ดู: 457|ตอบกลับ: 9

{ เมืองเซียงหยาง } จวนเจ้าเมืองเซียงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-10 19:31:19 |โหมดอ่าน




จวนเจ้าเมืองเซียงหยาง

{ เ มื อ ง เ ซี ย ง ห ย า ง }














【จวนเจ้าเมืองเซียงหยาง】
' เจ้าห้ามคนพาลไม่ให้ต่อยตีได้หรอ? นั่นมันวาระระดับแคว้น '
ตั้งอยู่ในย่านการค้าที่คึกคักที่สุดในเมืองเซียงหยาง ประดับประดาอย่างสดใสงดงาม
เจ้าเมืองคนปัจจุบันเป็นนักพัฒนาตัวยง ไม่ค่อยมีทหารประจำอยู่มากนักนั่นก็เพราะ
ทหารส่วนมากถูกเจ้าเมืองใช้ไปช่วยเหลือชาวบ้าน ซ่อมแซมบูรณะสาธารณูปโภคในเมืองบ่อยครั้ง
ในเวลากลางวันที่งานราชการไม่เยอะนัก มักได้ยินเสียงเป่าซุนของเจ้าเมืองแว่วออกมา



►เจ้าเมืองเซียงหยาง◄


ผู้ว่าการเมืองเซียงหยาง
ลี่ เป่ยกง (32)
อุปนิสัย :: ขี้เล่นเจ้าสำราญ ช่างหยอกล้อกับสาวงามเป็นผู้มีจิตใจดีโดยพื้นฐาน อัธยาศัยเป็นมิตรเป็นที่รักของชาวเมือง สติปัญญาฉับไวมีเส้นสายกับขุนนางในท้องที่


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-10 19:47:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-9-11 09:24


สังเกตการณ์

           หลังจากที่ชายหนุ่มนั้นโบกมือให้กับคู่หูของตนเองซึ่งอยู่ในชุดหญิงสาวที่ดูแปลกตาไปจากเดิมมากตอนแรกเขานั้นเอ๋อมองเสียจนลืมตัวไปเลยว่ากำลังอยู่ตรงบริเวณหน้าต่างของโรงเตี๊ยมแต่ทว่าเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นรับรู้ถึงตัวตนของเขาและมีการชี้บอกโดยหัวหน้าหน่วยเขาก็ไม่รู้จะทำอะไรจึงได้แต่ยิ้มภายใต้ผ้าสีดำแล้วโบกมือให้กับเธอ           

           หลังจากนั้นเพียงแค่การโบกมือและเธอมองก็ทำให้เขามีแรงจูงใจในการทำภารกิจครั้งนี้อย่างมากมายมหาศาลแล้ว           

           ชายหนุ่มนั้นใช้วิชาตัวเบาของตนเองสไลด์กระโดดไปตามผนังของพื้นที่แห่งนี้ผ่านตัวหลังคาบ้านลายหลังคาบ้านเพื่อที่จะไปยังจวนของเจ้าเมืองเพราะว่ามันเป็นภารกิจสังเกตการณ์อย่างลับๆไม่ให้ใครรู้และที่สำคัญคือเขาจำเป็นที่จะต้องหาดูให้ได้ว่ามีใครอยู่ที่บ้านหลังนั้นบ้างหลังจากนั้นเมื่อเขาเดินทางด้วยความเร็วและวิชาตัวเบาของตนเองเป็นเวลาไม่นานเขาก็เห็นชวนซึ่งด้านหน้ามีทหารยามสองคนยืนอยู่           

           นั่นคือจวนของเจ้าเมืองไม่มีผิดเพี้ยนด้านหน้านั้นเป็นกำแพงใหญ่แต่ทว่าก็ไม่หนามากเกินไปมีประตูอยู่ด้านหน้าเป็นประตูใหญ่เข้าออกมียามเฝ้าอยู่ 2 คนรวมถึงยังมีประตูด้านหลังซึ่งเป็นประตูไว้สำหรับเดินทางออกอีกทางหนึ่งแต่ทว่าประตูนั้นจะอยู่ด้านหลังของจวน จึงทำให้มีทหารเฝ้าเพียงหนึ่งคนเท่านั้น ช่างเป็นการปกป้องที่เหลาะแหละ แต่ทว่าจะประมาทไม่ได้           

