ดู: 3319|ตอบกลับ: 65

{ เมืองเฉิงตู } ตลาด ซังเฉินบ๊วย

  [คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-19 14:07:59 |โหมดอ่าน




 ตลาดซังเฉินบ๊วย 


{  เ มื อ ง เ ฉิ ง ตู  }






【 ตลาดซังเฉินบ๊วย 】

『ตลาดยิ่งใหญ่แห่งปาสู่ แดนใต้


ตลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนใต้ หรือ ปาสู่ เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ศูนย์รวมคณะกายกรรมจากที่ต่างๆ มาแสดงแข่งกัน สินค้าหลากหลายไม่ว่าจะเป็นงาช้างที่มีพ่อค้านำเข้าจากทางใต้ต้าฮั่น ในเขตดินแดนชาวใต้


ซึ่งเป็นชนเผ่าป่าเถื่อนตอนใต้เสฉวน แต่ยังดีที่พวกเขาไม่ค่อยรุกรานเรา เพราะจากปากคำเล่าของพ่อค้า การเดินทางลงแดนใต้เสฉวนนั้นนับว่าลำบากเอาเรื่อง เพราะเต็มไปด้วยบ่อโคลนตม บ่อพิษ ป่าสลับคดเคี้ยว งูมากมาย หรือแม้แต่สัตว์ป่าดุๆ อาทิ เสือ






โพสต์ 2017-7-24 17:20:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:16

9
                     การทำงานวันที่ 3 (2) : ณ ตลาดซังเฉินบ๊วย เมืองเฉิงตู
                    
เมืองเฉิงตูอยู่ติดกับเมืองจื่อถงทำให้ระยะทางไม่ไกลกันมากจึงให้ใช้เวลานั่งรถม้าไม่ถึง 2 ชั่วโมงก็ถึง ตลาดซังเฉินบ๊วยขึ้นชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในแดนใต้เลยทีเดียวเพราะเป็นสถานที่ศูนย์รวมคณะกายกรรมจากที่ต่างๆ มีสินค้าหลากหลายอาทิเช่นงาช้างที่มีพ่อค้านำเข้าจากทางใต้ต้าฮั่น บรรยากาศในตลาดครึกครื้นเป็นอย่างมากมีผู้คนพลุกพล่านและมีร้านค้าตั้งอยู่ตลอดแนวสองข้างถนน เมื่อหลินและซ่งหยางหมิงมาถึงจึงรีบจับจองเช่าที่ชั่วคราวแล้วจึงตั้งร้านขายผ้าไหมอยู่ระแวกนั้น
                    "เร่เข้ามาๆ ผ้าไหมชั้นดีจากเมืองจื่อถงอยู่ที่นี่แล้ว!!" ซ่งหยางหมิงตะโกนเรียกลูกค้าซึ่งแน่นอนว่าได้ผล
                    "..." หลินได้เลือกที่จะเงียบเพราะเกรงว่าหากตนเปิดปากพูดอะไรออกไปมีหวังว่าลูกค้าคงสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างแล้วหนีหายไปกันหมดเป็นแน่
                    "เนื้อผ้าใช้ได้เลยนี่พี่ชาย ขอข้าซัก 3 พับ" ลูกค้าบอกก่อนจะหยิบถุงเงินเพื่อเตรียมเงินขึ้นมาจ่าย "ฮูหยินเจ้าดูเรียบร้อยดีนี่ ช่างเหมาะสมกันจริงๆคนหนุ่มสาวเนี่ย ฮ่าๆ"
                    "เอ่อ... ฮ่าๆ คงจะเป็นเช่นนั้นขอรับ" ซ่งหยางหมิงหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนหากจะบอกความจริงว่าเป็นเพียงแค่มิตรสหายก็เกรงว่าเขาคงจะเสียหน้าจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพื่อรักษาน้ำใจ "ทั้งหมด 20 ชั่งขอรับ"
                    "ฮูหยิน? คำนี้ข้าคุ้นนัก..." หลินพึมพัมเบาๆก่อนจะครุ่นคิดคิดแล้วคิดอีกแต่ก็นึกไม่ออก
                    "เจ้าไม่ต้องรู้หรอก ฮะๆ" ซ่งหยางหมิงบอกอย่างโล่งอก ค่อยยังชั่วนางคงรู้ศัพท์ภาษาฮั่นไม่มากสิท่า ซ่งหยางหมิงคิด
                    "อื้ม..." หลินตอบ
