ดู: 323|ตอบกลับ: 5

{ เมืองเซียงหยาง } โรงหมอทังกู่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-10 23:56:58 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-6-12 02:22





โรงหมอทังกู่

{ เมืองเซียงหยาง }







【โรงหมอทังกู่】
ตระกูลเจี้ยนสืบทอดวิชาแพทย์มาแต่รุ่นบรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง 
ในภายหลังได้ผสานแนวทางการรักษาของบรรพชน
ที่เน้นรักษาด้วยสมุนไพร เข้ากับการรักษาแบบประคบยา 
รมควันและฝังเข็มของต้นตระกูลที่นำติดตัวมาจากแผ่นดินใหญ่ 
ความสามารถด้านการแพทย์ของพวกเขาเป็นที่เชื่อถือได้ในเซียงหยาง


ท่านหมอใหญ่  เจี้ยนชุน


อุปนิสัย : เถรตรงจริงจัง ไม่ค่อยพูดจาเหลวไหลเป็นมิตรกับทุกคนและชั่งสังเกตเข้าขั้นนักสืบ





ชื่อกิจการ : โรงหมอทั้งกู่

เจ้าของกิจการ : เจี้ยน ซุย

เวลาทำการ : 9.30-23.00 น.

ประเภทกิจการ : จำหน่ายยาสมุนไพรตามตำรับโบราณ

รับรักษาโรคและอาการบาดเจ็บทั่วไป


#ประทับตราโดยเจ้าเมืองเซียงหยาง













คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56299
เงินตำลึง
10937
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
469
ความชั่ว
0
ความโหด
118
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-11 01:11:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ท่วงทำนองที่ 3 เป็นคนดีมันไม่ง่าย
- บทบรรเลงที่ 3 แว่วเสียงลำนำสะท้อนใจ -

[คณะเดินทางคนแปลก]

       ภายในรถม้าคล้ายว่าจะมีแขกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน เด็กน้อยทั้งสองคอยนั่งจ้องตากลมปุ้ก ชุนเหลียนคอยถามไถ่ว่าพี่ชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงมีสีผมเหมือนมารดาและจวินเหว่ย ใช่ญาติกันอะไรแบบนั้นรึเปล่า หลิงหลานได้แต่ยิ้มเอ็นดูกับความกระตือรือร้นของลูกน้อย ลูบผมสีแดงนุ่มนิ่มนั้นแล้วอุ้มมาวางที่ตัก

        “ก็จริงๆข้าน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีผมสีนี้ แต่ข้าเป็นคนนอกด่านที่อยู่แสนไกลเลยนะ คงจะไม่ใช่ญาติหรอก ฮ่ะๆๆ” เด็กหนุ่มกระซิบตอบ

        @LingHao

        หลิงหลานยื่นเตาพกให้พร้อมมองซิงจื่อเล็กน้อย

      “ขอบคุณนะขอรับ” เด็กหนุ่มรับเตาพกนั้นมาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะนั่งนิ่งๆรับไออุ่นจากมั

       ไม่นานพวกเขามาถึงหน้าโรงหมอผ่านการบอกเล่าของแม่ค้าแม่ขาย ผู้คนคับคั่งจอแจส่วนบุรุษผมทองลงไปเจรจากับท่านหมออยุ่ครู่หนึ่ง ค่อยเปิดผ้าม่านรถเรียกให้คนที่เหลือตามลงมาแล้วแจ้งให้คนที่เหลือลงไป

        @LingHao

       “ขอรับท่านเซวียน” ซิงจื่อเดินตัวสั่นเทาเล็กน้อยแล้วเดินนำเข้าไปด้านในก่อนที่จะโดนอบรมเป็นการใหญ่

        “คราวหน้าระมัดระวังหน่อยแล้วกันนะ หากรู้ว่าตนเองแพ้ความหนาวความร้อนก็ไม่ควรจะตกลงไปในน้ำยามเช้าแบบนี้อีก เอ้า! นี่ยาของเจ้านะ จะหวังแต่ใช้ลมปราณแก้แล้วร่างกายจะไม่ไหวเอานะพ่อหนุ่มเอ๋ย” ท่านหมอใหญ่กล่าวตักเตือน ในตอนนี้ได้กำการเช็ดตัว ประคบร้อนและ ให้ยารักษาเบื้องตนแล้ว เนื่องจากอาการยังไม่เป็นอะไรมากนักเขาจึงถูกปล่อยกลับได้อย่างสบายใจ

