ดู: 356|ตอบกลับ: 2

{ เมืองหลิงหลิง } มูลนิธิไจ้สือเชี้ยะ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-16 16:28:17 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-6-12 21:24




มูลนิธิไจ้สือเชี้ยะ

{ เมืองหลิงหลิง }









มูลนิธิไจ้สือเชี้ยะ
『 ศพครั้งหนึ่งก็เคยมีชีวิต มีจิตวิญญาณ 』
สถานสงเคราะห์ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิต ก่อตั้งขึ้นเพื่อจุดประสงค์
ช่วยนำศพไร้ญาติ ผู้ที่ตกตายในยุทธภพมาทำพิธีส่งวิญญาณ
ใช้รายได้จากการค้าข่าวสารและเงินบริจาคของชาวบ้านใจบุญ
มาจัดหาโลงศพ แหล่งที่พักพิงสุกท้ายของผู้ไร้ที่มาที่ไป
ด้านหลังเป็นฮวงซุ้ยรวมของศพไร้ญาติ หรือผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยขยับ




ผู้ดูแล
พ่อค้า โม่ อันฮว่าย
อุปนิสัย : ค่อนข้างซืมเซาในเรื่องรอบตัว เห็นคนตายเสมือนคนเป็น
เมตตาการุณาได้แม้ต่อศพที่เย็นชืด มักคุยกับศพคล้ายคนเหงา
จิตใจดีและคล่องแคล่วเมื่อเป็นเรื่องการค้า








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-17 22:10:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด


สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1067
{ สัญญาจ้างฉางอัน 88 }
ข้าไม่ได้มาส่งศพ


          ด้วยการเดินทางที่รวดเร็วและราบรื่น หนึ่งศิษย์อาจารย์เดินทางผ่านเมืองฉางซาและอาศํยสะพานข้ามลำน้ำสายย่อยในยามกลางวัน ตอนนั้นแสงอาทิตย์พาดผ่านหางคิ้วไป เกิดรุ้งกินน้ำโค้งเป็นอีกฝากหนึ่งของสะพาน ทั้งงดงามและมีสีสัน ม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดง มองแล้วชื่นตาชื่นใจเป็นอย่างยิ่ง หลิงหลานนึกถึงสายรุ้งที่น้ำตกชื่อเฟิ่น… ในอดีตบุรุษผมแดงเคยหนุนตักตน มีเสือดำไจ้หลีอยู่ไม่ไกลนั่งมองน้ำมองท้องฟ้าอย่างสงบเงียบ...รอเวลาให้เจ้าชีวิตพักผ่อนจนพอใจแล้วเขาจะตื่นขึ้นมาส่งยิ้มให้กัน

          แต่การเดินทางครั้งนี้คนผู้หนุนตักกลายเป็นชะลอมหวายที่มีลูกเจี้ยบกับกระต่ายเขาเดียว ไม่มีช่วงเวลาของการนั่งนับเลขรอให้อีกคนลืมตาตื่น หรือพูดให้ถูกก็คือ..ไม่มีคนผู้นั้นอีกแล้ว หลิงหลานเค่นออกมาเป็นรอยยิ้มจนใจ ถ้อยคำของนักพรคฉานจื่อหรือที่บอก ‘ไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มตลอกเวลา ปล่อยให้ตนเองได้พักบ้างก็ได้’

           ท้ายที่สุดแล้วนาง...พักมาพอรึยัง? หรือว่าพักนานเกินไปลืมเรื่องเหนื่อยใจไปแล้ว?

