ดู: 196|ตอบกลับ: 4

{ นอกเมืองฉางอัน-ป่าตะวันออก } ป่าไผ่ท่าลิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-14 17:39:19 |โหมดอ่าน

ป่าไผ่ท่าลิง
{ นอกเมืองฉางอัน-ป่าตะวันออก }  





ป่าไผ่ท่าลิงเป็นป่าไผ่ที่ขึ้นอยู่ต่อจากป่าทางตะวันออก
ใครที่เดินทางผ่านไปทิศตะวันออกนั้นจะต้องเดินผ่านป่าไผ่แห่งนี้
จึงมีการตัดไผ่ให้เป็นเส้นทางเดินโดยง่ายไว้อยู่
ถึงกระนั้นก็ยังมีไผ่ระหว่างทางมากมายให้ตัดได้
ชาวบ้านแถวนี้นิยมเข้ามาเพื่อหาไผ่มาใช้กัน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
793
เงินตำลึง
2146939135
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
57
ความชั่ว
0
ความโหด
10
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-14 17:39:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-12-15 00:20

(เหลาไผ่) วันสบายๆ กับสองพ่อลูก 13



        หลังจากที่เขาดูละครภาคเช้าจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็จะต้องรอดูตอนต่อไปในตอนกลางคืน และแน่นอนยูตะผู้ที่ไม่รู้จะไปหาอะไรทำฆ่าเวลา ก็หันไปมองหน้าลูกของเขาอย่างเงียบๆ “...................” สองพ่อลูกนั้งมองหน้ากันอยู่ในโรงละครพักใหญ่ๆ อย่างที่ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาทั้งสองนั้งอยู่เฉยๆ กันอย่างนั้นน้องมองนักแสดง ที่ทยอยๆ กันออกมาพักบ้าง ทำนั้นทำนี้ตามประสาที่นักแสดงควรจะทำ

        “พ่อว่า…...เราควรจะไปหาอะไรทำกันนะ...” สุดท้ายแล้วยูตะก็เลือกที่เอ้ยอะไรขึ้นมาสักอย่างหนึ่ง “.อะ...อะไร....ละ....?” เด็กหญิงที่ได้ยินดังนั้นก็ถามขึ้นมา “นั้นถือว่าเป็นคำถามที่ดีมาก…..” แล้วยูตะก็ตอบกลับไปแบบไม่ตรงประเด็นมากนัก ไม่สิจริงๆ มันไม่ใช้อะไรนี่เข้าแนวทางเลยด้วยซ้ำ

         “นั้นสินะ ทำอะไรดี…….” ยูตะก็เริ่มครุ่นคิดว่าไหนก็มาเมื่องหลวงทั้งที่ก็ควรจะทำอะไรๆ ที่คนเมืองหลวงเขาทำกันสินะ “อืมมมมมมมมม” เมื่อเขาลองครุ่นคิดแล้วก็พบว่าตัวนั้นไม่มีไอเดียอะไรออกมาเลย เขาจึงล้มเลิกความนั้นทิ้งไปแล้วก็พูดขึ้นมา

       “ป่า…….เดินกันแถวนั้นละกันนะ……” ยูตะพูดออกมาก่อนที่จะถอนหายใจเล็กน้อยว่าสุดแล้วเขาก็ไปไม่พ้นป่าอีกจนได้ ไม่ต้องพูดถึงผลตอบรับของยูดาจิ เหมือนเดิมและก็คงจะเป็นแบบนี้ไปตลอด เด็กหญิงคนนั้นมองกลับมาพร้อมกับทำตาโตเมื่อได้ยินคำว่าป่า “ว่าแล้วเชียว…….” ยูตะพึมพัมออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วจูงเธอเดินออกจากโรงละครไป

