ดู: 606|ตอบกลับ: 26

{ หุบเขาคนโฉด } ป่าคนโฉด

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-21 20:39:10 |โหมดอ่าน
ป่ า ค น โ ฉ ด
- หุ บ เ ข า ค น โ ฉ ด -




ป่าภายในหุบเขา เป็นที่สิงสถิตย์ของเหล่าสรรพสัตว์มากมาย

ในบางเดือนชาวหุบเขาคนโฉดมักมีการจัดแข่งขันล่าสัตว์

นำมาฉลองปิ้งย่างกินกันเฉกเช่นชาวนอกด่าน และ เป็นสถานที่ฝึกยุทธ์

ของชาวยุทธ์มากมาย ด้วยมีคู่ช้อมที่ดีอย่าง ต้นไม้ หรือ สัตว์ป่า

และ คนตัดฟืนมักมาตัดไม้ที่แห่งนี้เพื่อนำไปใช้สร้างสิ่งต่างๆ ก่อนปลูกทดแทนเสมอ






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

9

กระทู้

21

โพสต์

1413

เครดิต

เงินชั่ง
1410
เงินตำลึง
3149
ชื่อเสียง
327
ความหิว
540

ใบรับรองภาษาฮั่น

ไป๋ลู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-22 23:14:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ โรลเพลย์อิสระ ] 

               ต้นยามอิ่ว...ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มตัดกับเสียงจอแจของผู้คนที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆตามถนนละแวกโรงเตี๊ยมโรงน้ำชาที่อยู่ห่างบริเวณต้นไม้ใหญ่ที่มู่หรงเสี่ยวอวิ๋นไม่ไกลนักมู่หรงเซียวอวิ๋นที่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดในการใช้สมาธิฝึกโคจรลมปราณจึงต้องหยุดชะงักกลางคันนางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจสามสี่รอบด้วยความหงุดหงิดเล็กๆที่ตนมิอาจจดจ่อกับการฝึกฝนได้ต่อหลังถูกเสียงรบกวน

               อัยยา...หากข้าฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอยู่แต่ในหมู่บ้านมีหวังสติของข้าจะต้องแตกกระเจิงธาตุไฟเข้าแทรกเป็นแน่

               เซียวอวิ๋นคิดก่อนตัดสินใจเดินรุดไปทางชายป่าที่เต็มไปด้วยหมู่แมกไม้เขียวชอุ่มหมายจะใช้ความเงียบสงบและบรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยสิ่งสวยงามของธรรมชาติช่วยให้ตนฝึกปรือพลังสำเร็จดั่งใจหมาย

               ครั้นเดินมาถึง ‘ป่าคนโฉด’ มู่หรงเซียวอวิ๋นก็พบว่าตนตัดสินใจถูกที่เลือกมายังสถานที่แห่งนี้เพราะนอกจากนางจะพบสถานที่อันสงบเงียบเหมาะแก่การนั่งบำเพ็ญเพียรโคจรปราณแล้ว ดรุณีน้อยวัย12 ปียังได้เห็นชาวยุทธที่กำลังฝึกฝนปราณและวรยุทธการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจด้วย


               หลังเด็กหญิงตัวน้อยฝึกฝนบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จสามรอบตามคาดแล้วนางก็นั่งพิงต้นสนต้นหนึ่ง มองดูจดจำท่าทางของชาวยุทธที่กำลังฝึกฝนอยู่จนขึ้นใจแล้วจึงเหยียดกายขึ้นยืน เริ่มขยับร่างตามตัวอย่างที่เห็น

               “ผิดแล้ว เจ้าต้องยกแขนสูงกว่านี้อีกนิดหน่อย เท้าของเจ้าต้องเหยียดตรงหยัดลงพื้นให้นิ่งกว่านี้” เสียงของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งดังจากด้านหลังเรียกให้ดรุณีน้อยหันไปมองตามเสียง

               “พู่หลี่คุนเกอเกอ!”



              บุรุษหนุ่มวัย 17 ปี ผู้มีใบหน้าเกลี้ยงเกลา รูปร่างสูงโปร่งส่งยิ้มบางๆให้เด็กหญิงตัวน้อย แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

              “เซียวเซียว หากเจ้าอยากฝึกฝนวรยุทธอย่างจริงจัง ข้าจะคอยช่วยชี้แนวทางให้ดีหรือไม่?”

               'พู่ หลี่คุน’ หรือ เด็กหนุ่มอัธยาศัยดี มีน้ำใจ ที่อาศัยอยู่บนหุบเขาคนโฉดแต่กำเนิดเปรียบเสมือนรักแรกของมู่หรงเซียวอวิ๋น เนื่องจากเขาคอยช่วยเหลือนางแทบทุกครั้งที่ดรุณีน้อยประสบปัญหาไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ หรือ คอยแนะนำสถานที่ต่างๆภายในหุบเขาให้นางทราบ และทุกๆ ครั้งที่มู่หรงเซียวอวิ๋นเดินหลงทางในหุบเขาคนโฉดนางก็มักจะพบกับพู่หลี่คุนโดยบังเอิญอยู่เสมอ จนบางทีเด็กหญิงตัวน้อยก็เผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าบุรุษหนุ่มคนนี้เป็นคนที่ฟ้าประทานมาให้

              ได้ยินดังนั้น มู่หรงเซียวอวิ๋นก็ยิ้มแก้มปริ นางรีบผงกหัวรับเร็วไว

              “ขอบคุณหลี่คุนเกอเกอมาก ข้า...”

              แต่แล้วเสียงของเด็กหญิงตัวน้อยก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อดรุณีวัย 15ปี นางหนึ่งเดินก้าวเข้ามายืนขนาบข้างหลี่คุน

              “เป็นเซียวเซียวเองหรือ?”

