
x640
x2923
x2539
x1670
x14
x650
x1842
x12
x33
x8172
x3958
x54
x102
x8328
x174
x9999
x2010
x65
x3
x24
x1285
x6
x8
x3695
x2
x11
x2935
x24
x25
x26
x953
x1070
x30
x231
x285
x9
x1300
x2396
x2931
x1244
x933
x940
x495
x61
x62
x4707
x1
x2250
x3459
x7568
x1395
x321
x9999
x9999
x578
x62
x175
x6258
x30
x26
x102
x219
x1240
x33
x5335
x3395
x2299
x3699
x5555
x3266
x3830
x3095
x2495
x3190
x1405
x9999
x935
x1166
x144
x38
x9999
x3052
x4124
x2594
x169
x3239
x6264
x4753
x2605
x3993
x2580
x613
x3266
x805
x296
x2143
x972
x6
x35
x18
x1560
x79
x50
x6006
x1715
x2
x1393
x9999
x3366
x2
x69
x4039
x5539
x8747
x2041
x9049
x5520
x1641
x1364
x3969
x2322
x11
x1272
x4081
x5190
x1086
x145
x3
x32
x27
x28
x34
x9
x7548
x9999
x3157
x9999
x199
x28
x9999
x23
x9999
x35
x8
x2591
x271
x37
x9
x98
x33
x11
x1631
x4835
x8
x36
x219
x2542