        ทั้งคู่สองพ่อลูก ก็ค่อยๆ เดินออกไปนอกตัวเมืองเพื่อมุ่งหน้าไปยังป่าทางทิศตะวันออกที่ได้ยินมาว่ามีป่าไผ่อยู่ ระหว่างนั้นมีผู้คนสัญจรไปมาค่อนข้างหน้าแน่น อาจจะเป็นเพราะเป็นเส้นทางเดินทางหลัก หรือเพราะว่าเป็นเมืองหลวง หรือเพราะว่าอะไรก็แล้วแต่ เขาค่อยๆเดินลึกเข้าไปในป่าลึกเรื่อยๆ เรื่อยๆ

        จนกระทั้งทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงป่าไผ่ในที่สุด ก่อนที่ยูตะจะหาที่ว่างๆ ให้ยูดาจินั้งรอตามเคยแล้วก็พูดขึ้น “ลูกก็นั้งรออยู่แถวนะ เล่นกับเพื่อนใหม่...อะไรทำนองนั้น….” ยูตะก็ยังพูดเหมือนทุกๆ ที่พาลูกเข้ามาในป่าแล้วเดินเข้าไปในป่าไผ่

         “แล้ว…… คร่าวนี้จะเริ่มยังไงดีละเนี้ย” ยูตะยังคงถามตัวเองเหมือนทุกๆครั้ง ก่อนที่จะเริ่มมองไปที่กอไผ่รอบๆ ตัวเองแล้วเริ่มตัดสินใจว่าจะเริ่มที่กอไหนก่อนดี สุดท้ายท้ายเขาก็ตัดสินใจที่จะเดินดูไปรอบๆ บริเวณนั้นไปสักพักก่อนที่ในที่สุดเขาจะเจอสิ่งที่ต้องการ “อืม ถ้าเป็นกอนี่ละก็ คงไม่น่ามีปัญหาอะไรละนะ” ยูตะบ่นพึมพัมขึ้นก่อนที่จะจับขวานในมือให้มั่น

        ชายหนุ่มยกขวานขึ้นแล้วเริ่มลงมือสับไม่ไผ่ด้วยแรงกำลังดี ที่ไม่มากเกินไปเพราะจะทำให้เนื้อไม่ไผ่่แตก แต่ถ้าเบาไปก็จะตัดไม่ขาด ‘ปัก!!’ ‘ปัก!!’ ‘ปัก!!’ ‘ปัก!!’ เสียงตัดไม้ดังขึ้นต่อเนื่อง ไปเรือยๆ จนกระทั้งผ่านไปได้พักใหญ่ๆ เขาก็ตัดก่อไผ่ก่อนั้นจนหมด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เดินลำเลียงไม้ไผ่ไปแถวๆ ที่ยูดาจินั้งอยู่ เขาก็พบว่าลูกสาวของเขาก็ยังคงนั้งเล่นกับเหล่าเพื่อนตัวขนของเธอเหมือนเดิม

        “วันนี้ก็ยังคงเป็นวันดีๆ เหมือนทุกๆ วันสินะ” ยูตะบ่นพึมพัมขึ้นก่อนที่จะเริ่มนั้งเหล่าไผ่ที่ละต้นๆ อย่างช้าๆ และเบามือ เพื่อให้ได้ไม้ไผ่ที่ใช้งานได้ให้มากสุด ‘แคร่กๆๆ’ ‘แคร่กๆๆ’ ‘แคร่กๆๆ’ ‘แคร่กๆๆ’ เสียงเหล่าไผ่ยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง ถึงกระนั้นก็ยังมันก็ยังมีที่เสียบ้างใช้งานได้คละเคล้ากันไป แต่ด้วยจำนวนไม้ไผ่ที่ตัดมาแล้วนั้นก็คงไม้เป็นปัญหาอะไรถ้าหากมันจะเสียไปบ้างระหว่างขั้นตอนการเหลาก็ไม่เป็นอะไรมากนัก ผ่านไปได้สักพักใหญ่ๆ ยูตะก็เหลาไม้ไผ่ที่ตัดมาจนหมด “ฟู~ กินแรงเหมือนเดิมเลยนะเนี้ย” ยูตะบ่นพึมพัมขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะปาดเหงือที่หน้าพากและหันไปมองยูดาจิอีกครั้ง

