ดู: 249|ตอบกลับ: 7

{ นอกแคว้นโหรวหร่าน } ถ้ำโบราณปาหม่านเสอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-21 19:19:06 |โหมดอ่าน





ถ้ำโบราณปาหม่านเสอ

{ ถ้ำโบราณปาหม่านเสอ }








【ถ้ำโบราณปาหม่านเสอ】
『 ขุนศึกแดนไกลควบอาชาพันลี้ ปราบไพรีไร้พ่าย  
ไกลออกไปจากถนนสายหลักแคว้นโหรวหร่าน ยังได้มีขุนเขาลี้ลับ
สถานที่ผู้คนมองข้าม ถ้ำโบราณแห่งหนึ่งรกร้างผู้คนในอดีตถูกปิดตาย
จนเมื่อเกิดพายุทรายครั้งใหญ่ก้อนหินได้ทลายออกเป็นช่องลึก
สองพ่อลูกจากต่างแดนค้นพบเข้าโดยบังเอิญ จึงได้ยึดเอาสถานที่นี้
เป็นเสมือนบ้านและฐานในการใช้ชีวิตอยู่อาศัย ไม่มีใครทราบว่าพวกเขา
มาจากที่ใด จะทั้งอาชาและรูปแบบชุดเกราะที่สวมใส่ดูเงางามล้ำสมัยกว่า
บุรุษเจ้าของถ้ำมักช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัยด้วย 'จิตใจที่เมตตา'


เจ้าของถ้ำ
หลี่ ปู้
บู๊ ???? - บุ๋น ??? - พลังแฝง ???? 
อาวุธ : ทวนจันทร์เสี้ยว อาชาเซ็กเธาว์ เกราะเกล็ดมังกร 
ประวัติ : ผู้บัญชาการทัพที่ห้าวหาญเก่งกล้า หลังการรบที่หลันเยี่ย ในวินาทีที่เมืองถูกเฉาเซ่ากับหลิวเป้ยร่วมมือกันทำน้ำท่วม เขาก็ถูกกระแสลมพัดพาเข้าหลุมดำบนท้องฟ้าที่ปรากฎขึ้น หลังจากเขามาถึงที่แห่งนี้ไม่รู้ที่ไหนกับลูกสาวเพียงลำพังสองคน การหาทางกลับดินแดนที่จากมาไม่ได้ ทำให้เขามีเวลานั่งคิดทบทวนชีวิตวันวานและเข้าใจชีวิตมากขึ้น จึงเลือกใช้ชีวิตกับลูกสาวแถวนี้เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีขึ้น 

 
บุตรสาวของหลี่ปู้
หลี่ หลิงฉี
ประวัติ : คอยติดตามบิดาออกรบในทุกศึกตั้งแต่จำความได้ ไม่ทราบว่ามารดาเป็นใคร ฝีมือการต่อสุ้ยอดเยี่ยม มีจิตใจกว้างขวางช่างเจรจา ร่าเริงสดใสอย่างสาวน้อย ยามรบก็ดุดันราวกับเสือ











