ดู: 560|ตอบกลับ: 8

{ เมืองเทียนซุย } ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-12 17:47:00 |โหมดอ่าน



 ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก









{ เมืองเทียนซุย }



<





เป็นศูนย์สาขาพรรคกระยาจกของเมืองเทียนซุย จุดแวะพักและแลกเปลี่ยนข่าวสารของสมาชิกพรรคที่เดินทางไปมาในแถบภูมิภาคเหลียงโจว ภายนอกเป็นหมู่บ้านร้างตั้งอยู่ใกล้กับผาหินสูงชันที่บ้านเรือนชำรุดทรุดโทรม จากสายตาคนภายนอกดูแล้วเป็นเพียงที่อยู่อาศัยของเหล่าขอทาน แต่ทว่าขอทานเหล่านั้นเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ที่เลิศล้ำ


 ผู้ดูแลศูนย์สาขา: เซี่ยง ปิงเจียว





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-10-17 19:15:35

การใช้บริการจุดพักม้าของ ศิษย์พรรคกระยาจก
(1) เขียนโรลอิสระแจ้งผู้ดูแลจุดพักม้าของสำนัก
(2) เขียนโรลอิสระตามผู้ดูแลเช็คคิวรถม้า
(3) เขียนโรลอิสระมอบ ป้ายทองสำนัก ให้ ผู้ดูแลจุดพักม้าของสำนัก 2 ป้าย เพื่อยืนยันว่าเป็นศิษย์ในสำนัก
(4) เขียนโรลอิสระไปขึ้นรถม้า รอคนรถนำรถออกจากศูนย์พรรคกระยาจก
(5) เขียนโรลอิสระเดินทางตามอัธยาศัย 15,000 ไบต์
** ลงได้เพียงเฉพาะศูนย์สาขาพรรคกระยาจกเท่านั้น ไม่สามารถลงกลางทางได้ **


{ ศูนย์สาขาที่รถม้าเข้าถึง }
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตฉางอัน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตฝูเฝิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซีฝู่
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตอันติง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตฮั่นจง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านเฉิงซาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตอู้โต่ว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านกู่หยางผิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านเจียเหมิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหลงซี
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเทียนซุย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจินเฉิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตอู๋เว่ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหลานโจว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจื่อถง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านเหมียนจู
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเฉิงตู
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเจียงโจว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเยว่สุย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซางหยง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหย่งอัน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเซียงหยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเจียงหลิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซินเอี๋ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเจียงเซี่ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตว่านเฉิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านอู่กวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตฮองหง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านตงกวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านหานกู่กวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตลั่วหยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหู่เหลากวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านซื่อสุยกวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตสวี่ซาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเฉินหลิว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตผู๋หยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเฉียว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหรูหนาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเสี่ยวเพ่ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหวยหนาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตลู่เจียน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหวงซาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเซี่ยพี
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตกวงหลิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซูโจว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหลันเยี่ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเป่ยไห่
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตไท่ซาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจีเป่ย
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเหอตง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตผูโจว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเจียเหลียง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเหวินซี
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเมืองเซียง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตผิงหยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเมืองหยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซีเหอ
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเหอไน่
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านฉีกวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตซานตง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจินหยาง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านหูกวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเยี่ยเฉิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหานตาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตผิงหยวน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตหนานผี
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจวี้ลู่
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจงซาน
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตป๋อไห่
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตจี้โจว
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตเป่ยผิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตฉางผิง
ศูนย์สาขาพรรคกระยาจก เขตด่านซันไห่กวน


#โรลเพลย์ถึงสถานีเป้าหมายที่ ศูนย์สาขาพรรคกระยาจกของเมืองดังกล่า





←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x117
x554
x2686
x379
x1712
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินตำลึง
2147464125
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483292
โพสต์ 2017-10-12 23:16:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-10-18 00:20