        “ขอบคุณท่านหมอมากใหญ่มากเลยนะขอรับ” ซิงจื่อโค้งขอบคุณเบาๆเนื่องจากต้องค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆไม่ให้อาการกำเริบ เขาลูบหัวที่เปียกหมาดๆของตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะพึ่งนึกอะไรบางอย่างได้

         “อ๊ะ.. กู่ฉิ่นของข้าหายไปไหนกัน!” เด็กหนุ่มลองนึกอีกครั้ง มันคงไปตามสายน้ำแล้ว หากเป็นร่างกายปกติเขาคงเลือกที่จะวิ่งไล่ตาม แต่ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้เนื่องจากร่างกายที่หนาวสั่นอยู่แม่จะได้รับการรักษาอยู่บ้างแล้ว

         @LingHao

         “ข้าน้อยเป็นเด็กกำพร้าที่เดินทางมาเพื่อเป็นนักดนตรีที่ต้าฮั่นน่ะขอรับ ความใฝ่ฝันของข้าน้อยในตอนนี้คือเป็นนักดนตรีที่คือเล่นดนตรีที่ขับกล่อมบรรเลงจิตใจของผู้คนได้” เด็กหนุ่มผมเงินกล่าวด้วยผมเสียงที่สดใสและดวงตาที่เปล่งประกาย

           โดยที่ชายผมทองยืนพิงกรอบประตูมองทั้งสองพูดคุยกัน

           “คือความจริงข้าจำต้องใช้เครื่องดนตรีเหล่านั้นเพื่อฝึกงานที่หอหนิวหลางจือหนี่ที่อยู่แถบตัวเมืองซินเอี๋ยในวันพรุ่งนี้น่ะขอรับ แต่ที่เครื่องดนตรีที่หายไปก็เพราะความสะเพร่าของข้าเอง สงสัยข้าคงต้องใช้เงินเก็บไปซื้ออันใหม่ซะแล้วล่ะขอรับ” ซิงจื่อกล่าวด้วยเสียงอ่อนเล็กน้อยแต่ยังคงมีรอยยิ้มบางประดับอยู่

          @LingHao

       “ขอบคุณนะขอรับ หากท่านไม่รังเกียจ ถ้าแค่ยืมชั่วคราวก็เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ” ใบหน้านั้นค่อยๆ ผุดรอยยิ้มหวานสดใสออกมา

        @LingHao

       “ข้ากำลังหาที่พักอยู่พอดีเลยขอรับ ข้าต้องขอรบกวนพวกท่านด้วยนะขอรับ” ในตอนนี้เด็กหนุ่มนั้นยิ้มแก้มบานหากมากกว่านี้ก็คงปากจะฉีกไปเสียแล้ว

        เพราะเหตุนี้… คณะเดินทางแห่งแหวน เอ้ย!! แห่งขลุ่ยหยกก็ได้รับสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่ง

- กุหลาบสีทอง -


@STAFF_Pixiu



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-12 15:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

1327

กระทู้

4804

โพสต์

76หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19471866
เงินตำลึง
190854
ชื่อเสียง
323676
ความหิว
1520

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33524
ความชั่ว
8895
ความโหด
64249
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-2-11 03:30:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แม่หม้ายลูกสองกลับสู่แดนฮั่น
960
คณะเดินทางแห่งขลุ่ยหยก



       ภายในรถม้าคล้ายว่าจะมีแขกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน เด็กน้อยทั้งสองคอยนั่งจ้องตากลมปุ้ก ชุนเหลียนคอยถามไถ่ว่าพี่ชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงมีสีผมเหมือนมารดาและจวินเหว่ย ใช่ญาติกันอะไรแบบนั้นรึเปล่า หลิงหลานได้แต่ยิ้มเอ็นดูกับความกระตือรือร้นของลูกน้อย ลูบผมสีแดงนุ่มนิ่มนั้นแล้วอุ้มมาวางที่ตัก

        “ก็จริงๆข้าน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีผมสีนี้ แต่ข้าเป็นคนนอกด่านที่อยู่แสนไกลเลยนะ คงจะไม่ใช่ญาติหรอก ฮ่ะๆๆ” เด็กหนุ่มกระซิบตอบ