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-7-1 19:44:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
"กว่าจะถึงเมืองนี้เดินมีตั้งหลายวันแหนะ" เฟิงหลงกล่าวระหว่างเดินเข้าใกล้เมือง​ โหรวหร่าน​ "กา" "มีอะไรรึเจ้าดำ" เฟิงหลงร้องถามเจ้าดำที่บินวนลักษณะ​แจ้งเหตุเจ้าดำน้องดังขึ้นอีกครั้ง​ "กา" "หนีงั้นรึ" เมื่อเฟิงหลงได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งทันฟิ้วววววววววววว​  ตึก​ เสียงลูกธนูปักลงบนต้นไม้น้ำยางค่อยๆไหลออกมาเป็นสีเขียว​  เฟิงหลงเลี่ยวไปมอง​ นี้มันพิษนิ​ พิษชางั้นรึ​ เฟิงหลงรู้เรื่องพิษเป็นพิเศษ​เนื่องจากเขาเข้าป่าล่าสัตว์สมัยก่อนก็ต้องใช้พิษอยู่บ่อยครั้ง​ เฟิงหลงวิ่งหลบต่อไป​  เัยงแตร์เขาควายดังขึ้น​   ปรึ้นนนนนนนน​   ปรึ้นนนนนนนนนน​ .........    มันดังอยู่นาน​  หลังจากเสียงหยึดได้ไม่นานก็มี​ กลุ่มคนที่แต่งชุดปิดหน้าแต่เสื้อผ้าเก่าๆแต่ที่น่ๆข้างนอกมันกลับสวมเกาะ​  ตึก​ ๆ​  ๆ​  ๆ​ เสียงเท้าวิ่งเข้ามาล้อมเฟิงหลงเอาไว้​ เฟิงหลงมองไปรอบๆ​ ตอนนี้หัวใจของเฟิงหลงเต้นถี่ยิ่งกว่ากลองศึก​  เขากำลังคิดใจเงียบๆ​  ตึกๆๆๆ​  มันเป็นจังหวะที่เร็วมากแต่เฟิงหลงกลับรู้สึกว่าช้าเหงื่อของเฟิงหลงกลับไหลอาบหลังแล้วตอนนี้​ เฟิงหลงไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา​ เขารอดูสถานการณ์​ เวลาผ่านไป​ 1​ วิ​   2​  วิ.....    3วิ​     4​ วิ........ 5​ วิ​........ 10​ นาที​ ตอนนี้เฟิงหลงเริ่มตั้งสติได้​ เฟิงหลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆยกมือก่อนจะกล่าว​ "สวัสดี​พี่ชายยยย"  "ฮ่าๆๆๆๆ​  พี่ชายรึฟังเข้าหูนิ​  ฮ่าๆๆๆๆ" เสียงดังมาจากในกลุ่มนั้น​ "ไม่ทราบว่าพี่ชายจะให้ผู้น้องช่วยอะไรหรือ" เฟิงหลงกล่าว"ช่วยรึ  ตอนนี้นะรึ​"กลุ่มโจรตอบ​ เมื่อเฟิงหลงได้ยินดังนั้น​เขาก็ยิ่งคิดหนักเข้าไปใหญ่​ โธ่โจร....  เอ้ยใครใช้ให้พวกมึงมาปล้นกูว่ะ​ถึงจะคิดเยี่ยงนี้แต่หน้าเฟิงหลงกลับนิ่งอย่างมาก​ "โธ่ๆๆๆ​  พี่ชาย้าไม่มีอะไรช่วยแล้วมาเดินล้อมเยี่ยงนี้ได้อย่างไร​" เฟิงหลงกล่าว​" เจ้าไม่รู้จริงๆน่ะหรือ" "ไม่เลยพี่ชายข้าไม่พ่อแม่มักจะด่าข้าโง่ประจำำ"  เฟิงหลงยิ้มท่าทางสงสัย"ฮ่าๆ​  เห้ยได้ยินป่ะว่ามันโง่อ่ะ​" "สงสัยจะโง่จริงๆดูหน้ามันสิตอนนี้​ งงยังกะหมาหาลูกเลยวะ​ " " ทำให้มันรู้หน่อยดิว่า​ มันกำลังโดนอะไรอยู่​ "ได้ยินเสียงนั้นก็ชายตัวใหญ่คนหนึ่งเดินมา​" วันนี้​ เจ้าฉ่ายมาเองว่ะ​ ตูนพังแน่มึง"  ชายร่างโตเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ​" มีอะไรรึพี่ชาย"เฟิงหลงถามขึ้น" อย่าเรียกว่าพี่ชายเลยข้านี้แหละผัวของเจ้าในวันพรุ่ง"  ชิบหายเอ้ยยยย​ แมร่งจะปล้นของก็ป้นไปดิว่ะ​ แต่ปล้นความเป็นชายกันไม่ได้ๆๆๆ​  "พี่ชายทันสับสนแล้วมั้ง"" ไม่หรอก​ เจ้าฉ่ายผู้นี้ชอบเจ้ายิ่งนัก​ มาร่วมรักกับข้าสัก​ 2​ เดือนดจ้าคงติดใจกะมั้ง"  เฟิงหลงได้ยินดังนั้น​เขาหันหลังพุ่งออกไปทั้งทีแต่มีหรือเจ้าฉ่ายจะยอมมันยื่นมือออกมาด้านหน้า​ แล้วร้องเสียงดังขึ้น​ " ห้า"  ตู้มมมม​  เสียงจากวิชายุทธ​แห่งลมดังขึ้น​  เฟิงหลงปลิ้วทันทีไปกระแทกกับต้นไป​  ตึก​ ตอนนี้เฟิงหลงสติเลื่อนลอย​มาก​ นี้หรือพลังยุทธ​ "แค่กๆ"  เลือดไหลออกจากปากของเฟิงหลง​ ตาของเขา​ มืดลงทุกที​ แมร่งเอ้ยย​ ความเป็นชายของข้า​ เฟิงหลงกัดฟัน​ตั้งสติอีกรอบ​" นี้เมียรองเฮ้ย​ วันนี้ข้าจะเอาเจ้ากลับไป"  สิ้นเสียงนั้นเฟิงหลงใช้แรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดปามีดไปยังลำคอของอีกฝ่าย​  "แปก"  เสียงมีดกระทบกับคอของอีกฝ่ายเนื่องจาก​ วิชายุทธ​ของอีกฝ่ายนั้นเอง​ เจ้าฉ่ายเดินเข้าใกล้อีกเฟิงหลงเรื่อยๆ​ ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น​" ตู้มมมมมมม"  ร่างของเจ้าฉ่ายลอยขึ้นไปบนฟ้า​ มีชายสูงมากเห็นจะได้ยืนอยู่ต่อหน้าเขา​ "ผู้ไร้พลังยุทธ​เช่นเจ้าน่ะหรือจะสู้ผู้ใช้พลังยุทธ​ แต่ข้าก็ชอบที่เจ้ากล้าที่จะเสี่ยง" นั้นเป็นเสียงสุกท้ายที่เฟิงหลงได้ยินก่อนดวงตาเขาจะเริ่มพร่ามัว​ มันมืดเรื่อยๆ......

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -86 ย่อ เหตุผล
Admin -86

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
เกราะทองแดง
มีดสั้นฟูจิโอ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x100
x1
x50
x50
x50
x2
x2
x50
x3
x9
x1
x5
x5
x10
x6
x10
x10
x2
x2
x10
x100
x5
x5
x98
x30
x49
x76
โพสต์ 2019-10-3 22:13:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
  ชายหนุ่มที่แบกของก็รีบเดินมา ผ่านป่าและสถานที่ต่าง ๆ มากมายแต่เหมือนว่าเขาจะเจออะไรบางอย่างเข้าเมื่อเขาเดินเข้าสู่บริเวณทะเลทรายที่แสนอบอ้าวเพียงนี้นั้นทำให้เขารู้สึกร้อนขึ้นมา เขาจึงวางกระเป๋าลงแล้วหยิบหาน้ำขึ้นมาเพื่อดื่ม แต่..และแล้วก็มีบางอย่างกำลังมาใกล้เขา ม่อเซี่ยวรู้สึกไม่ดีจึงรีบดื่มน้ำแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นสบายแล้วรีบเดินไปทันที