{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น

PART CXXVI


    เวลาผ่านไปไวกว่าโกหกแสงอาทิตย์เจิดจ้าขึ้นสูงเสียดฟ้าและร้อนแรงยิ่งกว่าเช้าวันไหนๆ อาจเพราะสภาพอากาศของเทียนซุยนั้นแตกต่างจากเมืองอื่นๆ จึงทำให้นักเดินทางจากต่างเมืองรู้สึกไม่คุ้นชินเสียที อาจด้วยเพราะพวกเขาเข้านอนดึกจึงไม่อยากจะรีบตื่นสักเท่าไรแต่จะมัวเอ้อละเหยก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าพวกของต่งอี้จะติดใจเอาเรื่องกับพวกเข้าหรือเปล่า
     หลังจากที่นักผจญ 'ภัย' ทั้งห้ากับอีกสองตัวทำธุระส่วนตัวกันเสร็จเรียบร้อยและทานอาหารเช้าที่โรงเตี๊ยมอู่หลางเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็รีบออกเดินทางกันทันที และระหว่างที่พวกเขากำลังจะไปขึ้นรถม้าที่เดินทางต่อไปยังฉางอันก็ได้เดินผ่านหมู่บ้านขอทานที่ใช้ชีวิตกันอย่างลำบากแสนเข็น
      'มีแต่ขอทานทั้งนั้น... ยังจะมีกลุ่มโจรปล้นทรัพย์อีก เหลียงโจวไม่ใช่สถานที่น่าอยู่เอาเสียเลย' เทียนเหมินคิดในใจโดยไม่ได้ปริปากออกมาเพราะไม่สามารถพูดได้ มองไปรอบๆ สถานที่ที่น่าอดสู
     @LIN
     อยู่ๆ เจ้าขาวก็ทำจมูกฟุดฟิดแล้วออกวิ่งไปหลังพุ่มหญ้าที่ขึ้นสูงโผล่เพียงช่วงหางออกมา และหางสีขาวที่เป็นพวงสวยนั้นก็กระดิกดิ๊กๆ ราวกับว่าพบเจอของมีค่า ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเลิกคิ้วมองว่าเจ้าขาวกำลังทำอะไรอยู่ สุนัขป่าหันหลับมาในปากของมันคาบหัวกะโหลกของมนุษย์ปริศนาแล้วเอามาวางไว้แทบเท้านายตนราวกับให้เป็นของขวัญบรรณาการ ดวงตาที่ใสซื่อของสุนัขป่าใสกิ๊งราวกับว่ามันกำลังรอคำชมจากผู้เป็นนาย
     "!!?!!" เมื่อเห็นอย่างนั้นเทียนเหมินถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วกระโดดถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรู้สึกขวัญผวาที่อยู่ๆ เจ้าขาวก็คาบหัวกะโหลกมนุษย์มาวางไว้แทบเท้า ใจของเขาสั่นกึกแล้วรู้สึกว่ามันร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือหนารีบยกขึ้นมาจับที่หน้าอกของตัวเองว่ามันยังเต้นอยู่หรือไม่ แม้ว่าเขาจะเคยเห็นโครงกระดูกคนมาก่อนครั้งหนึ่งแต่ก็ยังไม่ตกใจเท่าครั้งนี้ที่เจ้าขาวคาบมาให้ดื้อๆ
     @LIN
     สุนัขป่าหิมะเอียงคอมองเจ้านายและสหายของเขาที่ทำท่าทางแปลกๆ ชอบกลคงคิดว่าแค่กะโหลกคงไม่พอ จากนั้นมันก็หันหลังกลับไปคุ้ยพงหญ้าอีกแล้วคาบท่อนแขนท่อนขาและกระดูกส่วนอื่นๆ ออกมาวางจนแทบจะครบเป็นตัวเป็นตน ทำให้เทียนเหมินผู้เป็นนายถึงกับต้องจับตัวมันไว้เป็นการห้าม จะพูดก็ไม่ได้ จะสื่อสารตอบกลับอย่างไรก็ไม่รู้ เขาไม่เข้าใจว่าเจ้าขาวต้องการอะไร อยากให้เก็บโครงกระดูกเหล่านี้ไว้หรือว่าหิว? ใจจริงเขาก็อยากจะรู้ว่ามันต้องการอะไรและดุเพราะว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เขาจะเก็บโครงกระดูกเหล่านี้ไปด้วย
     @LIN
     เทียนเหมินคิดไม่ตกและยิ่งฟังที่อีกฝ่ายพูดก็ยิ่งปวดตับ นี่โครงกระดูกใครก็ไม่รู้จะมีเจ้าของตามกลับมาทวงคืนหรือเปล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าท่าที่จะเก็บขึ้นมาแล้วพกติดตัวไประหว่างการเดินทางมันเหมือนกับเป็นลางมรณะชัดๆ... ชายหนุ่มมองไปที่เจ้าขาวมันส่งสายตาอ้อนวอนราวกับจะบอกว่า 'พาเขาได้ด้วยเถอะนะเจ้าคะนายท่าน' แล้วสลับกลับมามองที่โครงกระดูกมนุษย์ปริศนาแต่ก็แทบไม่เชื่อสายตาว่าโครงที่เจ้าขาวคาบมาวางมั่วๆ จะเป็นรูปคนนอนชี้นิ้วไปทางฉางอัน