           ดูเหมือนว่าวันนี้เจ้าเมืองจะอยู่อย่างสุขสบายอยู่ภายในจวนนั้นล่ะ เมื่อส่องดูดีๆแล้วก็จะเห็นว่าเจ้าเมืองนั้นเป็นชายพอมีอายุ ใบหน้าของเขาเหมือนกับคนที่..เอ่อ คนที่...อืม.. ได้ข่าวมาจากสายอยู่เหมือนกัน ว่าเจ้าเมืองเซียงหยางนั้นชอบผู้หญิงสวย..อย่าบอกนะว่า..ที่ให้หญิงสาวอย่างเวยเฟิงนั้นใส่ชุดแบบนั้น อาจจะเป็นแบบนั้นก็เป็นได้ ..           

           เขานั้นจ้องมองดูจวน เป็นจวนที่พอทำเหนืองทำเนาสำหรับเขา แต่ทว่าก็ยังเล็กกว่าบ้านของเขาไปเสียแล้ว จวนของเจ้าเมืองนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นจวนที่ตั้งอยู่ใจกลางของย่านการค้าที่คึกคักมากที่สุดในเมือง เหมือนกับจวนเจ้าเมืองหลายๆเมืองที่เขานั้นเคยไปมา …           

           ผู้ว่าเมืองเซียงหยาง ลี่ เป่ยกง อย่างงั้นหรือ?           

           เหยาเซี่ยนนั้นคิดถึงเรื่องชื่อและหน้าตาของเจ้าของจวนหลังนี้ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็จ้องมอง แล้วค่อยๆ ดูรอบๆ บ้าน เพื่อที่จะดูว่ามีประตูกี่บานหน้าต่างกี่บ้าน ห้องตรงไหนเป็นห้องโถง ห้องตรงไหนเป็นห้องนอน … ดูเหมือนว่าที่เข้าได้ง่ายที่สุดคงจะเป็นด้านหลังของบ้าน เนื่องจากว่าเป็นบ้านที่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการทหารมากนัก ..                                            

           ตั้งอยู่กลางเมือง ให้ความสำคัญทำไม คงจะนึกถึงแบบนี้ละมั้ง? เพราะอย่างไร หากเกิดเรื่องขึ้นก็คงยกตีเรียกพวกมาแน่นอน..หมายถึงตีฆ้องเรียกพวกอะนะ.. เหยาเซี่ยนจึงต้องเดินไปดูที่สำหรับตีเรียกพวกว่าอยู่ตรงไหน หากจะบุกเข้าไปด้านในนั้นจริงๆ ...คงต้องจัดการทางนั้นก่อน.. แต่ทว่าดูเหมือนกับว่าพวกหญิงสาวนั้นจะเข้าไปด้านในงานเป็นพิเศษ           

           เพราะรสนิยมของเจ้าบ้านเองนั้นล่ะ           

           เหยาเซี่ยนนั้นจ้องมอง ก่อนที่เขาจะหยิบม้วนหนังปล่าวขึ้นมาก่อนที่จะจดอะไรบางอย่างลงไปที่ในนั้น มันคือตารางเวรยามเข้าออก มีกาผลัดเปลี่ยนเวรยามกันหลายชุด ชุดแรกคือช่วงเช้าคือยามเหม่า ชุดนี้จะอยู่ยามจนถึงยามยามอู่ จากนั้นชุดที่สองก็ต่อจากยามอู่จนถึง ยามโหย่ว จากนั้นชุดนี้ที่สามก็จะอยู่และรอผลัดจนถึงยามปั้นเย่ซันเกิง(ช่วงเวลาเที่ยงคืน) ชุดที่ห้านั้นจะมาเข้ายามช่วงยามจื่อจนรอเปลี่ยนเป็นยามเฉินในเช้าวันถัดมา การเปลี่ยน ดูเหมือนว่าคนที่นี้จะมีหลายคนก็จริง แต่ทว่าผู้คนที่อยู่น้อยกว่าที่คิด