  ทันใดทันนั้นเขาไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนพวกโจรทะเลทรายลงมือกับเขาเสียอย่างนั้น เขาโดนโจมตีในหลายบริเวณจนเขารู้สึกได้ว่ามีคนมาอีก เขาจึงเตรียมตัวรับมือ จนพบว่ามีคนมาด้วยร่างกายที่ดูสูง กำย่ำ ควบม้ามาด้วยความเร็ว และหญิงสาวที่มากับเขาผู้นั้นด้วย

ม่อเซี่ยวรับมือไม่ไหวจึงรู้สึกวูบและสลบลงไปบนพื้นก่อนที่จะได้ยินในหูเบา ๆ ว่า

   "ท่านไม่เป็นไรนะ"


หลังจากนี้ม่อเซี่ยวสลบไปไม่นานนักเขาก็รู้สึกตัว ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนโดยมีหญิงสาวที่กำลังอยู่ด้านข้างเขา เขามองไปด้ยความมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น

   "เอ่อ..นี่ข้าเป็นอะไรไปหรือ"

   "พอดีว่าท่านสลบไปหน่ะ"

   "อ๋อ..เอ่อ..ข้าชื่อ จวิ่น ม่อเซี่ยว ยินดีที่ได้พบท่านหญิง" เขาโค้งตัวพร้อมกับเงยมองหน้าของหญิงสาวและชายอีกคนหนึ่ง

   "ข้าหลี่หลิงฉี นี่บิดาข้า หลี่ปู้"

   "ขอบคุณท่านทั้งสองด้วยนะขอรับ ที่มาช่วยกระผม..เอ่อ..คือ..แล้วท่านมาที่นี่ได้อย่างไรหรือครับ" เขาพูดอย่างตะกุตะกะ เนื่องจากเขาไม่ค่อยชินกับการพูดสักเท่าไหร่

  "พอดีว่าพ่อของข้าผ่านมาทางนี้พอดีหน่ะ ก็เล--"

  "ฟึ๊บ!" เสียงลมที่เหมือนว่าจะรวดเร็วมากเสียจนสายตาเขามองไม่ทัน
  ท่านหลี่ปู้ก็พุ่งเข้ามาจับเขาทางด้านหลังทันที เขารวบแขนทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง แต่ไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ดูเหมือนว่าเขาจะทำการทดสอบอะไรบางอย่าง

"ทะ...ท่าน..จะทำอะไรครับ ?" ม่อเซี่ยวรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ท่านหลี่ปู้ได้มาจับล็อคตัวของเขาเอาไว้

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เคยฝึกยุทธ์มาก่อนสินะ ในยุทธภพนี้ค่อนข้างลำบากยิ่งนัก.. ถ้าหากเจ้ามีเวลาพอ ไม่รีบที่จะเดินทาง ข้าจะสอนวิชาพื้นฐานให้กับเจ้า"

ชายหนุ่มที่ถูกรวบตัวอยู่ฟังอย่างนั้นก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันทีที่มีคนจะมาฝึกให้กับเขา เขาจึงไม่รอช้า คุกเข่าลงไปพร้อมกับกราบอาจารย์สามครั้ง

  "ข้าขอคารวะท่านครับ โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย"

  "ยังไงก็ตามข้ามาก่อนละกัน"



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-3 23:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +1000 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 1000 + 50 -36 + 15

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x96
x2
x1
x18
x1
x16
x1
x2
โพสต์ 2019-10-4 18:51:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ เริ่มการฝึกครั้งแรกของจวิ่น ม่อเซี่ยว ]



  หลังจากที่อาจารย์หลี่ปู้ได้รับจวิ่น ม่อเซี่ยว เป็นศิษย์ เขารู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้ฝึกในครั้งนี้ แต่ดูเหมือนว่าทักษะที่เขามีมานานยังไม่พอที่จะทำให้เขานั้นแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างสมบูรณ์ แต่ด้วยการที่เขามาจากป่านั้นทำให้เขานั้นมีจุดเด่นตรงนี้คุ้นชินกับการเดินป่า หาของในป่า และการล่าสัตว์อยู่ไม่มาก ชายหนุ่มร่างสูงเดินตามชายร่างกำยำไปบริเวณหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่โล่งกว้างพอสมควรและเป็นดินที่เป็นวงกว้างมีหญ้าอยู่รอบ ๆ บริเวณนั้น



  "อาจารย์ครับ..คือว่า..อาจารย์จะเริ่มยังไงหรือครับ"



    ม่อเซี่ยวได้ถามไปด้วยความซื่อ ๆ ของเขา อาจารย์ได้มองสีหน้าของเขา ไม่พูดอะไรนั้นทำให้เขารู้สึกงงเล็กน้อย แต่นั้นก็อาจจะเป็นเหตุผลที่เริ่มการฝึกนั้นคือ การสงบสติ ตั้งสติให้มั่น



  "ต้องเงียบสินะ"



    เขาพึมพำอยู่ในใจ แล้วหลับตาลง ทำให้สมองจากที่มีเรื่องเครียดมากมายเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขาเห็นแสงสว่างที่เหมือนจะมาจากตาของเขา ผ่านไปสักระยะหนึ่งเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วสังเกตว่ามีธนูอยู่ตรงข้าง ๆ เขา