     @LIN
     "!?!!" เทียนเหมินแทบไม่เชื่อหูเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายพูดมาว่า 'โครงกระดูกนี้อาจจะอยากให้พากลับไปที่ฉางอัน' แต่เมื่อเขามาคิดๆ ดูแล้วมันก็ดูจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าหรือว่าเป็นเจตจำนงของผู้ตายจริงๆ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นนักเดินทางที่อยากจะไปฉางอันแต่ว่ามาเสียชีวิตก่อนที่นี่ "ฟู้ว..." ชายหนุ่มพรูหายใจออกมาเป็นไอเย็นๆ ก่อนจะย่อตัวนั่งยองๆ พนมมือไหว้ขอขมาแล้วนำเศษผ้าออกมาโกยโครงกระดูกนั้นใส่ห่อผ้ามัดเอาไว้อย่างดี 'ก็ได้ ไหนๆ จะไปฉางอันแล้วได้ช่วยเจ้าก็นับว่าเป็นกุศลอย่างหนึ่ง แต่ห้ามมาหลอกหลอนกันเด็ดขาดนะเว้ย!!!'
     @LIN
     และทันทีที่ชายหนุ่มโกยโครงกระดูกใส่ห่อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มีขอทานคนหนึ่งวิ่งมาทางนี้...
     "พวกท่านมีคนไหนชื่อคาบูโตะหรือเปล่าขอรับ?" ขอทานคนนั้นเอ่ยถาม ดูแล้วน่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างกับเทียนเหมินซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าอะไร เขานึกถึงเรื่องที่จ้าวเฟยเอี้ยนมีสหายเป็นสมาชิกพรรคกระยาจกมากมายในใต้หล้า ซึ่งชาวยุทธ์เหล่านั้นจะแฝงตัวอยู่ในรูปแบบของขอทาน เมื่อคิดแค่นั้นก็ถึงบางอ้อ ไม่แน่ว่านางอาจจะสืบเรื่องของซูปี้เจอแล้วก็ได้! เขาจึงก้าวเดินออกไปด้านหน้าเพื่อแสดงตัวว่าเขานี่แหล่ะคือ คาบูโตะ
     "พอดีมีคนฝากนี่มาให้ท่านขอรับ" ขอทานพูดขึ้นอย่างนอบน้อมและนำบางสิ่งออกมาตรงหน้าโดยชายเจ้าของชื่อคิดว่าต้องเป็นจดหมายข้อมูลของซูปี้นี่! แต่ว่ามันกลับเป็นห่อของ ขนมไหว้พระจันทร์....
     "........?" เทียนเหมินรับห่อขนมไหว้พระจันทร์จำนวนมากมาอย่างงงๆ มองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของขอทานส่งของกับขนมไปมาเลิกลั่กอย่างไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร
     @LIN
     "ข้าไม่รู้ขอรับ รู้แต่ว่าผู้ส่งเป็นขุนนางจากเจียงหนาน หน้าที่ของข้าหมดแล้ว ขอตัวก่อน" เมื่อทำหน้าที่เสร็จแล้วขอทานผู้นั้นก็ยกมือขึ้นคารวะนักเดินทางแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านร้างหลังใกล้ๆ นี้
     เทียนเหมินมองดูห่อของขนมไหว้พระจันทร์อีกทีอย่างนึกสงสัย 'เจียงหนาน... ก็แถวๆ บ้านสินะ... หรือว่าตาแก่จะเอาขนมฝากให้ขุนนางมาส่ง?' เขาตั้งข้อสันนิษฐานให้ขนมไว้พระจันทร์ห่อนี้เมื่อได้ข้อสรุปด้วยตัวเองแล้วก็ยิ้มออกมาที่ทางบ้านยังคงไม่ลืมเขาก่อนที่จะแบ่งขนมมากมายให้กับพวกหลินด้วยเพราะว่าหากทานคนเดียวก็คงจะทานไม่หมด และหลินก็มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาออกมาจากพวกโจรด้วยให้ของตอบแทนเพียงแค่นี้นับว่าเล็กน้อยนัก
     @LIN
     เขาเก็บทุกอย่างลงกระเป๋าและเมื่อไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็ขึ้นรถม้าต่อไปที่ฉางอันทันที...
      