           “ชีวิตแสนสั้นทำเรื่องที่มีคุณค่า… เหมือนเป็นคำสอนที่ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยจริงนะเจ้าคะ ท่านว่าเวลาที่พวกเราถึงคราวตายจะประสบเหตุอย่างไร?” นางคงเพี้ยนไปแล้วถามเรื่องนี้กลางวันแสกๆหลังทานข้าวเสร็จ สี่เท้าของช้างมุ่งหน้าไปยังเมืองหลิงหลิง ผู้เดินทางทั้งสองสนทนากันเรื่อยเปื่อย เซวียนหยวนอี้เฟยได้ยินคำถามตอบกลับเพียงแค่

          “เรื่องนั้นไม่มีใครรู้แน่ชัดหรอก ว่าชีวิตคนเราจะสิ้นสุดที่เวลาไหนด้วยอะไรแค่ทราบว่าวันหนึ่งต้องมาถึง เวลาที่เหลืออยู่ใช้ให้เต็มที่อย่างคุ้มค่าก็เพียงพอแล้ว”

           “....แต่เหมือนบางคนก็เลือกที่จะยุติละครฉากนี้ด้วยมือตนเอง” หลิงหลานเอนหลังลงพิงเสลี่ยงยกหม่านผ้าโปร่งบังแสงที่แยงตา ใบหน้านวลขาวกระจ่างราวกับจะโปร่งใส บุรุษข้างกายเขยิบให้นางเถิบมาใกล้บอกว่าเขาไม่กัดหรอกประเดี๋ยวนางจะพลัดตกเอา

          ทั้งสองมาถึงเมืองหลิงหลิงในเวลาบ่าย พร้อมกับรถเกวียนคันหนึ่งที่บรรทุกโลงศพจำนวนมาก… พอถามถึงมูลนิธิไจ้สือเชี้ยะคนขนเกวียนก็ทำมือทำไม้ให้ตามตนมา ช้างหนึ่งตัวเดินข้างโลงศพนับสิบ เอิกเริกเป็นอย่างยิ่งสะดุดสายตาผู้คนมากเกินไป นางก็ยกม่านผ้าโปร่งคลุมทั้งหน้าตาและผิวพรรณตนเอง การขนส่งมาหยุดอยู่ด้านหน้าอาคารที่อึมครึม… ด้านหน้าที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกๆ ชวนให้โหวงเหวงจนหลิงหลานรู้สึกอึดอัดพอสมควร

         “นายหัวโม่… ทำไมวันนี้เขาไม่อยู่รับนะปกติจะตรงเวลาตลอดนี่นา” คนขนโลงศพจิ๊จ๊ะว่ากำลังยุ่ง ขาดแคลนแรงงานพอดีตนต้องรีบไปส่งต่ออีกหลายที่ หลิงหลานเข้าไปสอบถามว่าสถานที่นี้มีคนตายเยอะหรอ ถึงสั่งโลงเป็นสิบยี่สิบโลง?

        “มิใช่และไม่เชิงแม่นางมูลนิธินี้รับฝังทำพิธีให้ศพไร้ญาติ และชาวยุทธ์รึซากคนที่พบเจอตามป่าเขาน่ะ ก็รุ้ใช่ไหมว่ายุทธภพมักมีการตกตายอย่างปริศนา? ที่นี่ก็เวทนารับทำพิธีส่งวิญญาณอย่างไรล่ะ”

         ฝ่ายนั้นอธบายเสร็จแล้วก็ยืนรอกับนาง ครู่หนึ่งบุรุษหน้านิ่งสวมชุดขาวก็เดินออกมาพร้อมสมุดบัญชี ผ่านเลยพวกเขาไปหาคนส่งโลงก่อน เขาพูดจาน้อยคำคาดว่าเป็นพ่อค้าโม่ผู้ดูแลมูลนิธิแห่งนี้ หลังจัดการให้คนขนโลงเข้าไปด้านในเสร็จ ก็เดินผ่านพวกนางไปเฉยๆ

          ‘เมินกันงี้เลยดิ?’ หลิงหลานนึกบางอย่างออก ก้าวเข้าไปบอกว่าตนมาจากหอบูรพาทำเนียบขอร่วมบริจาคเข้ามูลนิธิ ได้ผลชะงัดอีกฝ่ายหันมาแล้วเชิญพวกเขาเข้าไปคุยในห้องโถงด้วย หญิงสาวนำเงินออกมา 5,000 ชั่ง เพื่อบริจาคเรื่องนี้เป็นการกุศลตนไม่คิดมาก พร้อมกล่าวว่าพวกเขาไม่ได้มาเท่านี้ ยังมีอีกเรื่องอยากสนทนากับผู้ดูแล

