ดู: 502|ตอบกลับ: 12

{ หมู่บ้านเฟย } ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-26 00:17:03 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-6-26 00:27




ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

{ เ มื อ ง ห รู ห น า น -:- ห มู่ บ้ า น เ ฟ ย }















 

【ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放】
『ชาวประชาสุขสันต์ สันติสุขร่วมแดนดิน』
ลานชุมชนใจกลางหมู่บ้านเฟิง รอบด้านเต็มไปด้วยร้านรวงและสถานที่ราชการ
เลยไปทิศใต้จะเป็นที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน โดยปกติลานแห่งนี้มักใช้จัดงานรื่นเริง
การตกแต่งเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น
รวมไปถึงพิธีกรรมสำคัญต่างๆ ที่ทุกคนในหมู่บ้านพร้อมใจกันเข้าร่วม
ใจกลางลานคือแผ่นหินวงกลม สื่อถึงความสมานฉันท์กลมเกลียวของคนในหมู่บ้าน





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-6-27 21:19:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-6-27 22:14




กวีหนีราชการ

278
{ หมอกไผ่แสวง 24 }
เคราะห์กรรมอันใดอีก...
        
        หลิงหลานนั่งขบริมฝีปากล่างมองเจียงซือ(?) หนุ่มที่นาง(ถูกบังคับ)ช่วยขุดตัวเขาอีกครึ่งหนึ่งขึ้นมาจากสุสาน โดยทีอีกฝ่ายเสมือนเมินสายตาที่ถ้าเปลี่ยนเป็นมีดได้คงปักทะลุร่างเขาไปแล้วหลายเล่ม ใบหน้าของนางยังคงมีรอยดำปื้นเพราะถูกบุรุษตรงหน้าทารุณ!! เอาดินหลุมศพป้ายคิดบัญชีที่นางบังอาจหัวเราะเยาะเขา แถมรังแกหนำใจแล้วยังมีหน้าบอกอีกว่า ‘แบบนี้ค่อยเหมือนสตรีขอทานขึ้นมาหน่อย’

        ‘ขอทานบรรพบุรุษท่านสิ!! ข้ายังไม่เคยขอบริจาคข้าวน้ำจากใครนะ!!’ แม้จะพึ่งขอยืมมันเผาในรถม้าของใครก็ไม้รู้มากินก็ตาม… ด้านในรถม้ายังมีเสื้อผ้าของบุรุษหลายขนาด นางจึงนำออกมาให้เขาเปลี่ยนใส่ ด้วยเพราะชายหนุ่มบอกให้หาที่ล้างดินออกก่อนตนจึงเดินตามบุรุษหัวกระถางไฟผู้นี้ไปยังลำธาร ท่าทีของเขาไม่เหมือนพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกหญิงสาวจึงนึกสงสัย “ท่านดูเหมือนจะคุ้นเคยทางดีนะเป็นคนหมู่บ้านนี้หรอ??”

        “ไม่ใช่….” ชายหนุ่มตอบห้วนสั้นก่อนลงมือปลดเสื้อผ้าของตนออกเพื่อชะล้างดินตามร่างกาย เสื้อผ้าที่หุ้มห่อลงไปกองกับพื้นเผยเรือยร่างกำยำสมส่วนหลิงหลานเห็นดังนั้นยังคงยืนนิ่งมองเขาจากบนชายฝั่ง ‘....ชายผู้นี้เอาไปเป็นแบบวาดขายคงได้กำไรไม่น้อย’ เส้นสายลอนกล้ามเนื้อสมบูรณ์สุขภาพดี นางชื่นชมอย่างผู้มีสายตาศิลปะร่างกายของคนผู้นี้งดงามจริงๆ  จนคนถูกมองประหลาดใจแทนเพราะปกติสตรีชาวฮั่นมักจะเหนียมอาย “เจ้า… ไม่หลบหรือ??”

        ในหัวสมองนางยังคงมีตัวเลขประเมินมูลค่าภาพวาดอยู่….

        “ท่านไม่ได้ถอดให้ข้าดูหรอกหรอ??” พรวดด หลิงหลานตะครุบปากตนแทบไม่ทัน สมองตนสำลักดินหลุมศพไปแล้วหรือยังไง… มัวแต่ชื่นชมผลงานทางศิลปะจนลืมจารีต!! “เอ้อข้าหมายถึง… ข้าจะไปดูรอบๆ ไปเดิน...ดูรอบๆ ไปล่ะ!!” กล่าวจบนางก็เผ่นแผล่วไปแทบจะในทันที ทิ้งให้บุรุษผมแดงขมวดคิ้วมองตามหลังก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยแล้วทำความสะอาดร่างกายต่อไป ‘หึ สตรีประหลาด...’