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-10-13 15:28:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-10-13 15:31
KABUTO ตอบกลับเมื่อ 2017-10-12 23:16
{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น
PART CXXV[/ ...

99
         เวลาผ่านไปไวกว่าโกหกแสงอาทิตย์เจิดจ้าขึ้นสูงเสียดฟ้าและร้อนแรงยิ่งกว่าเช้าวันไหนๆ อาจเพราะสภาพอากาศของเทียนซุยนั้นแตกต่างจากเมืองอื่นๆ จึงทำให้นักเดินทางจากต่างเมืองรู้สึกไม่คุ้นชินเสียที อาจด้วยเพราะพวกเขาเข้านอนดึกจึงไม่อยากจะรีบตื่นสักเท่าไรแต่จะมัวเอ้อละเหยก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าพวกของต่งอี้จะติดใจเอาเรื่องกับพวกเข้าหรือเปล่า
          หลังจากที่นักผจญ 'ภัย' ทั้งห้ากับอีกสองตัวทำธุระส่วนตัวกันเสร็จเรียบร้อยและทานอาหารเช้าที่โรงเตี๊ยมอู่หลางเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็รีบออกเดินทางกันทันที และระหว่างที่พวกเขากำลังจะไปขึ้นรถม้าที่เดินทางต่อไปยังฉางอันก็ได้เดินผ่านหมู่บ้านขอทานที่ใช้ชีวิตกันอย่างลำบากแสนเข็น
          "ที่นี่ดูแร้นแค้นเหลือเกิน..." ซ่งเหมยฮัวเอ่ยพึมพัมด้วยน้ำเสียงเศร้าเมื่อมองไปโดยรอบ
          "ถึงกระนั้นอย่าได้ดูถูกขอทานเชียว" เจียนหลิวเอ่ยลอยๆ
          อยู่ๆ เจ้าขาวก็ทำจมูกฟุดฟิดแล้วออกวิ่งไปหลังพุ่มหญ้าที่ขึ้นสูงโผล่เพียงช่วงหางออกมา และหางสีขาวที่เป็นพวงสวยนั้นก็กระดิกดิ๊กๆ ราวกับว่าพบเจอของมีค่า ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเลิกคิ้วมองว่าเจ้าขาวกำลังทำอะไรอยู่ สุนัขป่าหันหลับมาในปากของมันคาบหัวกะโหลกของมนุษย์ปริศนาแล้วเอามาวางไว้แทบเท้านายตนราวกับให้เป็นของขวัญบรรณาการ ดวงตาที่ใสซื่อของสุนัขป่าใสกิ๊งราวกับว่ามันกำลังรอคำชมจากผู้เป็นนาย
          "!!?!!" เมื่อเห็นอย่างนั้นซูเทียนเหมินถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วกระโดดถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรู้สึกขวัญผวาที่อยู่ๆ เจ้าขาวก็คาบหัวกะโหลกมนุษย์มาวางไว้แทบเท้า ใจของเขาสั่นกึกแล้วรู้สึกว่ามันร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือหนารีบยกขึ้นมาจับที่หน้าอกของตัวเองว่ามันยังเต้นอยู่หรือไม่ แม้ว่าเขาจะเคยเห็นโครงกระดูกคนมาก่อนครั้งหนึ่งแต่ก็ยังไม่ตกใจเท่าครั้งนี้ที่เจ้าขาวคาบมาให้ดื้อๆ
          "เฮ้ยย น-นี่มันกะโหลกคนมิใช่รึ!?" เจียนหลิวร้องอุทานเสียงหลงเมื่อเห็นเจ้าขาวสุนัขของซูเทียนเหมินคาบหัวกะโหลกมนุษย์มาวางเบื้องหน้า
