ดู: 716|ตอบกลับ: 15

{ เมืองอวี้ซาง } โรงหมอจางปิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-22 16:29:55 |โหมดอ่าน




โรงหมอจางปิน

{ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง }











 

【โรงหมอจางปิน】
'ฉลาดเลือกอาหาร ฉลาดคิดบวก ชีวิตยืนยาว'
โรงหมอที่ลือชื่อแห่งนี้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอดีตฮ่องเต้
ท่านหมอใหญ่รุ่นที่สองเป็นบุรุษขวางโลกผ่าเหล่าผ่ากอ
ความจริงแล้วฝีมือการรักษาของเขาแทบไม่เป็นรองใครในแผ่นดิน
แต่ด้วยบุกคลิกและท่าทีที่ดูเหมือนไม่แยแสโลก
ทำให้คนไข้ที่มาพบค่อนข้างจะ...สนทนาด้วยยากไปสักนิด


ท่านหมอใหญ่
จาง จิ่นอี้ (34)
อุปนิสัย : ผ่าเหล่าผ่ากอ ขวานผ่าซากพูดจาไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนฟังเท่าไรแต่ีคุณธรรมและความหวังดีอยู่เต็มอก
ของชอบ : อาหารอะไรก็ได้ที่ไม่ใส่กระเทียม
งานอดิเรก : ชำแหละศพเพื่อศึกษากลไกการทำงานของอวัยวะ





ชื่อกิจการ : โรงหมอจางปิน
เจ้าของกิจการ : จาง จิ่นอี้ 
เวลาเปิดบริการ : 9.30-19.00น. 
ประเภทร้าน : จำหน่ายสมุนไพร เทียบใบสั่งยา ให้การรักษาโรคทั่วไป

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอวี้ซาง




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:24:51
{ วิธีการชื้อสินค้า }
(1) เขียนโรลเพลย์ซื้อ และ กำกับตัวหนาและขีดเส้นใต้ที่สินค้า พริกไทย
(2) จ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทวง
(3) เขียนโรลเพลย์ซื้อเป็น ชุด เท่านั้น ซื้อทีละนิดไม่ได้
(4) ซื้อได้สูงสุด 100 ชิ้น
** ซื้อได้ทุกคนที่ผ่านทางมา **




{ รายการสินค้าปัจจุบัน }
** ซื้อได้วันละ 1 ชุด **

ตงเฉ่า (ถังเซ่า) ชุดละ 100 อัน
ราคาพ่อค้าและเถ้าแก่: 5,599 ชั่ง
ราคาคนทั่วไป: 10,599 ชั่ง



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x50
x50
x30
x30
x2
โพสต์ 2018-7-22 19:19:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง พาร์ท :: เดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
[ข้ายังคงอ่อนแอ]


      นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ที่เธอนั้นนอนสลบไปจากพิษบาดแผลจากการต่อสู้กับคนที่เรียกได้ว่าฝีมือน่ากลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจก็ก็ยังรอดมาได้เพราะปฏิหารที่มีคนผผู้หนึ่งที่เป็นใครก็ไม่รู้มาสร้างขขึ้นทำให้เธอังคงนอนมีลมหายใจอยยู่บนเตียงภายในโรงหมอเช่นนี้


      ดวงตาสีน้ำตาลมองเหม่ออกไปที่ด้านนอกหน้าต่าง ที่บัดนี้มีดวงอาทิตย์ลอยเคว้งอยู่กลางฟ้าบ่งบอกถึงวันใหม่ที่มาถึงและฝันร้ายที่พบเจอเมื่อคืนนั้นได้พ้นผ่านไปแล้ว


     ระหว่างที่เธอกำลังนั่งเหม่ออยู่นั้นเสียงเปิดปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกัับร่างของจู๋เว่ยเดินถือถาดยาเดินเข้ามาก่อนที่ชายหนุ่มจะขมวดคิ้วแล้วไม่ชอบใจที่เห็นหญิงสาวนั้นลุกขึ้นมานั่งอีกแล้ว ชายหนุ่มถอดถอนหายใจให้กับความดื้อของหญิงสาวก่อนจะนำไปวางที่โต๊ะเล็กข้างๆเตียงก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่บนเตียง


