ดู: 643|ตอบกลับ: 15

{ แคว้นโหรวหราน } โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-11-28 11:39:15 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน

[ แคว้นโหรวหราน ]

"โรงเตี๊ยมต้นฝนทอง" เป็นโรงเตี๊ยมของเจ้าของชาวซูเล่อที่ตั้งรกรากที่นี้
เป็นโรงเตี๊ยมชั้นดีที่เหมาะแก่นักเดินทางทุกผู้ทุกวัย รวมถึงยังสะดวกสบายแก่ผู้เข้าใช้บริการอย่างมาก
มีทั้งห้องรับรอง ห้องอาหาร และห้องพักแบบพิเศษและแบบธรรมดา
ส่วนมากผู้เข้าพักจะเป็นเหล่าพ่อค้าคาราวานและนักเดินทาง
ช่วงกลางคืนนั้นจะมีการแสดงดนตรีรวมถึงการร่ายรำของชาวแว่นแคว้นต่างๆ


ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน
เจ้าของกิจการ : เถ้าแก่ต้งฮว่าทงข่า
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน : บริการห้องพักจำหน่ายสุราอาหารชั้นเลิศ
และค่ำคืนมีบริการฟ้อนรำขับร้องแสดงดนตรี

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-28 18:23:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ลำบากจริงๆ ต้องเดินทางต่อไปแล้วสินะ?
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}

        หลังจากการพักผ่อนในช่วงกลางคืนเป่าหลิงนั้นก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า ดูเหมือนว่าสาวน้อยจะจัดการเช็ดร่างกายของตนเอง เพื่อที่จะได้เดินทางต่อไป เป่าหลิงนั้นนอนอยู่กับลู่เต๋า โดยที่ท่านผู้เฒ่านั้นนอนอยู่อีกห้องหนึ่ง.. เธอตื่นขึ้นมาช่วงเช้า แล้วเช็ดร่างกายตนเองแล้วเช็ดร่างกายของลู่เต๋าเองก็ด้วยเช่นเดียวกัน

        สตรีร่างเล็กนั้นหาวเล็กน้อยในขณะที่เดินลงมาจากทางด้านล่างพร้อมกับชายผมแดงสดที่ใส่หน้ากากสีดำที่กำลังเดินลงมาข้างล่าง เป่าหลิงนั้นเหลือบสายตาจ้องมองไปรอบๆ ก็เห็นกับท่านผู้เฒ่าที่กำลังนั่งจิบชายามเช้าอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ตรงโต๊ะภายในโรงเตี๊ยม เป่าหลิงจึงเดินไปหาพร้อมลู่เต๋า

       “หลับสบายไหมเจ้าคะ? ท่านผู้เฒ่า” เธอกล่าวทักทายยามเช้าแล้วหันไปทางเสี่ยวเอ๋อห์ที่เดินผ่านมาแล้วสั่งอาหารเช้าต่างๆ เพราะว่าเดี๋ยวต้องออกเดินทางอีก

        “โฮ่ะๆ..เป็นการนอนหลับที่แสนสบาย พวกเจ้าดูแลข้าดีจริงๆ..โฮ่ะๆ..คนแก่งี้ตายตาหลับ เอาไปอวดลูกอวดหลานยังได้เลย” ท่านผู้เฒ่านั้นกล่าวเช่นนั้น เป่าหลิงก็ยิ้มแห้ง ก่อนที่จะรอให้อาหารนั้นมาเสิร์ฟ โดยที่สตรีร่างเล็กนั้นจ้องมองไปรอบๆ ก็เห็นกับอะไรบางอย่าง ผู้คนนั้นเยอะขึ้นหรือปล่าวนะ?..แต่ช่างเถอะ หากเยอะขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับเรา เพราะจะออกจากที่นี้แล้ว
        
        หลังจากนั้นไม่นานเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำอาหารเช้ามาให้ทั้งสาม สำหรับเป่าหลิงและท่านผู้เฒ่านั้นไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่คนที่มีปัญหาคือชายที่ใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าท่อนบนนั้นเอง… เขานั้นนั่งจ้องอาหารอยู่สักพักหนึ่ง จนเป่าหลิงจะต้องเหลือบมอง แล้วพูด..