  "อาจารย์จะสอนให้ข้าเป็นนักยิงธนูหรือ ? " เขาถามด้วยความสงสัยจากที่เห็นธนูด้ามนี้เข้า



"เปล่าหรอก ข้าจะสอนให้เจ้าเป็นพรานป่าต่างหากหล่ะ เพราะเจ้าเคยชินกับการอยู่กับป่ากับเขา น่าจะเหมาะสมการเป็นพรานป่าเสียจริง" อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง เขาจึงชี้ให้ม่อเซี่ยวนั้นหยิบธนูขึ้นมา



"ธนูด้ามนี้สวยดีนะ"



    เขาจับธนูขึ้นมาแล้วจับดูรอบ ๆ ดูเหมือนว่าจะมีลูกธนูอยู่พอสมควร ม่อเซี่ยวก็หยิบขึ้นมาพร้อมที่จะเล็ง อาจารย์ก็เดินเข้ามาจากทางด้านหลังจับมือของม่อเซี่ยวพร้อมทั้งบอกวิธีการจับให้แก่เขา



  "จับอย่างนี้สิ แข็งแรงหน่อย มือที่จับลูกธนูต้องแข็งแรงและยืดหยุ่น เพราะลูกมันจะได้ตรงเป้าหมายตามที่เราจะยิง"

  อาจารย์กล่าวอธิบายพร้อมจับมือของเขา

  

  "เอ้า! ยิงไปตรงหินตรงนั้นดูสิ"



   ท่านหลี่ปู้กล่าวพร้อมชี้ไปที่ตรงบริเวณหินที่อยู่ติดกับต้นไม้ ม่อเซี่ยวไม่รอช้าก็ปล่อยมือลูกธนูดูเหมือนจะไปได้แต่ก็ไม่ได้ตรงกับหินแม้สักนิดเดียว



  "อาจารย์..ข้าทำพลาดเสียแล้ว"



   เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มหน้าดูเหมือนว่าจะผิดหวัง เขานั่งลงก่อนที่จะดึงสติกลับมามองไปที่ลูกธนู ม่อเซี่ยวเดินไปเก็บลูกธนูที่ไม่โดนกับหินแต่ปักลงดินแทน เขาหยิบขึ้นมาแล้วมองไปที่หน้าอาจารย์ที่กำลังหลับตา ดูเหมือนว่าอาจารย์น่าจะรู้ว่าเขากำลังทำอะไร ม่อเซี่ยวจึงเดินไปที่ธนูอีกครั้งแล้วฝึกยิงอยู่เรื่อย ๆ จนรู้สึกว่าเขาเริ่มยิงได้ดีขึ้นตามลำดับ



  "ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้ากำลังเริ่มถนัดกับการใช้ธนูแล้วสินะ"



   เขาพูดขึ้นมาในใจของเขา พร้อมกับรอยยิ้มและเหงื่อที่ไหลย้อย ไม่นานนักลูกธนูก็ไปโดนก้อนหินเป้าหมาย เขาฟุบลงพื้นทันที

  

    "น่าจะเหนื่อยแล้วสินะ" อาจารย์ลืมตาขึ้นแล้วมองไปที่เขาที่สลบลงไปบนพื้น ก่อนที่จะนำตัวของเขามานอนบริเวณที่เรียบหนึ่ง แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม












แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-4 18:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x96
x2
x1
x18
x1
x16
x1
x2
โพสต์ 2020-1-4 13:08:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เรื่องราวที่ 1 ชายผู้หลงทางมา }

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย yangfeng เมื่อ 2020-1-12 16:49

[2]
โจรทะเลทราย

         สายลมพัดฝุ่นทรายสีทองปะทะเข้ากับคาราวานพ่อค้าท่ามกลางเปลวแดดร้อนระอุฝูงคนจำนวนมากเดินคืบคลานอย่างช้าๆไปข้างหน้าราวกับมดแมลง บุรุษคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังอูฐสองหนอกสีครีมเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี ข้างกายมีฉายฉกรรจ์ร่างใหญ่คุ้มกัน แสดงให้เห็นถึงฐานะที่สูงส่งกว่าคนอื่นในขบวนเขาเป็นหัวหน้าพ่อค้าจากต้าฮั่นนามว่าหยางเฟิง

        กลางขบวนสินค้าหยางเฟิงเลิกผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นดวงตาเรียวได้รูปกับริมฝีปากหยักสวย มือที่ประกอบไปด้วยนิ้วเรียวยาวยกถุงน้ำขึ้นจิบดับกระหาย เขากวาดตามองขบวนสินค้าพร้อมด้วยคนคุ้มกันในใจครุ่นคิดบางอย่าง

        “อีกนานไหนกว่าจะถึงจุดพักต่อไป” เขาหันถามจางซือคนคุ้มกันคนสนิท ทำให้จางซือบังคับอูฐวิ่งขึ้นไปถามคนนำทางในพื้นที่

        “อีกราวสองชั่วยาม ลมแรงทำให้การเดินทางล่าช้ากว่ากำหนด เขาไม่สามารถเร่งให้เร็วกว่านี้ได้อีกแล้ว” คำตอบที่ได้ทำให้คิ้วของหยางเฟิงขมวดเป็นปม ใจของเขารุ่มร้อนเต็มไปด้วยความกังวล

        “ข้าจะไปคุยกับเขาด้วยตัวเอง” หยางเฟิงบังคับอูฐวิ่งไปข้างหน้าทำให้จางซือตามมาติดๆ เป็นเวลาเดียวกับที่เหล่าคาราวานเคลื่อนผ่านเนินทรายใหญ่ช่วยซ่อนร่างของโจรทะเลทรายกลุ่มใหญ่ไว้อีกด้าน