      “ทำไมไม่นอนละ เดี๋ยวจะไม่หายเอานะ”ชายหนุ่มเอ่ยยแล้วยกมือขึ้นมาเกลี่ยวผมให้หญิงสาวก่อนจะมองร่างบางนั้นที่เอนตัวมาพิงไหล่ของเขา


      “เมื่อคืนน่ะ  ข้ากลัวจริงๆนะ  กลัวมากเลยตอนที่คนใส่หน้ากากนั้นเดินไปหาเจ้า กลัวว่าเจ้าจะตาย”เธอเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงแล้วซุกหน้าลงไหล่กลางของชายหนุ่ม เหตุการณ์ในครั้งนี้มันเหมือนกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอนั้นที่ผ่านมาไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นเลย เธอยังคนอ่อนแอ  อ่อนแอเกินไปจนเกือบจะเสียคนใกล้ตัวที่รักไปอีกคน


    “ข้าก็ยังหายใจอยู่นี่ไง ข้าไม่หายไปไหนหรอกนะ”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นแล้วมองร่างบางที่อิงไหล่ตนอยู่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปโอบกอดร่างบางที่กำลังกลัวนั้นไว้ พรางลูบหัวปลอบเบาๆ นั้นทำให้เขารู้ว่าที่ผ่านมานั้นร่างบางตรงหน้านี่ต้องอดทนมากเพียงใดกับการที่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อให้เขาและคนอื่นๆรอบๆตัวสบายใจ จริงๆแล้วเธอคนนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากสตรีทั่วๆไปเลยแม้สักนิด เธอเป็นแค่สตรีตัวเล็กๆที่ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตให้รอดจาก คมเขี้ยวอุปสรรคต่างๆทั้งคนดีและไม่ดีมากมาย เขาเองก็อยากเป็นกำลังให้กับร่างบางนี้ อยากจะคอยช่วยพลักดันแผ่นหลังบอบบางให้ก้าวเดินต่อไปได้


     “สัญญาแล้วนะ”


    “สัญญาเลยว่าพี่ชาคนนี้จะดูเเลเจ้ายามเจ็บป่วยและอยู่เคียงข้างเป็นเพื่อนเจ้ายามเจ้าอยู่คนเดียว”จู๋เว่ยเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางแล้วเลื่อนมือไปลูบแก้มเนียนที่มารอยกิ่งไม้ข่วนอยู่ประปรายเบาๆ “แต่ก่อนหน้านั้นนะ เจ้าคงต้องกินยาให้หมดเสียก่อนถ้าไม่อยากโดนท่านหมอใหญ่ดุเอา”


     “มันไม่อร่อยนี่”ร่างบางเอ่ยก่อนจะผละออกจากไหล่ของงชาหนุ่มแล้วหันไปมองถ้วยยาที่ยังคงมีไอร้อนฉุยลอยขึ้นมาอยู่เป็นระยะ อย่างหวาดๆเพราะรสชาติมันนั้นสุดจะทดเสียยิ่งกว่ายาลูกกลอนที่จู๋เว่ยเคยทำให้เธอกินเสียอีก


    “หากไม่กิน เจ้าก็ไม่หาย ไม่หายก็ออกจากโรงหมอแห่งนี้ไม่ได้”เสียงเข้มกึ่งดุดังขึ้นพร้อมกับร่างของท่านหมอใหญ่แห่งโรงหมอจางปินเดินอาดๆเข้ามาในห้องอย่างช้าๆแล้วปรายตามองถ้วยยาแล้วมองมายังร่างบางที่นั่งหน้าเสียอยู่บนเตียงนิ่งๆ  “ข้าจำได้ว่าข้าบอกว่าไม่ให้เจ้าลุกขึ้นมานั่งเว้นเสียแค่ตอนกินยา”


