ดู: 210|ตอบกลับ: 2

{ แคว้นซูเล่อ } โรงละครกาลนิมิต

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-31 20:59:03 |โหมดอ่าน

   
โรงละครกาลนิมิต


{ แคว้นซูเล่อ }












โรงละครกาลนิมิต』

โรงละครในกระโจมใหญ่งดงามวิจิตร เป็นสถานที่แห่งความบันเทิง 
ของถนนสายตะวันตก มีการแสดงละครและดนตรีที่หลากหลาย

ตั้งแต่ฝั่งของทางโรมันยาวไปจนถึงไอจี๋ชาวทะเลทรายและต้าฮั่น

โดยเริ่มแสดงตั้งแต่ช่วงพลบค่ำไปจนถึงยามโฉ่วของทุกวัน
ในบางครั้งก็เปิดรับคณะนักดนตรีให้มาแสดงในยามเช้าเช่นกัน




หลังจากสงครามกับชงหนูโรงละครนี้ก็เป็นอีกสถานที่หนึ่ง
ที่ได้รับความเสียหายมากพอสมควรแต่หลังจากการปรับปรุงครั้งใหญ่
โรงละครได้เปิดทำการอีกครั้งด้วยรูปโฉมใหม่น่าหลงไหล

และเพิ่มบริการรับจัดงานรื่นเริงต่างๆนอกสถานที่เพื่อคนทั่วไป
จัดเป็นหนึ่งในสถานบันเทิงยอดนิยมของชาวซูเล่อเลยทีเดียว









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56274
เงินตำลึง
10687
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
508
ความชั่ว
0
ความโหด
157
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-31 23:53:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด

(ฟื้นฟูซูเล่อสถานที่แรก)

                        ซิงจื่อเดินทางออกมาตามที่ได้รับมอบหมายให้ไปฟื้นฟูสถานที่ต่างๆในแคว้นซูเล่อที่ได้รับผลกระทบในช่วงสงครามกับชงหนูที่แม้จะผ่านมาถึง 2 ปีแล้ว แต่การจะให้การเมืองสภาพแวดล้อมและเศรษฐกิจของแคว้นกลับมารุ่งเรืองดังเดิมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย จึงได้มีการขอแรงจากเด็กในค่ายกำพร้าในค่ายบางส่วนมาช่วยในส่วนนี้ และสถานที่แรกที่ซิงจื่อเลือกก็คือ โรงละครกาลนิมิต

                        'ถ้าเกิดจะช่วยฟื้นฟูจิตใจของคนในช่วงเวลาสั้นๆได้ก็คือการมอบความสุขและความบันเทิงให้พวกเขาได้ผ่อนคลายจิตใจอันเศร้าหมองเพื่อที่พวกเขาจะเดินขึ้นได้ใหม่ในวันพรุ่งนี้ สำหรับเราแล้ว ที่แห่งนี้คือที่ที่น่าจะจำเป็นสำหรับการนั้น และก็เพื่อให้เหล่ากลุ่มคนอย่างท่านผู้เฒ่าทั้ง 5 ที่คอยสอนวิชาดนตรีให้แก่เราได้มีที่แสดงบทเพลงเพื่อขับกล่อมผู้คนด้วยเช่นกัน' เด็กหนุ่มครุ่นคิดในใจระหว่างที่กำลังตอกคานไม้เพื่อจัดโคมไปตกแต่งเพิ่ม และแน่นอนในตอนนี้เขานั้นย้อมสีผมเป็นการชั่วคราวแล้วโดยการใช้เพียงสีของเปลือกไม้เล็กน้อยที่ไม่ค่อยติดทนนานนัก เขากะว่าจะอยู่ช่วยงานแค่ระยะสั้นๆก่อนสักพัก ให้อย่างน้อยได้ตอบแทนอีกฝ่ายบ้างไม่มากก็น้อยก่อนจะเดินทางออกไปสู่โลกกว้าง