        “บุก!” เสียงของหัวหน้าโจรดังลั่นดั่งกลองศึกฝูงโจรโฉดชั่วพุ่งเข้าโรมรันกับเหล่าคนคุ้มกันสินค้า ฝูงโจรชั่วมีจำนวนมากเกินกว่าจะคาดคิดด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครได้กลับไปตักเตือนผู้อื่น มือดีที่เสียก้อนทองมากมายจ้างมากลับกลายเป็นไร้ค่าชีวิตของผู้คนร่วงโรยเป็นผักปลา เหล่าพ่อค้าที่เหลือรอดวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

        จางซือชักดาบพุ่งเข้าปกป้องเจ้านาย“นายท่าน โปรดหนีไป” เขาพูดกับหยางเฟิงที่มีท่าทางลังเลเมื่อเห็นร่างของคนคุ้มกันคู่ใจที่อาบย้อมไปด้วยเลือด

        “สัญญาว่าจะกลับไปกับข้า” หยางเฟิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือกุมบังเหียนแน่นจนเห็นเป็นสีแดง

        “แน่นอน นายท่าน” จางซือสับขาของโจรที่พุ่งเข้ามา เขากระโดดขึ้นควบอูฐตัวหนึ่งที่กำลังตกใจเห็นดังนั้นหยางเฟิงจึงยอมกระตุกบังเหียนอย่างแรงให้อูฐเริ่มวิ่งเต็มกำลัง ดาบเล่มยักษ์ของจางซือตวัดผ่านอากาศตัดหัวใครก็ตามที่พุ่งเข้ามาแต่ถึงจะฆ่าไปมากเท่าไหร่จำนวนของเหล่าโจรก็ดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย ความหวังที่จะมีชีวิตรอดเหลือเพียงริบหรี่

        ความแข็งแกร่งมิอาจสู้จำนวน ในที่สุดจางซือก็พลาดท่าตกลงจากหลังอูฐ

        “ไม่!!!” หยางเฟิงร้องลั่นเขากระโดดลงจากหลังอูฐวิ่งมาทางจางซือโดยไม่คิดชีวิต
        กระบี่สำหรับป้องกันตัวถูกชักออกมาเขาเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีทำร้ายใครก็ตามที่ขวางทาง ทว่า ก็ยังช้าไป คมดาบถูกตวัดลงมาหมายเอาชีวิตจางซือแล้ว

        หยางเฟิงตัดสินใจเอาตัวเองเข้ารับคมดาบนั้นแทน

        เขากระอักเลือดออกมาคำโต ทั้งหมดนั่นคือเรื่องราวทั้งหมดก่อนที่เขาจะหมดสติไป

        ระหว่างที่โลกกำลังจมลงสู่ความดำมืดเขาคล้ายได้ยินเสียงเรียกหาจากเงาร่างเลือนลางของใครบางคน

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-1-6 01:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตะกร้าสาน
ธนูล่าสัตว์
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x20
x10
x1
x50
x1
x5
x1
x100
x8
x2
x1
x2
x3
x1
x10
x10
x8
x8
x15
x10
x9999
x2
x1
x35
x30
x30
x35
x10
x1
x3
x30
x2
x1
x20
x100
x1
x40
x10
x10
x4
x35
x10
x100
x1
x3
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x50
x42
x65
x50
x80
x30
x30
x30
x30
x50
x30
x30
x27
x30
x1
x16
x150
x50
x22
x75
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x50
x11
x7
x11
x99
x1
x12
x50
x24
x30
x30
x20
x50
x30
x25
x30
โพสต์ 2020-1-12 16:56:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เรื่องราวที่ 1 ชายผู้หลงทางมา }

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย yangfeng เมื่อ 2020-1-20 15:33

[3]
ศพที่หายไป

          ลึกเข้าไปในถ้ำโบราณภายในถ้ำห้องเล็กหยางเฟิงกำลังหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนพื้นปูด้วยหญ้าแห้งเสื้อของเขาถูกถอดออกเหลือเพียงกางเกง ร่างกายท่อนบนเต็มไปด้วยผ้าผันแผล
  
  
    
          “อือ”เขาขมวดคิ้วแน่นร่างกายสั่นเทิ้มราวกำลังฝันร้าย

  
          หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกะละมังใส่น้ำและผ้านางนั่งคุก
เข่าลงข้างกายเขานำผ้าจุ่มน้ำบิดหมาดแปะลงบนหน้าผากของชายหนุ่มการกระทำนั้นทำให้เขาสะดุ้งตื่น หยางเฟิงผลักนางออกทำให้กะละมังน้ำหกกระจายเขาถอดกรูดไปด้านหลังมือคว้าจับไปที่ตำแหน่งกระบี่แต่หาไม่พบรูม่านตาของเขาหดเล็กมองนางด้วยสายตาทั้งหวาดผวาและมุ่งร้ายในคราวเดียวเสียงดังทำให้ชายในชุดเกราะเดินเข้ามาดู
  
          “คุณชายโปรดใจเย็น ข้าหลี่หลิงฉี นี่บิดาข้า หลี่ปู้”หลี่หลิงฉีแนะนำตัว “เราพบท่านได้รับบาดเจ็บที่ทะเลทรายด้านนอกจึงพากลับมารักษา”

          ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หลังทำให้หยางเฟิงเริ่มได้สติความทรงจำก่อนหน้าหลั่งไหลเข้ามาดั่งน้ำหลาก