       “ไม่กินหรือไง?...” เธอกล่าวเช่นนั้นเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้หาแดกได้ละ ลู่เต๋านั้นเหลือบไปมองนางก่อนที่จะทานอาหารอย่างเงียบๆ เหมือนกับว่าต้องคอยมีคนบอกว่าให้กิน เขาถึงจะกิน.. เพราะระหว่างทางลู่เต๋านั้นแทบไม่กินอะไรเลยถ้าเป่าหลิงนั้นไม่เป็นคนยัดปากให้เอง

       “โอ้...จริงสิ..ตอนนี้ก็ใกล้ถึงแล้วละนะ… เมื่อคืนข้าไปจัดการเรื่องแผนที่มานิดหน่อย หลายสิบปีมานี้ข้าแทบไม่ได้ออกจากต้าหว่านหรือซูเล่อเลย.. หลังจากที่ได้รวบรวมเรื่องเล่าและพิกัดเทียบบนแผนที่นี่แหละ..จนกระทั่งพบแผ่นหินอันสุดท้าย ดูเหมือนว่าจะอยู่ทางใต้โหรวหร่านนะ..ไม่ใกล้จากนี้หรอก...”

       “อย่างงั้นก็ดีเลยสินะเจ้าคะ...ทางใต้โหรวหร่าน..ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ดีแล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งทานอาหารยามเช้าจิบชาชิกๆชิลๆ เพื่อที่จะเดินทางต่อไป






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -150 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-28 18:59:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-28 19:01


ทำไมล่ะ?...เกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}

        เป็นการทำที่ไม่ได้บอกไม่ได้กล่าวเลยสักนิด สำหรับการกระทำของเป่าหลิง นางถอนหายใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ต้องตามมาด้วยใบหน้าแปลกใจของท่านผู้เฒ่าที่เขานั้นไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงทำท่าทีเช่นนี้?? เหมือนกับว่าอยากเข้าไปที่ค่ายนั้นแต่ก็ไม่ได้อยากเข้าขนาดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างอย่างงั้นล่ะ?...

        “แม่หนูน้อย?..เจ้าเป็นอะไรหรือปล่าว? ทำไมถึงรีบร้อนออกมาเล่าหืม?...” ท่านผู้เฒ่านั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง จนสตรีร่างเล็กนั้นต้องถอนหายใจเนื่องจากว่าเธอออกมาเร็วกว่าที่จะอธิบายอะไรบางอย่างให้ท่านผู้เฒ่าได้รับทราบ..อย่างไรก็ตามที..

        “อ้อ...เอ่อ….จะว่ายังไงดีล่ะเจ้าค่ะ..” เธอกำลังคิดว่าอธิบายอย่างไรให้ท่านผู้เฒ่านั้นไม่สงสัยใคร่รู้ เอาเป็นว่า… “พอดีว่าท่านเว่ยเส้าเทียน ที่เป็นแม่ทัพแห่งซีอวี้ของต้าฮั่นไม่อยู่ที่ค่ายน่ะเจ้าค่ะ อย่างไรก็ต้องขออภัยด้วย..เราจึงจะออกไปหาท่านเว่ยเส้าเทียนกันเจ้าค่ะ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น..

        เมื่อท่านผู้เฒ่าได้ยินเขาก็ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ความจริงแล้วการได้รับอนุญาตในการสำรวจนั้นก็ดีเพราะจะทำอะไรได้สะดวก แต่ว่า “หากแต่ว่ามันเป็นเช่นนั้นจริง เราก็คงเข้าไปได้ง่ายๆมิใช่หรือ หากเจ้าบอก ค่ายนี้ความจริงแล้วมันก็คนทั่วไปก็เข้าไปได้หากไม่ทำอะไรอื่นๆ หากเรามีเหตุผลพอ...เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้นเล่า? การออกมาโดยที่มิได้ไตร่ตรองและสอบถาม?”

        “เอ่อ...อาจจะต้องลำบากท่านผู้เฒ่า หากแต่ข้ากับแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน เป็นคนรู้จักน่ะเจ้าค่ะ กระบี่นี้คือกระบี่ชิงกังเป็นสิ่งที่ข้าได้รับมาจากเขา..เอ่อ.. อย่างไรก็ตามหากเป็นที่ค่ายนี้ เรามีเขาไปด้วยน่าจะดีกว่า..ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะให้ท่านพักที่โรงเตี๊ยมแล้วข้าเดินทางไปหาเขาเอง..ลู่เต๋าจะดูแลท่านได้” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น…

        “โฮ่ะๆ...อะไรกัน..สัญญาใจอะไรกันไว้หรือ?” ท่านผู้เฒ่านั้นพูดยิ้มๆ เป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินก็ยิ้มแห้งแล้วทำท่าทางเลิกลักเหมือนกับว่า.. ไม่ใช่ๆๆๆ