           มีทหารจากที่สายสังเกตุบอกว่ามีทั้งหมด 300 คน แต่ทว่า ภายในจวนนั้น มีเพียง 100 นายเท่านั้น เห็นว่าอีก 200 นายนั้นไปช่วยเหล่าชาวบ้านฟื้นฟูเมือง มีบ่าวภายในจวนถึง 60 คน ส่วนมากเป็นผู้หญิงดูเหมือนว่าจะเป็นเจ้าเมืองที่ยังโสดอยู่.. เพราะว่าส่วนมากจะพาผู้หญิงเข้ามารำสุรากันภายในจวนเสียมากกว่า…

           คนในครอบครัวก็มีแม่ของเจ้าเมืองกับน้องสาวที่อายุกำลังออกเรือนเท่านั้น..

           เหยาเซี่ยนนั้นจดทุกสิ่งทุกอย่างลงไปภายในม้วนหนังสัตว์ รวมถึงวาดภาพแผนที่จวนอย่างเรียบร้อย หลังจากที่เขาทำเสร็จ ชายหนุ่มก็กระโดดออกจากสถานที่ตรงนั้น รวมถึงรีบเดินทางกลับไปยังโรงเตี๊ยมดอกหญ้า





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-22 02:16:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลร่วมกิจกรรม

