ดู: 260|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นชิวชื่อ } คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-11-5 17:18:37 |โหมดอ่าน




คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

♦ แคว้นชิวชื่อ ♦











คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น 
คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยขนแมวจนคุณสามารถจามแล้วมีน้ำลายเจือขนแมวผสมได้เลย
ค่อนข้างจะขึ้นชื่อเรื่องการเพาะพันธุ์แมวทุกขนาด ทุกเพศ ทุกพันธุ์เท่าที่มีการค้นพบในซีอวี้
ปกติแล้วเจ้าบ้านเป็นคนอบอุ่น บุคลิกสุภาพนุ่มนวล จิตใจเบิกบานและตามตัวมีจนแมวอยุ่เสมอ
เป็นที่รักของฝูงแมว เดินไปไหนมาไหนเหล่าเท้าปุยน้อยจะร้องหง่าวๆ ตามเป็นภาพชินตา






เจ้าบ้านตระกูลเสิ่น
เสิ่น ต้าเกอ
อุปนิสัย ::  รักการเพาะพันธุ์แมวเป็นชีวิตจิตใจ มักนำเข้าแมวสายพันธุ์ตะวันตกทั้งสีสันต่างๆ เข้ามาผสมพันธุ์จัดจำหน่ายอยุ่เสมอๆ ชีวิตส่วนตัวเป็นคนไม่เรื่องมาก ค่อนข้างสโลว์ไลฟ์ตามสไตล์คนติส








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-5 23:41:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ชีวิตจริงๆของคนเรานั้นบางทีก็ต้องการแสวงหาความสงบ
                                  เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายในโลกภายนอกที่แสนจะสับสน
                                  การหาที่สงบๆและใช้ชีวิตไปเรื่อยๆอย่างช้าๆเรื่อยๆเปื่อยๆ
                                  มันก็เป็นสิ่งที่ใครต่อใครแสวงหามันเช่นเดียวกันแม้แต่ข้าเอง

                                   ที่ต่อมาหลังจากที่ไปเผชิญหน้ากับเจ้าแคว้นอูซุน แม่เจ้า ไม่นึกว่าเขาจะเป็นคนง่ายอะไรอย่างนั้น แถมแอบมีคติสอนใจในระหว่างที่นำเงินให้ข้าอีกน่ะ อย่าง"อะไรที่แก้ไขมันได้ก็รีบแก้ไขเสีย หากปล่อยทิ้งไว้นานไปจะเป็นดินพอกหางหมู" เนี่ยล่ะ ตรงนี้ล่ะที่กินใจข้าเป้นอย่างมาก มันหมายถึงจะทำอะไรก็รีบทำ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำและติดตัวของเราไปเรื่อยๆค้างคาในใจจนสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ น่าเสียดายไม่ใช่น้อยเลย แต่ก็นะ บางทีคนเราก็ไม่ได้อยากทำอะไรไปมากกว่า การได้นั่งเฉยๆ อยู่กับบ้าน นั่งฟังเสียงนกร้องกับจิบชาอุ่นๆซักจอก ก็มีแค่นั้นล่ะ เหมือนกับช่วงเวลานี้ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ยิ่งถ้ามีสัตว์เลี้ยงนอนอยู่บนตัก แค่นั้นก็เพียงพอแล้วกับชีวิตในช่วงนั้น...

                                  ตอนนี้ข้ามาที่เมืองหลวงแคว้นของชิวชื่อ ตอนนี้อยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น.. เหมือนข้าคิดว่าข้าเคยรู้จักกับตระกูลนี้มาก่อน แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเจอกันที่ไหนรึเปล่า.. แต่ข้าว่าไม่ใช่หรอกมั้ง เอาเถอะ ข้าว่ายังไงตอนนี้ข้าว่าข้าไม่สนใจเรื่องในอดีตจะดีกว่า ตั้งใจทำงานที่ได้รับมา ไม่เถลไถลเสร็จแล้วงานต่อไปจะได้เริ่มกันเสียที.. ดูเหมือนว่าคฤหาสน์แห่งนี้จะไม่มียามเฝ้าหน้าประตู แต่คิดว่าข้างในหน้าจะมีคนอยู่บ้างล่ะ

                                  "ตึกๆๆ"

                                    เสียงเคาะประตูที่ข้าพยายามจะเคาะให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้ประตูพัง ไม่นานนักประตูก็เปิดออกและมีหน้าของชายวัยกลางคนๆยึงโผล่ออกมาก่อนจะถามคำถามด้วยเสียงเรียบๆมา..