                    ผ่านไปได้สักพักไม่นานก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นมีชายคนหนึ่งดูจากภูมิฐานแล้วคาดว่าจะเป็นคนชั้นขุนนางเขาผ่านมาย่านตลาดซังเฉินบ๊วยและเกิดรักสนุกหรือคิดบ้าอะไรก็ไม่ทราบ เขากำลังโปรยทองที่ผูกเชือกซึ่งเขาถือเชือกไว้ในมือบนรถม้าของเขาทองจึงกลิ้งไปตามพื้น ชาวบ้านต่างแห่ตามรถม้าไปกระโดดหวังจะเอาทองแต่ก็ไม่มีใครเก็บได้สักทีจึงวิ่งไล่ทองกัน
                    "หานเหยียนเกิดคิดเล่นตลกอะไรกับพวกชาวบ้านอีกล่ะเนี่ย" เถ้าแก่ขายซาลาเปาร้านข้างๆบ่นเบาๆ "แทนที่จะเอาเวลามาคิดทำงาน เฮ้อ..." เขาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจก่อนจะนั่งขายของต่อ
                    "นี่มันเรื่องอะไรกัน?" หลินหันไปหาซ่งหยางหมิงก่อนจะถามอย่างไม่สบอารมณ์นัก
                    "พวกขุนนางล่ะมั้ง ข้าว่าเจ้าอย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลยเรารีบขนเสื้อผ้าไปหลบตรงนั้นก่อนดีกว่าเกิดโดนรถม้าเหยียบเข้าคงโดนเถ้าแก่หวงเอ็ดตายแน่" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะรีบเก็บผ้าไหม
                    "ไม่ว่าจะขุนนางที่ไหนก็เป็นแบบนี้กันหมด ข้าไม่สบอารมณ์เลยจริงๆ!" หลินบอกอย่างหัวเสียแต่ก็ช่วยซ่งหยางหมิงเก็บเสื้อผ้าไปหลบในตรอกด้านหน้าเพื่อไม่ให้ผ้าไหมถูกรถม้าเหยียบซะก่อน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -4 ย่อ เหตุผล
Admin -4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
ชุดเฟิงไป๋จวิ้น (ช)(ญ)
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
จิ่งเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x5
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x50
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x500
x3
x1
x70
x2
x250
x2
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x4
x50
x50
x30
x50
x2000
x8
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x2
x9
x10
x50
x1
x10
x3
x30
x1
x250
x1
x1
x5
x8
x160
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x4
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x6
x550
x50
x20
x100
x50
x50
x1
x9
x3
x80
x14
x40
x57
x2
x6
x432
x15
x58
x4
x15
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x14
x6000
x100
x300
x51
x1
x5
x91
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x25
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x57
x9999
x50
x30
x10
x57
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550
x292
x520
x125
x1200
x370
x35
x250
x120
x205
x50
x120
x250
x690
x25
x1
x93
x7
x37
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-8-11 21:30:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-12 18:20