          "!!!" ซ่งเหมยฮัวเมื่อได้เห็นเช่นนั้นก็ตกตะลึงจนร้องแทบไม่ออก มือเล็กขยุ้มชายเสื้อของพี่ชายของนางที่ยืนอยู่ข้างๆแน่นด้วยความหวาดกลัว
          "..." ซ่งหยางหมิงกอดปลอบขวัญน้องสาวของเขาอยู่ข้างๆเพื่อไม่ให้เด็กสาวต้องเสียขวัญ
         "นี่มันเรื่องอะไรกัน" หลินเองก็รู้สึกตกตะลึงปนประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นเจ้าสุนัขป่าหิมะแสนรู้ทำอะไรแปลกๆเช่นนี้
         สุนัขป่าหิมะเอียงคอมองเจ้านายและสหายของเขาที่ทำท่าทางแปลกๆ ชอบกลคงคิดว่าแค่กะโหลกคงไม่พอ จากนั้นมันก็หันหลังกลับไปคุ้ยพงหญ้าอีกแล้วคาบท่อนแขนท่อนขาและกระดูกส่วนอื่นๆ ออกมาวางจนแทบจะครบเป็นตัวเป็นตน ทำให้ซูเทียนเหมินผู้เป็นนายถึงกับต้องจับตัวมันไว้เป็นการห้าม จะพูดก็ไม่ได้ จะสื่อสารตอบกลับอย่างไรก็ไม่รู้ เขาไม่เข้าใจว่าเจ้าขาวต้องการอะไร อยากให้เก็บโครงกระดูกเหล่านี้ไว้หรือว่าหิว? ใจจริงเขาก็อยากจะรู้ว่ามันต้องการอะไรและดุเพราะว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เขาจะเก็บโครงกระดูกเหล่านี้ไปด้วย
         "เจ้าขาวต้องการจะสื่ออะไรกันแน่นะขอรับ?" ซ่งหยางหมิงครุ่นคิดพลางมองโครงกระดูกที่เจ้าสุนัขป่าหิมะนำมาเรียงรายอยู่เบื้องหน้า หรือมันอาจต้องการสื่ออะไรอยู่จริงๆ?
         "เราควรทำอะไรกับโครงกระดูกเหล่านี้ดี..." เจียนหลิวเอ่ยเสียงเบา
         ซูเทียนเหมินคิดไม่ตกและยิ่งฟังที่อีกฝ่ายพูดก็ยิ่งปวดตับ นี่โครงกระดูกใครก็ไม่รู้จะมีเจ้าของตามกลับมาทวงคืนหรือเปล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าท่าที่จะเก็บขึ้นมาแล้วพกติดตัวไประหว่างการเดินทางมันเหมือนกับเป็นลางมรณะชัดๆ... ชายหนุ่มมองไปที่เจ้าขาวมันส่งสายตาอ้อนวอนราวกับจะบอกว่า 'พาเขาได้ด้วยเถอะนะเจ้าคะนายท่าน' แล้วสลับกลับมามองที่โครงกระดูกมนุษย์ปริศนาแต่ก็แทบไม่เชื่อสายตาว่าโครงที่เจ้าขาวคาบมาวางมั่วๆ จะเป็นรูปคนนอนชี้นิ้วไปทางฉางอัน
          "กระดูกนี่มัน... ดูเหมือนว่าจะชี้ไปฉางอันนะขอรับ" ซ่งหยางหมิงสังเกตมองโครงกระดูกนี้ด้วยความประหลาดใจ
          "รึว่าโครงกระดูกนี้อาจจะอยากให้พากลับไปที่ฉางอัน?" เจียนหลิวเอ่ยออกมาแบบไม่ได้นึกคิดเท่าไรนัก
          "!?!!" ซูเทียนเหมินแทบไม่เชื่อหูเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายพูดมาว่า 'โครงกระดูกนี้อาจจะอยากให้พากลับไปที่ฉางอัน' แต่เมื่อเขามาคิดๆ ดูแล้วมันก็ดูจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าหรือว่าเป็นเจตจำนงของผู้ตายจริงๆ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นนักเดินทางที่อยากจะไปฉางอันแต่ว่ามาเสียชีวิตก่อนที่นี่ "ฟู้ว..." ชายหนุ่มพรูหายใจออกมาเป็นไอเย็นๆ ก่อนจะย่อตัวนั่งยองๆ พนมมือไหว้ขอขมาแล้วนำเศษผ้าออกมาโกยโครงกระดูกนั้นใส่ห่อผ้ามัดเอาไว้อย่างดี 'ก็ได้ ไหนๆ จะไปฉางอันแล้วได้ช่วยเจ้าก็นับว่าเป็นกุศลอย่างหนึ่ง แต่ห้ามมาหลอกหลอนกันเด็ดขาดนะเว้ย!!!'