        “ดูจะกลัวความเย็นอยู่ไม่น้อย อีกไม่นานก็คงถึงโรงหมอแล้วล่ะจ้ะ น...ซิงจื่อ เราเรียกว่าซิงจื่อได้ไหม? ทนเอาสักหน่อยนะ เตาพกนี้พอจะช่วยอุ่นมือได้ถือไว้ก่อนจ้ะ”

       หลังยื่นเตาพกให้อีกฝ่ายหลิงหลานค่อยสังเกตคนตรงหน้าให้นานขึ้น เพราะอยู่ในรถม้าไม่มีทิศทางให้วางสายตามากนัก ‘ดูอายุอาจพอกัน หรือน่าจะน้อยกว่า..สักสิบสามสิบสี่ได้ไหมนะ? ทำไมเดินทางคนเดียวล่ะเด็กขนาดนี้’ คิดไปก็ลืมสนิทว่านางเดินทางลำพังตั้งแต่อายุ 1 วัน ไม่รับขนาดร่างอ่ะนะ

      “ขอบคุณนะขอรับ” เด็กหนุ่มรับเตาพกนั้นมาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะนั่งนิ่งๆรับไออุ่นจากมัน

       เซวียนหยวนอี้เฟยเป็นสารถีที่มีฐานะสูงที่สุดบนดินแดนนี้--- ได้พาพวกเขามาถึงหน้าโรงหมอผ่านการบอกเล่าของแม่ค้าแม่ขาย ผู้คนคับคั่งจอแจส่วนบุรุษผมทองลงไปเจรจากับท่านหมออยุ่ครู่หนึ่ง ค่อยเปิดผ้าม่านรถเรียกให้คนที่เหลือตามลงมา

        “ถึงโรงหมอแล้วล่ะ เมื่อครู่ข้าแจ้งสาเหตุคร่าวๆ แล้ว ซิงจื่อเจ้าลงมาก่อน.. หลานอุ้มชุนเหลียนลงมาให้ตรวจพร้อมกันด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เช่นเคยทว่าแววตาไม่ปิดบังความหว่งใย จากสีความง่ายที่อาภรณ์ธรรมดากลบไม่มิด.. พวกเขาดูเด่นมากทีเดียว(ถ้าไม่นับเรื่องสีหัว)

       “ขอรับท่านเซวียน” ซิงจื่อเดินตัวสั่นเทาเล็กน้อยแล้วเดินนำไป

       หลิงหลานนั่งเล่นนับนิ้วกับจวินเหว่ยเพื่อรอท่านหมอตรวจและจัดเทียบยา เคราะห์ดีว่าชุนเหลียนเป็นเด็กที่แข็งแรงสุดสุด ระดับล้มวัวกระทิงได้สบาย ท่านหมอให้ซานจาเชื่อมมาทานแล้วลูบหัวเบาๆ ว่า “แม่หนูน้อยหนหน้าอย่าไปเล่นที่อันตรายล่ะ”
        หันกลับไปมองทางด้านซิงจื่อคล้ายว่าจะโดนท่านหมออบรมเป็นการใหญ่…

       “คราวหน้าระมัดระวังหน่อยแล้วกันนะ หากรู้ว่าตนเองแพ้ความหนาวความร้อนก็ไม่ควรจะตกลงไปในน้ำยามเช้าแบบนี้อีก เอ้า! นี่ยาของเจ้านะ จะหวังแต่ใช้ลมปราณแก้แล้วร่างกายจะไม่ไหวเอานะพ่อหนุ่มเอ๋ย” ท่านหมอใหญ่กล่าวตักเตือน ในตอนนี้ได้กำการเช็ดตัว ประคบร้อนและ ให้ยารักษาเบื้องตนแล้ว เนื่องจากอาการยังไม่เป็นอะไรมากนักเขาจึงถูกปล่อยกลับได้อย่างสบายใจ

        “ขอบคุณท่านหมอมากใหญ่มากเลยนะขอรับ” ซิงจื่อโค้งขอบคุณเบาๆเนื่องจากต้องค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆไม่ให้อาการกำเริบ