                   เวลานี้นับว่าเป็นยามวิกาลแล้ว แต่กลับมีดรุณีสวมอาภรณ์สีแดงควบม้าออกจากซินเอี๋ย มุ่งตรงมายังเซียงหยาง แท้จริงแล้วมีเหตุผลสำคัญอยู่ คือนางหาจวนเจ้าเมืองซินเอี๋ยไม่พบ.. หลังจากถามทางมาตลอดทาง ในที่สุดก็ถึงเมืองเซียงหยางสักที ลู่เอินควบม้ามาถึงหน้าจวนเจ้าเมืองเซียงหยางก็โดดลงจากหลังม้าอย่างเร่งรีบจนเสื้อคลุมขนสัตว์เกือบหล่นออกจากไหล่บางเบา คนเฝ้าประตูทั้งสองหันมามองสตรีรูปโฉมโดดเด่นในใจลอบคิดหาสาเหตุที่อีกฝ่ายมาปรากฎตัวอยู่ที่นี่
                   ถึงท่านเจ้าเมืองจะชอบหยอกล้อกับสตรี แต่ก็ไม่เคยนัดหมายให้มาพบยามวิกาลเช่นนี้!
                   จากการแต่งตัวของลู่เอิน ไม่เหมือนหญิงสาวคณิกาเสียด้วยซ้ำ คล้ายจะเป็นลูกคุณหนูเสียมากกว่า พวกเขาลอบปาดเหงื่อ ท่านเจ้าเมืองล่อลวงเด็กสาวที่ดูไม่น่าจะถึงวัยปักปิ่นด้วยซ้ำมาทำอะไรที่นี่!
                   "ข้าต้องการพบท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ"
                   เมื่อพวกเขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าอีกฝ่าย จึงหันมาสบตากัน "ท่านเจ้าเมืองเข้านอนไปแล้ว"
                   "ข้ามีธุระสำคัญจริงๆ พวกเจ้าช่วยไปแจ้งท่านเจ้าเมืองที หากเขาไม่ให้พบ ข้าก็จะไม่พบ" แต่จะปีนกำแพงเข้าไปแทน
                   "ได้"
                   ชายที่เฝ้าประตูทางด้านซ้ายเดินเข้าไปในจวน ผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อจึงเดินออกมาเชิญลู่เอินเข้าไปด้านใน หญิงสาวไม่มีเวลาสนใจสิ่งรอบตัวตอนนี้นางต้องการสมัครประกวดวาดภาพให้จูอี้กงจู่ คนเฝ้าหน้าจวนพานางไปถึงศาลาซึ่งมีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ ชุดที่เขาสวมใส่เป็นชุดสำหรับเข้านอน แต่มีเสื้อคลุมไหล่เอาไว้ให้พอดูเป็นพิธี ลู่เอินนั่งลงตรงข้ามกับชายคนนั้น เขาไล่เด็กรับใช้ออกไปก่อนจะรินน้ำชาให้ลู่เอิน
                   "เจ้างดงามกว่าที่ข้าคิดเสียอีก"
                   ลู่เอินลอบมองสายตาของอีกฝ่าย อ่อ.. ที่ยอมให้นางเข้ามาเพราะนางสวยอย่างนั้นรึ?
                   "เพียงแต่แก้มขวาของเจ้ามีรอยตำหนิ"
                   "..!" มือเรียวขาวยกขึ้นปิดแก้มขวาทันที นางรีบเกินไป.. ลืมกระทั่งเอาผ้ามาปิดใบหน้าเอาไว้
                   "รอยแค่นั้นรักษาก็หายแล้ว เจ้าอย่าตื่นกลัวไป ว่าแต่มีธุระอะไรกับข้ารึ?"
                   "ข้าต้องการสมัครประกวดวาดภาพให้จูอี้กงจู่"
                   พอได้ยินคำตอบของเด็กสาวเขาก็นิ่งไปทันที ที่เร่งรีบมาหาเขายามวิกาลเช่นนี้ เพื่อสมัครกิจกรรมเท่านั้นรึ? ลี่เป่ยกงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่หากหมดวันนี้ก็จะถือว่าปิดรับสมัครและปิดรับผลงานแล้ว อีกทั้งลี่เป่ยกงยังไม่เคยสตรีหน้าตาเช่นนี้ที่เซียงหยางเลย เห็นทีคงจะเป็นเด็กสาวจากต่างเมืองที่เดินทางเข้ามาที่นี่
                   "ได้ แต่เจ้าต้องดูภาพเหมือนขององค์หญิงเสียก่อนค่อยลงชื่อกับข้า"
                   "ทำไมถึงไม่ลงชื่อก่อนล่ะเจ้าคะ"
                   "เจ้าเห็นรูปโฉมองค์หญิงอาจรู้สึกท้อแท้ จนไม่กล้าวาดรูปก็เป็นได้"
                   นางอยากจะเอารองเท้าตีคนตรงหน้า แค่คำพูดกวนนางไม่เท่าไหร่ แต่สีหน้าและท่าทางทั้งหมดล้วนท้าทายนางไปเสียหมด คนเชนนี้กลายมาเป็นเจ้าเมืองได้ยังไง! แต่พอคิดอีกที ต้องเป็นคนแบบนี้แหละ ถึงจะเปิดประตูจวนเจ้าเมืองให้นางเข้ามาได้ ลี่เป่ยกงลุกขึ้นเดินไปที่เรือน หายไปเกือบครึ่งเค่อจึงกลับมาพร้อมม้วนภาพหนึ่ง เมื่อม้วนภาพนั้นถูกยื่นมาให้ ลู่เอินจึงคว้าในทันที แต่กลับถูกดึงกลับ
                   "ถึงเป็นภาพเหมือนเจ้าก็ต้องแสดงความเคารพ แบมือออกมาก่อน"
                   "...เจ้าค่ะ" เรื่องมาก!
                   ลู่เอินแบมือก่อนที่ลี่เป่ยกงจะวางภาพลงบนมือของนาง "ให้เวลาเจ้าดูได้ 1/15 เค่อ"
                   "หะ" หนึ่งส่วนสิบห้าเค่อ นั้นมันหมายถึงหนึ่งนาที ซึ่งเป็นเวลาที่น้อยมาก "นี่อยู่ในกฎรึ ข้าไม่เห็นว่าจะมีระบุไว้แบบนี้เลย"
                   "เช่นนั้นเจ้าก็รอตอนเช้าค่อยกลับมาสมัครใหม่ไหมล่ะ บุกรุกจวนข้ายามวิกาล ยังจะเรื่องมากอีก"
                   "........." นางสาบานได้เลยว่าต้องจัดการบุรุษผู้นี้ให้ได้
                   สุดท้ายลู่เอินก็ต้องนั่งมองรูปภาพภายในหนึ่งนาที