        “มะ..ไม่ใช่เจ้าค่ะ แหม่..จะให้มีได้อย่างไรล่ะเจ้าค่ะ ท่านเว่ยเส้าเทียนเป็นแม่ทัพแห่งซีอวี้ ข้าเป็นเพียงนักเดินทางง่อยๆคนหนึ่งเท่านั้น..” ชัว..ชัวว่าท่านผู้เฒ่านั้นคิดว่าเป่าหลิงนั้นหลงรักท่านแม่ทัพแห่งซีอวี้เสียแล้ว โดยที่เธอแสดงออกไปนั้นก็เป็นตามนั้น แม้ว่าในใจจะไม่ใช่ก็ตามที.. เธอไม่ได้หลงรักท่านแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน แต่หลงใหลในเลือดสายโลหิตของเขาต่างหาก…

        เฮ่ะๆๆๆๆๆๆ….โคตรบ้า…

        เอาเถอะ ..อย่างไรแสดงอย่างงี้น่าจะให้คนอื่น หรือท่านผู้เฒ่านั้นไม่ต้องถามอะไรมากมายกับเธอก้ได้ หลังจากนั้นสตรีร่างเล็กจึงพาท่านผู้เฒ่าไปส่งที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน ส่วนตนเองก็ขอตัวออกเดินทางเลยโดยที่ให้ฝ้าเฉี่ยอยู่กับลู่เต๋าคอยรายงานเรื่องร่างๆให้เธอผ่านทางจิตใจ







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว โพสต์ 2018-11-28 19:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-1 23:08:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-1 23:10

สำรอกอะไรออกมา...
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}
(ฝึกอ่านเขียนวันที่ 6 และ เก็บคริสตัล 7 เม็ด)

        สตรีร่างเล็กนั้นจำเป็นที่จะต้องขี่ม้าของตนเองจนเดินทางมาถึงแคว้นโหรวหรานเนื่องจากว่าเธอจำเป็นที่จะต้องมารับคนที่เหลือ เธอใช้เวลาไปนาน(?)เกินไปกว่าที่จะเดินทางกลับมาถึงที่นี้ได้ สาวน้อยน่ารักและสดใสบริสุทธิ์(?) แม้ว่าจะมีความตอแหลไปบ้างนั้นก็ค่อนข้างเป็นที่..ที่อะไรดี ช่างแม่งเถอะ..

       “...ก๊อกๆ..” เสียงของการเคาะประตูนั้นดังขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงของท่านผู้เฒ่านั้นดังขึ้นจากในห้อง เป่าหลิงนั้นเปิดเข้าไป แต่แล้วเธอก็ต้องผงะไปเล็กน้อย เมื่อเห็นกับสภาพของห้องนอนภายในโรงเตี๊ยมนั้นเต็มไปด้วยกระดาษที่กระจัดกระจาย เหมือนกับว่ามันเป็นการพูดอ่านเขียนนั้นล่ะ.. นี้มัน….เกิดอะไรขึ้นกัน?..

        “กะ..เกิดอะไรขึ้นกัน?”

        เป่าหลิงพูดอึ้งๆ เนื่องจากว่าเธอก็ไม่รู้ว่าควรที่จะทำยังไงดี ท่านผู้เฒ่านั้นกำลังกางกระดาษเหมือนกับว่าสอนอะไรบางอย่างให้กับลู่เต๋า ส่วนอีตาลูกคนนี้ก็ถอดหน้ากากแล้วจดๆเขียนๆเหมือนกับกำลังเรียนหนังสือศึกษาวิชากับท่านผู้เฒ่าอย่างเมามันส์..

        ฝ้าเฉี่ยนั้นกำลังนอนตัวแห้งเป็นศพอยู่ใกล้ๆแถวนี้.. สตรีร่างเล็กอ้าปากค้างเล็กน้อย เนื่องจากว่านี้มันหมายความว่ายังไงกัน?... “โฮ่ะๆ..ข้าสอนวิชาที่ข้าเรียนรู้มาให้เจ้าหนุ่มนี้อยู่น่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะ..แม้ว่าหน้าตาจะงดงามไร้ที่ติขนาดถึงเพียงนี้ แต่มันไม่อาจทำอะไรข้าที่กินตำราเป็นอาหารได้หรอก โฮ่ะๆๆ...คนแก่แล้วนี้นะ” ท่านผู้เฒ่ากล่าวยิ้มๆ..

        แต่แล้วสภาพของอีกสิ่งก็ทำท่าเหมือนกับฝ้าเฉี่ยเหมือนกัน นั้นคือสภาพของเจินจูจิ้วจางที่กำลังนอนแผ่กลางกระจาดใบเล็กของตนเอง ส่วนรอบข้างนั้นก็มีคริสตัลอยู่ทั้งหมด 7 เม็ด.. “อะไรกันเนี้ย!!” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก สตรีร่างเล็กอ้าปากค้าง ก่อนที่จะรีบหันส่ายตาอาฆาตรไปให้ลู่เต๋า และฝ้าเฉี่ย.. “ไปเก็บห้องเดี๋ยวนี้!!”