              สตรีผู้มีดวงหน้าใสหวานราวน้ำผึ้งเดือนห้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้นพริมใจที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็งดงามต่างจากเซียวอวิ๋นในยามนี้ที่เนื้อตัวสกปรกเลอะฝุ่นดินไม่น่ามองในฐานะสตรีนางหนึ่ง

              นามของดรุณีผู้งดงามสมวัยคือ ‘ซวี ถานเจียว’ หรือ ลูกสาวของซวีฮูหยินที่เปิดร้านขายสมุนไพรอยู่ใจกลางหมู่บ้าน ซวีถานเจียวเริ่มเรียนวรยุทธการต่อสู้ด้วยวัยเพียงห้าปีกับบิดาของพู่หลี่คุน ทั้งสองเลยสนิทสนมกันตั้งแต่ยังเด็ก

@STAFF_Pixiu 
@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

Yay!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จี้หยก
ทวนโลหะ
หวยหนานจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x89
x8
x30
x20
x23
x10
x7
x9236
x1
x1
x4
x4
x10
x9
x4
x45
x8
x1
x9
x22
x18

9

กระทู้

21

โพสต์

1413

เครดิต

เงินชั่ง
1410
เงินตำลึง
3149
ชื่อเสียง
327
ความหิว
540

ใบรับรองภาษาฮั่น

ไป๋ลู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-23 21:44:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด

Roleplay อิสระ



            “ถานเจียวเจี่ยเจีย!”

            มู่หรงเซียวอวิ๋นขานเรียกชื่อของสตรีข้างกายบุรุษคนแรกที่นางปักใจ ก่อนจะส่งยิ้มตอบกลับพลางยกมือประสานคารวะตามแบบฉบับชาวยุทธ

            ทว่าทันทีที่เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้างามงดอีกครั้ง นางก็ได้เห็นดวงตาทั้งสองข้างของซวีถามเจียวอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้ามอมแมมจึงพลันหายไป

            ซวีถานเจียว ไม่ชอบนางและเหมือนจะไม่พอใจนางเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่...

            ในตอนนั้น เซียวอวิ๋นยังไม่สามารถใช้ความสามารถพิเศษอ่านความคิดของผู้อื่นจากดวงตาได้ นางจึงรับรู้เพียงแต่อารมณ์และความรู้สึกของบุคคลตรงหน้า เด็กหญิงตัวน้อยเลยไม่ทราบว่าที่ซวีถานเจียวไม่พอใจตัวนางนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะซวีถานเจียวเห็นสายตาที่นางใช้มองพู่หลี่คุนก่อนหน้านี้ที่เหมือนกับสายตาของสตรีที่ใช้มองบุรุษที่ตนถูกใจ แม้รูปลักษณ์การแต่งกายของมู่หรงเซียวอวิ๋นจะเหมือนเด็กชายตัวน้อยๆ คนหนึ่ง และทำให้ซวีถานเจียวเข้าใจว่านางเป็นบุรุษคนหนึ่งก็ตาม

            “เซียวเซียว เจ้าคิดจะฝึกวรยุทธหรือ?”

            ซวีถานเจียวเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างเดิม จนเซียวอวิ๋นอดแปลกใจไม่ได้ว่าเหตุใดสิ่งที่เจี่ยเจียผู้นี้แสดงออกมาตรงกันข้ามกับความรู้สึกของนาง


            “อืม! ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น!” มู่หรงเซียวอวิ๋นตอบพร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ


            “เช่นนั้น ข้าจะช่วยท่านพี่หลี่คุนสอนเจ้าอีกแรงด้วยดีหรือไม่?”


            ซวีถานเจียวดังเอ่ยถามเสียงหวาน ใบหน้าผ่องขาวของสตรีร่างระหงแสดงออกถึงความอ่อนโยนใจดีประดุจเทพธิดา กระนั้นสิ่งที่นางแอบซ่อนภายใต้แววตาของนางกลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยามดูถูกดูแคลนเด็กหญิงในคราบบุรุษน้อยตัวเล็ก


            “ดีสิ!” มู่หรงเซียวอวิ๋นรีบตอบกลับถานเจียวอย่างรวดเรียว


            ในตอนนั้น เซียวอวิ๋นคิดแค่ว่าสิ่งที่นางได้รับรู้จากแววตาของสตรีตรงหน้าคงเป็นเรื่องลวงหลอกที่สมองของตนสร้างขึ้นมาเพราะตนรู้สึกอิจฉารูปโฉมของซวีถานเจียว โดยไม่ได้ฉุกนึกว่าความสามารถพิเศษของตนอาจไม่ได้ดูผิดไป...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

Yay!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จี้หยก
ทวนโลหะ
หวยหนานจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x89
x8
x30
x20
x23
x10
x7
x9236
x1
x1
x4
x4
x10
x9
x4
x45
x8
x1
x9
x22
x18
โพสต์ 2018-8-11 21:19:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฝึกฝนตัวเบาพื้นฐาน (7)





   ท่ามกลางผู้คนมากมาย ลู่เอินกำลังเดินปะปนกับฝูงชนที่อยู่รอบข้าง เธอสวมชุดสีเขียวอ่อนพร้อมกับมัดผมยกสูงผูกด้วยผ้าสีเดียวกัน เธอกำลังมุ่งหน้าไปยังชายขอบของเขตชุมชน เธอเดินไปยังป่าคนโฉด ระหว่างเดินเธอก็ยังโคจรลมปราณไปด้วย เป็นการฝึกฝนตัวเบาอย่างคุ้มค่า วันนี้เธอเดินไปวิ่งไปพร้อมกับโคจรร่างกายนั้น ไม่เหนื่อยเท่ากับวันที่ผ่านๆมาอีกแล้ว
    ป่าคนโฉดเป็นสถานที่เงียบสงบอีกแห่งหนึ่ง เหมาะแก่การฝึกยุทธ ที่หญิงสาวเลือกสถานที่แห่งนี้ก็เพราะว่าเธอต้องการฝึกการกระโดด ด้วยการที่มีต้นไม้เยอะ เหมาะแก่การให้เธอฝึกการพุ่งตัวด้วย