                   "หมดเวลา" ลี่เป่ยกงดึงม้วนภาพไปจากมือลู่เอิน ก่อนจะเลื่อนกระดาษและพู่กันให้ "เขียนชื่อและที่อยู่"
                   "...เจ้าค่ะ" นางอยากจะโวยวายใส่แต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ก้มเขียนงกๆ แล้วยื่นคืนให้
                   ลี่เป่ยกงรับกระดาษมาเปิดดู เห็นลายมืองดงามเขียนเอาไว้ว่า 'เสิ่นลู่เอิน หอหนิวหลางจือหนี่ เมืองซินเอี๋ย' อยู่ไม่ไกลจากเซียงหยาง อีกทั้งหอหนิวหลางยังเป็นหอโคมเขียวที่ใหม่ ได้ยินว่ามีสตรีงดงามเป็นที่เลื่องลือ แต่ต้องไม่ได้หมายถึงเด็กสาวที่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่นตรงหน้าของเขาแน่นอน
                   "วาดภาพเสร็จแล้วค่อยเอามาส่งให้ข้าก็แล้วกัน"
                   "ข้าขอวาดภาพอยู่ที่นี่ได้ไหม? พอพูดจบก็รู้สึกตัวว่าหากไม่ขยายความอาจถูกเข้าใจผิดได้ "ข้าต้องรีบกลับซินเอี๋ย พรุ่งนี้มีงานต้องทำแต่เช้า"
                   "แล้วเจ้าไม่คิดว่าข้าต้องทำงานบ้างรึ" ลี่เป่ยกงแสร้งทำเสียงดุ แต่ลู่เอินกลับขมวดคิ้วแสดงถึงความลำบากใจ ทำให้เขาไม่อยากแกล้งนางต่อ "ข้าจะนำอุปกรณ์มาให้ นั่งวาดอยู่นี่แหละ"
                   "ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"
                   นางยิ้มให้บุรุษตรงหน้าก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่ม สีหน้าดูผ่อนคลายลงมาก ลี่เป่ยกงลอบมองมือและแขนของดรุณีน้อยซึ่งมีผ้าสีขาวพันเอาไว้ ในใจนึกสงสัยว่านางทำงานอะไรกันแน่.. เบื้องลึกเบื้องหลังของหอหนิวหลางจือหนี่ก็ยังคลุมเครืออยู่ด้วย

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -23 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -23 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-9-22 02:35:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลร่วมกิจกรรม

                   นางรู้สึกคิดผิด คิดผิดมากจริงๆที่เลือกวาดรูปอยู่ที่จวนเจ้าเมืองเซียงหยาง ลี่เป่ยกงยกอุปกรณ์วาดรูปมาให้นางพร้อมกระดาษ ดีอย่างคือเป็นของฟรี แต่อีกฝ่ายกลับนั่งเฝ้านาง แค่นั่งเฝ้าเฉยๆลู่เอินคงไม่หงุดหงิดถึงเพียงนี้ แต่การนั่งเฝ้าแล้วคอยติเวลานางวัดตรงนั้นตรงนี้ทำให้หญิงสาวรู้สึกโมโหจนอยากระเบิดใส่ ถึงอย่างนั้นก็ได้แต่คิด นางยิ้มบางเบาให้แม้อีกฝ่ายจะบ่นนางยาวถึงฉางอันก็ตาม
                   "เจ้าวาดต้นไม้มาจนจะเต็มกระดาษแล้วนะ"
                   "ข้าตั้งใจจะให้พื้นหลังเป็นต้นไม้นี่เจ้าคะ.."
                   "ถึงจะเน้นเรื่องฤดูใบไม้ร่วง แต่เจ้าเอาใบไม้มาบังพระจันทร์แบบนี้ไม่ได้นะ จุดเด่นมีขนมเยว่ปิง ดวงจันทร์ ฤดูใบไม้ร่วง และจูอี้กงจู่" เขาเอานิ้วมาชี้ตามจุดที่นางวาดในกระดาษ "ขนมเยว่ปิงของเจ้าขนาดเท้าหนึ่งข้อของข้าเอง"
                   "......" ทำไมไม่มาวาดเองล่ะหะ!!!
                   ลู่เอินแสร้งทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย วาดรูปไปเรื่อยๆ พอเห็นหญิงสาวไม่สนใจเขาก็ไม่รู้จะก่อกวนยังไง จึงสั่งให้เด็กรับใช้ยกขนมมาวางไว้แล้วนั่งกิน กลิ่นขนมหอมๆทำให้ลู่เอินเงยหน้าขึ้นมามอง ลี่เป่ยกงกินขนมโดยไม่สนใจลู่เอิน แต่มองจากใต้ดินยังรู้เลยว่าเขาจงใจยั่วนางชัดๆ ลู่เอินจึงก้มลงเขียนภาพวาดต่อ ลี่เป่ยกงเห็นเด็กสาวไม่ยอมสนใจอีก จึงยกขนมเทียนแกว่งไปมาตรงหน้าลู่เอิน
                   "......."
                   "ไม่หิวเหรอ พักกินสักคำก่อนไหม?"
                   "ไม่เจ้าค่ะ" อยู่กับคนแบบนี้เพิ่มอีกสักเค่อก็รู้สึกคันยุบยับไปทั้งตัวแล้ว
                   "สักคำเถอะ"
                   "..." ในที่สุดนางก็ถอนหายใจแล้วหยิบขนมเทียนใส่ปาก นั่งเคี้ยวคำใหญ่จนแก้มพองเหมือนหนู ทำให้ลี่เป่ยกงถึงกับระเบิดหัวเราะออกมา ลู่เอินคร้านจะสนใจจึงเลือกที่จะเมิดไปเลย แต่อีกฝ่ายยังไม่เลิกเอาขนมเทียนมากวนใจนาง "ข้ากินให้ท่านแล้วไง!"
                   "ข้าบอกให้กินสักคำ แต่เจ้ากินเข้าไปทั้งก้อน แบบนั้นไม่นับ"
                   "......." น่าตายจริงๆ
                   หญิงสาวรู้สึกว่าต้องผ่านวันนี้ไปอย่างยากลำบากแน่ กว่าจะได้ลงสีก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม นางได้ยินเสียงไก่ขันยังแทบสะดุ้ง แบบนี้จะทำงานตอนเช้าไหวไหมนะ ต้องควบม้ากลับหอหนิวหลางจือหนี่อีก.....