    “กะ..ก็ข้าลุกมากินยา”หญิงสาวเ่งพรางยิ้มแห้งๆให้ท่านหมอใหญ่ผู้มีนิสัยแปลกประหลาดตรงหน้าแล้วรีบเอื้อมไปรับถ้วยยาจากจู๋เว่ยมากระดกรวดเดียวจนหมดถ้วยแล้วรีบล้มตัวลงนอนต่อทันทีแต่ดูเหมือนตอนที่ล้มตัวนอนนั้นเธอเคลื่อนไหวร่างกายเร็วไปเสียหน่อยทำให้บาดแผลบอบซ้ำภายในร่างนั้นเกิดการผิดขยับเเรงไปจะเจ็บแปล๊บขึ้นมา


    “อึก อื้ออ!! แฮกๆ” ร่าบางพลันงอตัวเข้าหากันพร้อมกับมือที่เลื่อนมากุมบริเวณที่โดนฝ่ามือซัด คิ้วโก่งสวยมุ่นขมวดเข้าหายกันเช่นเดียวกับใบหน้าที่เหย่เกเพราะอาการเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วทั้งร่าง


    “จางฝู”จู๋เว่ยร้องขึ้นอย่างเป็นห่วงแล้วรีบปรี่ตัวเข้าไปดูร่างบางอย่างตกใจ ส่วนท่านหมอใหญ่เพียงแค่ถอนหายใจออกมาแล้วส่ายหน้ามองท่าทีแสนซนของหญิงสาว อย่างเหนื่อยใจ แล้วแบบนี้เมื่อใดจะหายกันน๋อ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x32
x3
x24
x160
x3
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x48
x50
x581
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x39
x600
x399
x95
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x54
x30
x4
x250
x19
x566
x32
x56
x198
x100
x800
x6
x324
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x31
x398
x74
x1
x11
x1676
x1
x2
x1705
x2475
x39
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x135
x275
x590
x44
x111
x532
x1008
x1
x23
x632
x5
x468
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x830
x500
x4
x2
x768
x902
x450
x165
x9999
x1905
x500
x325
x34
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x60
x1
x9
x153
x263
x710
x5450
x123
x11
x260
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2114
x880
x108
x230
x107
x11
x133
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x711
x9
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x958
x1174
x1090
x1030
x667
x213
x134
x207
x745
x1634
x807
x92
x154
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1263
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x682
x23
x280
x1245
x154
x248
x1444
x8160
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-8-6 01:20:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 4 } การรอคอยที่ยาวนาน (อีเว้นท์เศษผ้า)
[สตรีผู้ปกปิดใบหน้า]

       หลังจากที่ทุลักทุเลเเบบเอาร่างบาดเจ็บของเจี๋ยเฟยมาจนถึงรถเทียบได้สำเร็จจนได้ พร้อมเฟยเทียนที่เตรียมพร้อมที่จะเดินทางทันทีอย่างรู้งานโดยจู๋เว่ยก็ทำหน้าที่เป็นคนบังคับปีนไปนั่งบนหลังเจ้าเฟยเทียบอย่างลืมเหนื่อย ส่วนตัวเธอนนั้นก็โดดขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังรถเทียบกับเจี๋ยเฟยด้วยเพื่อดูทำเเผลเล็กๆน้อยๆให้ก่อน โดยที่มีเจ้าหมาป่าสีดำทั้งสองนั้นโดดขึ้นรถตามไปด้วย


         “ทนหน่อยอีกแค่นิดเดียวก็ถึงเมืองแล้ว”เธอเอ่ยแล้วพยายามที่จะพูดเพื่อเรียกให้คนบาดเจ็้บนั้นยังคงมีสติและไม่หลับไปเสียก่อน โดยปากก็เอ่ยเรียกต่อไปเรื่อยๆเช่นเดียวกับมือของหญิงสาวที่หยิบเอาผ้าสะอาดและยาที่จู๋เว่ยโยนมาให้นั้นมาคอยทาแผลและพันเเผลเล็กๆน้อยๆเท่าที่เธอจะสามารถทำได้ในเวลานี้ “ข้าไม่อนุญาติให้เจ้าตาย เข้าใจไหมเจี๋ยเฟย”