        ตอนนี้เธอดุเหมือนกับคุณแม่ที่พึ่งกลับบ้านแล้วมาเห็นสภาพบ้านที่เละเทะเพราะลูกๆเล่นกันกับคุณลุง ส่วนท่านผู้เฒ่าก็นั่งโฮ่ะๆ ไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว “เกิดอะไรขึ้นกับไอ้หมูผีนี้หรือ?” เป่าหลิงกล่าวถามท่านผู้เฒ่าและทุกคน ฝ้าเฉี่ยจึงพูดตอบ..

        ‘อ้อ..ก็..ทุกเดือนของเขาก็เป็นแบบนี้น่ะ’ ฝ้าเฉี่ยตอบ?..
        “ทุกเดือน?...อย่างงั้นหรือ?” เป่าหลิงถามทวน
        “ทุกๆ วันที่ 1 ของทุกเดือน หมูวาสนาจะคายคริสตัลออกมาจากปากให้ 7 เม็ดน่ะ เราจึงเรียนมันว่าหมูวาสนาให้โชคลาบยังไงล่ะแม่หนูน้อย..สภาพตอนคายออกมาก็จะเหนื่อยๆเหมือนกำลังอ้วกนั้นล่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวก็หาย”

        “เช่นนั้นหรือท่านผู้เฒ่า..เอาเถอะ..เฮ้..ไอ้หมูผี ข้ามาแล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าวในขณะที่ดูแลเจ้าหมูที่กำลังทำท่าเหมือนนอนตาย เธอพามันเช็ดริมฝีปากแล้วพานอนในตะกร้าอย่างเงียบๆ ในระหว่างที่ลู่เต๋าจะทำความสะอาดห้อง สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องเดินทางพาทั้งสามและสัตว์อีกสองตัวนั้นเดินทางกลับสู่ค่ายหลี่กัง..

        ระหว่างทางเธอก็พูดคุยกับลู่เต๋าไปด้วย เหมือนว่าเขานั้นจะพูดได้นิดหน่อย.. เหมือนกับว่าสั่งอะไรทำตามนั้น เข้าใจความหมายแต่ลิ้นยังคงแข็งอยู่จึงทำให้พูดอะไรมากไม่ได้..







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-1 23:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-7 02:29:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-7 03:30


จ้างวาน จ้างวาน

       สตรีร่างบางนั้นเดินทางออกมาจากย่านการค้าแคว้นโหรวหราน หญิงสาวนั้นเดินทางเพื่อไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมหลวนเฉินเพื่อพักผ่อนก่อนที่จะออกเดินทางกลับต้าฮั่น และดูเหมือนว่าวันนี้โรงเตี๊ยมจะดูวุ่นวายเป็นพิเศษ

       เป่าหลิงนั้นขี่ม้าเฟิ่งหวงเทวะของตนเองเดินทางมาพร้อมกับลู่เต๋า หญิงสาวพักม้าไว้ที่จุดพักม้าของโรงเตี๊ยมอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไป ผู้คนเข้าออกกันเป็นว่าเล่น เรียกได้ว่าเหมือนว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีกลุ่มคณะการเดินทางขนาดใหญ่มาพักอาศัยอยู่อย่างงั้นล่ะ เป่าหลิงนั้นเดินไปที่โต๊ะของเถ้าแก่ที่ดูเหมือนว่าจะไม่ว่างอย่างแรงอยู่..

       “เอ่อ...ข้ามาเข้าพัก พอจะมีห้องว่างอยู่ไหม?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ก่อนที่ท่านเถ้าแก่จะวิ่งเดินเข้ามาหานาง “โอ้..แม่หนู พอดีเลย นี้เหลือห้องสุดท้ายละนะ โอ้ยๆ ข้านี้เตรียมห้องให้ไม่ทัน อ๊า เดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ่อห์พาแม่หนูไปนะ..เดี๋ยวนะ ตรงนั้นมีอะไรนะะ” ดูเหมือนว่าตอนนี้เถ้าแก่จะหัวหมุนทีเดียว

       “ถ้ายังเตรียมห้องไม่เสร็จพวกข้าจะทานอาหารกันก่อน มีอะไรเกิดขึ้นหรือปล่าว” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นจะไม่ได้รับคำตอบ เนื่องจากว่าตอนนี้เถ้าแก่วิ่งไปจัดการปัญหานั้นเสียแล้ว..