    ลู่เอินมาถึงก็นั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง สายลมอ่อนๆพัดผ่านมาช่วยให้เธอหายเหนื่อยได้นิดหน่อย เมื่อลู่เอินพักเสร็จเธอก็เริ่มการฝึก เธอลุกยืนขึ้นและกำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ แล้วเริ่มโคจรลมปราณมายังบริเวณท้องน้อย เธอเริ่มเวียนขวาแล้วผ่านไปยังทวาร แล้วโคจรไปทั่วร่างกายอย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุดแล้ว เมื่อเธอรู้สึกว่าร่างกายเริ่มเบาเธอก็เพ่งสายตามองต้นไม้ต้นหนึ่งที่ไม่สูงนัก

    ลู่เอินเดินไปยังต้นไม้ต้นนั้นแล้วมองไปยังก้านหนึ่งที่ยืนออกมา มันมีขนาดราวหนึ่งกำมือชายวัยกลางคน มันดูแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของเธอไหว เมื่อเธอสำรวจความปลอดภัยเรียบร้อย ลู่เอินก็ตัดสินใจกระโดดขึ้นไปเกาะกิ่งไม้นั้นขณะที่โคจรลมปราณไปด้วย เธอรู้สึกถึงลมปราณที่สะดุดอยู่นิดหน่อย แต่จากการฝึกกระโดดเมื่อวานก็ส่งผลให้มันผ่านไปราบรื่นพอสมควร
   
    ลู่เอินค่อยๆปล่อยมือจากกิ่งไม้นั้นแล้วโรยตัวลงมายืนบนพื้น ต้องขอบคุณการปืนต้นไม้ในวัยเด็กของเธอที่ทำให้เธอมีพื้นฐานที่ดีในการฝึกกับต้นไม้ในครั้งนี้

    ลู่เอินทำการโคจรลมปราณอีกครั้งแล้วกระโดดเกาะกิ่งไม้อันนั้นอีกครั้งแล้วปล่อยตัวลงมา เธอทำอยู่อย่างนั้นราวยี่สิบรอบได้ เธอทำเพราะต้องการให้การโคจรลมปราณไม่มีสะดุด เมื่อเธอทำมันได้อย่างราบรื่นแล้ว ครั้งที่สุดท้ายที่เธอเกาะกิ่งไม้นั้น เธอก็ค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้นั้น ลู่เอินนั่งโดยการเอาขาไว้ฝั่งเดียวกัน เธอมองไปยังกิ่งไม้ที่อยู่ข้างหน้า

    " จะไปไหวมั้ยนะ.. " ลู่เอินเอ่ยถามกับตนเองแผ่วเบา

    " ลองดูสักตั้ง "

    เมื่อเธอคิดจะลอง ลู่เอินก็ขยับตัวโดยการยืนขึ้นบนกิ่งไม้นั้นแล้วทรงตัวให้มั่นคง เธอนับหนึ่งถึงสามในใจ

    หนึ่ง..
    สอง..
    สาม...

    พึ่บ !

    ลู่เอินกระโดดออกไปพร้อมกับโคจรลมปราณ มันส่งผลให้เธอมีแรงกระโดดที่เพิ่มมากขึ้น หากแต่มันก็ยังไม่สำเร็จ

   ตุ้บ !

    " โอ๊ย ! " เสียงหวานร้องออกมา ลู่เอินกระโดดไปไม่ถึงกิ่งไม้นั้น เธอยังไม่ชินกับพุ่งตัวไปข้างหน้า ทำให้เธอตกลงมาจากต้นไม้ ดีที่มันไม่สูงมากนัก ทำให้ลู่เอินเจ็บแค่ก้นที่กระแทกพื้นเท่านั้น

    " ช้ำแน่ๆเลย.. วันนี้ฝึกแค่นี้ก็พอก่อนแล้วกัน.. ฮึก เจ็บ " ลู่เอินบ่นกับตัวเองแล้วค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วก็ค่อยๆเดินเขย่ง ส่วนมือก็กุมก้นตัวเองออกจากป่าคนโฉดไป เธอเจ็บจนขากลับนั้นเธอไม่โคจรลมปราณแล้ว

   งอนวิชาตัวเบา !



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ลู่เอินผู้คงอยู่ยงคงกระพัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x16
x10
x6
x29
x14
x23
x45
x1
x10
x10
x30
x100
x120
x50
x30
x30
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x1
x49
x1
โพสต์ 2018-8-12 21:27:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลฝึกฝนตัวเบาพื้นฐาน (8)


    เช้านี้เป็นอีกวันที่อากาศสดใส ไป๋ลู๋เอินลืมตาตื่นอย่างสดชื่น แม้เมื่อวานเธอจะได้รับความบาดเจ็บจากการฝึก แต่ก็ได้ลมปราณที่เธอฝึกช่วยรักษาไว้ จนตอนนี้เธอพร้อมที่จะเริ่มการฝึกอีกครั้ง ลู่เอินลุกจากที่นอนแล้วเดินไปอาบน้ำจัดการตนเอง เธอเลือกเสื้อผ้าเช่นวันก่อนๆ