       “ข้า ง่วงมากเลย จางฝู…”เสียงแหบแห้งและเเผ่วพร้อมกับศรีษะที่นอนหนุนม้วนผ้าอยู่นั้นขยับเลือนมานอนหนุนตักของหญิงสาวเเทนอย่างถือวิสาสะเเละตัวเธอเองนั้นก็เพียงมองเพียงเล็กน้อยและก็ไม่ได้ว่าอะไรและยังคงตั้งหน้าห้ามเลือดให้ชายหนุ่มต่อไป


        “ง่วงได้ แต่เจ้าห้ามหลับ ถ้าเจ้าหลับข้าเอามีดแทงแผลเจ้าซ้ำ” เธอเอ่ยขึ้นแล้วมองดูรอยแผลบางส่วนที่เธอจัดการได้แล้วหันไปมองจ้าหมาป่าทั้งตัวที่นอนหมอบราวองครักษ์ข้างๆเธอแล้วมองออกไปด้านนอกเมื่อเห็นว่าเริ่มเข้ามาเขตเมืองแล้ว อีกไม่นานก็น่าจะถึงโรงหมอในไม่ช้า


      “โหดกับข้าตลอดเลย…”


      รถเทียบที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วนั้นค่อยๆลดความเร็วลงก่อนจะหยุดลงที่บริเวณหน้าโรงหมอพร้อมกับจางฝูที่ค่อยพยุงร่างของชายหนุ่มขึ้นมานั่งแล้วให้จู๋เว่ยที่ปีนลงมาจากหลังช้างเพื่อมาคอยช่วยพยุงชายหนุ่มลงจากหลังรถเทียบเพื่อให้จางฝูในั้นได้ลุกปีนตามลงมาได้สะดวก


      “มาข้าแบกเอง เข้าไปเรียกคนในโรงหมอมาช่วย”เธอเอ่ยเเล้วเข้าไปพยุงเจี๋ยเฟยที่พร้อมจะล้มลงไปนอนกองกับพื้นได้แทบทุกเวลาโดยมีเจ้าหมาป่าสีดำสองตัวนั้นค่อยยืนขนาบข้างเจ้านายสาวคนใหม่ผู้นี้ จู๋เว่ยที่ได้ยินคำเอ่ยของจางฝูเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยุงดีแล้วก็รีบวิ่งเข้าด้านในโรงหมอเพื่อตามคนมาช่วยแบกเข้าไปที่ด้านในเพื่อรักษาต่อ


      “ถึงโรงหมอแล้ว เจ้าจะรอดได้ยินไหม”เธอหันไปเอ่ยกับคนเจ็บพร้อมกับพยายามพยุงร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่น่าจะหลับไปแล้วให้เดินเข้าที่ด้านอย่างลำบากในจู่ๆก็มีสตรีผู้หนึ่งใส่หมวกคลุมสีขาวปิดหน้าปิดตาวิ่งตรงเข้ามาเจี๋ยเฟยพร้อมกับร้องเรียกชายหนุ่มไปด้วย ดูท่าคนเป็นคนที่รู้จักสินะหรืออาจเป็นญาติรึป่าวนะ


       @พระชายา(วิ่งมาพร้อมเพลงปลากรอบ)


       “ขอโทษนะ ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร ถ้าไม่อยากให้เจ้าบ้านี่เลือดหมดตัวตายก็ช่วยข้าแบกเข้าไปโรงหมอก่อน” เธอไม่รู้หรอกนะว่าคนๆนี้เป็นใครและเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าจอมหลงทางนี่แต่ทางที่ดีเอาเข้าไปในโรงหมอให้เร็วที่สุดน่าจะดีกว่า