                                    "ต้องการอะไร?"
                                    "เออ..ข้าต้องการที่จะพบท่าน[เสิ่น ต้าเกอ] เห็นว่าท่านชายเป็ฯเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้"
                                    "มีธุระอะไร?"
                                    "ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขาหน่อยน่ะ"

                                     ประตูเล็กถูกปิดลงและเปลี่ยนไปเปิดประตูใหญ่เพื่อให้ข้าเข้ามา ข้าเข้าใจดีว่าถ้าหากข้าเข้าประตูนั้น คงได้พังแน่ๆล่ะน่ะดีที่ คนที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อบ้านมีไหวพริบ เอาจริงเห็นขนาดตัวของข้าแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีไหวพริบหรอก ถ้ามันจะตัวใหญ่ขนาดนี้ล่ะก็นะ ยังไงก็เข้าประตูที่คนธรรมดาเข้าไม่ได้อยู่แล้ว ก็แต่นั้น ข้าจะคิดมากทำไมให้เสียเวลาเนี่ย มันทำเอาข้าเกือบเหยียบแมวที่นอนไม่สนใจคนเดินตรงหน้าของมันอยู่แล้ว มองไปรอบๆพื้นที่ ทั้งสวนในคฤหาสน์และเรือนต่างๆ ต่างก็มีแมวเต็ไปหมด ข้าคิดว่าเจ้าของที่นี่คงรักและชื่นชอบแมวมากถึงได้เลี้ยงไว้เยอะขนาดนี้... เมื่อพ่อบ้านหยุดและเปิดประตูออกเผยให้เห็นห้องรับแขกด้านใน เขาก็ผายมือและเชิญข้าเข้าไปนั่ง ก่อนที่ตัวพ่อบ้านเองจะปิดประตูและเดินจากไป... เอาแล้วไง ถึงแม้ที่นี่จะมีแมวเยอะ แต่บรรยากาศแบบนี้ก็ทำเอาข้าขนลุกขึ้นมาหน่อยๆแล้วเหมือนกัน เพราะโดยรอบของห้องก็มีแต่แมวเดินว่อนเต็มไปหมดแบบนี้ แต่อย่างน้อยอ่ะนะ เจ้าของคฤหาสน์นี้ก็ไม่ปล่อยให้แขกรอนาน เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ก็ออกมาพร้อมกับอุ้มแมวตัวนึงออกมาและนั่งที่ตั่งพร้อมกับวางแมวไว้บนตักของเขา...

                                   "ท่านคงเป็น [เสิ่น ต้าเกอ] เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้"
                                   "ยินดีที่ได้พบท่านเออ.. ท่านรู้จักชื่อข้าแต่ข้าไม่รู้จักชื่อท่าน.."
                                   "อ่าห์ ขออภัยที่ไม่ได้บอก ข้ามีนามว่าเว่ยเส้าเทียน"
                                   "อ่อ ท่านเว่ยเส้าเทียน ยินดีที่ได้รู้จักท่านชาย"
                                   "ดูที่นี่สบายดีจังเลยนะขอรับ"
                                   "อ่า..ก็นะ ก็อย่างที่เห็น ว่าแต่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ? ถึงได้มาถึงที่นี่"
                                   "อ่า... ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นักหรอกท่านชาย มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว แต่ต้องขออภัยที่ข้าต้องนำมันมาพูดอีกครั้ง"
                                   "มีอะไรก็พูดมาเถอะท่าน ข้าไม่ถือสาอะไรหรอก พูดมาได้เลย"
                                   "อ่า..ในเมื่อท่านพูดมาแบบนั้น ข้าก็จะขอพูดเลยก็แล้วกันนะ"
                                   "เชิญได้เลย"
                                   "ก้เป็นเรื่องของเงินที่ท่านหยิบยืมไปจากเศรษฐีคนนึงที่แคว้นซาเซ่อน่ะ ท่านชายพอจะจำได้มั้ย?"
                                   "เศรษฐีหนุุ่ม แคว้นซาเซ่อ.. อ่าห์ใช่ๆ จำได้ล่ะ คนๆนั้นสินะ เขาส่งท่านมาเก็บชั่งกับข้างั้นเหรอ?"
                                   "ใช่แล้วขอรับ ก็... ท่านชายติดชั่งของเจ้าสัวคนนี้ไว้ หมื่นชั่งถ้วนขอรับ"
                                   "อื้อหือ.. หมื่นชั่ง.. เอาเถอะ ตอนนี้ข้ามีจ่ายอยู่แล้วล่ะ ท่านลุง ไปเอาหมื่นชั่งมาให้ท่านชายคนนี้หน่อย"
                                   "อืมม ท่านชาย ไม่เป็นไรงั้นเหรอขอรับ?"
                                   "ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้ข้ายังมีจ่ายน่ะ อย่าไปใส่ใจเลย มีจ่ายท่านก็พอใช่มั้ยล่ะ?"
                                   "อ่า... มันก็ใช่ล่ะขอรับ"
                                   "งั้นท่านก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอานี่ หมื่นชั่ง"