          “แล้วจางซือล่ะ?! เขาอยู่ไหน? เจ้าพบเขาด้วยหรือไม่?” ใบหน้าของหยางเฟิงเต็มใบด้วยความกังวลเขาผ่อนท่าทีกับคนทั้งสองลง


          หลี่หลิงพยายามนึก


          “ตอนข้ากับท่านพ่อไปถึงมีแค่ท่านกับอีกสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตแต่สองคนนั้นทนพิษบาดแผลไม่ไหวจากไปก่อนแล้ว ตอนนี้จึงเหลือเพียงท่านคนเดียว”


          คำพูดของหลีหลิงฉีทำให้หัวใจของหยางเฟิงจมดิ่งลงอย่างช่วยไม่ได้


          “เขาเป็นนักสู้ร่างใหญ่ ก่อนข้าจะหมดสติไปร่างของเขายังอยู่ข้างกายข้าท่านไม่พบเขาจริงๆหรือ” เขาไม่อาจทำใจยอมรับความจริงได้


          หลี่หลิงฉีย้อนทวนความจำอีกครั้ง นางไม่พบบุคคลลักษณะเช่นนั้นหากมีคนเช่นนั้นจริงนางไม่น่าจะจำไม่ได้


          “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยพบบุคคลเช่นนั้น หากท่านต้องการยืนยันเราอาจย้อนกลับไปดู”


          เขาหยัดตัวลุกขึ้นทันทีหลังนางว่าจบส่งผลให้บาดแผลเจ็บแปลบจนล้มกลับไปนั่ง หลี่หลิงฉีเข้ามาพยุงร่างของเขาไว้ที่จริงนางอยากให้เขาพักฟื้นอีกสักหน่อยแต่หากปล่อยไว้นานกว่านี้ร่างเหล่านั้นคงโดนสัตว์กินซากแทะจนไม่เหลือ


          “คุณชายโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปนำเสื้อชุดใหม่มาให้ท่าน”


          หลี่หลิงฉีเดินออกไปและกลับมาพร้อมเสื้อมาชุดหนึ่งนางยื่นมันให้หยางเฟิงและช่วยเขาใส่เพราะดูท่าทางแล้วคงไม่รอดมันเป็นเสื้อผ้าเนื้อดีแบบชาวยุทธ์ออกแบบมาให้กระฉับกระเฉงคล่องตัวแต่เมื่อมาอยู่บนตัวเขากลับหลวมดูท่าคงเป็นชุดของหลี่ปู้


          “ข้าจะไปทำอะไรมาให้ท่านทาน ท่านหลับไปสองวันสองคืนเต็มควรทานอะไรเสียหน่อย" หยางเฟิงไม่ปฏิเสธเขารู้สึกหิวอย่างที่หลี่หลิงฉีว่าจริงๆแค่ลุกขึ้นยืนก็รู้สึกเหมือนจะวูบได้ทุกเมื่อ


          “ขออภั
ยที่ก่อนหน้านี้ข้าเสียมารยาท” หลี่หลิงฉียิ้มให้อย่างไม่ถือสา นางตอบ “ข้าเข้าใจ”


@Admin [โรลเพลย์วาดภาพพื้นฐาน]

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-1-12 17:58
สตูว์ไก่ เวอณืชั่นเต็มสมบูรณ์เมื่อไหร่ส่งมาให้เหมียวได้นะ---------เดี๋ยวมีโบนัสพิเศษให้  โพสต์ 2020-1-12 17:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -23 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 + 25 -23 + 8

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตะกร้าสาน
ธนูล่าสัตว์
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x20
x10
x1
x50
x1
x5
x1
x100
x8
x2
x1
x2
x3
x1
x10
x10
x8
x8
x15
x10
x9999
x2
x1
x35
x30
x30
x35
x10
x1
x3
x30
x2
x1
x20
x100
x1
x40
x10
x10
x4
x35
x10
x100
x1
x3
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x50
x42
x65
x50
x80
x30
x30
x30
x30
x50
x30
x30
x27
x30
x1
x16
x150
x50
x22
x75
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x50
x11
x7
x11
x99
x1
x12
x50
x24
x30
x30
x20
x50
x30
x25
x30
โพสต์ 2020-1-13 21:41:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เรื่องราวที่ 1 ชายผู้หลงทางมา }

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย yangfeng เมื่อ 2020-1-13 21:44

[4]
ตัวประกัน


          หลังจากกินอาหารบำรุงกำลังเรียบร้อยพวกเขาก็เดินทางออกจากถ้ำหลี่ปู้เป็นคนนำทาง หยางเฟิงเดินอยู่ตรงกลาง และหลี่หลิงฉีปิดท้ายเดิมทีหลี่หลิงฉีพยายามจะเข้ามาช่วยพยุงหยางเฟิงชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันแต่เขาเป็นผู้ป่วย ฉะนั้นมันจึงข้อยกเว้นทว่าหยางเฟิงกลับปฏิเสธอย่างหนักแน่นหลายครั้ง จนนางต้องละทิ้งความตั้งใจ  

          หลังจากเรื่องทั้งหมดหยางเฟิงอยากอยู่คนเดียวในใจของเขาสับสบวุ่นวายไม่รู้จะจัดการอย่างไรเขารู้ว่าความหวังที่จางซือจะยังมีชีวิตอยู่มีเพียงน้อยนิดแต่เขาก็ยังหวังโดยไม่เหลือที่เผื่อไว้สำหรับความผิดหวัง