                         วันนี้เขาได้ทำการจัดเวทีด้านหน้า ติดตั้งของประดับในส่วนที่นั่งผู้ชม จัดเครื่องดนตรีบนเวที สร้างห้องเก็บของด้านหลัง เปลี่ยนคานไม้เก่าบางส่วนและติดโคมไฟด้านบนของสถานที่เพื่อความสวยงาม ซิงจื่อเขายกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่ไหลรินลงตามใบหน้าเล็กน้อย อากาศด้านล่างนั้นค่อนข้างเย็นสบาย แต่อากาศด้านบนนั้นช่างน้อยนิดและอบอ้าวอยู่พอควร มือเรียวค่อยๆตอกไม้คานส่วนสุดท้ายให้เข้าที่ได้สำเร็จก่อนที่จะค่อยๆแคว้นโคมสีแดงสวยตามรูปแบบวัฒนธรรมต้าฮั่น ทุกอย่างในวันนี้ก็เสร็จสิ้น เด็กหนุ่มปล่อยตัวให้ปลายเท้าสัมผัสลงพื้นห้องอย่างแผ่วเบาด้วยวิชาตัวเบาที่พึ่งสำเร็จมา

                        'วิชาตัวเบาที่ได้ฝึกมาเนี่ย ใช้ทำงานอย่างนี้ก็ได้แหะ! หรือที่ท่านแม่ทัพสอนเพื่อให้มาทำแบบนี้กันนะ? ฮ่ะๆ' เด็กหนุ่มอมยิ้มขำกับสิ่งที่เกิดขึ้น

                        "เอ๊านี่! น้องชาย รับน้ำเย็นๆให้ชื่นใจก่อนสิ" พนักงานสาวสวยที่เขามายื่นนำเย็นๆให้ ซิงจื่อมองด้วยใบหน้าที่เขินอายเล็กน้อยโค้งขอบคุณแล้วจึงรับน้ำแก้วนั้นมาดื่มอย่างว่าง่าย

                         "ขอบคุณขอรับ สดชื่นมากๆเลยล่ะขอรับ" เด็กหนุ่มไม่ว่าเปล่า แต่แววตาของเขาก็ดูสดใสและดูมีความสุขมากเช่นกัน

                        "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เถ้าแก่ฝากมาบอกว่าให้น้องชายพักได้แล้วนะจ๊ะ น้องชายทำงานคนเดียวมาทั้งวันแล้ว อีกอย่างงานก็เหลืออีกไม่มากแล้วด้วย ยังไงก็ขอบคุณสำหรับวันนี้มากๆเลยนะจ๊ะ" หญิงสาวยิ้มอย่างยินดีให้กับอีกฝ่าย

                         "งั้นหรือขอรับ? ข้าอยากทำต่ออีกสักหน่อยแท้ๆเชียว แหะๆ" ซิงจื่อพูดหยอกพลางเลื่อนมือของตนลูบผมบริเวณหลังศีรษะที่ชี้ฟูอยู่เล็กน้อย จริงๆเขาแอบทำงานส่วนของด้านในเสร็จทั้งหมดแล้ว แต่มันคงจะไม่เป็นไรหากปล่อยให้คนในโรงละครคิดไปว่าเป็นฝีมือของผู้อื่น เด็กหนุ่มดื่มน้ำในแก้วนั้นจนหมดก่อนที่จะเดินไปยังด้านบนเวทีที่มีเครื่องดนตรีจัดวางเหมือนเอาไว้ทดสอบตำแหน่งที่วางให้ดูสวยงามไว้ก่อนอย่างเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจแล้วเริ่มบรรเลงบทเพลง




                        ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็บรรเลงจนจบพร้อมกับเสียงปรบมือจากคนในโรงละคร

                        'เอ๋? เดี๋ยวนะะะะะ!' ซิงจื่อที่พึ่งรู้สึกตัวมองรอบๆบริเวณในส่วนของที่นั่ง

                        "เจ้าเล่นได้ดีนี่! นี่คือร่างวัลของเจ้านะ!" เถ้าแก่ที่ดูเหมือนจะไปธุระข้างนอกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ยื่นถึงรางวัลให้แก่เด็กหนุ่ม

                        "อ่า.. ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข... ข้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ!" เด็กหนุ่มที่เกิดอาการเขินอายเนื่องจากไม่เคยเล่นดนตรีให้คนจำนวนมากฟังมาก่อนได้ทำการวิ่งหนีไปโดยไม่ได้รับรางวัลที่เขาจะให้มา แต่ถึงกระนั้นรางวัลของเถ้าแก่ก็ถูกส่งให้กับเด็กหนุ่มถึงค่ายเด็กกำพร้าอยู่ดี

@Admin 

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +1 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-2-1 22:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-11-14 07:56:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yanglong เมื่อ 2019-11-14 12:27