                                    เขาวางถุงชั่งไว้ตรงหน้าข้าแล้วก็นั่งลูบขนแมวต่อไปอย่างเอื่อยเฉื่อย อืมม เป็นคนที่ไม่เรื่องมากเลยจริงๆแฮะ มาทวงก็จ่ายเลยดีเหมือนกัน ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตรงนี้นาน ข้าหยิบถุงชั่งใส่กระเป๋าแขนเสื้อก่อนจะลาเจ้าสัวหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์แมวเหมียวนี้และไปที่อื่นต่อ ตอนนี้ข้าเองเก็บได้สามที่ ไม่นานนักหรอก คงจะเก็บได้หมดนั่นล่ะ...


แสดงความคิดเห็น

(( จ่าย 10,000 ชั่งครบถ้วน ))  โพสต์ 2018-11-6 00:03
คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-6 00:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน


"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกรุ่งอรุณ
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
ดาบแห่งยักษ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x25
x18
x7
x23
x3
x3
x2
x3
x11
x11
x27
x3710
x299
x8
x2
x6
x1
x1
x7
x20
x7833
x2
x4
x3
x54
x8
x6
x7
x16
x7
x1
x16
x5
x3
x5
x5
x22
x30
x2
x7
x9
x40
x6
x16
x21
x8
x5
x5
x2
x3
x44
x4
x13
x30
x22
x28
x32
x61
x190
x12
x42
x9
x1
x21
x4
x44
x12
x5
x6
x109
x32
x18
x71
x42
x11
x9
x70
x10
x8
x248
x80
x46
x861
x450
x7
x1121
x10
x1
x16
x1800
x37
x31
x247
x27
x1400
x1
x1
x26
x116
x28
x1
x400
x12
x1
x50
x16
x201
x36
x15
x15
x85
x1
x600
x6
x1
x14
x4
x25
x5
x11
x10
x1
x330
x250
x31
x7
x420
x3
x1
x370
x1
x2
x9
x771
x220
x9
x13
x9999
x470
x110
x210
x18
x13
x1015
x360
x445
x53
x197
x186
x1
x2
x1
x814
x360
x548
x480
x15
x360
x620
x10
x100
x250
x420
x1
x640
x3
x8
x1
x1
x300
x401
x6
x425
x5
x100
x3
x400
x2
x452
x1
x1
x240
x201
x1
x1
x9
x45
x650
x130
x200
x400
x70
x31
x2
x110
x200
x25
x14
x200
x11
x560
x6
x600
x20
x400
x500
x100
x1
x1
x7
x150
x31
x420
x2
x602
x1100
x590
x3
x2400
x200
x100
x650
x120
x1
x6
x760
x200
x101
x6
x24
x20
x19
x400
x15
x4
x47
x40
x401
x100
x116
x2
x30
x480
x200
x14
x19
x23
x1
x66
x15
x51
x15
x15
x2760
x2490
x15
x6819
x44
x168
x2
x14
x14
x1046
x1060
x27
x7
x610
x161
x8
x260
x14
x2
x99
x100
x260
x327
x605
x615
x820
x468
x67
x1052
x579
x18
x180
x480
x408
x460
x24
x500
x20
x1100
x3
x80
x900
x44
x129
x417
x995
x490
x800
x9999
x101
x1199
x484
x2874
x832
x41
x2547
x1600
x187
x705
x2982
x2340
x2
x2727
x4407
x2381
x9999
x1000
x9005
x9999
x10
x520
x2447
x815
x3637
x510
x134
x3890
x535
x135
x525
x430
x1280
x1596
x2
x1045
x5002
x950
x880
x800
x2300
x310
x15
x1237
x1100
x31
x3450
x9999
x542
x1734
x922
x675
x550
x9999
x34
x598
x3
x60
x420
x610
x815
x528
x2478
x16
x15
x85
x530
x2
x60
x556
x1240
x119
x2
x14
x223
x715
x9999
x27
x108
x9317
x1510
x38
x2
x4400
x8
x507
x37
x760
x4
x7000
x653
x739
x44
x102
x428
x153
x176
x1880
x6
x1397
x7540
x11
x266
x751
x14
x11
x1
x1
x255
x150
x2266
x12
x7
x545
x203
x5
x6746
x919
x1340
x67
x549
x960
x8098
x456
x520
x1718
x620
x48
x254
x684
x254
x4973
x649
x872
x621
x139
x810
x8378
x89
x14
x633
x804
x450
x479
x16
x1358
x46
x295
x260
x1331
x1373
x84
x1
โพสต์ 6 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ บทบรรเลงทะเลทราย}
276
จวนแห่งแมว
[ เส้นทางสายอาชีพแม่ค้าคาราวาน 26 ]