    เมื่อลู่เอินจัดการตัวเองเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปยังโรงครัว เธอลงครัวเองในวันนี้ เธอเริ่มทำการสับผักชี ต้นหอม แล้วนำไปคลุกกับหมูสับหมักที่ท่านป้าเตรียมไว้ให้ แล้วยัดใส่เข้าไปในแป้งแล้วไปวางบนซึ้ง เธอจะทำการนึ่งมัน แน่นอนว่าสิ่งที่เธอทำคือ ซาลาเปาไส้หมูสับ



    ประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป ซาลาเปาของเธอก็เสร็จ ลู่เอินหยิบมันใส่ในกล่องไม้แล้วปิดผ้า วางไว้ตรงกลางของผ้าห่อ แล้วเธอก็หยิบแอปเปิ้ลและลูกสาลี่วางไว้ข้างๆอย่างละลูก แล้วนำปลายผ้าแต่ละด้านมามัดกันเพื่อห่อเหล่าอาหารที่อยู่ตรงกลาง แล้วเธอก็หิ้วมันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งเธอก็ถือขวดน้ำเต้าที่ใส่น้ำเปล่าใสสะอาดไว้ภายใน เธอเตรียมของพวกนี้ไว้เป็นของว่างยามฝึกฝน



    ลู่เอินเดินไปยังป่าคนโฉด สถานที่ที่เธอใช้ฝึกฝนเมื่อวาน เมื่อมาถึง ลู่เอินก็เดินไปยังใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่แผ่กิ่งก้านออกมามากมาย ทำให้ช่วยบังแสงแดดได้เป็นอย่างดี เธอค่อยๆเปิดห่อผ้าและเปิดกล่องไม้ มือขาวเนียนหยิบซาลาเปาไส้หมูสับขึ้นมากินอย่างช้าๆ พร้อมกับชมบรรยากาศที่แสนสงบและร่มรื่นไปพราง เมื่อลู่เอินทานเสร็จก็หยิบขวดน้ำเต้ามาดื่มน้ำเพื่อล้างปากและแก้ฝืดคอ



    ลู่เอินบิดตัวซ้ายทีขวาทีเป็นการเตรียมร่างกาย เมื่อเธอพร้อมก็เริ่มทำการกำหนดลมหายใจ และเริ่มโคจรลมปราณ เมื่อลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ลู่เอินก็กระโดดไปยังกิ่งไม้ขนาดใหญ่กิ่งหนึ่งที่อยู่สูงขึ้นไปจากตัวเธอพอสมควร ลู่เอินทำการคว้ามันไว้ได้ เธอกระโดดได้สูงเช่นนี้เป็นเพราะผลจากการฝึกวิชาตัวเบานี้



    ขาเรียวยืนอยู่บนกิ่งไม่ใหญ่นั้นอย่างมั่นคง พลันเธอก็นึกขึ้นได้ว่า ทำไมต้องมากระโดดบนต้นไม้ให้เสี่ยงกับการหล่นให้เจ็บตัว เธอไปฝึกกระโดดเหยียบหินข้างล่างก็ได้นี่หน่า..



     แล้วหญิงสาวก็กระโดดลงจากกิ่งไม้ใหญ่นั้น แล้ววิ่งหาก้อนหินที่อยู่แถวนั้น แต่มันช่างมีน้อยนิด เธอเลือกกิ่งไม้ขนาดกลางๆมาหลายกิ่ง มาวางเรียงกันเว้นระยะให้ไม่เท่ากันเพื่อความสมจริงที่ว่า เป้าหมายของเธอในการกระโดดแต่ละครั้งนั้นกำหนดระยะห่างที่แน่นอนไว้ไม่ได้ ลู่เอินหยิบกิ่งไม้ขนาดเล็กวาดเป็นวงกลมลงบนพื้นหลังกิ่งไม้พวกนั้น ขนาดใหญ่พอดีกับสี่เท้าหรือสองคนยืน นั้นคือเป้าหมายที่เธอจะต้องพุ่งตัวมายืน ไม่ให้เกินขอบเขต



     เมื่อเตรียมพื้นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เดินพร้อมกับโคจรลมปราณไปทั่วร่างกายแล้วเริ่มพุ่งตัวไปยังตำแหน่งแรกที่ไม่ห่างมากนัก เธอหยุดยืนมองผลงาน ปรากฏว่าเลยวงกลมที่เธอวาดไว้ ลู่เอินจึงพาร่างเพียวระหงของตนกลับมายังจุดเริ่มแล้วลองกระโดดพร้อมกับพุ่งตัวอีกครั้ง



     ครั้งนี้เธอทำได้สำเร็จ แม้ว่าปลายเท้าเธอจะทับเส้นก็ตาม ลู่เอินภูมิใจกับผลงานมาก ขางามคู่นั้นยืนตรงเพื่อให้ร่างกายนั้นมั่นคง สายตางามเพ่งมองเป้าหมายต่อไปเพื่อกะระยะ เมื่อเธอกะไว้เสร็จแล้ว ขางามก็พาเจ้าของร่างพุ่งไปยังวงกลมวงถัดไป และเธอก็ทำสำเร็จอีกครั้ง หญิงสาวทะยานไปยังเป้าหมายต่อไป เป้าหมายที่สามนั้น เธอทำไม่สำเร็จเพราะระยะที่ห่างมากทำให้เธอไปไม่ถึง ลู่เอินจึงกลับมาจุดเริ่มต้นและฝึกอีกครั้ง



       เธอทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนเธอสามารถทำได้สำเร็จทุกวงกลมไม่มีพลาด หญิงสาวหอบออกมาเบาๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อของตนแล้วเดินไปนั่งพัดใต้ต้นไม้ต้นเดิม หยิบผลไม้สองลูกที่เตรียมมากินเข้าไปพร้อมกับดื่มน้ำเพื่อเพิ่มพลัง หญิงสาวรอให้ท้องของตนย่อยพวกมันสักพัก ก็เดินไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง



     ลู่เอินทำการฝึกฝนเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป



      อ่า.. มืดเสียแล้ว ข้าฝึกจนลืมเวลาเลยหรอเนี่ย ไม่ได้การๆ ต้องรีบกลับบ้าน



     แล้วหญิงสาวก็เดินกลับบ้านไป

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ลู่เอินผู้คงอยู่ยงคงกระพัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x16
x10
x6
x29
x14
x23
x45
x1
x10
x10
x30
x100
x120
x50
x30
x30
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x1
x49
x1
โพสต์ 2018-8-13 21:43:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฝึกฝนตัวเบาพื้นฐาน (9)


    เปลือกตางามลืมขึ้นเมื่อถึงเวลาตื่นจากนิทรา ยามนี้ดวงอาทิตย์ใกล้จะตรงหัว เมื่อคืนเธอนอนดึกเนื่องจากอ่านหนังสือเพลินไปเกือบค่อนคืน ยามนี้เธอจึงไม่ค่อยสดใสนัก



     " ฮ้าวว.. " มือขาวนวลยขึ้นมาปิดปากบางที่กำลังอ้าปากหาวอย่างหมดสิ้นความเป็นกุลสตรี ดีที่เธออยู่ในที่รโหฐานจึงไม่มีใครเห็น ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาสองสามทีแล้วจึงก้าวเดินไปยังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดตัวเอง



     มือเรียวกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้แกตนเอง แล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมพร้อมออกจากห้อง



     หญิงสาวเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องครัวเพื่อรับประทานอาหารมื้อเช้า.. หรืออาจจะเที่ยงแล้ว เธอเลือกที่จะทานหมั่นโถสองลูกและผลไม้อีกลูกแล้วจึงออกเดินทางไปยังป่าคนโฉด



     ระหว่างเดินลู่เอินก็โคจรลมปราณไปด้วย หลังๆมานี้เธอแทบจะไม่ต้องควบคุมมัน มันก็สามารถโคจรเองได้ ทำให้ร่างกายเธออุ่น ไม่หนาวง่าย และไม่เหนื่อยง่ายเช่นแต่ก่อน


    เมื่อมาถึงป่าคนโฉด ลู่เอินก็ไม่รีรอที่จะฝึก เธอวิ่งไปรอบๆป่าหนึ่งรอบเพื่อเป็นการเตรียมร่างกาย แล้วเธอก็หยุดที่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีกิ่งก้านยื่นออกมามากมาย แต่ละกิ่งนั้นมีขนาดใหญ่ เธอจึงกระโดดขึ้นไปยังกิ่งที่ใกล้ที่สุด แล้วเงยหน้ามองไปยังกิ่งที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไป แล้วเธอก็เริ่มกระโดดไปยังก้านบนนั้นแล้วก็เริ่มโดดต่อทันที เธอโดดจนไปอยู่ถึงยอดต้นไม้ ลู่เอินสามารถยืนตัวเบาอยู่บนยอดไม้นั้นได้อย่างมั่นคง



     ลู่เอินยืนชมวิวจากมุมนั้นอยู่สักพัก วิวนั้นสวยงามราวกับดินแดนสวรรค์ ยอดต้นไม้เขียวขจีที่แผ่ไพศาล สายลมเย็นพัดผ่านพร้อมกับเมฆขาวที่ลอยผ่านศีรษะไป ช่างเป็นบรรยากาศที่ชวนให้สงบอย่างยิ่ง



     ลู่เอินกระโดดลงมายังกิ่งที่อยู่อยู่ล่างสุด เธอเพ่งสายตามองไปยังกิ่งข้างหน้าของต้นถัดไป เมื่อวานเธอฝึกกระโดดพุ่งไปข้างหน้าแล้วจากบนพื้น เธอจะลองพุ่งไปข้างหน้าจากบนต้นไม้บ้าง



     เธอนับตัวเลขในใจแล้วกระโดดพุ่งตัวออกไปทันที ลู่เอินยืนบนกิ่งไม้นั้นได้อย่างเฉียดฉิว เพราะพื้นผิวที่น้อยกว่าบนพื้นดิน ทำให้เธอเกือบจะไถลตกลงไป ลู่เอินมองเท้าของตนเองที่เกาะกิ่งไม้ไว้ได้ทันนั้น แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งเกี่ยวกับการฝึก เธอเริ่มกระโดดต่อไปยังกิ่งข้างหน้าไปเรื่อยๆ บางทีก็กระโดดไปทางด้ายซ้ายบาง บางทีกระโดดไปทางด้านขวาบ้าง บางทีก็ตรง บางทีก็ถอยหลัง เธอกระโดดไปมาอย่างอิสระ จนเริ่มรู้สึกเหนื่อยก็กระโดดลงมาพักบนพื้น พอหายเหนื่อยก็ขึ้นไปกระโดดใหม่ จนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า..



     ลู่เอินจึงหยุดการฝึกไว้เพียงเท่านี้..

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -53 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -53 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ลู่เอินผู้คงอยู่ยงคงกระพัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x16
x10
x6
x29
x14
x23
x45
x1
x10
x10
x30
x100
x120
x50
x30
x30
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x1
x49
x1

6

กระทู้

177

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19855
เงินตำลึง
152179
ชื่อเสียง
19044
ความหิว
183

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
39
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่ชน
เลเวล 1

หลง อัน

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-14 19:48:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ ฝึกวิชาตัวเบาขั้นพื้นฐาน 9/10 ]

■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■


ยามจันทราได้ลาลับสุริยันได้เคลื่อนที่เข้ามาแทนที่แสงจันทราอันบางเบาได้หายไปถูกแทนที่ด้วยแสงของสุริยัน..