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-9-22 02:49:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลร่วมกิจกรรม

                   หลังจากที่ถูกป่วนมาตลอดการวาดรูป ในที่สุดลู่เอินก็วาดรูปและลงสีสำเร็จจนได้! นางอยากจะร้องไห้ออกมา ไม่ก็แสดงความดีใจจนกระโดดโลดเต้น แต่ลี่เป่ยกงก็จับตามองอยู่ นางจึงเพียงยิ้มอย่างเบิกบานเท่านั้น เพียงแต่พอมองรูปไปสักพักกลับรู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่างเหมือนกัน..
                   "เจ้าลืมเขียนบทลำนำถวายพระพร" อีกฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมา ลู่เอินจึงคิดออก นางจึงก้มหน้าคิดบทลำนำต่อ "ข้าอุสาบอก เจ้าจะไม่ขอบคุณหน่อยรึ?"
                   ต่อให้ท่านไม่บอก เดี๋ยวข้าก็คิดออกเองนั้นแหละ "ขอบคุณเจ้าค่ะ"
                   ลี่เป่ยกงยิ้มขำกับท่าทีของเด็กหญิง ดูท่าทางนางคงอายุห่างกับเขาเกือบยี่สิบปีด้วยซ้ำ แต่เขากลับมองนางไม่ต่างจากหญิงสาวคนหนึ่ง อาจเพราะมีมุมที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุอยู่บ้างล่ะมั้ง? ลู่เอินนั่งเขียนกลอนสองสามบท แต่ก็ไม่ถูกใจสักที สุดท้ายจึงเงยหน้ามองพระจันทร์เพื่อหาแรงบันดาลใจ
                   "ให้ข้าช่วยไหม"
                   "นี่เป็นผลงานของข้านะเจ้าคะ"
                   นั้นสิ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ความ แต่เห็นท่าทีลำบากของเด็กหญิงแล้วอดไม่ได้เลยเหมือนกัน ลี่เป่ยกงจึงแสร้งพูดแต่เรื่องสวยๆงามๆ แน่นอนว่าลู่เอินฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะตลอดเวลาที่ทำงานมาเขาก็เอาแต่พูดอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้พอได้ยินเรื่องความสวยงามมากๆ นางจึงหันมาเขียนกลอนอวยพรรูปลักษณ์และสุขภาพขององค์หญิง พอเสร็จสิ้นจึงส่งม้วนภาพให้กับอีกฝ่าย
                   "ชื่อผลงานล่ะ"
                   นางนิ่งไปสักพักใหญ่เพราะยังไม่ได้คิดมาก่อน ตอนนี้นางนั่งอยู่ในศาลา ท้องฟ้าก็มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้น ลู่เอินจึงหยิบพู่กันมาเขียนชื่อภาพลงไป 'ดวงใจดวงจันทร์'
                   "เป็นชื่อที่ไม่เลว"
                   "เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"
                   หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนจนลี่เป่ยกงไม่ทันได้เอ่ยทักท้วงอะไรด้วยซ้ำ แต่เขากลับพูดไล่หลังหญิงสาวไป "ข้าลี่เป่ยกง เจอกันที่ไหนอย่าลืมทักล่ะ!"
                   ลู่เอินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วรีบเดินออกจากจวนเจ้าเมืองไป นางบอกกับตัวเองว่าจะไม่มีทางทักเขาแน่นอน หญิงสาวกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะควบม้าตรงกลับซินเอี๋ยเพื่อไปนอนเสียที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-9-29 01:23:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-9-29 02:21