       เด็กสาวจำเป็นที่จะต้องเดินไปนั่งโต๊ะกับลู่เต๋าเพื่อที่จะสั่งอาหารอย่างเสียไม่ได้ … โดยที่ระหว่างการสอบถามเมนูอาหารเธอก็นึกขึ้นได้จึงสอบถามขึ้นมา

       “เห่..เสี่ยวเออห์ เกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว ทำไมที่นี้ดูวุ่นวายแปลกๆ” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม
        “อ้อ พอดีว่ามีกลุ่มคณะละครใหญ่ที่ขึ้นชื่อมาเข้าพักกระทันหันน่ะขอรับ พวกเราก็เลยต้องรับรองกันหัวหมุนเลยล่ะขอรับ อาจจะช้าหน่อยไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับคุณหนู” เขานั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง หญิงสาวก็พยักหน้า แล้วคลียิ้มให้

        “อ๊า ไม่เป็นอะไรข้ารอได้” เป่าหลิงกล่าว ในระหว่างที่กำลังนั่งรอเธอก็ได้น้ำเก็กฮวยเย็นมาอัดปากของตนเองแก้กระหาย ความจริงแล้วกลุ่มคณะละครนั้นก็น่าสนใจเหมือนกันนั้นล่ะ..เอาอย่างไรดีนะ?...

       แต่แล้วก็มีร่างของใครคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องแขกพิเศษ ดูเหมือนว่าเขาจะเดินเข้ามาสอบถามเสี่ยวเอ่อห์ในเรื่องอาหาร วินาทีที่เป่าหลิงจ้องมองเขาและนัยต์ตาคมของชายคนนั้นก็จ้องมองเธอเสียพอดี ทั้งสองต่างนิ่งไปสักครู่ ….แต่เรียกว่าคนที่นิ่งอึ้งจะเป็นชายผู้นั้นมากกว่า ที่เห็นดรุนีน้อยแรกแย้ม กำลังนั่งสูดน้ำเก็กฮวยอย่างน่ารักและสบายอารมณ์..

       นางเลิกคิ้วเหมือนกับว่าจะเป็นฝ่ายบอกว่ามีอะไรหรอ?...

       เขาไม่รอช้ารีบเดินเข้ามาหานางทันที ก่อนที่จะกล่าวแนะนำตัว “สวัสดีขอรับคุณหนู ข้าเป็นหัวหน้าของกลุ่มคณะละครหงลิ่วซานเหมิน ยินดีที่ได้พบ...” เขานั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะส่งรอยยิ้มธุรกิจให้กับเป่าหลิง เด็กสาวจึงพยักหน้า..แต่ก็งงๆ กับไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมมันต้องมาแนะนำตัวเองด้วยวะ?..

       “เรียกข้าเป่าเปา” เป่าหลิงนั้นกล่าวสั้นๆ ก่อนที่จะไปสนใจการสูดน้ำเก๊กฮวยเข้าปอดอยู่ดี..

       “ฮ่ะๆ..ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้..เอ่อ ไม่ทราบว่าข้านั่งด้วยคนได้ไหม?” เขานั้นกล่าวบอก เป่าหลิงพยักหน้าเหมือนเป็นเชิงว่าได้ และดูเหมือนว่าเขาจะนั่งข้างเธอซึ่งเป็นสถานที่ตรงข้ามกับลู่เต๋า ก่อนที่เขาจะหันไปหาบุรุษร่างสูงที่ใส่หน้ากากสีดำลายทองงาม

       “ยินดีที่ได้พบท่านขอรับ” เขากล่าวเช่นนั้นกับลู่เต๋า ส่วนลู่เต๋าน่ะหรอ..เหอะ…

       นิ่ง
        
        และแล้วหลังจากนั้นดูเหมือนว่าเขาจะมาทำความรู้จักกับเป่าหลิงเพื่อสอบถามนาง เขาเห็นแววการแสดงรวมถึงรูปร่างหน้าตาของนางแล้วไม่สนใจเข้าร่วมกลุ่มคณะละครของเขาบ้างหรือ? เนื่องจากว่าคณะละครของเขานั้นเป็นคณะละครที่เลื่องลือชื่อลือชาอย่างมาก ในตอนแรกเขาก็คิดว่าจะชักชวนเป่าหลิงไปเล่นละคร แต่ทว่า…

        สุดท้ายอยู่ๆ ก็กลายเป็นว่าโดนเด็กสาวนั้นตกด้วยเรื่องราวสุดแสนจะประหลาดแต่ทว่ากลับน่าตื่นเต้น… เรื่องราวของการเดินทางที่เรียกว่าศิลาศักดิ์สิทธิ์…

        “ช่างเป็นเรื่องราวที่ดีจริงๆ..แหม่ ข้าไปทำเป็นพลอตละครได้หลายตอนเลยทีเดียวมีทั้งความเร้าใจ ตื่นเต้น ซาบซึ้งกินใจ” เขานั้นกล่าวยิ้มๆ เมื่อเป่าหลิงได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้น “งั้นก็เอามันไปสร้างเป็นละครเลยสิ..” เป่าหลิงกล่าว เขานั้นเมื่อได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย..