แสงแห่งสุริยันได้เริ่มสาดทอลงมาจากพื้นนภาสู่พื้นปฐพีกระจายแสงของมันไปทั่วทุกทีทำให้เกิดแสงสว่างให้มองเห็นสิ่งต่างๆได้

ซึ่งชูเฟิงก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ถูกสาดแสงลงมา

" อ้ากกกกกกก ตาข้าอีกแล้ว ! เจ้าแสงแดดเวรเอ้ย ! " ชูเฟิงคำรามกู่ก้องขึ้นมาด้วยความแสบดวงตา

ราวกับว่าเจ้าแสงสุริยันมันได้ทำหน้าที่ของมันเรียบร้อยแล้วนั้นมันก็สาดทอที่อื่นต่อ...

" หึ้ม อย่าให้ข้าได้เป็นดั่งเซียนในเรื่องเล่านะเจ้าแสงแดดบ้า ข้าจะเคลื่อนเจ้าให้หายไปจากที่ที่ข้าอยู่คอยดู ! "

หลังจากบ่นจบแล้วชูเฟิงก็ลุกขึ้นยืนเพื่อยืดเส้นยืดสายดั่งเช่นทุกวัน เมื่อยืดเส้นยืดสายไปพอคลายเส้นแล้วนั้นชูเฟิงก็ไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายของเขา

หลังจากเสร็จสิ้นการอาบน้ำแล้วนั้นชูเฟิงก็แต่งตัวเพื่อไปหาอะไรทานที่โรงครัวเช่นทุกวัน

เมื่อเดินได้สักพักชูเฟิงก็เดินมาถึงโรงครัว ในวันนี้มีคนค่อนข้างเยอะไม่น้อยทำให้เขาต้องต่อแถวรอคิว

หลังจากที่ถึงคิวเขาแล้วนั้นในวันนี้ลุงหัวหน้าคนครัวไม่ได้ทักทายอะไรชูเฟิงมากเพียงยิ้มให้และพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนที่ชูเฟิงจะรีบเดินออกมาหาที่ทานเพราะว่ายังมีคนรออยู่ข้างหลังเขา

อาหารในวันนี้ของชูเฟิงประกอบไปด้วย : ไก่ย่าง  หมูย่าง เป็ดย่าง และข้าวสวยสามถ้วย เมนูในวันนี้ของเขาเน้นย่างเพราะว่าเขาอยากกินหนังกรอบๆของไก่หมูและเป็ดนั่นเอง

หลังจากรับทานอาหารเสร็จแล้วชูเฟิงก็ลูบท้องตัวเองสักพักให้อาหารย่อย

เมื่อผ่านไปสักพักเขาก็ลุกขึ้นและมุ่งหน้าสู่ป่าคนโฉดแทนที่จะเป็นสุสานมังกรก็เพราะว่าพื้นที่ในการใช้ฝึกฝนนั้นกว้างขวางกว่าและมีสิ่งกีดขวางให้เขาได้เพิ่มความชำนาญ


เมื่อมาถึงป่าคนโฉดแล้วนั้นชูเฟิงก็เสาะหาสถานที่อันเงียบสงบเพื่อเริ่มฝึกวิชาตัวเบาทันที


เขาเดินเข้าไปในป่าคนโฉดลึกซักเล็กน้อยแล้วเดินเลี้ยวซ้ายตรงไปหาสถานที่ไม่ค่อยมีผู้คนผ่านมาและไม่ไกลจนเกินไปเพราะอาจจะพบเจอสัตว์ได้


หลังจากเขาหาสถานที่เหมาะสมพบแล้วชูเฟิงก็เริ่มกำหนดลมหายใจเพื่อโคจรลมปราณทันที


เขาค่อยๆโคจรลมปราณไปรวมกันที่ท้องน้อยก่อนที่จะค่อยๆโคจรมันไปทางขวาและเวียนกลับมาสู่ทวารและแผ่มันไปทั่วทั้งร่างกายและเริ่มออกตัววิ่งทันที


ในวันนี้เขาสามารถออกตัววิ่งโดยไม่ชนสิ่งใดและคล่อวแคล่วว่องไวกว่าเมื่อวาน เขาเริ่มที่จะปืนป่ายต้นไม้เพื่อเพิ่มความชำนาญ


เมื่อปืนป่านไปได้สักพักแล้วนั้นเขารู้สึกว่าการใช้พลังปราณค่อนข้างมากเพราะเขายังมีการใช้ลมปราณที่เกินเลยในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้งอยู่ทำให้เขาอ่อนแรงลง


" แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ก็ถือว่าข้าพัฒนากว่าเมื่อวานมากโข พอแค่นี้ก่อนเสียแล้วกัน " ชูเฟิงพูดจบพลางนั่งพักสักครู่ก่อนที่จะเดินออกจากป่าคนโฉดเพื่อหาอะไรทานดั่งเช่นเคย
          ■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■