(เรื่องราว 2 โรลบูรณะฟื้นฟูแคว้น  วันที่4)

อีกหนึ่งสถานที่มีชื่อเสียงภายในแคว้นซูเล่อ คงจะอดพูดถึงโรงละครกาลนิมิตรไปไม่ได้ ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความภาคภูมิของชาวเหล่าแคว้น ถึงแม้ตอนสงครามที่แห่งนี้จะมีความเสียหายมาก แต่ก็สามารถบูรณะให้กลับมางดงามดั่งเดิมโดยใช้เวลาไม่นาน ถึงกระนั้นก็ยังมีการบูรณะในบางจุดอยู่เรื่อยๆ โดยมีชาวบ้านและเด็กจากค่ายเด็กกำพร้าออกมาช่วยกัน

หยางหลงเดินทางมายังณโรงละครกาลนิมิตรเพื่อมาช่วยเป็นส่วนหนึ่งของการซ่อมแซมบูรณะในครั้งนี้พร้อมกับเพื่อนในค่ายอีกหลายคน

"พวกเจ้าที่อยู่ตรงนั้นช่วยมาทางนี้หน่อยได้มั้ย!"

เสียงเรียกมาจากกลุ่มของชาวบ้านที่กำลังนำโคมไฟไปติด

"พวกเรา รีบไปช่วยพวกเขากันดีกว่า"

เสียงของเด็กในค่ายคนหนึ่งดังขึ้น เด็กบางส่วนก็เดินออกไป ส่วนที่เหลือก็กระจายไปทั่วโรงละครเพื่อไปหางานที่เหมาะสมกับตัวเอง

"เจ้าหนุ่มตรงนั้นน่ะ! ช่วยมาทางนี้หน่อยสิ"

ทันที่ได้ยินเสียงเขาก็รีบบึ่งไปในทันทีโดยไม่รอช้า

"เจ้าช่วยซ่อมพื้นตรงนี้ทีนะ ถ้ามีปัญหาให้รีบมาบอกข้า"

"ขอรับ"

เมื่อสิ้นเสียงและชายคนนั้นเดินไปทำงานตรงอื่น ชายหนุ่มก็ลงมือจัดการสิ่งที่ได้รับมอบหมายกับคนอื่นในบริเวณทันที

…………………………………………..

  หลายเค่อผ่านไป

เมื่อเวลาผ่านไปงานก็เสร็จพื้นที่ถูกปูขึ้นไหม่ถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม คนอื่นก็ดูเหมือนจะทยอยกันค่อยๆทำเสร็จ

"คนที่ทำงานเสร็จแล้วมาเอาน้ำไปดื่มได้เลยนะเจ้าคะ~"

เสียงหวานดังไปทั่วบริเวณ ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถือถาดน้ำเอาไว้ เรียกความสนใจคนรอบๆ

"ข้าขอแก้วหนึ่งนะขอรับ"

เขาพูดขึ้นขณะหยิบแก้วน้ำจากในถาด หลังเสร็จงานการได้ดื่มน้ำเย็นก็ทำให้รู้สึกสดชื่นไม่น้อย

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น หยางหลงก็กลับไปร่วมกลุ่มกับเด็กในค่ายเพื่อจะเดินทางกลับค่ายเด็กกำพร้า เมื่อมากันครบก็พากันเดินไปกันอย่างเป็นกลุ่มอาจจะมีแยกออกไปบ้างแต่ก็ไม่มากนัก ในกลุ่มเริ่มคุยกันเรื่องสัพเหระกันเรื่อยเปื่อยบ้างก็ถามกันเรื่องการบูรณะแคว้นที่ต่อไป ในตอนนี้เขายังไม่มีความคิดที่จะไปไหนต่อ จึงเดินคิดไปตลอดทางจนถึงค่ายเด็กกำพร้า



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-11-14 12:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -26 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -26 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าตู๋กู
หวยหนานจื่อ
มีดชำแหละ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาพื้นฐาน
กราดิอุสทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x3
x1
x1
x50
x10
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x4
x4
x5
x100
x30
x150
x5
x1
x2000
x10
x10
x1
x49
x2
x8
x50
x25
x50
x26
x100
x2
x15
x1
x1
x1
x60
x3
x1
x8
x1
x1
x10
x179
x84
x190
x100
x150
x15
x17
x15
x14
x20
x10
x10
x10
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-4-1 21:39

ขึ้นไปด้านบน