        และก็เหมือนทุกๆ ที่เขาก็พบว่ายูดาจิกำลังเล่นกับเหล่าสรรพสัตว์อยู่ อย่างที่ควรจะเป็น ยูตะก็ยังคงนั้งมองอยู่ และเริ่มคิดถึงเรื่องที่ผ่านๆอีกครั้ง เคียวเขาก็ได้วัตถุดิบครบแล้วก็เหลือแค่หลอมอย่าพิถีพิถันตามตำราเท่านั้น ทุกอย่างก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว เท่าการทดสอบก็น่าจะจบลงแล้วรึเปล่านะ แต่ก็นั้นละนะ ต่อให้มีบททดสอบเพิ่มขึ้นมาอีกนั้นก็ไม่ใช้ปัญหาอะไร เพราะเขาก็คิดแล้วว่าคงไม่น่าจะมีอะไรยากไปกว่าการตามหาสิ่งที่ต้องใช้ในการหลอมเคียวอีกแล้วละ

        (แล้วจากนั้นจะเป็นอะไรต่อละ?) ยูตะเริ่มคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปหลังจากที่เขาผ่านการทดสอบแล้วนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไป หลังจากที่เขาเป็นช่างตีเหล็กแล้ว  (แน่นอนต้องกลับไปบ้านเกิด…...แล้วต่อจากนั้นละ?) นั้นคือสิ่งที่เขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ ยูตะได้แต่เพียงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วเริ่มถอนหายใจออกมา (ดูเหมือนว่าการมีบ้านสองแห่งนี้มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากแล้วสินะ) เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย (แถมบ้านเกิดก็ไม่ใช่จะใกล้ๆ เลยด้วย……..) เขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้แล้วชายหนุ่มก็ได้แต่มองท้องฟ้าต่อไป ปล่อยให้สิ่งที่อยู่หัวนั้นล่อยลอยไปมาอย่างหาคำตอบไม่ได้ หรือว่าการคิดถึงอนาคตที่ไกลเกินไปมันจะเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะกับเรากันนะ......

        สุดท้ายแล้วชายหนุ่มก็เลือกที่หยุดเรื่องพวกนั้นแล้วพาลูกสาวกลับบ้านในที่สุด
@Admin

แสดงความคิดเห็น

(2) ได้รับไผ่ 902 อัน  โพสต์ 2018-12-15 01:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -86 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -86 + 7

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
793
เงินตำลึง
2146939135
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
57
ความชั่ว
0
ความโหด
10
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2019-1-1 23:33:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2019-1-1 23:44

(เหลาไผ่) วันสบายๆ กับสองพ่อลูก

        เชดเช่นทุกวันๆ เมื่อยูตะมีเวลาว่าง และไม่รู้จะไปทำอะไรเขาก็เลือกที่จะเดินเข้าป่าเพื่อไปจามไม้ไผ่ มาสะสมเก็บไว้ใช้ เขาก็จูงยูดาจิเดินเข้าป่าไผ่ไปตามปกเหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยทำเขาก็จัดแจ้งให้ยูดาจิน้องรอแถวนั้นก่อนที่จะเริ่มจามไผ่อย่างรวดเร็ว



        หลังจากที่นำไผ่เหล่านั้นมาเหลาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็ปาดเหงือสักเล็กน้อยก่อนที่จะ หันไปส่งยิ้มให้กับยูดาจิสักเล็กน้อยแล้วเดินแบกไม่ไผ่เหล่านั้นออกจากป่าไผ่ไป

@Admin

แสดงความคิดเห็น

(2) ได้รับไม้ไผ่ 1026  โพสต์ 2019-1-2 00:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -68 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -68 + 7

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2019-1-14 16:53:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ท่องเที่ยวกับไป๋หลง 1 }