        ระหว่างนั้นนางได้เดินเล่นไปทั่วบริเวณทั้งลานหมู่บ้านและสถานที่กักน้ำทำไร่นา เท่าที่สองข้าน้อยๆ นางจะพาไปไหวล้วนไปหมด หมู่บ้านเฟยก็เหมือนหมุ่บ้านชานเมืองทั่วไปมีทั้งยุ้งฉางและตลาดเล็กๆ บ้านเรือนแม้ไม่งามหรูแต่ก็แข็งแรงและคงทน มีกลิ่นอายความสงบสุขสามัคคีในชุมชน ทว่า...จุดแปลกที่สุดมิใช่เรื่องสถานที่ มันคือหมู่บ้านนี้ทุกสิ่งมีพร้อมครบครันขาดก็แต่ ‘ชาวบ้าน’ ทุกคนไม่ทราบหายไปที่ใดกันหมด

        หลิงหลานนั่งมึนงงอยู่บนเกวียนขนผลไม้ พืชผักยังคงอยู่ตามแผงพร้อมเปิดจำหน่ายแต่พ่อค้าเล่าหายตัวไปที่ใดกัน ? จิ้งจอกหิมะขดตัวซุกตักนางหาวป้อยๆ มือคู่เนียนลูบไล้กลุ่มขนนุ่มเบาๆ ‘รึว่ามีงานฉลองทุกคนเลยไปรวมตัวกันหมด?’ ขณะกำลังคิดนางก็เหม่อลอยอีกหน… ไม่ทันมองว่าบุรุษผมแดงเปลี่ยนชุดเสร็จเดินกลับมาแล้วพร้อมโยนผ้าชุบน้ำผืนนึงให้นาง “เช็ดหน้าเช็ดตาซะคนอื่นเห็นเข้าได้ตกใจตาย”

        ท่านผู้กล้า… แล้วคราบดินบนหน้าข้ามันฝีมือใครกันล่ะ!!

       “ทุกคนหายไปไหนกันหมดนะ ท่านทำให้ใครเกลียดมาหรอชาวบ้านถึงไปฉลองกันแต่ฝังท่านไว้” นางยกผ้ามาถูหน้าส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจว่าผิวเนื้อตนจะบอบบางแค่ไหน สุดท้ายก็เกิดเป็นรอยแดงแทนที่คราบดินอีกปื้นหนึ่ง ชายหนุ่มเห็นแล้วหางคิ้วกระตุกนึกสงสัยว่าคนตรงหน้าตนยังเป็นสตรีอยู่แน่หรือ…

        “ถึงไม่ใช่คนที่นี่แต่ก็มีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งเคยช่วยข้าเอาไว้ ทั้งสองคนไม่มีลูกข้าเลยอยู่ช่วยงานพวกเขามาสักระยะหนึ่งแล้ว” แม้ตอบไม่ตรงคำถามแต่บุรุษผมแดงก็ถือว่าตนได้ชี้แจงในส่วนของเขาแล้ว “เจ้าล่ะ…รู้ชื่อตัวเองหรือยัง? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้” ถ้าจำไม่ผิดหนสุดท้ายที่เจอนางคือน้ำพุร้อนแถวๆ เหลียงโจว

        “ชื่อข้าก็ท่านไงที่ตั้งให้….” น้ำเสียงนางหงอยนิดๆ อย่าบอกนะว่าตั้งเองลืมเอง ดวงตาสีทองตวัดมองต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อย “ส่วนเรื่องที่ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงข้าไม่รู้หรอก ถ้าบอกว่าลืมตาขึ้นมาก็พบว่าอยู่ในรถม้าคันนั้นแล้วท่านจะเชื่อข้าไหม?” รู้ว่าพูดไปอาจจะฟังดูไร้สติ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่านางไร้สติอยู่ก่อนแล้วคงไม่เป็นไร

        “อื้ม...ข้าเชื่อ เจ้าอาจจะมีโรคประหลาดเหมือนข้าก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวพลางหยิบมันเผาจากห่อขึ้นมากัดกิน ‘ไหนๆ ก็ถือว่านางให้(เซ่น)แล้ว’ “บางครั้งข้าจะหมดสติไป ร่างแข็งทื่อไร้ลมหายใจชีพจรไม่เต้นเหมือนคนตาย… รอบแรกคู่สามีภรรยาคู่นั้นก็กังวลใจทุ่มเทเสียเงินที่มีเพื่อรักษาข้า สิ้นเปลืองโดยเปล่า… สุดท้ายพวกชาวบ้านก็เอาข้าไปฝังบ่อยๆ”

        ก็คือโดนฝังมาหลายหนแล้ว….

        ‘อ้าว!! ดันเชื่อซะงั้น’ หญิงสาวจะยกมือขึ้นเกาหัวแต่นางเตือนตัวเองทันว่าไม่ได้อยู่ลำพังแล้ว จะเสียกิริยาไม่ได้!! หลิงหลานจึงพยักหน้าหงึกหงักแทน “ที่ว่าโรคประหลาดนั่นคือรวทั้งตื่นขึ้นมาแล้วอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครน่ะหรอ?”