          "หวังว่าเจ้าของโครงกระดูกคงไม่มาเข้าฝันหรอกนะ..." ซ่งหยางหมิงเอ่ยพลางหัวเราแห้ง
          และทันทีที่ชายหนุ่มโกยโครงกระดูกใส่ห่อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มีขอทานคนหนึ่งวิ่งมาทางนี้...
          "พวกท่านมีคนไหนชื่อคาบูโตะหรือเปล่าขอรับ?" ขอทานคนนั้นเอ่ยถาม ดูแล้วน่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างกับซูเทียนเหมินซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าอะไร เขานึกถึงเรื่องที่จ้าวเฟยเอี้ยนมีสหายเป็นสมาชิกพรรคกระยาจกมากมายในใต้หล้า ซึ่งชาวยุทธ์เหล่านั้นจะแฝงตัวอยู่ในรูปแบบของขอทาน เมื่อคิดแค่นั้นก็ถึงบางอ้อ ไม่แน่ว่านางอาจจะสืบเรื่องของซูปี้เจอแล้วก็ได้! เขาจึงก้าวเดินออกไปด้านหน้าเพื่อแสดงตัวว่าเขานี่แหล่ะคือ คาบูโตะ
          "พอดีมีคนฝากนี่มาให้ท่านขอรับ" ขอทานพูดขึ้นอย่างนอบน้อมและนำบางสิ่งออกมาตรงหน้าโดยชายเจ้าของชื่อคิดว่าต้องเป็นจดหมายข้อมูลของซูปี้นี่! แต่ว่ามันกลับเป็นห่อของ ขนมไหว้พระจันทร์....
          "........?" ซูเทียนเหมินรับห่อขนมไหว้พระจันทร์จำนวนมากมาอย่างงงๆ มองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของขอทานส่งของกับขนมไปมาเลิกลั่กอย่างไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร
          "จากใครหรือขอรับ?" เมื่อเห็นท่าทีของซูเทียงเหมิงซ่งหยางหมิงจึงอาสาถามขอทานผู้นั้นให้
          "ข้าไม่รู้ขอรับ รู้แต่ว่าผู้ส่งเป็นขุนนางจากเจียงหนาน หน้าที่ของข้าหมดแล้ว ขอตัวก่อน" เมื่อทำหน้าที่เสร็จแล้วขอทานผู้นั้นก็ยกมือขึ้นคารวะนักเดินทางแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านร้างหลังใกล้ๆ นี้
          ซูเทียนเหมินมองดูห่อของขนมไหว้พระจันทร์อีกทีอย่างนึกสงสัย 'เจียงหนาน... ก็แถวๆ บ้านสินะ... หรือว่าตาแก่จะเอาขนมฝากให้ขุนนางมาส่ง?' เขาตั้งข้อสันนิษฐานให้ขนมไว้พระจันทร์ห่อนี้เมื่อได้ข้อสรุปด้วยตัวเองแล้วก็ยิ้มออกมาที่ทางบ้านยังคงไม่ลืมเขาก่อนที่จะแบ่งขนมมากมายให้กับพวกหลินด้วยเพราะว่าหากทานคนเดียวก็คงจะทานไม่หมด และหลินก็มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาออกมาจากพวกโจรด้วยให้ของตอบแทนเพียงแค่นี้นับว่าเล็กน้อยนัก
          "หากไม่มีอะไรแล้วรีบออกเดินทางกันเถอะ" หลินเสนอแนะ