                  ภายในรถม้าที่กลับมาเยี่ยมสงบ แว่วเสียงนกร้องบอกว่ามาถึงในช่วงที่ตะวันประดับขอบฟ้า เหล่าคนในขบวนเดินทางต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่เมื่อพ้นช่วงทะเลทรายทรหดอย่างจื่อซานหรง ด้านหน้าของนางมีร่างของบุรุษหน้ามนคนปริศนาที่เก็บได้จากทะเลทรายนั่งคุกเข่าก้มหน้าอย่างคนหมดหนทางในชีวิต หงฮวาจิบชาพร้อมทั้งปรายสายตามองอีกฝ่ายอยู่เป็นระยะๆ

                  โอ้ ใช่ เขาได้สติแล้ว หลังจากที่อยู่นอนหมดสภาพมานาน คนที่นางเก็บได้ ก็ฟื้นแล้ว เขาดูตกใจ แต่ก็ทราบซึ้งในน้ำใจที่ช่วยเขาไว้ ก่อนหน้านี้ก็เคร่งเครียดกันอยู่เพราะตัวเขาเย็นมาก มากจนน่ากลัว แต่สุดท้ายรอดมาได้ ถือว่าชะตาแข็งไม่น้อย ส่วนตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร หงฮวาสามารถเข้าใจคนได้ง่ายก็จริง แต่นางก็ไม่ใช่คนที่สามารถอ่านใจหรืออ่านการกระทำของทุกคนได้หรอกนะ

                  “ ข ข้า.. ข้าคือหลวนเฉิน เป็นจอมยุทธ์พเนจร เดินทางไปเรื่อยๆ ไม่มีทิศทาง จะเป็นอะไรไหม หากว่า.. “ น้ำเสียงของหลวนเฉินมีความคมเข้มตามแบบบุรุษ เขาเป็นชายหน้ามนสูงโปร่ง ก็ดูเข้ากับการที่เขาบอกว่าตนเองเป็นจอมยุทธ์ดี  หงฮวาพยักหน้ารับพร้อมกับการจิบชา รอฟังคำพูดถัดมาที่ยังไม่จบจากประโยคนี้ของคู่สนทนา

                  “ หากว่าข้าขอร่วมทางไปด้วย จะได้หรือไม่.. “

                  “ แค่ก !!!! “ คนที่สำลักไม่ใช่นาง แต่เป็นสารถีด้านนอกที่ได้ยินทุกบทสนทนา หงฮวากระพริบตาปริบๆ การขอร่วมทางไม่ใช่เรื่องแปลก แต่มันแปลกตรงที่คนตรงหน้ามีท่าทีกล้าๆกลัวๆในการจะขอร่วมทางด้วย.. ซึ่งถือว่าหายากที่จะเป็นบุรุษจอมยุทธ์ผู้ที่ยังมีความอ่อนตามผู้อื่น ดังนั้นหญิงสาวที่ใบหน้าครึ่งล่างปกคลุมด้วยผ้าแพรแดงจึงทำเพียงยกยิ้มเบาบางและเอ่ยคำตอบของตน “ อื้อ เอาสิ ! มีจอมยุทธ์ร่วมทางด้วยก็อุ่นใจไม่น้อย “