โรลร่วมกิจกรรม

                   ลู่เอินควบม้าเข้ามาที่จวนเจ้าเมืองเซียงหยางในยามวิกาลอีกครั้ง รอบนี้นางยังมีจุดประสงค์เช่นเดิม คือการเข้าร่วมกิจกรรม แต่เป็นกิจกรรมของเทศกาลฉงหยาง ครั้งนี้นางไม่ได้สวมชุดสีแดงแล้ว แต่เป็นชุดสีเขียวอ่อนแทน ทหารเฝ้าประตูเห็นดรุณีน้อยหน้าตางดงามต่างก็พากันนิ่งอึ้ง ในใจกร่นด่าท่านเจ้าเมืองที่มีสตรีมากมายหลงใหล ลู่เอินมองใบหน้าของทหารทั้งสอง ล้วนไม่ใช่ชุดเดิมกับที่เคยเจอนางมาก่อน
                   ต้องอธิบายอีกแล้วรึ
                   นางหยิบกระดาษพับหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะยื่นให้กับหนึ่งในทหารเฝ้าประตู ภายในนั้นเขียนกลอนที่นางกับลี่เป่ยกงเคยคิดร่วมกันเอาไว้ ระหว่างที่รอให้ทหารนำจดหมายไปมอบให้คนในจวน ลู่เอินจึงยืนมองทหารอีกคนอย่างสังเกต ดูจากลักษณะแล้วอายุน่าจะยังไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ
                   "เจ้าพึ่งมาทำงานใหม่เหรอ"
                   "ช ช ใช่ขอรับ" สตรีผู้นี้มาจวนท่านเจ้าเมืองบ่อยแค่ไหนกัน!
                   นางหยิบพุทราเชื่อมห้าลูกให้กับเขา "ถ้าหากเจ้าง่วงก็กินเล่น มันแก้ง่วงได้นะ"
                   "ขอบใจแม่นาง"
                   ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ นายทหารที่เข้าไปก่อนหน้านี้ก็รีบร้อนออกมา "แม่นางเสิ่นเชิญเข้าไปด้านในเลยขอรับ นายท่านรออยู่แล้ว"
                   "ขอบใจเจ้ามาก"
                   เมื่อกล่าวขอบคุณเสร็จ ลู่เอินก็เดินเข้าไปด้านในโดยไม่ต้องการใครนำทาง ทำให้ทหารใหม่สองคนต่างคาดเดาสถานะของนางไปต่างๆนาๆ หญิงสาวเดินมาเรื่อยๆจนถึงศาลาเดิมที่นางเคยมานั่งวาดรูปครั้งก่อน แต่ว่าครั้งนี้ เหตุใดถึงมีเทียนประดับมากมายถึงเพียงนี้กันเล่า.. แค่เดินเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหอมลอยออกมาแล้ว มันต้องเป็นคนแบบไหนถึงจุดเครื่องหอมนอกเรือนได้!
                   "ครั้งนี้เจ้าไม่สวมชุดสีแดงแล้วรึ" น้ำเสียงกวนโมโหของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นจากทางซ้ายของนาง พอมองไปก็เห็นลี่เป่ยกงสวมชุดบางเบานอนเอกเขนกไม่อายฟ้าดินอยู่กลางศาลา "ให้ข้าเดานะ เจ้ามาสมัครวาดรูปเทศกาลฉงหยางใช่ไหม"
                   "ใช่" นางค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ ก่อนจะรินน้ำชาดื่มเอง
                   ลี่เป่ยกงลุกเดินมานั่งเก้าอี้ข้างนาง ก่อนจะรินน้ำชาดื่มบ้าง "ครั้งนี้ต้องวาดรูปเว่ยจางกงจู่ เจ้าคงจะพอได้ยินมาบ้างแล้ว"
                   "ข้าขอดูรูปของนางเลยแล้วกัน"
                   "เจ้ารีบไปไหน คืนนี้ยังอีกยาวนาน"
                   "ใครอยากจะยาวนานกับท่านกัน"
                   เขาหัวเราะขบขัน "ข้าแค่หยอกเล่นเอง นี่ม้วนภาพ" ลี่เป่ยกงหยิบม้วนภาพวางบนโต๊ะ "ครั้งนี้เจ้าจะดูกี่เค่อก็ได้"
                   "ข้าดูไม่นานหรอก" นางคลี่ม้วนภาพออก ก่อนจะเห็นหญิงสาวหน้าตางดงามผู้หนึ่งอยู่บนนั้น "องค์หญิงทุกพระองค์ล้วนสง่างาม"