@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ข้ากลับมาหล่อเหล่าแล้ว !
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กระบี่หยกหิมะ
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
คัมภีร์ละติน
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองแดง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x50
x167
x12
x5
x12
x88
x15
x1
x42
x41
x9
x2222
x1
x42
x45
x72
x18
x24
x28
x35
x92
x782
x16
x121
x297
x28
x130
x69
x6
x235
x3
x2
x20
x54
x36
x8
x742
x10
x30
x18
x1901
x815
x96
x1
x9999
x3352
x250
x1380
x8000
x578
x2
x842
x299
x8
x92
x66
x9999
x1000
x114
x43
x43
x19
x1
x1
x19
x423
x91
x15
x10
x25
x30
x997
x5
x75
x2
x2
x4
x90
x52
x30
x1
x90
x90
x1
x150
x4
x24
x7
x29
x2
x21
x3
x200
x4
x110
x150
x95
x6
x10
x26
x2
x60
x5
x575
x30
x970
x45
x87
x4
x396
x75
x10
x553
x200
x270
x30
x5
x6
x3
x2000
x20
x4
x90
x192
x31
x200
x140
x400
x1200
x125
x94
x86
x101
x3
x200
x1500
x688
x10
x6
x175
x6
x8
x7
x7
x32
x150
x23
x117
x700
x11
x79
x58
x155
x3348
x904
x942
x85
x1060
x70
x105
x145
x5983
x623
x10
x547
x79
x220
x253
x7
x4
x31
x50
x71
x3155
x264
x9999
x165
x222
x120
x178
x9
x712
x854
x75
x10
x247
x114
x50
x124
x45
x15
x1
x196
โพสต์ 2018-8-14 21:57:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฝึกฝนตัวเบาพื้นฐาน (10)


     ยามเช้าเวียนมาบรรจบกี่ครั้ง เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ ลู่เอินลืมตาตื่น พร้อมกับลุกนั่งแล้วบิดตัวซ้ายขวา " หาว.. "



     ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนแล้วจัดการเก็บที่นอนอย่างเรียบร้อย แล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง เธอถอดเสื้อผ้าออกและลงไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ เธอรู็สึกผผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เช้านี้ช่างดีเสียจริง เมื่อแช่ไปสักพักเธอก็ออกจากอ่างแล้วเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าที่รัดกุมและทะมัดทะแมง เธอมวยผมสูงพร้อมกับเสียบปิ่นยึดไว้ เมื่อเสร็จเธอก็ออกจากห้อง



     ขายาวพาเจ้าของร่างไปยังห้องครัวเพื่อรับประทานอาหารเช้า เมื่อเธอจัดการเสร็จก็เดินทางไปยังป่าคนโฉด ขณะนั้นก็โคจรลมปราณไปด้วยโดยไม่ต้องบังคับใดๆแล้ว เธอมาถึงป่าคนโฉดอย่างรวดเร็วจากการวิ่งในขณะที่ใช้วิชาตัวเบา


     เธอเริ่มการกระโดดขึ้นต้นไม้ทันทีโดยไม่มีการหยุดพักใด ๆ เธอเริ่มพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อกระโดดไปยังกิ่งไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างหน้า บางครั้งเธอก็กระโดดขึ้นไปยังยอดต้นไม้ แล้วทิ้งตัวลงเบื้องล่างแล้วม้วนตัวเก็บตัวแล้วก็พุ่งตัวต่อ เธอวิ่งไปพรางกระโดดไปพราง เดี๋ยววิ่งข้างล่าง เดี๋ยวกระโดดข้ามกิ่งไม้



    ลู่เอินทำมันไปเรื่อยๆอย่างไม่เหนื่อย เธอรู้สึกตัวเบาเป็นอย่างมาก แล้วการกระโดดหรือพุ่งตัวนั้นไม่มีการสะดุดแล้ว รวมถึงการกะระยะก็แม่นขึ้นด้วย เธอรู้สึกว่าเธอทำมันได้แล้ว



      " สำเร็จแล้ววว !! " ลู่เอินตะโกนออกมาอย่างดีใจ หลังจากที่เธอลงมายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคง



    " สำเร็จแล้วซินะ ต่อจากนี้เธอจะต้องเลือกอาชีพรองเพื่อให้มีทางทำมาหากินภายนอก " ทันใดนั้นก็มีเสียงแหบทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อลู่เอินหันไปมองก็พบกับท่านจุนที่กำลังยืนมองอยู่



     " ใช่เจ้าค่ะ ข้าทำสำเร็จแล้ว.. ว่าแต่ข้าต้องทำอาชีพรองด้วยหรือเจ้าคะ " ลู่เอินเงยหน้าถามคนร่างสูงด้วยความสงสัย



    " ใช่ " เขาตอบ



     " มีอาชีพอะไรบ้างหรือเจ้าคะ " เสียงใสเอ่ยถามต่อ


    " มีนายพราน ช่างไม้ และ ช่างทอ เจ้าจะเลือกอะไรล่ะ "



    " อืม.. ข้ายังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ ข้าขอเวลาคิดสักคืนได้หรือไม่เจ้าคะ "



    " เอาซิ พรุ่งนี้มาให้คำตอบข้าด้วย "


     


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +700 ความหิว -64 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 700 -64 + 7

ดูบันทึกคะแนน

ลู่เอินผู้คงอยู่ยงคงกระพัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x16
x10
x6
x29
x14
x23
x45
x1
x10
x10
x30
x100
x120
x50
x30
x30
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x1
x49
x1

6

กระทู้

177

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19855
เงินตำลึง
152179
ชื่อเสียง
19044
ความหิว
183

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
39
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่ชน
เลเวล 1

หลง อัน

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-15 13:35:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ameteraom เมื่อ 2018-8-15 13:37

[ ฝึกวิชาตัวเบาขั้นพื้นฐาน 10/10 ]

■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■

เช้าวันนี้ชูเฟิงตื่นขึ้นมาอย่างอวดครวญเช่นเคยและนักกว่าครั้งไหนๆเสียด้วยซ้ำไป



" อ้ากกกกกก แสบ  ข้าแสบเหลือเกิน ดวงตาของข้า ! ไอ้เจ้าบ้าเหตุใดวันนี้ถึงสาดส่องดวงตาข้ารุนแรงถึงเพียงนี้เล่า ! " ชูเฟิงสบถขึ้นมาพร้อมกับกุมด้วยตาของเขา