         หลังจากนั้นเมื่อไม่มีเรื่องอะไรแล้วทั้งหมดจึงขึ้นรถม้าไปยังเมืองฉางอันทันที...

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
ชุดลี่หรูฮวา
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ฮั่นเสียทองเทวะ
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x5
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x17
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x10
x10
x160
x20
x130
x680
x22
x70
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x26
x20
x1
x1
โพสต์ 2018-1-1 18:31:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
'เถ้าถ่าน'
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

               คืนก่อนด้วยความประหยัดจึงหาพักแรมเอาตามต้นไม้ นับวันเขายิ่งเหมือนเกิ้นหยางเข้าไปทุกที นอนกลางดินกินกลางทราย ไม่แน่ว่าวิถีชีวิตของนักกวีหนุ่มจะไม่เข้ากับสังคมเมืองเท่าไรนัก

           กล่าวให้ถูกคือ ตำลึงในกระเป๋าของเขาไม่เข้ากับการอยู่ในเมืองเสียมากกว่า

            หลังปราบพยศอวิ๋นหยาด้วยลูกดอกยาสลบหลิงเฮ่าฝากเจ้าม้าเพี้ยนไว้ที่โรงเตี้ยมอู่หลาง ลำพังตัวเขาไม่สะดวกที่จะลากสัมภาระพร้อมม้าตัวโตไปไหนต่อไหน เจ้าจวินก็ไม่ทราบออกหากินจนเป็นลูกชิ้นกลิ้งบินไม่ขึ้นอยู่ที่ใดไม่ยอมกลับมาเสียที

               เท่ากับว่าผ่านมาสองปี (สองเดือน) ชายหนุ่มผมเงินพึ่งจะได้ความสันโดษกลับคืนมาอีกครั้ง.... เดินทางลำพังหนนี้เขากลับวูบโหวงแปลกๆ หลิงเฮ่าพึ่งรู้สึกว่ากล่องกู่ฉินที่สะพายบนหลัง...นั้นไม่หนักเท่าความรู้สึกภายในจิตใจยามคิดถึง 'คนทางบ้าน'

              แม้ปรารถนาที่รู้เห็นความเป็นไปของสกุลเสิ่นในเจียงเยี่ย สองปีมานี้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปบ้าง พี่ฉางชิงยังคงรอเขากลับไปอยู่รึไม่... อาเตี่ยยังสบายดีหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นทางบ้าน ทำไมช่วงนี้ตนเหมือนเกิดสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก

              แม้อยากสืบข่าวไขข้อข้องใจแต่สัญชาติญาณครึ่งหนึ่งกลับบอกว่า 'เรื่องบางเรื่องไม่รู้เสียดีกว่า'

              คมดาบปลิดลมหายใจศัตรูได้ฉันท์ใดความสงสัยนั้นก็พรากชีวิตคนได้อย่างเลือดเย็น  หลิงเฮ่าเดินวนเวียนอยู่ในตรอกคับแคบ ตกเย็นแล้วบางบ้านเริ่มหุงหาอาหารควันเตาถ่านลอยขึ้นเป็นสายบดบังท้องนภาจนขมุกขมัว เตาพกอุ่นมือในมือเขาหมดสิ้นความร้อนไปนอนแล้ว ฝ่ามือเรียวยังคงลูบไปตามรอยสลักรูปกิเลนบนฝาปิดอย่างเลื่อนลอย