          หยางเฟิงกุมด้ามกระบี่เอาไว้ตลอดเวลาที่เดินกลางทะเลทรายกระบี่หรูหราประดับอัญมณีเปล่งประกายงดงามตัดกับอารมณ์เศร้าหมองภาพความทรงจำเลวร้ายยังติดตาเขาจนไม่กล้าปล่อยมือแม้จะไร้ความสามารถในการต่อสู้มันยังช่วยให้เขาอุ่นใจ

          “ข้างหน้านี้” หลี่ปู้พูดห้วยๆตามบุคลิก

          ผ่านเนินทรายเล็กๆด้านหน้าไปเป็นฉากที่เกิดเหตุการณ์ปล้นชิงขึ้นศพของเหล่าพ่อค้ายังคงนอนเรียงรายอยู่ที่เดิมหลังจากผ่านมาหลายวันคราบเลือดกลายเป็นสีดำคล้ำ

          “ชิ่ว” หลี่ปู่ส่งเสียงไล่นกกินซากที่กำลังรุมกัดแทะศพอยู่

          ภาพตรงหน้าทำให้หยางเฟิงทั้งตัวสั่นเทาและรู้สึกสะอิดสะเอียนไปพร้อมกัน เขาเป็นคุณชายของตระกูลมีฐานะใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยได้เห็นสนามรบหรือเลือดจำนวนมากเช่นนี้

          เสียทรัพย์สินเงินทองยังหาใหม่ได้ชีวิตของคนที่ติดตามเขามาไม่อาจหวนคืน กลับไปเมื่อไหร่เขาต้องจ่ายเงินชดเชยให้กับครอบครัวของคนเหล่านี้อย่างเหมาะสมหากไร้คุณธรรมหยางเฟิงคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้

          “เจ้าลองดู” หลี่หลิงฉีว่า

          ทั้งสามคนช่วยกันหาอยู่เป็นเวลานานทวนดูหลายรอบดั่งพลิกแผ่นหา ทว่ากลับไม่พบแม้แต่ชิ้นส่วนของจางซืออาจเป็นไปได้ว่าซากศพของเขาถูกสัตว์ร้ายลากไปกินแล้ว แต่ยังมีอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งที่หยางเฟิงอยากจะเชื่อ

          มีข่าวลือเรื่องนึงที่หลี่ปู้กับหลี่หลิงฉีได้ยินมาเกี่ยวกับหัวหน้าโจรทะเลทรายที่มีปัญญาไม่เลว เขาไม่เพียงบุกฆ่าปล้นชิงยังจับตัวพ่อค้าคาราวานจำนวนหนึ่งไว้ต่อรองกับทางการ ขู่ว่าจะฆ่าตัวประกันทั้งหมดซะหากถูกบุกโจมตี มิเช่นนั้นโจรชั่วพวกนี้คงถูกกวาดล้างไปนานแล้ว

          แต่หยางเฟิงเป็นใครหรือเขาเป็นแค่ลูกพ่อค้าคนหนึ่งที่ไร้วรยุทธ์ จะไปพิสูจน์ความจริงได้อย่างไร

          “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องหาความจริงให้ได้หากจางซือจากไปแล้วจริงๆเวลานั้นข้าจะยอมรับความจริง” หยางเฟิงยืนกรานระหว่างพูดคุยกับหลี่ปู้และหลี่หลิงฉี

          หลี่ปู้มองดูเขาก่อนตัดสินใจพุ่งเข้ารวบตัวคุณชายหยางเอาไว้

          หยางเฟิงตื่นตระหนกและพยายามจะขัดขืนตอนนั้นเองที่เขารู้สึกเศร้าเมื่อรู้ว่าตัวเองไร้กำลังเพียงใด

          “ทีนี้เจ้าคงรู้แล้วว่าตัวเองอ่อนแอเช่นไร” หลี่ปู้ปล่อยตัวเขา

          หยางเฟิงสะอึกมันเป็นความจริงที่เจ็บปวด

          “ปล่อยเจ้าไปตอนนี้ก็เหมือนปล่อยไปให้โจรฆ่า”

          “ข้านับถือในจิตใจของเจ้าแต่มันไร้ความหมายหากเจ้ายังรักษาชีวิตตัวเองไว้ไม่ได้”

          เขามองลึกเข้าไปในตาของหยางเฟิง “อย่างน้อยเจ้าควรมีวิชาติดไว้ป้องกันตัว เป็นเช่นนั้นข้าจะสอนเจ้าเอง ถึงเวลานั้นเจ้าจึงสามารถจากไปได้”

          สติของหยางเฟิงถูกพัดวูบหายไปกับคำพูดของหลี่ปู้ในหัวของเขากลายเป็นสีขาวโพลน

          “ขอความกรุณาท่านด้วย” เขาคุกเข่าลงป้องมือและโค้งคำนับหลี่ปู้สามครั้ง


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-13 21:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +1000 ชื่อเสียง +50 ความหิว -14 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 1000 + 50 -14 + 15

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตะกร้าสาน
ธนูล่าสัตว์
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x20
x10
x1
x50
x1
x5
x1
x100
x8
x2
x1
x2
x3
x1
x10
x10
x8
x8
x15
x10
x9999
x2
x1
x35
x30
x30
x35
x10
x1
x3
x30
x2
x1
x20
x100
x1
x40
x10
x10
x4
x35
x10
x100
x1
x3
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x50
x42
x65
x50
x80
x30
x30
x30
x30
x50
x30
x30
x27
x30
x1
x16
x150
x50
x22
x75
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x50
x11
x7
x11
x99
x1
x12
x50
x24
x30
x30
x20
x50
x30
x25
x30
โพสต์ 2020-1-14 22:43:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย yangfeng เมื่อ 2020-1-15 20:02