                   "ฮ่องเต้มีสิทธิ์เลือกสตรีงดงามมากมายบนแผ่นดิน องค์หญิงจะไม่งดงามได้อย่างไร"
                   "ระวังปากหน่อย ถึงท่านจะพูดเล่นแต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดได้นะ" เขาเป็นเจ้าเมืองหรืออะไร คำพูดไม่มีความนับถือเลยสักนิด
                   "ข้าแค่อิจฉานิดหน่อย ลำพังแค่สตรีในเซียงหยาง ข้ายังไม่เต็มอิ่มเลย"
                   "..." เอาเป็นว่าข้าไม่คุยกับเขาดีกว่า
                   "เรื่องสองแม่ลูกสกุลจ้าวที่หนีด้วยเกวียนของเจ้าน่ะ พวกข้าจับได้แล้ว"
                   ดวงตาของนางยังคงจับจ้องภาพวาด "เป็นอย่างไรบ้าง"
                   "แต่สองชั่วยามก่อนที่เจ้าจะมาทีนี่ นักโทษก็ตายในคุกไปแล้ว"
                   ดวงตาคู่สวยพลันกระตุกวูบหนึ่ง นางหันมามองลี่เป่ยกงด้วยแววตาตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร"
                   "ข้าเองก็ไม่อยากเชื่อ ไม่นึกว่าตัวการจะใกล้ตัวข้าถึงเพียงนี้.." สีหน้าของบุรุษตรงหน้าแสดงออกถึงความจริงจัง "แต่เจ้าสบายใจเถอะ อย่างไรเรื่องนี้ข้าต้องหาความจริงอยู่แล้ว"
                   นางไม่พูดอะไร แต่เก็บม้วนภาพคืนให้กับลี่เป่ยกง เขาเห็นนางดูภาพเสร็จจึงยื่นม้วนไม้ไผ่ให้เขียนชื่อลง นางจึงเขียนเพียงนามไม่เขียนเมืองและหอหนิวหลางจือหนี่ ลี่เป่ยกงหรี่ตามองตัวอักษรที่เขียนเพียงสามตัวก่อนจะเก็บม้วนไม้ไผ่
                   "ข้าจะไปเอาอุปกรณ์มาให้"
                   ลู่เอินเพียงพยักหน้าก่อนจะดื่มชาเงียบๆ ลี่เป่ยกงลอบมองใบหน้าของนางครู่หนึ่งจึงลุกขึ้นไปหยิบอุปกรณ์ในห้องของตนมาให้นาง

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150