         “อ๊ะ.. กู่ฉิ่นของข้าหายไปไหนกัน” เด็กหนุ่มลองนึกอีกครั้ง มันคงไปตามสายน้ำแล้ว หากเป็นร่างกายปกติเขาคงเลือกที่จะวิ่งไล่ตาม แต่ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้เนื่องจากร่างกายที่หนาวสั่นอยู่แม่จะได้รับการรักษาอยู่บ้างแล้ว

         “เอ… เกรงจะทำหล่นหายไปตอนตกน้ำหรือเปล่า เหมือนเห็นแว่บๆ ว่ามีบางอย่างลอยออกไปตอนนั้นรีบช่วยเลยไม่ทันสังเกต ว่าแต่ เครื่องดนตรีหรือจ้ะ หมายถึง.. ซิงจื่อเป็นนักดนตรีสินะ” หลิงหลานมือหนึ่งแกะเมล็ดแตงคั่วป้อนเด็กๆ เอียงใบหน้าถามไถ่ด้วยความใส่ใจ ราวกับลูกแกะน้อยเล่นกับลูกหมาป่า(?) ‘ยังอายุน้อยแท้ๆ มีความเพียรพยายามจริงๆน้า ดีจริงๆ’

         “ข้าน้อยเป็นเด็กกำพร้าที่เดินทางมาเพื่อเป็นนักดนตรีที่ต้าฮั่นน่ะขอรับ ความใฝ่ฝันของข้าน้อยในตอนนี้คือเป็นนักดนตรีที่คือเล่นดนตรีที่ขับกล่อมบรรเลงจิตใจของผู้คนได้” เด็กหนุ่มผมเงินกล่าวด้วยผมเสียงที่สดใสและดวงตาที่เปล่งประกาย


          เซวียนหยวนอี้เฟยยืนพิงกรอบประตูมองทั้งสองพูดคุยกันอีกนัยหนึ่งคือเก็บข้อมูลไปด้วย นัยน์ตาคู่ครามแทบไม่หันไปทางอื่น จดจ้องเพียงสีหน้าแววตาและการขยับของคนเพียงคนเดียว

           หลิงหลานพยักหน้าอย่างรับสานส์ “โอ้… แบบนี้เองความมุ่งมั่นไม่ธรรมดา เราเองก็ไม่มีทั้งพ่อและแม่เหมือนกันเลยบังเอิญแท้ๆ ทางเราหวังแค่เป็นแม่ครับเพื่อเติมเต็มความหิวโหยเปลี่ยนใบหน้าเศร้าเป็นรอยยิ้มจ้ะ”
           “คือความจริงข้าจำต้องใช้เครื่องดนตรีเหล่านั้นเพื่อฝึกงานที่หอหนิวหลางจือหนี่ที่อยู่แถบตัวเมืองซินเอี๋ยในวันพรุ่งนี้น่ะขอรับ แต่ที่เครื่องดนตรีที่หายไปก็เพราะความสะเพร่าของข้าเอง สงสัยข้าคงต้องใช้เงินเก็บไปซื้ออันใหม่ซะแล้วล่ะขอรับ” ซิงจื่อกล่าวด้วยเสียงอ่อนเล็กน้อยแต่ยังคงมีรอยยิ้มบางประดับอยู่

          ‘เครื่องดนตรีหายไปงั้นหรือ? อืม… จะว่าไปก็เป็นเพราะเขามีใจช่วยเหลือเหลียนเหลียน ข้าเป็นมารดาควรแสดงความรับผิดชอบ’

        หลิงหลานคลี่รอยยิ้มอบอุ่นนัยว่าเรื่องนี้ตนแก้ไขได้ สบจ้องดวงตาคู่ใสของเด็กหนุ่ม “เครื่องดนตรีใช่ไหมจ้ะ? อันที่จริงยังไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ก็ได้หากเพียงฝึกงานชั่วคราว ...ในอดีตเรามีขลุ่ยหยกเลาหนึ่งเก็บไว้นานแล้ว ถ้าแค่เรื่องนี้ล่ะก็ช่วยเหลือได้ไม่ยากจ้ะ”

       “ขอบคุณนะขอรับ หากท่านไม่รังเกียจ ถ้าแค่ยืมชั่วคราวก็เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ” ใบหน้านั้นค่อยๆ ผุดรอยยิ้มหวานสดใสออกมา