       “เอ๊ะ...แหม่..พูดเหมือนทำง่ายนะขอรับ..มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ” เขาว่า..
        เป่าหลิงหยิบ บันทึกการเดินทางปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์ ขึ้นมาก่อนที่จะกล่าว “ข้าจะจ้างท่านและคณะละครของท่าน ให้ช่วยนำเรื่องเล่านี้ไปทำการแสดงเผยแพร่ให้ทั่วแผ่นดิน ทั้งต้าฮั่น ทั้งซีอวี้” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่เขาจะตกใจยิ่งกว่าเดิม เรียกได้ว่ามันเป็นเหมือนกับบทละครที่ได้มาอย่างง่ายดาย..แต่ทว่า..

        “แม่นาง มันจำต้องใช้เงินเยอะ ท่านเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆคงมิ...ตุ๊บ!! ไม่ทันจะได้พูดตบ เสียงหีบหนักก็วางลงไปตรงหน้า ด้านในนั้นมีเงินอยู่ทั้งหมด 2 หมื่นชั่ง ซึ่งเป่าหลิงนั้นให้เป็นค่าจ้างคณะละคร เพื่อไปทำการเปิดการแสดง

       “แค่นี้ก็ลงตัวแล้ว จัดไปอย่าให้เสีย … ซู๊ดดดด” เธอพูดพลางสูดน้ำเก็กฮวยเย็นเข้าปอดของตนเองอีกครั้งเพื่อดับกระหาย ในตอนแรกท่าทีของเขาดูเหมือนกับท่าทีคนที่จะไม่ยอม แต่เมื่อยิ่งอ่านตำนานนี้เข้าไป ยิ่งอ่านไปเท่าไร เรื่องราวที่เข้มข้นก็ลึกซึ้งขึ้นเท่านั้น..

       ดูเหมือนว่าสุดท้าย เขาก็ยินยอมที่จะให้สตรีร่างเล็กจ้างวาน.. โดยใช้ชื่อ “ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์”







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-7 03:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +888 ความหิว -27 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 888 -27 + 10 เปิดอีเว้นท์ละคร

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-25 23:12:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นอนหลับยามค่ำคืน หลังดูละครตอนสุดท้ายจบ


หลังจากดูละครตอนสุดท้ายที่วิหารอะพอลโล่ หมู่บ้านโรมันจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลี่หลิงนูจึงพาทุกคนออกมาจากหมู่บ้านโรมัน เพราะหมดธุระเรื่องที่ราวที่จะอยู่แล้วเท่านั้นเอง บวกกับ.. ที่หมู่บ้านโรมันไม่มีที่พักเสียด้วย.. เธอจึงต้องรีบหาที่พักก่อน เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว
อากาศในทะเลทรายก็เย็นมากด้วย


เวลาต่อมาไม่นานหลิงนูพร้อมกลุ่มก็เดินทางมาถึงเมืองที่เรียกว่าแคว้นโหรวหราน ดูเป็นเมืองในเส้นทางซีอวี้ด้วยเช่นกัน ขอเพียงเมืองนี้หาที่พักให้แก่หลิงนูและอีกทั้งสองคนได้ก็เพียงพอแล้ว
ยามดึกเช่นนี้แต่ก็ยังมีแสงสว่างมากพอกับยังมีคนมาเดินอยู่ ดูแล้วไม่น่าจะมีความสุ่มเสี่ยงอะไร แต่ก็ประมาทไม่ได้อยู่ดี


สักพัก หลังจากเดินหามาระยะหนึ่งก็พบโรงเตี๊ยมที่เปิดอยู่ มีแสงไฟสว่างไสวพอมองให้รู้ว่าเป็นโรงเตี๊ยมอย่างแน่นอน..
ขอบคุณสวรรค์..