            “มีอะไร...รีบพูดมาเดือนนี้มีศพจำนวนมากยังไม่ได้จัดการให้ดี งานข้ายุ่ง” พ่อค้าโม่กล่าว ในมือก็ดูบัญชี้ไปด้วย ใต้ตาคล้ำคล้ายคนอดนอน หลิงหลานไม่รอช้าแจงรายละเอียดเรื่องศูนย์พ่อค้าในจิงโจว
             “หากท่านมีกิจการหรือช่างฝีมือที่พร้อมสำหรับพื้นที่การค้าเสรีแล้วล่ะก็ ครั้งนี้เป็นดอกาสงามที่จะได้รับเชียวนะเจ้าคะ จิงโจวใต้เองก็ไม่มีศูนยืพ่อค้า..เทียบแล้วเส้นทางเหนือเปิดกว้างสู่ตลาดกวนจงและเหลียงโจว โปรดดูตรงรายชื่อเจ้าสัวและกิจการที่ลงทุนร่วม…”

             พ่อค้าโม่กระพริบตาฟังนางจ้อยแจ้วแล้วมองตาม “แล้วทำไมข้าต้องเข้าร่วมตามพวกเขา?”

              หลิงหลานหยักรอยยิ้มมุมปาก “ตัวเลขผู้ร่วมที่มากขึ้นเท่ากับการกระจายความเสี่ยงเพิ่มเป็นเงาตามตัว ไม่ได้ให้ตามแต่เขาเรียกน้ำขึ้นให้รีบตัก โอกาสทองมาอยุ่ตรงหน้าหากท่านมิสนใจ...เกรงว่าผู้อื่นคงยินดีเสียล่ะมากมีช่องว่างให้เสียบแทน”

บริจาคเข้ามูลนิธิ 5,000 ชั่ง (ในนามหอบูรพาทำเนียบ)
           



      



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 ความโหด โพสต์ 2019-3-17 22:56
คุณได้รับ +28 คุณธรรม +5 ความชั่ว +7 ความโหด โพสต์ 2019-3-17 22:55
(( ได้รับชื่อเสียงชุมนุม 2555 แต้ม ))   โพสต์ 2019-3-17 22:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -68 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -68 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
เมอร์เมน่าบรูช
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x2
x1
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x2
x1
x4
x1
x4
x5
x4
x4
x200
x20
x2
x1
x1
x3
x4
x5
x5
x5
x4
x4
x2
x10
x1
x1
x37
x76
x5
x1
x1
x322
x573
x54
x414
x2
x3
x6
x1
x1
x5
x102
x169
x217
x42
x1
x2
x44
x1
x100
x92
x134
x3990
x204
x114
x329
x2
x6
x7
x19
x264
x1
x15
x2
x81
x1146
x1
x1
x37
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x10
x27
x91
x5
x4
x3
x104
x706
x8
x18
x7
x20
x15
x46
x3
x3
x3
x4
x4
x60
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x162
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x295
x610
x240
x13
x120
x2
x8
x5
x19
x1679
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1751
x295
x2023
x1118
x321
x2127
x2
x7900
x408
x98
x102
x12
x76
x150
x3427
x139
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x470
x1445
x11
x2
x27
x6896
x2664
x12
x63
x7571
x57
x9999
x1810
x54
x3
x189
x17
x1110
x1
x1
x3145
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x781
x470
x30
x221
x548
x194
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3009
x6980
x762
x279
x8935
x9999
x538
x54
x91
x5323
x28
x15
x84
x179
x1000
x13
x4153
x2935
x1710
x3461
x9999
x2466
x3180
x2613
x1866
x2770
x305
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9918
x2433
x3860
x2240
x150
x2857
x4458
x4381
x1805
x3768
x2083
x545
x2434
x538
x268
x1523
x410
x3
x24
x12
x1510
x78
x50
x5406
x1115
x2
x1077
x9999
x2781
x2
x47
x2239
x3784
x7097
x993
x7457
x4470
x529
x1206
x1824
x749
x10
x1122
x2915
x3040
x961
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1635
x251
x25
x9
x98
x31
x10
x1121
x3905
x8
x31
x210
x1157
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1458
x2378
x2258
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x518
x400
x4106
x5526
x9999
x15
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1641
x30
x3430
x1014
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4526
x9999
x9999
x9999
x3235
x1981
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3223
x4099
x787
x1
x759
x1814
x627
x1241
x6163
x2325
x5861
x5004
x9999
x7409
x9999
x3109
x2323
x2534
x3456
x4274
x2492
x558
x66
x1
x15
x1989
x6437
x743
x1
x4827
x7762
x68
x9999
x678
x1418
x1073
x6534
x105
x3595
x1085
x454
x105
x969
x297
x8
x189
x37
x9999
x1123
x2070
x3656
x195
x665
x468
x100
x1301
x1412
x9999
x3780
x1527
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2019-3-18 12:56:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด

สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1068
{ สัญญาจ้างฉางอัน 93 }
เปล่าประโยชน์ที่จะทำ


          หลังขนศพจำนวนหลายสิบกลับมายังมูลนิธิไจ้สือเชี้ย อาศํยแรงช้างคอยใช้งวงยาวๆ ของมันต่างแม่แรงยก ใส่ร่างไร้วิญญษณลงในโลงที่พวกเขาได้เตรียมไว้ พ่อค้าโม่ผู้เงียบขรึมเองก็ออกมาทำงานด้วย แรงคนไม่พอเหล่าลุกมือทั้งยกทั้งหาบกันจนเหงื่อไหลใคลย้อย ขนแยกโลงสองคนหนึ่งโลงจนไปถึงห้องรอทำพิธี สักตอนเย็นจะมีนักพรตที่ถูกเชิญมาสวดส่งพวกเขาที่ล่วงลับสู่สุขติ

          โม่อันฮว่ายเข้ามาสนทนาหับสตรีผมเงิน แปม้จะแปลกใจที่นางเงียบขรึมกว่าคราวแรก แต่สัญญาย่อมเป็นสัญญา เขาลงชื่อแล้วส่งสัญญาการค้าต่อให้บุรุษผมทอง “ขอบใจ.. นี่คือการลงนามของมูลนิธิไจ้สือเชี้ยะ สินค้าของข้าอาจไม่ใช่สิ่งพึงประสงค์ของคนเป็นนัก… ไว้ถึงคราวเปิดร้านที่จิงโจวก็จะทราบเอง”

          “ขอบคุณท่านมากในความร่วมมือ… ขอเป็นแรงใจหนึ่งในการช่วยเหลือผู้คนและดวงวิญญาณที่ล่วงลับต่อไปนะเจ้าคะ” ดรุณีผมเงินประสานมืออำลาอีกฝ่าย ก่อนจากมายังไม่ลืมหาย่อน้ำชำระล้างร่างกายเพราะกลิ่นของศพไม่น่าพิสมัยเท่าไร

         เมื่อพวกเขาออกเดินทางไปยังสถานที่สุดท้ายในรายชื่อ จำต้องขึ้นเมืองท่าและข้ามน้ำ เวลายาวนานเซวียนหยวรอี้เฟยพยายามกระตุ้น ให้นางพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ไม่ยอมปล่อยให้เก็บกดเอาไว้จนทำร้ายสุขภาพ

          ท้ายสุดหลิงหลานก็ยอมพูด “หากท่านไม่กังวลว่าวันๆ หนึ่ง สหายหรือคนรู้จักจะลงไปนอนอยุ่ใต้ดินที่เย็นชืด พวกเขาไม่สามารถยิ้มแย้มหรือพูดคุยกับท่านได้อีกต่อไป.. อาจไม่เข้าใจความรู้สึกที่ข้ามีต่อซาปิงหรอกเจ้าค่ะ หลองหลานทราบ… ทราบว่าคนเราวันหนึ่งต้องจากไป เพียงแต่ผู้ที่ข้ารุ้จักต่างมีจิตใจที่ประเสริฐ พวกเขามิได้ทำร้ายใครด้วยซ้ำมันยุติธรรมแล้วหรือที่ต้องพบจุดจบน่าสังเวชเช่นนี้?”