       “ฮุ.. เป็นคนที่อ่อนน้อมจริงๆ เลยนะ ไม่ต้องกังวลหรอกจ้ะยืมใช้ไปจนกว่าจะเจอชิ้นที่ดีกว่าก็ได้ เพียงแต่… ขลุ่ยเลานั้นเก็บไว้ที่เหลาภัตตาคารนี่สิ พอจะมีเวลาไปรับที่เจียงหลิงด้วยกันไหมจ้ะ อ่ะ.. ไม่ต้องห่วงถ้าไปด้วยกันล่ะก็ค่าที่พักหาได้จำเป็น”

        หญิงสาวเสนอเช่นนี้อาจเพราะต้องกลับไปทางนั้นอยู่แล้ว อีกส่วนคือ.. ไม่รู้สึก ลึกๆแล้วนางยังนับถือน้ำใจอีกฝ่ายละมั้งฟังจากท่านหมอเขากลัวความเย็น ยังช่วยเหลือเด็กที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อนจนตัวเองหนาวสั่น ‘จิตใจของอีกฝ่าย...เห็นผู้อื่นมาก่อนตนเองสินะ คล้ายคลึงกันเหลือเกิน’

       “ข้ากำลังหาที่พักอยู่พอดีเลยขอรับ ข้าต้องขอรบกวนพวกท่านด้วยนะขอรับ” ในตอนนี้เด็กหนุ่มนั้นยิ้มแก้มบานหากมากกว่านี้ก็คงปากจะฉีกไปเสียแล้ว

        เพราะเหตุนี้… คณะเดินทางแห่งแหวน เอ้ย!! แห่งขลุ่ยหยกก็ได้รับสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่ง

#วาสนาดีมีจ้าวเกาะมาขับรถม้าให้--



@STAFF_Pixiu


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +10 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-12 15:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากยักษ์ทอง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
ธนูเทรย์แมร์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x1
x1
x1
x5
x17
x15
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x41
x1890
x70
x43
x188
x1
x3
x2
x4
x53
x1
x15
x2
x49
x289
x1
x1
x27
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3
x4
x3
x62
x474
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x100
x100
x120
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x966
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x310
x1766
x178
x2025
x1200
x320
x2199
x2
x7900
x363
x96
x102
x9
x70
x147
x3276
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x10
x504
x1484
x9
x2
x27
x5310
x2574
x12
x62
x7335
x53
x9999
x1806
x50
x3
x192
x15
x1043
x1
x1
x2885
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x579
x30
x155
x386
x53
x55
x6
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x49
x2365
x1
x1850
x2919
x6223
x628
x273
x7815
x9999
x556
x51
x69
x4518
x26
x15
x71
x179
x1000
x11
x3903
x2935
x1581
x2439
x9999
x2466
x3100
x2316
x1810
x2580
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8736
x2289
x3846
x1966
x149
x2817
x4400
x4041
x1805
x3743
x1778
x524
x2265
x518
x240
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5310
x890
x1
x826
x9999
x2651
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6689
x4470
x507
x912
x1809
x680
x10
x1118
x2725
x2940
x740
x97
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9448
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1438
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x30
x207
x932
x86
x2504
x2093
x127
x18
x1412
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x339
x7884
x514
x397
x3972
x5651
x9999
x10
x2272
x2447
x5805
x7800
x3380
x1407
x26
x3330
x944
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x41
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x571
x1221
x5329
x2278
x5050
x5004
x9999
x5860
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4774
x713
x1
x4677
x6857
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3493
x875
x451
x103
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3598
x195
x664
x454
x104
x1201
x1342
x9999
x3590
x1550
x1230
x889
x225
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2

1327

กระทู้

4804

โพสต์

76หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19471866
เงินตำลึง
190854
ชื่อเสียง
323676
ความหิว
1520

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33524
ความชั่ว
8895
ความโหด
64249
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-6-12 02:51:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-12 15:56


ไขปริศนาราชันอัคคี
1276
หนึ่งสตรีที่นอนเดี้ยงอยู่
           เดิมแรก..จางฉิงเพียงแบกหลิงหลานพาดบนบ่าไว้ด้วยความเคยชิน
           แต่แล้วมาลองนึกดูเขาต้องเข้าเมืองผู้คนเห็นกันมากเพื่อชื่อเสียงของทัพเก้าอัคคี ท้ายสุดเปลี่ยนเป็นอุ้มหญิงสาว