[5]
จดหมาย

          พระอาทิตย์กำลังจะตกดินคนทั้งสามเดินทางกลับพี่พัก
    

          เสียงร้องของนกดังขึ้นในระยะประชิดขณะนกตัวหนึ่งกระพือปีกบินลงมาเกาะไหล่หยางเฟิงมันคือเสี่ยวยี่ นกฮูกส่งจดหมายที่เขาได้รับมาก่อนออกเดินทางจากบ้านเกิด

          หยางเฟิงคิดถึงเจ้าของนกตัวนี้และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

          ไม่รู้ว่าคนสกุลหยางจะรู้ข่าวคราวการหายตัวไปของเจ้าสัวน้อยกับกองคาราวานรึยังทุกคนอาจจะคิดว่าเขาตายไปแล้ว

          กลับถึงถ้ำเมื่อไหร่เขาควรเขียนจดหมายส่งข่าว
  
          หยางเฟิงพูดคุยระหว่างเดิน“ไม่ทราบว่าพวกท่านมีพู่กันและหมึกสำหรับเขียนหนังสือหรือไม่ข้าควรเขียนจดหมายกลับไปบอกกล่าวคนด้านหลังก่อน”

          “เรื่องนี้คงต้องถามบุตรสาวของข้าข้าไม่ค่อยได้เขียนหนังสือเท่าไรนัก”

          “ข้าพอมีซื้อติดไว้บ้าง”นางตอบ

          “เฟิงเกอคงคิดถึงคนรู้จักมากท่านอย่าได้ห่วง พ่อของข้า เขาแค่เป็นห่วงท่านหากเฟิงเกอปกป้องตัวเองเมื่อไหร่เขาคงปล่อยท่านไปเอง”

          หยางเฟิงมีสายเลือดพ่อค้าเขาไม่ขาดเรื่องพูดคุยติดต่อกับคนอื่น ไม่นานก็เริ่มสนิทสนมกับคนทั้งสอง บิดาแซ่หลี่ภายนอกดูเอาจริงเอาจังเข้าถึงยากแท้จริงแล้วเป็นคนดี ส่วนบุตรสาวแซ่หลี่เป็นคนกล้าหาญจริงใจ ไม่เหมือนสตรีที่ชอบใช้เล่ห์กลมารยาทั้งคู่เป็นคนน่าคบหา เว้นแต่เรื่องความเป็นมาที่ไม่ชัดเจน ผู้คนล้วนมีความลับของตัวเองพวกเขาไม่บอกหยางเฟิงก็จะไม่ถามต่อ ทั้งหมดคือพวกเขาเป็นผู้มีพระคุณ

          สามคนเดินทางกลับถึงถ้ำไร้เจ้าของที่พ่อลูกแซ่หลี่ยืดเอาเป็นบ้านหลี่หลิงฉีนำอุปกรณ์เขียนหนังสือมาให้เขา ส่วนหลี่ปู้แยกตัวออกไปทำงาน

          “เชิญท่านตามสบายข้าขอตัวไปทำงานบ้านก่อน กลับมาจะทำแผลให้ท่านมีสิ่งใดเรียกหาข้าหรือท่านพ่อได้เลยไม่ต้องเกรงใจ” หลี่หลิงฉีทิ้งหยางเฟิงไว้คนเดียว

          เขาจุดตะเกียงน้ำมันให้แสงสว่างและฝนหมึกเพื่อเริ่มเขียนจดหมาย

          มันเป็นจดหมายถึงเฮยป้าวว่าด้วยเรื่องที่เขาเผชิญไม่มีเรื่องราวก่อนเขาจะออกเดินทางจากแคว้นโหรวหรานเพราะพวกเขามักจะส่งนกฮูกสื่อสารบอกเล่าเรื่องราวหลังจากที่ออกมาจากลั่วหยางเสมอทั้งหมดนับเป็นเวลาปีกว่าแล้ว เหตุการณ์ในจดหมายจึงมีแต่เรื่องเล่าสดใหม่

          ในจดหมายเขายังกำชับให้ส่งต่อข่าวของเขาไปยังสกุลหยางและเหวินจูคนสนิทของเขาอีกคน เขาเป็นคนที่รู้ว่าควรจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

          นอกจากนั้นมีใจความสำคัญอีกอย่างหนึ่งว่าอีกฝ่ายสามารถมาหาเขาได้ไหม

          หยางเฟิงในตอนนี้กำลังไม่มั่นคงเขาต้องการความอุ่นใจเหมือนได้อยู่บ้าน และเพื่อนสักคนเป็นที่ปรึกษา


@Admin





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-14 23:16

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตะกร้าสาน
ธนูล่าสัตว์
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x20
x10
x1
x50
x1
x5
x1
x100
x8
x2
x1
x2
x3
x1
x10
x10
x8
x8
x15
x10
x9999
x2
x1
x35
x30
x30
x35
x10
x1
x3
x30
x2
x1
x20
x100
x1
x40
x10
x10
x4
x35
x10
x100
x1
x3
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x50
x42
x65
x50
x80
x30
x30
x30
x30
x50
x30
x30
x27
x30
x1
x16
x150
x50
x22
x75
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x50
x11
x7
x11
x99
x1
x12
x50
x24
x30
x30
x20
x50
x30
x25
x30

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-1-22 03:07

ขึ้นไปด้านบน