        “เรื่องนั้นข้าก็เคยเป็น…. หึ!! แต่สภาพดีกว่าเจ้าเยอะ” เขากล่าวจบก็เตรียมหันหลังกลับเพื่อออกตามหาคู่สามีภรรยาตระกูลซินที่มีบุญคุณต่อตน “แถวนี้ข้าเดินดูแล้วไม่เจอพวกเขาคงจะไปอยู่ที่อื่นกัน ลาล่ะนะ” หลิงหลานมองแผ่นหลังกำยำที่เดินห่างออกไปรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปพักนึง จะบอกนางแค่นี้แล้วก็ไปเนี่ยนะ…

        “รอข้าด้วยสิ!!” ให้นั่งกร่อยทั้งคืนสู้ช่วยเขาหาคนสั่งสมกุศลสะเดาะเคราะห์บ้างดีกว่า เผื่อว่าตื่นขึ้นมาครั้งหน้าจะได้เจอโชคลาภก้อนใหญ่ ...ไม่ใช่มหันตภัยร้ายแบบคราวก่อนๆ !!

มอบเสื้อผ้า+มันเผาเซ่นหัวตะเกียง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
เมอร์เมน่าบรูช
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x4
x5
x4
x4
x200
x20
x2
x1
x1
x4
x4
x5
x5
x5
x4
x4
x2
x10
x1
x1
x37
x76
x5
x1
x1
x317
x573
x54
x414
x2
x3
x15
x1
x1
x5
x147
x168
x222
x32
x1
x2
x30
x11
x100
x77
x148
x3990
x204
x114
x359
x2
x6
x7
x19
x264
x1
x15
x2
x82
x1191
x1
x1
x35
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x10
x28
x91
x5
x4
x3
x104
x715
x8
x18
x7
x20
x15
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x60
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x162
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x295
x610
x240
x13
x120
x2
x8
x5
x19
x1679
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1751
x295
x2023
x1118
x321
x2107
x2
x7900
x408
x98
x103
x12
x76
x150
x3427
x139
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1445
x11
x2
x27
x6896
x2674
x12
x63
x7571
x57
x9999
x1810
x54
x3
x178
x17
x1110
x1
x1
x3145
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x781
x470
x30
x221
x548
x199
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3009
x6980
x762
x280
x9520
x9999
x518
x54
x91
x5332
x28
x15
x84
x179
x1000
x13
x4163
x2935
x1718
x3461
x9999
x2466
x3180
x2613
x1866
x2770
x305
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9928
x2433
x3860
x2260
x150
x2857
x4458
x4381
x1805
x3768
x2083
x545
x2434
x538
x268
x1523
x410
x3
x24
x12
x1510
x78
x50
x5406
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x47
x2239
x3809
x7097
x993
x7457
x4470
x508
x1193
x1824
x749
x10
x1122
x2915
x3040
x968
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1651
x251
x25
x9
x98
x31
x10
x1121
x3905
x8
x31
x210
x1157
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1458
x2378
x2258
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x518
x400
x4106
x5426
x9999
x15
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1641
x30
x3430
x1014
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4529
x9999
x9999
x9999
x3235
x1991
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3223
x4099
x787
x1
x759
x1814
x627
x1241
x6167
x2325
x5861
x5004
x9999
x7409
x9999
x3109
x2323
x2534
x3456
x4274
x2492
x558
x66
x1
x15
x1989
x6451
x743
x1
x4827
x7762
x68
x9999
x678
x1418
x1073
x6534
x105
x3595
x1085
x454
x105
x1169
x297
x8
x189
x37
x9999
x1123
x2070
x3456
x195
x665
x468
x100
x1301
x1412
x9999
x3780
x1327
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2018-6-27 21:48:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-6-27 22:41


            ชาวบ้านที่ไปร้องทุกข์บอกว่าคนในหมู่บ้านถูกคนชุดดำจับตัวไป

            นั่นคือสิ่งเดียวที่เหวินเหวินได้ข้อมูลก่อนที่จะมาถึงที่นี่

            เขาที่เดินทางมาถึงที่หมู่บ้านเฟยแล้ว แต่ที่นี่กลับกลายเป็นเมืองที่ไร้ผู้คนจนน่าประหลาดใจสภาพอาคารบ้านเรือนรอบๆดูเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป คล้ายกับว่าที่นี่พึ่งจะถูกทิ้งร้างได้เพียงไม่นานเท่านั้น