              'ตะวันใกล้ลับแผ่นฟ้าหมู่นกกายังบินกลับรวงรัง ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าล้อมรอบกองไฟผิงไออุ่น.... แล้วทั่วทั้งสี่ทิศในดินแดนนี้จะยังมีที่ใดให้ข้ากลับไป?' ความเย็นชืดจากเตาพกไล่ลามมายังปลายนิ้ว สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็สั่นสะท้านไหวในห้วงความนึกคิด

{ เถ้าถ่าน }
ลมบูรพาพัดหวน....เถ้าในเตามอดดับแล้ว
เทียนไขเผาผลาญจนลับแสงอย่างเงียบงัน
ทอดถอนใจ...เฝ้ารอใครผู้หนึ่งอย่างเงียบงัน
ลมวสันต์ผันผ่าน คิมหันต์ก่อความหนาวเหน็บในใจข้า
ผิด ผิด ผิด...

จมดิ่งลงในภวังค์ คลื่นความฝันโถมเข้าก่อตัว
ณ ที่แห่งนั้น ใครบางคนส่งยิ้มมาให้ข้า
ข้างใต้ใบหน้าแสนสุภาพ...ซ่อนสิ่งใดเอาไว้

หาไม่แล้วยังเฝ้ารอไปด้วยเหตุใด...?
หาไม่แล้วยังตรอมตรมไปเพื่อใคร...?
ไม่ ไม่ ไม่...
อ่อนล้าเหลือเกิน...

- หลิงเฮ่า -

                หลังเอื้อนเอ่ยบทลำนำด้วยความสะเทือนอารมณ์ไปหนึ่งโคลง หลิงเฮ่าใช้ซีกไม้ไผ่บันทึกเอาไว้อย่างเรียบง่าย เผื่อว่าวันหนึ่งได้แบ่งปันความรู้สึกนี้กับใครสักคน

             ราวกับว่าการขับบทกลอนช่วยรวบรวมสมาธิของเขาคืนมาอีกครั้ง เมื่อพบว่าตนเองเดินวนมาถึงตรอกที่ดูคุ้นตา... เป็นสถานที่เดียวกับที่พบขอทานผู้หนึ่ง หวนคิดไม่นานก็มีถ้อยคำที่บุรุษกินดุผู้นั้นกล่าวไว้ก่อนจากกันผุดขึ้นมา

            "ข้าไปละน้องชาย! เจ้าเป็นคนมีเมตตาโชควาสนาจะยิ่งมั่งมี ไว้มีเรื่องใดเดือดร้อนก็ลองไปที่พรรคกระยาจกดูล่ะ! หากไม่ใช่เรื่องเสื่อมเสียไร้คุณธรรมล่ะก็คนที่นั่นยินดีต้อนรับ!"
            "ในยุทธภพไม่มีที่ใดรับรู้ข่าวสารได้ไวเท่าพรรคกระยาจก...ลองไปขอความช่วยเหลือดูสักหนดีไหมนะ.." ขอทานสามารถไปได้ทุกที่ในแผ่นดินโดยไม่ผิดสังเกต...นั่นคือสาเหตุที่สามารถหาข่าวได้อย่างฉับไว ด้วยทั้งจำนวนคนและความได้เปรียบข้อนี้นั่นเอง

              'แต่รู้แล้วจะทำอย่างไรกันล่ะ?'

              หากเป็นข่าวดีคนที่บ้านยังสุขสบายเขายังจำเป็นต้องกลับไปอยู่รึไม่ ....คนทางนั้นจะต้อนรับทายาทที่ถูกลืมทิ้งไว้ในค่ายทหารร่วมสิบปีคนนี้ไหม? นี่คือสิ่งที่หลิงเฮ่ายังคงหาคำตอบไม่ได้

              ดั่งนั้น สิ่งที่เขากระทำเมื่อสองขามาหยุดอยู่ตรงหน้าสาขาพรรคกระยาจก... ก็คือการยืนมองนิ่งๆ อยู่สองเค่อก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินจากมา



✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x1
x500
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x6
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5501
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2307
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4205
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1882
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809