                  “ ขอบคุณแม่นางที่อนุญาตให้ข้าร่วมทาง “ เหมือนว่าวันนี้หงฮวาจะได้เจอเจ้าของรอยยิ้มสว่างจ้านอกจากพี่ชายหลิวอีกแล้ว.. หลวนเฉินผู้นี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงให้ความรู้สึกเป็นเหมือนบุรุษบุปผาที่น่าถนอมยังไงไม่รู้ แต่เขาเป็นจอมยุทธ์ เชื่อว่ายังไงก็คงจะดูแลตัวเองได้แน่ หงฮวาโคลงศีรษะเล็กน้อย ยังไงการเดินทางนี้ก็ให้เขาร่วมทางด้วยไปก่อน ตอนที่จะกลับคาราวานค่อยปรึกษากับเขาอีกทีว่าจะแยกย้ายหรือไม่

                  “ น้องเล็ก ตอนนี้เข้าแคว้นชิวชื่อแล้วนะ.. “ สารถีคนเก่งเปิดม่านรถม้ามาบอกกล่าวกับผู้โดยสาร เสียงชาวเมืองพูดคุยเป็นระยะ ทำให้ทราบได้ว่าคงจะเข้ามาถึงใจกลางเมือง เหลือก็แต่การหาจวนสกุลเสิ่นและสกุลทัวปา.. “ พี่ชาย เผื่อว่าท่านสับสนเส้นทาง ข้ามีแผนที่จากนายท่าน “ ส่งมอบแผนที่ต่อให้สารถี ซึ่งก็ดูจะเห็นดีเห็นงามเมื่อรู้ว่านางมีแผนที่

                  ไม่งั้นคงได้หลงทางกินเวลาไปอีกครึ่งวันแน่ๆ..

                  “ ข้าไม่เคยมาแคว้นชิวชื่อเลย “ จอมยุทธ์หลวนเฉินเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาปล่อยให้สายตามองออกไปนอกช่องว่างของหน้าต่าง สตรีสีชาดละสายตาจากเส้นทางถนนกลับมามองผู้ที่ร่วมนั่งรถม้าด้วยกันอีกครั้ง ช่วงเวลาที่แสนเรียบง่ายปลอดโปร่งเช่นนี้ เป็นใครก็คงสุขใจเมื่อได้เห็น “ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข้าคนเดียวที่พึ่งมาแคว้นนี้ครั้งแรก ถ้าเช่นนั้นก็เสพบรรยากาศนี้ไว้สักหน่อยเถอะ “

                  “ จะว่าไปแม่นางมาทำอะไรที่นี้.. ?  “ ในที่สุดเขาก็ถามขึ้นมา ก่อนหน้านี้นางไม่ได้บอกว่ามาทำอะไร เพราะพอจะบอกเจ้าตัวก็เปลี่ยนบทสนทนาไปเรื่องใหม่ที่หาจุดเชื่อมกันได้ยาก ครั้งนี้เอ่ยปากถามเองก็ถือว่าได้อธิบายสักที “ ข้าเป็นคนของขบวนคาราวาน ครั้งนี้เข้าชิวชื่อเพื่อส่งสินค้าให้กับลูกค้าสกุลใหญ่ก็เพียงเท่านั้น “

                  “ อื้ม.. ก็ว่าอยู่ สตรีฮั่นคงไม่คิดท่องเที่ยวไกลถึงชิวชื่อ.. “ แน่นอนว่านางไม่เคยคิดจะเที่ยวไกลถึงชิวชื่อ แต่ก็เคยไปไกลถึงโหรวหรานแล้วเหมือนกัน ใบหน้าหวานที่มีผ้าแพรปกคลุมครึ่งล่างได้แต่ยกยิ้มเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าตัวรถม้าหยุดเคลื่อนที่ก็เลื่อนสายตาออกไปมองด้านนอกด้วยความแปลกใจ