            ครั้นจะคิดว่าถูกหลอกให้เดินทางมาถึงที่นี่ก็ไม่อยากจะคิดอกุศลกับชาวบ้านคนนั้นเสียเท่าไหร่บางครั้งชาวบ้านทั้งหมดของที่นี่อาจจะถูกจับตัวไปไว้ที่ไหนสักที่ที่เป็นข้อมูลอีกส่วนหนึ่งที่ชาวบ้านคนนั้นไม่ได้บอกเขาก็ได้

            ชายหนุ่มที่เริ่มออกสำรวจทั่วหมู่บ้านเพื่อตามหาคนที่อาจจะยังหลงเหลือ หรือหลบซ่อนอยู่ที่นี่แต่กลับไม่มีใครเลยสักคนยิ่งสภาพอากาศและความเงียบที่เข้าครอบงำทั้งๆที่สถานที่นี้เป็นที่ชุมชนยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

            หมาป่าสีขาวที่ตามมาตั้งแต่ที่ถ้ำเหมือนจะรู้จุดประสงค์ของเหวินเหวินที่เอาแต่วิ่งวุ่นไปทั่วหมู่บ้านร้างก็ช่วยหาเบาะแสอื่นๆอีกที มีเพียงแค่เมาเมาหมีตัวสีส้มที่มีหางคล้ายแรคคูนเท่านั้นที่เอาแต่วิ่งเล่นไปมาโดยไม่สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักนิด

            เวลาที่ผ่านไปกับการเอาแต่เสาะหาเบาะแสที่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรให้เขาตามได้เลยทำให้ชายหนุ่มเริ่มท้อขึ้นมาเล็กน้อยสายตามองไปยังหมาป่าที่ยังเอาแต่สืบช่วยเขาก็พาลทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ

            ทั้งๆที่ไม่ใช่เจ้าของมันแท้ๆแต่กลับทำหน้าที่ดีกว่าเหล่าบรรดาสัตว์ๆที่เขาเคยเลี้ยงมาเสียอีก

            ยกเว้นเกอจื่อที่คอรับส่งจดหมายให้เขาไว้ตัวหนึ่งละกัน

            เหวินเหวินที่ยืนคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรดีเพราะใช้เวลามานานพอควรกับการหาเบาะแสที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยครั้นว่าจะกลับไปแจ้งว่าไม่มีใครอยู่เลยจึงกลับฉางอันก็เป็นประโยคสำหรับคนที่รับงานเอาหน้าเพียงเท่านั้น

            จนกว่าจะรู้เบาะแสเพิ่มเติมนอกจากว่าที่นี่กลายเป็นหมู่บ้านร้าง

            ถึงจะเป็นอะไรที่น่าปวดหัวแต่สำหรับเหวินเหวินที่ออกตัวรับปากเอาไว้แล้วก็ไม่อยากจะทิ้งทุกอย่างด้วยเหตุผลง่ายๆเพียงเท่านี้เหมือนกัน

            ‘มืดขนาดนี้แล้วจะไม่นอนพักสักหน่อยหรือ’เสียงในความคิดดังถามขึ้นมาขณะที่ตนเอาแต่เครียดกับการหาเบาะแสถึงภายในใจอยากจะตอบว่า ‘ไม่’มากแค่ไหนก็ตามแต่มันก็ขัดกับร่างกายที่เริ่มส่งสัญญาณว่าอยากจะพักลงบ้างหลังจากที่เหนื่อยจากการเดินทางพอมาถึงที่นี่ก็วุ่นกับการตามหาเบาะแสต่อโดยไม่คิดจะพักสักนิด

            ชายหนุ่มเดินไปอุ้มเมาเมาขึ้นก่อนจะเรียกหมาป่าสีขาวให้เดินตามตนไปยังที่พักหมู่บ้านร้างแห่งนี้ไร้ผู้คนเขาจึงสามารถเลือกที่จะทำอะไรก็ได้หรือแม้แต่นอนที่บ้านหลังไหนก็ได้ตามแต่สะดวก ถึงจะรู้ว่าบ้านทุกหลังมันมีเจ้าของอยู่แน่ๆแต่ถ้าเอาแต่เกรงใจมีแต่จะทำให้ตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ

            บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกเลือกที่จะเป็นที่พักในค่ำคืนนี้เหวินเหวินจุดไฟเพื่อมอบแสงสว่างภายในตัวบ้านหลังนี้ในยามค่ำคืนเขาที่หาห้องนอนเจอแล้วมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่ยังมีแต่ความเงียบสงบส่งผ่านเข้ามาเพียงเท่านั้น

            ต่างจากฉางอันที่เขาเคยอยู่โดยสิ้นเชิง

            ชายหนุ่มคิดเรื่อยเปื่อยขณะที่มองเพดานบ้านหลังที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งว่าเจ้าของคือใครรู้สึกว่าจะเริ่มฟุ้งซ่านไปไกลจนรู้สึกว่าเคลิ้มจนหลับลงในที่สุด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น