   หลังจากออกนอกค่ายทั้งสองพากันออกมาเที่ยวนอกเมืองฉางอัน เพ่ยเพ่ยแต่งกายอาภรณ์สีแดงบนศีรษะใช้ปิ่นคาดผมไว้สีผมดำขลับยาวสลวยมัดเกล้าปาณีต หลี่ไป๋หลงอาสาพานางเที่ยวเพราะเติบโตมาในเมืองแห่งย่อมรู้ทุกซอกทุกมุมสถานที่ใดน่าออกผจญภัย

   “ป่าไผ่อุดสมบูรณ์ ข้ารู้สึกเมื่อยขอพักก่อนได้ไหมเจ้าคะ” หญิงสาวมองป่าไผ่ที่พึงได้มีโอกาสผ่านมาครั้งแรก เสียงหวานไพเราะเสนาะหูเอ่ยอ้อนขาเล็กทั้งๆสองเมื่อยล้า ถึงจะนั่งอยู่บนหลังม้าชายหนุ่มเป็นคนควบออกตะล่อนทั่ว

   “เพ่ยเพ่ยเมื่อยเดี๋ยวพักแถวนี้ก่อนก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวเสียงทุ้ม มือหนาดึงบังเหียนม้าให้หยุดแล้วพานางลง เขาคอยดูแลร่างเล็กบอบบางตลอดยิ่งนางแต่งกายกลับมาเป็นสตรียิ่งทำให้เขาดูแลเอาใจใส่มากขึ้นกว่า ตัวเล็กน่าทะนุทะถนอม

   สังเกตชายหนุ่มมองหน้าแต่ไม่พูดอะไร ‘จ้องหน้านางทำไมหรือมีอะไรติดอยู่’ ไม่ค่อยพอใจเวลาค่อยจ้องหน้าตรงๆถึงจะชอบให้มีคนมอง “หน้าข้ามีอะไรติดอยู่รึ” นัยน์ตาแกล้งทำหน้าซื่อตาใสราวกับคนไร้เดียงสา

   นางรู้ถึงจะอยู่สองต่อสองเขาไม่กล้าลวงเกินเพราะมีความเป็นสุภาพบุรุษ นั้นหละ.. จะแกล้งให้สนใจเขาเพื่อให้อีกฝ่ายมีความรู้สึกดีๆมอบให้ “ข้าถามท่านไม่ยอมตอบ” พองแก้มสีชมพูอ่อนๆยามโดนแสงแดดทำให้แก้มแดงระรื่น

   แม่ทัพหลี่จ้องการกระทำนางแก้มนวลขาวพองกระจ่างใส่ “เปล่า ข้าแค่จะบอกยามที่แต่งตัวกลับมาเช่นนี้เหมาะสม..งดงาม” ดวงตาดุจเหยี่ยวมองเหยื่อตรงหน้าที่ไม่สามารถกลืนกินได้

   “ขอบคุณสำหรับคำชม ตัวข้าไม่งดงามเท่าสตรีในเมืองหลวงท่านอย่าได้กล่าววาจาเกินจริง” บอกด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน แอบแฝงริษยา บุปผาคราบยาพิษร้ายลึกพร้อมจะเชิญชวนให้คนหลุ่มหลง

   “ไม่หรอก” ชายหนุ่มเอ่ยบอก หญิงสาวนิสัยแปลกดูลึกลับดูน่าค้นหาถึงจะอยู่ด้วยกันมาตลอดห้าปี เขาแทบจะไม่รู้เรื่องของนางเลยด้วยซ้ำ


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +1 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-14 17:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

WTF
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว(450)
ปิ่นปักผมสวี
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x2
x59
x31
x50
x20
x1
x9
x200
x100
x1
x1
x2
x1
x1
x2
x60
x8
x20
x12
x1
x10
x116
x7
x2
x30
x4
x30
x78
x1
x10
x30
x18
x1
x8
x697
x1
x1
x76
x54
x1
x20
x36
x48
x8
x50
x7
x5
x3
x6
x25
x10
x494
x34
x670
x100
x286
x24
x16
x80
x50
x15
x23
x5
x9
x170
x66
x26
x24
x61
x50
x1
x100
x72
x292
x60
x292
x112
x65
x65
x57
x40
x379
x50
x50
x10
x924
x890
x22
x1306
x1
x1
x106
x474
x78
x2
x27
x15
x50
x306
x1
x61
x3
x118
x1
x1
x104
x50
x1999
x17
x123
x15
x15
x7
x1
x2
x1100
x148
x1033
x500
x1
x40
x2
x15
x15
x15
x42
x4
x25
x25
x125
x115
x702
x47
x10
x130
x50
x154
x1