                  ‘จวนสกุลเสิ่น’

                  ป้ายหน้าประตูใหญ่ๆ ปรากฏสู่สายตา ใจกระตุกวูบอยู่รอบนึง พยายามจะไม่คิดถึงใครสักคนที่ชะตาทำให้คลาดกันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ถึงอย่างงั้นยังไงก็อดที่จะคิดถึงไม่ได้อยู่ดี.. คิ้วบางของหญิงสาวเลิกขึ้นเล็กน้อย สลัดเรื่องในใจออกไปก่อน งานต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว อย่างน้อยก็มาถึงในช่วงเวลาที่น่าจะกำลังทัน แม้ว่าจะเป็นลูกค้าเก่าที่ติดต่อกับนายท่านโจวมานาน แต่นางก็ยังวางใจทั้งหมดไม่ได้ รู้สึกเหมือนจะติดนิสัยการระแวงทุกสถานที่ขึ้นมาหน่อยๆแล้ว “ ที่นี้จวนสกุลเสิ่น ถึงที่หมายของข้าแล้ว ท่านไม่ต้องทำอะไรมาก เพียงแต่ว่า เพื่อตอบแทนการที่ข้าให้ท่านร่วมทาง ข้าฝากท่านช่วยตามดูแลข้าเงียบๆไม่ให้ใครรู้ก็พอ จอมยุทธ์พเนจรเช่นท่าน เรื่องแบบนี้คงจะทำได้ ใช่หรือไม่ ? “

                  หลวนเฉินพยักหน้าหงึกๆ เห็นแบบนั้นสตรีสีชาดก็พอจะวางใจ ย้ายตัวเองจากในรถม้า ออกมาด้านนอก กวาดสายตามองบรรยากาศของชิวชื่อจากหน้าจวนสกุลเสิ่น สุดท้ายแล้วก็จัดการเดินไปติดต่อกับคนเฝ้าประตู ในขณะที่ผู้ติดตาม พากันยกของลงมาจากรถบรรทุกสินค้า

                  “ ข้ามาจากขบวนคาราวานพ่อค้าโจวอี้ป๋อ มาเพื่อขอเข้าพบเจ้าสัวเสิ่น “ ท่าทีเรียบง่ายปลอดโปร่งทั้งยังดูเป็นมิตรของสตรีสีชาดที่เข้ามาแจ้งแก่คนเฝ้าประตูนั้นล้วนแต่ทำให้ใครก็ตามที่เห็นคลายความกังวล เหล่าคนเฝ้าประตูต่างก็จับกลุ่มเดินเข้าไปแจ้งด้านใน ได้ยินเสียงโวยวายเพื่อเตรียมตัวกันเล็กน้อยแบบที่มักจะมีเป็นปกติ เวลาไปขอเข้าพบใคร

                  รออยู่สักพัก สักพักในที่นี้คือสามารถให้คนยกหีบสามสี่หีบใหญ่ๆ ออกมาวางเตรียมพร้อมจนครบ จากนั้นประตูจวนจึงถูกเปิดออกพร้อมกับร่างพ่อบ้านที่ดูใจดีออกมาต้อนรับ “ แม่นางมาจากขบวนคาราวานสินะ เจ้าสัวอนุญาตให้ท่านเข้าพบได้ เชิญๆ.. “ พ่อบ้านใจดีคนนี้ผายมือต้อนรับหญิงสาวให้ก้าวเข้ามาในจวน และจากนั้นจึงนำทางไปยังห้องที่เจ้าสัวเสิ่นรออยู่ โดยที่ยังทิ้งระยะห่าง การเดินได้อย่างกำลังดี ไม่ช้าไป ไม่เร็วไป

                  ยอมรับว่าประทับใจในตัวพ่อบ้านที่เป็นมิตร ต่อมาเรียกได้ว่าแปลกใจกับสภาพของจวน ที่หันไปทางไหนก็มีแต่ขนแมว.. เป็นที่รู้กันดีว่าการเลี้ยงสัตว์จะต้องมีกลิ่น แมวก็เช่นกัน คนจมูกไวอย่างหงฮวาแน่นอนว่าต้องรับรู้แน่ว่าบ้านนี้เลี้ยงแมวไว้เยอะถึงได้มีกลิ่นฉุนของขนแมวมากมายขนาดนี้ แต่นี่มันก็แล้วแต่ความชอบของคน ช่วยไม่ได้.. แมวมันน่ารักจริงๆนี่นา