หลิงนูจึงนำม้าไปพักไว้ยังโรงพักม้าข้างโรงเตี๊ยมก่อน แล้วจากนั้นจึงพาทั้งสองคนเข้ามายังโรงเตี๊ยม สั่งหาห้องสำหรับ 3 คน เพียง1คืนเท่านั้น
พอหลังจากสั่งหาห้อง เสี่ยวเอ้อร์ประจำโรงเตี๊ยมก็นำพาทั้ง 3 คนขึ้นไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยม


พอมาถึงหน้าห้องแล้วเปิดห้องเข้าไปดู ก็พบว่าห้องนั้นสำหรับนอนได้3คนพอดิบพอดี จากนั้นเสี่ยวเอ้อร์จึงกลับไปตามปกติ


"พวกเจ้านอนก่อนได้เลยนะ... ตอนนี้ก็ยามไห้แล้ว..." หลิงนูกล่าว


"อื้อ / เจ้าค่ะ.." ทั้งสองคนตอบรับหลิงนูก่อนจะขึ้นเตียงไปนอนตามปกติ มีเพียงซูมี่เท่านั้นที่มองหลิงนูอย่างเป้นด้วย โดยดูจากสายตาของนาง..
หลิงนูมองกลับไป จึงส่งสายตากลับไปเชิงบอกว่า ข้าไม่เป็นไร...


"...." ซูมี่รับรู้จึงเอนตัวลงนอนกับเหมยหยวนไปตามระเบียบการนอนบนเตียง เหลือไว้หมอนหนุนหัวหนึ่งใบสำหรับหลิงนู...


พอสองคนหลับไปแล้ว หลิงนูจึงจุดเทียนบนโต๊ะ แล้วนั่งวาดภาพบทละครตอนสุดท้ายออกมาให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้..
--

--
หลิงนูวาดภาพบทละครตอนสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย เธอจึงปล่อยไว้ให้แห้งแล้วขึ้นเตียงลงนอนหลับตามทั้งสองคนไป...
--

--
--





        ธีอุสนั่งโคมลอยผ่านมาจากทางเหนือ ระหว่างทางเขาแวะหลายหมู่บ้านก่อนสายตาเอ็กซ์เรย์ของเขาสังเกตคนผู้หนึ่ง

        "ดูเหมือนโรงเตี๊ยมหลังนี้จะมีสองบุคคลเรียกหาเขา" ธีอุสหลับตาฟังเสียงหัวใจ ดูเหมือนหัวใจอีกฝ่ายจะร้องเรียกหาเขา ก่อนโปรยผงยาหลับใหลทำให้ทั้งโรงเตี๊ยมนี้เข้าสู่ห้วงนิทราทั้งหมด ก่อนหย่อนเชือกลงมาจากโคมที่ล่องหนอยู่  ก่อนจะหยิบปล่องไฟออกมาจากย่ามสะพายหลังและวางลงบนหลังคาลงมากลางห้องโถงโรงเตี๊ยม ก่อนกระโดดลงไปยังด้านล่างหลังคา

       เขาเดินไปยังห้องพักห้องแรก ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป บุรุษหนุ่มมองสังเกตเห็นธนูจิ่วเทียน ดูเหมือนสตรีนางนี้จะไม่ธรรมดา ก่อนเดินไปดูใกล้ๆ เพื่อความแน่ใจ ธนูคันนี้ดูคล้ายคลึง เซี่ยงเส้าหลงเจ้าคงเจอผู้สืบทอดแล้วสินะ เขาหวนนึกถึงเมื่อสี่ร้อยปีก่อนตอนที่รับรู้ถึงคนมาจากต่างเวลา ในปีนั้นเขานับเป็นปีแรกที่พบเจอสหาย ด้วยดูเหมือนอีกฝ่ายจะภูมิต้านทานผงยาของเขาทำให้ไม่หลับจึงทำให้ทั้งสองได้พูดคุย และ เขาได้นัดเซี่ยงเส้าหลงไปพบเจอที่ขั้วโลก ทั้งสองร่วมกันสร้างศาสตราวุธจิตวิญญาณเพื่อปกป้องแผ่นดินและสร้างยุคที่สันติสุข แม้ตัวเขาไม่อาจยื่นมือช่วยเหลือ แต่สามารถแนะนำเทคนิคการสร้างให้สหายได้