หลังจากผ่านไปสักพักแล้วนั้นดวงตาของเขาก็ค่อยๆหายดีอาการแสบได้หายจนหมดไปเรียบร้อย



" ค่อยยังชั่วหน่อย คิดว่าตาข้าจะบอกมองไม่เห็นเสียแล้ว " ชูเฟิงพูดพรางลูบบริเวณตาอย่างอ่อนโยน



" เห้อเจ้าปลุกข้ารุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เพราะอันใดกันนะ ? ช่างเถอะ คิดมากไปก็เสียเวลา ข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า"



หลังจากชูเฟิงอาบน้ำเสร็จแล้วนั้นเขาก็แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินไปโรงครัวอย่างเช่นทุกวัน



เมื่อเดินมาถึงโรงครัวแล้วนั้นในวันนี้ดูเหมือนกับว่าเขาจะมาเป็นคนแรกๆ เเพราะมันไม่มีแถวให้ต่อเลย



" เอ้าเจ้าหนูมาแล้วงั้นรึ มาๆ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าพิเศษกว่าทุกวันเลย ! เอ้านี่เอาไป " ลุงหัวหน้าคนครัวพูดพรางยืนอาหารให้ชูเฟิง



" เอ่อ..ขอบคุณครับท่านลุง " ชูเฟิงรับมาอย่างเขินอายนิดหน่อยแล้วจึงเดินไปหาที่นั่งทานอย่างสงบ



อาหารในวันนี้ของเขาเยอะเป็นพิเศษจริงๆ : หมูย่าง ไก่ย่าง เต้าหูทรงเครื่อง ข้าวสวยสามถ้วย บะหมี่สองชาม



หลังจากที่เขารับประทานหมดแล้วนั้นเขาก็จุกท้องด้วยความมากมายของอาหาร จึงต้องใช้เวลาพักนานกว่าทุกๆวัน



หลังจากพักเสร็จแล้วนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนพาร่างกายของเขามุ่งหน้าตรงสู่ป่าคนโฉด



เมื่อเดินมาได้สักพักแล้วนั้นชูเฟิงก็เดินมาถึงป่าคนโฉด เขามองหาที่สงบเงียบอีกครั้งเพื่อเริ่มฝึกฝน



ในวันนี้เขาเดินไปที่เดิมที่เมื่อวานเขาได้ฝึกฝน หลังจากจัดแจงท่าทางเรียบร้อยเขาก็เริ่มกำหนดลมหายใจเพื่อโคจรลมปราณ



เขาค่อยๆโคจรลมปราณไปสู่ท้องน้อยก่อนจะโคจรไปทางขวาและเวียนสู่ทวารและแผ่มันไปทั่วทั้งร่างกายของเขา



" ไฮ้ยะ ! " ชูเฟิงพุ่งทะยานออกตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเมื่อวานและลมปราณที่ใช้ลดน้อยลงกว่าเมื่อวาน



เขาค่อยๆป่ายปืนต้นไม้อีกครั้ง ในวันนี้เขาสามารถข้ามต้นไม้ได้ด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมและมั่นคงแม่นยำ ไม่มีการสะดุดล้มกิ่งไม้หรือพุ่งทะยานเกินควบคุมทำให้เสียสมดุลล้มแม้แต่น้อย



หลังจากที่เขาลองวิ่งกระโดดสลับปืนต้นไม้เหยียบกิ่งไม้เพื่อข้ามไปยังอีกต้นได้อย่างคล่องแคล่วและใช้ลมปราณน้อยกว่าเมื่อวานแล้วเขาก็ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขล้น



" ข้าสำเร็จแล้ว ! " เขาพูดพร้อมยกมือกำหมัดแน่น



" สำเร็จแล้วสินะ ทำได้ไม่เลว " เสียงของท่านอาจารย์ลอยขึ้นมาจากข้างหลังของเขา



ทำให้ชูเฟิงนั้นถึงกับผวาด้วยความตกใจ



" ขะ..ขอรับท่านอาจารย์แหะๆ " ชูเฟิงเกาหัวด้วยความเขินอาย



" ตามข้ามาข้าจะพาเจ้าไปเพื่อเพิ่มทักษะการเอาตัวรอด " หลังพูดจบท่านอาจารย์จุนหันหลังเดินทันที



" รอข้าด้วยท่านอาจารย์ ! " ชูเฟิงโวยวายพร้อมเดินตามไป

■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +700 ความหิว -68 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 700 -68 + 7

ดูบันทึกคะแนน

ข้ากลับมาหล่อเหล่าแล้ว !
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กระบี่หยกหิมะ
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
คัมภีร์ละติน
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองแดง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x50
x167
x12
x5
x12
x88
x15
x1
x42
x41
x9
x2222
x1
x42
x45
x72
x18
x24
x28
x35
x92
x782
x16
x121
x297
x28
x130
x69
x6
x235
x3
x2
x20
x54
x36
x8
x742
x10
x30
x18
x1901
x815
x96
x1
x9999
x3352
x250
x1380
x8000
x578
x2
x842
x299
x8
x92
x66
x9999
x1000
x114
x43
x43
x19
x1
x1
x19
x423
x91
x15
x10
x25
x30
x997
x5
x75
x2
x2
x4
x90
x52
x30
x1
x90
x90
x1
x150
x4
x24
x7
x29
x2
x21
x3
x200
x4
x110
x150
x95
x6
x10
x26
x2
x60
x5
x575
x30
x970
x45
x87
x4
x396
x75
x10
x553
x200
x270
x30
x5
x6
x3
x2000
x20
x4
x90
x192
x31
x200
x140
x400
x1200
x125
x94
x86
x101
x3
x200
x1500
x688
x10
x6
x175
x6
x8
x7
x7
x32
x150