21
-- { เควสเรื่องราว 2 } น้ำใจในแดนใต้ --

                    เมื่อ 30 นาทีก่อน...
                    "นี่เรากำลังไปฉางอันรึ?" หลินเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนักเพราะเส้นทางที่กำลังเดินทางมามันค่อนข้างคุ้นตาเล็กน้อยจึงตัดสินใจที่จะเอ่ยถามซ่งหยางหมิงผู้นำทาง
                    "ใช่" ซ่งหยางหมิงตอบก่อนที่จะเอ่ยถามหลินกลับไปบ้าง "เจ้ามีอะไรไม่สบายใจรึ?"
                    "เปล่า... ข้ารู้สึกว่าเหมือนเคยผ่านเส้นทางนี้มาก่อน" หลินตอบ ในใจยังนึกสงสัยอยู่เล็กน้อยแต่ก็มิได้ใส่ใจอะไร
               
                     ณ ตลาดซังเฉินบ๊วย เมืองเฉิงตู
                     ซ่งหยางหมิงได้ตัดสินใจร่วมเดินทางไปกับหลินด้วยเหตุนี้หลินและซ่งหยางหมิงจึงได้ออกเดินทางจากเมืองจือถงหมายจะเดินทางต่อไปยังเมืองหลวงฉางอันซึ่งเป็นเป้าหมายแรกของทั้งสองเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยนั้นยากลำบากกว่าที่คิดไว้มาก ตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะเดินทางมาผิดทางเสียแล้ว
                     "ซ่งหยางหมิง..." หลินกวาดสายตามองรอบๆสถานที่จึงแน่ใจว่าที่นี่ไม่น่าใช่เมืองหลวงฉางอันเป็นแน่แท้นั่นก็เพราะว่าที่นี่คือตลาดซังเฉินบ๊วยซึ่งเป็นสถานที่ที่หลินและซ่งหยางหมิงนั้นเคยได้รับมอบหมายให้มาขายผ้าไหมในช่วงที่ยังทำงานอยู่ที่ร้านผ้าไหมหวงจืออิงนั่นเอง
                     "เอ่อ.. แหะๆ" ซ่งหยางหมิงเหงือตกเกาแก้มเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะแหะๆกลบเกลื่อนความผิด
                     "นี่มันเมืองเฉิงตูคนละทางกับที่จะไปฉางอันเลยไม่ใช่รึ?" หลินเอ่ยถามอย่างเยือกเย็นทำเอาคนผิดที่ยืนอยู่ข้างๆขนลุกซู่เลยทีเดียว
                     "ก็... เส้นทางมันก็เหมือนกันทั้งนั้นมันผิดรึยังไงที่ข้าจะหลงทาง" ซ่งหยางหมิงหาข้ออ้างที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
                     "ไหนบอกว่าเจ้ารู้ทางเป็นอย่างดี" หลินบอกก่อนจะถอนหายใจยาวๆ "ข้าไม่น่าเชื่อคนอย่างเจ้าเลย"
                     "มันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างสิ แต่ข้าจำได้ว่าทางนี้นี่นา" ซ่งหยางหมิงทำท่าลูบคางครุ่นคิดซึ่งไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เป็น
เพราะเขาไม่ได้เดินทางไปยังเมืองหลวงฉางอันมานานอย่างนั้นหรือ แต่ทว่าซ่งหยางหมิงและหลินก็เพิ่งจะเดินทางมายังเมืองเฉิงตูเมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน
                     ระหว่างที่หลินและซ่งหยางหมิงกำลังหารือกันก็ไม่ใช่ทะเลาะกันก็ไม่เชิงจู่ๆก็มีเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังมาจากหมู่คนจำนวนมากที่เดินชุลมุนในตลาด
                     "ช่วยจับโจรนั่นทีมันขโมยถุงทองของข้า!!" เสียงชายคนหนึ่งตะโกนขอความช่วยเหลือพร้อมกับวิ่งไล่โจร
                     เมื่อหลินเห็นดังนั้นจึงเข้าสกัดขาก่อนที่หัวขโมยผู้นั้นจะหัวขมำเกลือกกลิ้งไปกับพื้น
                     "นี่ของท่านพี่ชาย" ซ่งหยางหมิงหยิบถุงทองที่หลุดจากมือหัวขโมยก่อนจะนำไปมอบให้ชายผู้เป็นเจ้าของที่วิ่งไล่จับโจรอย่างเหนื่อยหอบ
                     "ข..ขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆ ถ้าไม่ได้เจ้าข้าคงไม่มีเงินไปจ่ายค่าที่เป็นแน่" ชายคนนั้นบอกอย่างซาบซึ้งใจแล้วจึงโค้งให้เป็นการขอบคุณ
                     "เราคนกันเองด้วยความยินดีขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะส่งยิ้มให้ชายเจ้าของถุงเงินอย่างเป็นมิตร
                     "แล้วจะทำอย่างไรกับโจรนี่?" หลินเอ่ยถามพร้อมกับล็อกคอล็อกแขนหัวขโมยคนนั้นราวกับกลัวว่าจะหลบหนีไปได้
                     "ข..ข..ข้ากลัวแล้วๆ ข้าก็แค่หิวจนทนไม่ได้ ลูกข้ายังรอข้าอยู่ปล่อยข้าไปเถอะขอร้องล่ะ" หัวขโมยร้องอย่างวิงวอน
                     "หิวจนทนไม่ได้งั้นหรือ?" หลินพึมพัมเบาๆ การที่หิวจนเหมือนกับไส้จะขาดความรู้สึกนี้หลินเข้าใจเป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรมาอธิบายหลินตัดสินใจปล่อยโจรผู้นั้นอย่างไม่ต้องคิด
                     "เจ้านี่เป็นหัวขโมยนะจะปล่อยไปหรือ?" ซ่งหยางหมิงเลิกคิ้วก่อนจะเอ่ยถาม
                     "อืม..." หลินตอบห้วนๆ
                     "..." ซ่งหยางหมิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