      (ช่วยแบบหน่อยหนัก)


       ทั้งสองช่วยกันแบบเจี๋ยเฟยที่ดูเหมือนจะสลบไปแล้วเข้าไปด้านในก่อนที่ผู้ช่วยหมอที่จู๋เว่ยไปตามให้นั้นจะพากันวิ่งกรูออกมาช่วยกันแบบร่างคนเจ็บนั้นเข้าไปด้านในเพื่อทำการรักษาทันทีโดยที่พวกจางฝูนั้นทำได้เพียงยืนรออยู่ที่หน้าห้องเพียงเท่านั้นและเจ้าหมาป่าทั้งสองก็ต้องให้ไปคอยที่คอกพักสัตว์
ในระหว่างที่รอท่านหมอรักษานั้นก่อนที่คนที่ใส่หมวกคลุมนั้นจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเปิดบทสนทนากับเธอก่อน


    (ตามสบาย)


     “ข้าเองก็ไม่รู้เพียงแค่ตามไปเจอเจ้าบ้านั้น เอ่อ… เจี๋ยเฟยนอนสลบอยู่ที่ศาลร้างนอกเมืองแล้วเลยช่วยพามาโรงหมอเพียงเท่านั้น ถ้าเดาก็คงไม่พ้นพวกที่ตามจะเอาเคล็ดวิชาเก้าอิมนั้นอีกกระมั้ง” เธอเอ่ยตอบตามที่รู้แล้วมองไปทางประตูห้องรักษาที่ปิดสนิทอยู่ พรางนึกถึงเรื่องที่จวนเติ้งที่โดนพวกเมาเซียนไล่ตามไปเป็นพรวน ก่อนที่สัมผัสกับน้ำหนักที่ไหล่จะเพิ่มขึ้นเรียกให้เธอหันไปมอง เป็นจู๋เว่ยที่เอื้อมมือมาจับไหล่เธอเป็นการปลอบ


     “หมอนั้นไม่เป็นไรหรอกน่า เจ้าอย่าทำหน้ากังวลแบบนั้นสิ ถึงมือหมอแล้วทำใจสบายๆเถอะ”


     “จะพยายามนะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางให้จู๋เว่ย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูถูกเปิดออกมาพร้อมกับใบหน้าของท่านหมอใหญ่จะเดินออกมา ซึ่งมีรึที่เธอจะรอช้ารีบเดินตรงไปหาท่านหมอใหญ่เพื่อสอบถามอาการคนเจ็บทันที


     “ข้ารักษาได้ เพียงแต่มันมีตัวยาบางอย่างที่ข้าไปมันจำเป็นไปหาให้ที” ท่านหมอใหญ่เอ่ยพร้อมกับยื่นใบรายการของที่ต้องหาให้กับเธอ “ที่ในป่าน่าจะมี เวลามีน้อยเร่งหน่อยก็ดีนะ”


     “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะรีบไปรีบกลับมีของเท่านี้ใช่ไหมเจ้าคะ”เธอมองรายการของใม้วนหนังสัตว์เล็กๆแล้วหันไปมองจู๋เว่ยกัยสตรีที่ปกปิดใบหน้าและชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างที่เธอไม่ได้สังเกตุเห็นก่อนหน้านี้ “ฝากดูด้วย เดี๋ยวข้ามา” ก่อนที่เธอจะรีบหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่างแล้วใช้ตัวเบาดีดตัวพุ่งออกไปทันทีแล้วสถานที่ที่เธอมุ่งไปก็คือป่าด้านนอกเมืองนั้นเอง


    (พระชายาตามสบายพัก)




@Admin

@LinJieoya

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x32
x3
x24
x160
x3
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x48
x50
x581
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x39
x600
x399
x95
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x54
x30
x4
x250
x19
x566
x32
x56
x198
x100
x800
x6
x324
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x31
x398
x74
x1
x11
x1676
x1
x2
x1705
x2475
x39
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320