            เลือดของนางไหลหยดตามทางดูท่าบาดแผลจะไม่สาหัสเท่าใดนัก ถึงแบบนั้นอาการสลบไม่เหลือเค้ารางของสติก็ยังน่าเป็นห่วง บุรุษหนุ่มชักสงสัยแล้วว่าตนห่วงใยหัวของเจ้าของหรือชีวิตสตรีบอบบางนี่มากว่ากัน ‘คำสั่งประมุขมาเป็นสำคัญ’ ดังนั้นต่อให้ลากหมอมาทั้งเมืองเพื่อรักษาหญิงสาวเขาก็จะทำ

             นัยน์ตาสีเทาหม่นที่ได้รับจากบิดาหรุบลงมองร่างเล็กที่ขดนิ่งอยู่ เนื้อตัวนุ่มนิ่มยิ่งยาม ไร้วาจาโต้แย้ง ไร้หน้ากากปิดบังใบหน้านางละอ่อนหวานราวดับเด็กสาว ละมุนละไมไปทุกส่วนทั้งยังมีความแววหวานเดียงสา สิ่งที่หาได้ยากในพรรคมารมารวมอยู่ที่ตัวนางเพียงผู้เดียว เขาไม่อยากจะเชื่อนักดรุณีเน่งน้อยนางนี้พึ่งจะปราบปีศาจแห่งบึงน้ำเจียงเติ้งไป ทว่าเห็นชั่วพริบตาที่ดาบสีเขียวมรกตปักทะลุกระโหลกอสุรกายนั่นกับตาตา ไม่เชื่อก็คงมิได้

            ‘คงต้องยอมรับว่านางพอมีฝีมืออยู่บ้าง… อาจจะมากกว่าข้าหรือเหรินอี้หวาด้วยซ้ำ’ ไม่เข้าใจเลย ที่ผ่านมาสตรีผู้นี้เก็บงำประกายราวกับว่าตนเองไร้วรยุทธ์ หรือแท้จริงเป็นเพราะไม่อยากลงมือกับมนุษย์กันนะ?

             ชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาวิ่งพันลี้เพื่อเร่งเข้าเมืองเซียงหยางโดยเร็วที่สุด ด้วยคำนึงถึงอาการบาดเจ็บของหญิงสาว ชายหนุ่มไล่เคาะประตูโรงเหมอเพื่อเสาะหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่สุด ได้รับการแนะนำมายังเรือนแพทย์ทังกู่บริเวณชานเมืองนั่นเอง อาคารดูเก่าแก่และกว้างขวางท่านหมอใหญ่ท่าทีน่าเชื่อถือ มาถึงก็สอบถามว่า

             “แปลกนัก.. ไม่เหมือนรอยกรงเล็บสัตว์ป่าอื่นๆ ขอถามคุณชาย แม่นางท่านนี้ถูกตัวอะไรทำร้าย?” เจี้ยนชุน นายแพทย์ใหญ่แห่งเซียงหยางหลังตรวจสอบรอยกรงเล็บที่มีเพียงสามทางยาวแล้วก็สงสัยยิ่ง

              การรักษาเป็นเรื่องสำคัญผู้คุมกฎซ้ายจึงไม่คิดปิดบัง “ปีศาจปลาที่บึงน้ำเจียงเติ้ง”

              อุปกรณ์ในมือท่านหมอหล่นเคร้งกระพริบดวงตาปริบๆ ถามย้ำว่าตนฟังผิดพลาดหรือเปล่า “แม่นางผู้นี้ช่างโชคดีนักคงมีท่านผ่านไปเจอสินะ… ปกติแล้วใครเข้าไปในเขตบึงยังไม่พบมีลมหายใจรอดกลับมาสักราย”

              “อย่างนั้นหรือ...ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องอสุรกายนั่นอีกแล้วล่ะ”

              ท่านหมอตกตะลึงไปอีกหน “ท่านหมายความว่าอย่างไร? รึว่าปีศาจร้ายตัวนั้นถูกคุณชายกำจัดไปแล้ว??”

               “ไม่ใช่ข้าหรอก.. เป็นนางต่างหาก” จางฉิงชี้ไปยังร่างที่ตนพึ่งประคองวางลงบนเตียงผู้ป่วย หยักรอยยิ้มเมื่อสีหน้าเหลือเชื่อของท่านหมอ ดี!! แบบนี้เขาไม่ต้องเงิบคนเดียวแล้ว