                     "ขอบคุณแม่นางเหลือเกิน" หัวขโมยบอกแล้วจึงวิ่งหนีไป
                     "ช้าก่อน" หลินตะโกนเรียกหัวขโมยคนนั้นก่อนที่เขาจะวิ่งออกไปเสียก่อน "เจ้าบอกว่ายังมีลูกๆรออยู่หรือ?"
                     "..." หัวขโมยหยุดชะงักพลางพยักหน้าอย่างเศร้าๆหากไม่หาอะไรกลับไปวันนี้ลูกๆของเขาคงจะต้องอดตายกันเป็นแน่
                     "มื้อนี้ข้าจะเลี้ยงเจ้ากับครอบครัวเอง" หลินบอกกับหัวขโมยคนนั้นอย่างนึกสงสารเหมือนกับเป็นคนหัวอกเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น
                     "นี่ท่านไม่ใด้พูดโกหกใช่ไหม!?" หัวขโมยผู้อดอยากเอ่ยถามราวกับว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ
                     "ข้าจะโกหกทำไมกัน" หลินตอบ "นำทางข้าเถิด"
                     "แม่นางช่างมีจิตใจงดงามเหลือเกิน" หัวขโมยผู้อดอยากบอกอย่างซาบซึ้งก่อนจะนำทางไป
                     หลังจากนั้นหัวขโมยที่ตอนนี้ดูเหมือนจะต้องเรียกว่าชายผู้ยากไร้จึงได้นำทางหลินและซ่งหยางหมิงไปยังสถานที่ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นบ้านของเขา เมื่อเดินไปเข้าไปในตรอกที่ห่างออกไปไม่ไกลนักจึงได้พบกับครอบครัวของชายผู้ยากไร้เขามีลูกสาวหนึ่งคนกับลูกชายที่เป็นเด็กเล็กๆอีกสองคนดูแล้วช่างน่าสงสารที่ไม่มีผู้เป็นแม่คอยดูแล  อีกทั้งที่นี่ยังเป็นตรอกเปลี่ยวๆมีคนยากไร้มากมายตลอดสองข้างทางเดิน
                     "แถวนี้มีคนยากไร้มากมายขนาดนี้เชียวรึ?" หลินเอ่ยถามอย่างสงสัย
                     "ก็อย่างที่เห็นนี้แหละ..." ชายผู้ยากไร้บอกเศร้าๆ "ที่นี่มีแต่พวกขอทานทั้งนั้น"
                     "ข้าคงช่วยอะไรได้บ้าง" หลินบอกพลางครุ่นคิด "ถ้าข้าเลี้ยงพวกเจ้าทั้งหมดนี่เลยเป็นไง?"
                     "เจ้าแน่ใจหรือว่ามีเงินพอเลี้ยงพวกเขาน่ะ?" ซ่งหยางหมิงกระซิบเบาๆ
                     "ย่งน่า!" หลินตอบซ่งหยางหมิง
                     "จริงหรือ!? แม่นางข้าซาบซึ้งในน้ำใจท่านจริงๆ" ชายผู้ยากไร้บอกด้วยความซาบซึ้งก่อนจะออกไปบอกกับกลุ่มคนขอทานคนอื่นๆที่อยู่ในระแวกนี้
                     "เอาล่ะข้าจะไปหาของกินมาเลี้ยงพวกเจ้าเอง ซ่งหยางหมิงเจ้ารออยู่ที่นี่แล้วกัน" หลินบอกก่อนที่จะวิ่งออกไป
                     ผ่านไปได้ไม่นานหลินจึงกลับมาพร้อมกับหมั่นโถวจำนวนห้าสิบลูกและข้าวสวยจำนวนเทียบเท่ากับยี่สิบถ้วย หลังจากนั้นจึงแจกจ่ายให้กับขอทานและผู้คนยากไร้ที่อาศัยอยู่ในตรอกแห่งนี้รวมเป็นจำนวนเจ็ดสิบคน เมื่อได้เห็นผู้คนอดอยากเหล่านั้นได้ทานอาหารนั่นทำให้หลินรู้สึกมีความสุขและก่อนจะจากลากับขอทานและคนยากไร้เหล่านั้นหลินจึงมอบเงินสองร้อยตำลึงให้กับคนยากไร้จำนวนสิบคนแล้วจึงออกเดินทางต่อไป



บริจาค : หมั่นโถว 50 ลูก . ข้าวสวย 20 ถ้วย,
เงิน 200 ตำลึง จำนวน 10 คน

แสดงความคิดเห็น

บริจาค : หมั่นโถว 50 ลูก . ข้าวสวย 20 ถ้วย #ยืนยัน  โพสต์ 2017-8-11 21:39
มอบเงิน 200 ตำลึง ให้คนยากไร้ จำนวน 10 คน  โพสต์ 2017-8-11 21:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -2000 ชื่อเสียง +100 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -2000 + 100 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
ชุดเฟิงไป๋จวิ้น (ช)(ญ)
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
จิ่งเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x5
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x50
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x500
x3
x1
x70
x2
x250
x2
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x4
x50
x50
x30
x50
x2000
x8
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x2
x9
x10
x50
x1
x10
x3
x30
x1
x250
x1
x1
x5
x8
x160
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x4
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x6
x550
x50
x20
x100
x50
x50
x1
x9
x3
x80
x14
x40
x57
x2
x6
x432
x15
x58
x4
x15
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x14
x6000
x100
x300
x51
x1
x5
x91
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x25
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x57
x9999
x50
x30
x10
x57
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550
x292
x520
x125