191

กระทู้

1705

โพสต์

61หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
356319
เงินตำลึง
95643
ชื่อเสียง
264060
ความหิว
358

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6570
ความชั่ว
1165
ความโหด
3405
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2020-1-29 23:15:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-1-29 23:25

[พบพานกวางหายาก]

      ร่างบางของจางฝูกระโดดโจนทะยานออกมาจากเขตนตัวเมืองพร้อมกับร่างของเธอที่ร่อนตัวด้วยวิชาตัวเบาลงมายืนที่พื้นที่ด้านหน้าทางเข้าป่าฝั่งทิศตะวันออกของเมืองฉางอันก่อนเธอจะเปลี่ยนมาเดินเข้ามุ่งหน้าเข้าป่าไปนั้นเอง เพราะจุดนั้นของเธอมันจะต้องใช้เส้นทางนี้เดินทางผ่านป่าและป่าไผ่ไปอีก และไม่รู้ว่าทางหยวนซูนั้นจะให้เธอต้องไปปล่อยข่าวหรือทำอะไรอีกรึป่าว แต่เท่านนี้เธฮก็รู้สึกผิดต่อฮองเฮาเอามากๆแล้ว แต่งานต้องเป็นงาน ไม่อยากให้งานเสียแม้ต้องทำเรื่องแย่ๆไปก็ต้องทำอย่างไม่มีทางเลือก


      “แถวนี่มันไม่เงียบไปหน่อยหรือไงนะ”จางฝูกล่าวออกมาพรางหันมองไปรอบๆตัวตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาเธอยังไม่ได้ยินเสียงนกร้องสักจิ๊บ ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนกมันหายไปไหนหมดทั้งที่จริงๆในป่าแบบนี้ควรจะเต็มไปด้วยเสียงสิงสาราสัตว์สิถึงจะถูกแต่ยามนี้มันกลับเงียบจนได้ยินเเต่เสียงเดินเดินย่ำเท้าและลมเท่านั้นเอง


      “แปลกจริง”


      แม้จะรู้สึกสงสัยแต่จางฝูนั้นก็ยังคงเดินก้าวต่อไปเรื่อยๆตามทางจนเธอเดินผ้าชายป่าธรรมดาเข้าสู่เขตป่าไผ่ ต้นไผ่สูงใหญ่ขยับลู่ลมส่งเสียงเอี้ยดอ้าดไปมาตลอดเวลาช่วนให้รู้สึกวังเวงแปลก หากว่าเธอเดินทางมาที่นี่ยามดึกคงมีขนลุกกันบ้าง จางฝูส่ายหัวไล่ความคิดแปลกเรื่องภูติผีออกมาไป หลังจากที่เธอไปเจออะไรต่อมิอะไรมาเยอะต่อให้มาเเบบหน้าเละๆเธอก็คงจะไม่ร้องอะไรออกมาเพราะชินแล้วนั้นละ


     ระหว่างที่หญิงสาวเดินไปเรื่องๆตามเส้นทางเล็กๆในป่าไผ่ในหัวก็ครุ่นคิดไปถึงบทเพลงที่เธอใช้เด็กไปป่าวประกาศออกไป ป่านนี้เพลงนั้นคงร่ำรือกันไปกว่าครึ่งเมืองแล้วกระมังไม่น่าฮองเต้ก็คงจะเร่งตรวจสอบหาคนปล่อยเพลงและหัวงว่ามันจะไม่สาวมาถึงเธอโดยง่าย และอีกอย่างที่เธอจะต้องรับผิดคือพยายามดันตัวของเธอเองให้เข้าไปอยู่ในแผนการให้ได้ลึกที่สุด เรื่องทุกอย่าง แผนทุกเรื่องที่พวกมันจะทำเธอต้องได้รับรู้ก่อน นั้นคือสิ่งที่เธอหวังและตั้งใจว่าจะทำให้ได้