          ก่อนเดินไปยังเตียงนอนมองสตรีร่างชุดขาว ก่อนมองด้วยสายตาเอ็กซ์เรย์มองทะลุเสื้อผ้าก่อนจะถลำลึกลงไปภายในก้นลึกจิตใจ "หลี่หลิงนู สตรีผู้ห้าวหาญชอบการต่อสู้แต่ก็ยังมีคุณธรรม" ก่อนหยิบของจากย่ามนำมาวางข้างตัวหญิงสาว และวางคันธนูอีกชิ้นให้ ซึ่งธนูจิ่วเทียนอีกชิ้นเขาเก็บรักษามานาน เพื่อรอวันมอบให้กับผู้ที่สืบทอดธนูจิ่วเทียนที่เซี่ยงเส้าหลงได้ส่งจดหมายบอกว่า หากปีใดข้าพบเจอผู้ถือธนูจิ่วเทียนที่เขาซ่อนไว้ แสดงว่าจิตวิญญาณธนูเลือกเขา ให้มอบธนูจิ่วเทียนรุ่นน้องคันนี้ฝากให้เขา

          "สุขสันต์วันเซิ่งต้านเจี๋ย ข้าขอให้เจ้าทั้งสองมีความสุข" ธีอุสพูดจบ
          ก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังอีกห้องนึงที่มีคนเรียกเขา






แสดงความคิดเห็น

(( จัดส่งแล้วนะคะ ))  โพสต์ 2018-12-26 01:07
เขิน  โพสต์ 2018-12-25 23:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -150 ความหิว -36 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -36 + 15

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รองเท้าฟาง
ช่อบัวแม่ลูก
ชุดหงยวี่ช่างหลิว
ทวนจันทร์เสี้ยวมังกรหาญ
แหวนห้าสี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1270
x74
x3
x2
x9
x2
x19
x6
x3
x7
x2
x1
x34
x134
x20
x20
x2
x4
x6
x5
x7
x18
x59
x7
x67
x20
x20
x8
x80
x11
x20
x51
x6
x110
x12
x8
x60
x22
x13
x11
x50
x11
x8
x12
x9
x7
x62
x1
x9
x938
x67
x16
x15
x14
x74
x2
x598
x46
x50
x3140
x46
x10
x64
x68
x181
x58
x14
x128
x11
x38
x304
x20
x305
x265
x482
x1
x1
x31
x2
x38
x1
x1
x4
x4
x1
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x2
x3
x3
x5
x2
x2
x3
x3
x3
x30
x2
x5
x243
x1
x690
x28
x700
x675
x30
x28
x33
x2
x33
x623
x18
x2
x82
x19
x30
x14
x15
x6
x3
x1260
x9999
x610
x260
x830
x14
x16
x27
x13
x22
x15
x39
x6
x67
x15
x2
x99
x3
x3
x12
x3
x60
x5
x26
x1600
x660
x710
x650
x30
x130
x197
x12
x2
x19
x14
x24
x4200
x1
x525
x5
x8
x63
x147
x6
x171
x1150
x203
x1800
x24
x23
x7
x1340
x161
x126
x18
x250
x75
x724
x160
x73
x1653
x1
x122
x26
x480
x8
x2240
x124
x39
x24
x1251
x960
x1600
x3000
x580
x140
x21
x1000
x10
x34
x21
x37
x28
x1670
x199
x54
x2601
x73
x455
x1201
x14
x9
x9
x2996
x1200
x12
x1252
x1799
x51
x2000
x197
x28
x122
x21
x1200
x169
x100
x1
x43
x120
x4
x1120
x3
x450
x1400
x278
x1801
x60
x2
x4550
x336
x2
x30
x96
x865
x431
x2050
x3190
x220
x3780
x54
x13
x32
x4098
x9
x398
x40
x19
x276
x59
x210
x3
x2350
x600
x10
x1745
x226
x33
x29
x1494
x553
x1881
x1840
x1720
x1578
x250
x56
x355
x6400
x1278
x3925
x3214
x1259
x4030
x2610
x880
x1942
x2762
x1110
x1
x1770
x112
x2198
x3003
x4486
x1526
x234
x269
x560
x1302
x117
x1544
x54
x2132
x5246
x30
x1429
x2
x2300
x525
x1534
x3955
x890
x840
x25
x700
x5
x36
x6337
x4783
x2642
x4931
x110
x2
x9999
x1
x2622
x1684
x391
x364
x78
x305
x2223
x2880
x2044
x3632
x2
x1023
x1475
x3055
x979
x10
x3150
x42
x98
x3
x159
x9999
x1173
x217
x2274
x1
x33
x11
x106
x126
x531
x40
x1815
x32
x7
x2815
x5347
x9999
x158
x2505
x9
x201
x29
x140
x8
x3012
x3
x24
x20
x1176
x6
x2180
x2024
x2363
x13
x530
x249
x1050
x4987
x3229
x1573
x3469
x3018
x1475
x1746
x3489
x311
x205
x9999
x202
x2090
x27
x1593
x1618
x1207
x28
x3390
x3116
x4527
x327
x18
x1209
x441
x4
x628