                  “ เจ้าสัวเสิ่นรอแม่นางอยู่ในห้องรับแขกนี้ เชิญขอรับ “ ประตูห้องรับแขกถูกเปิดออกโดยพ่อบ้าน หลังจากที่เขาเอ่ยให้ทราบ เชื้อเชิญให้หญิงสาวผู้มาติดต่อ กับกลุ่มคนที่แบกสินค้าได้เข้ามาอย่างง่ายดาย ด้านในมีร่างของเจ้าบ้านที่มีรูปโฉมจัดว่าหล่อเหลาเอาการนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

                  “ กำลังรออยู่เลย มาทันก่อนข้าจะออกเดินทาง น่าประทับใจจังนะ “ บุรุษใบหน้าหวานที่ล้อมรอบตัวไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมว ตอนนี้กำลังส่งรอยยิ้มจนตาเป็นขีดมาให้กับนาง หงฮวาย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อทำความเคารพตามมารยาท ในเมื่อมาอย่างเป็นมิตร ตัวนางเองก็พร้อมจะผูกมิตรกลับอย่างใจเย็น

                  “ เจ้าสัวเสิ่นกล่าวเกินไปแล้ว.. หงฮวามาเพื่อส่งสินค้าให้กับท่าน “ เจ้าบ้านพยักหน้ารับ ในขณะที่ลูบลูกแมวตัวน้อยที่พึ่งคลอดมาได้ไม่กี่วัน เสิ่นต้าเกอเลื่อนสายตามองให้เหล่าคนของหญิงสาวด้านหน้ายกหีบมาจนครบ สุดท้ายก็เอ่ยปากขอสิ่งที่เขามักจะต้องตรวจดูเป็นประจำ “ สาวน้อย ขอข้าดูใบตรวจสอบสินค้าหน่อยสิ “

                  “ ใบตรวจสินค้า เจ้าสัวเสิ่นตรวจสอบตามสบาย “ หงฮวาหยิบใบตรวจสอบสินค้าที่เป็นของสกุลเสิ่นขึ้นมาอย่างใจเย็น ก่อนที่จะยื่นให้พ่อบ้าน เพื่อที่จะให้พ่อบ้านนำไปให้กับเจ้าสัว เพราะว่าตัวนางไม่กล้าจะขยับไปไหนมากเพราะกลัวจะเผลอไปเหยียบแมวสักตัว.. แมวบ้านนี้มันเยอะกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่ก็ชวนให้ใจนุ่มฟู ถ้าไม่ใช่ว่ามาเพราะงาน ปานนี้นางคงนั่งเล่นอยู่กับเจ้าพวกแมวน้อยนี้แล้ว “ หลังจากตรวจสอบใบตรวจสินค้าแล้ว รบกวนเจ้าสัวเสิ่นช่วยลงชื่อรับรองรายการสินค้าด้วยนะเจ้าคะ.. “

                  “ อื้ม! “ เสิ่นต้าเกอหลุบสายตามองเนื้อหาในใบตรวจสอบสินค้า ความเป็นระเบียบเรียบร้อยล้วนแต่ปรากฏชัดในสายตา ซึ่งถือว่าน่าพอใจสำหรับสตรีที่พึ่งจะเจอกันครั้งแรก โจวอี้ป๋อรับเด็กใหม่มาทำงานสินะ ? น่าประทับใจ น่าประทับใจ ขบวนโจวเดิมทีมีสาวงามซิ่นฮวา ตอนนี้ก็ได้สาวงามคนใหม่ไปอีกคน อีกทั้งยังส่งให้มามอบสินค้าเช่นนี้ น่าจะเป็นคนที่โจวอี้ป๋อไว้ใจมากจริงๆสินะ..



All ชื่อเสียง


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 6 วันที่แล้ว
คุณได้รับ +200 คุณธรรม +65 ความชั่ว +450 ความโหด โพสต์ 6 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ความหิว -18 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 -18 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เสือดาวนัสเคียร์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
พัดมยุรามรกต
กำไลลู่เหลียนหรง
วิชาอิงหย่งขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x7
x11
x53