     ร่างบางในชุดสีเขียวอ่อนที่ดูกลืนไปกับทิวทัศน์ของป่าไผ่ทำให้ยิ่งเมื่อจางฝูเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่องราวร่างของเธอค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าท่ามกลางป่าไผ่ที่สูงชะลูดราวมนต์มายา


     แซ่กๆ


     ในจังหวะที่จางฝูนั้นกำลังเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยที่เบื้องหน้าของเธอก็ปรากฎเสียงย่ำใบไม้ดังขึ้นมา นั้นทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินอยู่นั้นเอื้อมมือไปกุมจับอาวุธไว้เพื่อเป็นการเตรียมตัว ดวงตาสีน้ำตาลมองจ้องไปยังเบื้องก่อนที่ดวงตาคู่นั้นของจางฝูจะเบิกว่าเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเดินออกมาจากป่าไผ่ตรงมายังเธออย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัวใดๆ


      ร่างของกวางที่มีขนสีขาวเงินแปลกตาค่อยเดินก้าวมาหยุดที่เบื้องหน้าเธอก่อนที่มันจะเอียงคอมองมายังเธอด้วยแววตาคล้ายสงสัย แต่ไม่นานมันก็ผงะถอยไปเล็กน้อยและค่อยๆขยับเข้ามาดมกลิ่นบนร่างกายเธอจนรอบก่อนมันเข้เอาหัวที่มีเขาแตกกิ่งสวยนั้นมาถูอ้อนเธอเบาๆ


    “ไงจางฝูมองท่าทีของเจ้ากวางพรางยิ้มออกมามือบางที่กุมอาวุธผละออกมาลูบหัวเจ้ากวางขนสีเเงินเบื้องหน้าพร้อมกับยิ้มบางส่งไปให้ ดูท่าแล้วมันคงจะชอบเธออยู่มากโขไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางที่กวางที่มีสีแปลกประหลานนี้จะเข้าใกล้มนุษย์แน่ๆ


     “เจ้าสวยมากเลยนะ”จางฝูกล่าวออกมาพร้อมกับลูบหหัวเจ้ากวางนั้นอย่างชมชอบ “เช่นนั้นเจ้าไปกับข้าดีไหม เดินทางคนเดียวข้าเหงานัก มีเจ้าร่วมทางไปด้วยคงดี”จางฝูกล่าวออกมาก่อนเธอจะเดินนำออกไปและหันมามองเจ้ากวางสีขาวเงินที่เดินตามมาอย่างยิมยอมพร้อมใจ


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +10 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-1-29 23:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หญ้าเงินคราม
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x30
x3
x1
x3
x6
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x60
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x188
x90
x30
x240
x3
x45
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x30
x595
x5
x100
x1185
x2
x171
x198
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x31
x4
x250
x19
x586
x32
x70
x200
x100
x800
x4
x343
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x74
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x870
x1910
x91
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x2
x136
x290
x115
x1
x30
x30
x2
x47
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x245
x106
x175
x526
x33
x111
x380
x950
x1
x23
x576
x5
x396
x130
x366
x289
x520
x1341
x127
x67
x756
x460
x4
x2
x638
x634
x450
x158
x9999
x1788
x400
x329
x27
x42
x17
x69
x21
x329
x1032
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x53
x1
x9
x138
x259
x698
x5445
x73
x11
x186
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x410
x5
x40
x141
x2
x1500
x584
x1684
x780
x108
x195
x107
x9
x95
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x162
x263
x500
x2
x51
x291
x8
x158
x200
x6627
x702
x274
x8
x59
x2
x2
x1406
x2056
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x6
x32
x14
x678