ดู: 366|ตอบกลับ: 12

{ หมู่บ้านเฟย } ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-26 00:17:03 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-6-26 00:27




ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

{ เ มื อ ง ห รู ห น า น -:- ห มู่ บ้ า น เ ฟ ย }















 

【ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放】
『ชาวประชาสุขสันต์ สันติสุขร่วมแดนดิน』
ลานชุมชนใจกลางหมู่บ้านเฟิง รอบด้านเต็มไปด้วยร้านรวงและสถานที่ราชการ
เลยไปทิศใต้จะเป็นที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน โดยปกติลานแห่งนี้มักใช้จัดงานรื่นเริง
การตกแต่งเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น
รวมไปถึงพิธีกรรมสำคัญต่างๆ ที่ทุกคนในหมู่บ้านพร้อมใจกันเข้าร่วม
ใจกลางลานคือแผ่นหินวงกลม สื่อถึงความสมานฉันท์กลมเกลียวของคนในหมู่บ้าน





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1266

กระทู้

4533

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3823499
เงินตำลึง
2786658
ชื่อเสียง
286684
ความหิว
4499

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25441
ความชั่ว
8483
ความโหด
54006
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-6-27 21:19:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-6-27 22:14




กวีหนีราชการ

278
{ หมอกไผ่แสวง 24 }
เคราะห์กรรมอันใดอีก...
        
        หลิงหลานนั่งขบริมฝีปากล่างมองเจียงซือ(?) หนุ่มที่นาง(ถูกบังคับ)ช่วยขุดตัวเขาอีกครึ่งหนึ่งขึ้นมาจากสุสาน โดยทีอีกฝ่ายเสมือนเมินสายตาที่ถ้าเปลี่ยนเป็นมีดได้คงปักทะลุร่างเขาไปแล้วหลายเล่ม ใบหน้าของนางยังคงมีรอยดำปื้นเพราะถูกบุรุษตรงหน้าทารุณ!! เอาดินหลุมศพป้ายคิดบัญชีที่นางบังอาจหัวเราะเยาะเขา แถมรังแกหนำใจแล้วยังมีหน้าบอกอีกว่า ‘แบบนี้ค่อยเหมือนสตรีขอทานขึ้นมาหน่อย’

        ‘ขอทานบรรพบุรุษท่านสิ!! ข้ายังไม่เคยขอบริจาคข้าวน้ำจากใครนะ!!’ แม้จะพึ่งขอยืมมันเผาในรถม้าของใครก็ไม้รู้มากินก็ตาม… ด้านในรถม้ายังมีเสื้อผ้าของบุรุษหลายขนาด นางจึงนำออกมาให้เขาเปลี่ยนใส่ ด้วยเพราะชายหนุ่มบอกให้หาที่ล้างดินออกก่อนตนจึงเดินตามบุรุษหัวกระถางไฟผู้นี้ไปยังลำธาร ท่าทีของเขาไม่เหมือนพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกหญิงสาวจึงนึกสงสัย “ท่านดูเหมือนจะคุ้นเคยทางดีนะเป็นคนหมู่บ้านนี้หรอ??”

        “ไม่ใช่….” ชายหนุ่มตอบห้วนสั้นก่อนลงมือปลดเสื้อผ้าของตนออกเพื่อชะล้างดินตามร่างกาย เสื้อผ้าที่หุ้มห่อลงไปกองกับพื้นเผยเรือยร่างกำยำสมส่วนหลิงหลานเห็นดังนั้นยังคงยืนนิ่งมองเขาจากบนชายฝั่ง ‘....ชายผู้นี้เอาไปเป็นแบบวาดขายคงได้กำไรไม่น้อย’ เส้นสายลอนกล้ามเนื้อสมบูรณ์สุขภาพดี นางชื่นชมอย่างผู้มีสายตาศิลปะร่างกายของคนผู้นี้งดงามจริงๆ  จนคนถูกมองประหลาดใจแทนเพราะปกติสตรีชาวฮั่นมักจะเหนียมอาย “เจ้า… ไม่หลบหรือ??”

        ในหัวสมองนางยังคงมีตัวเลขประเมินมูลค่าภาพวาดอยู่….

        “ท่านไม่ได้ถอดให้ข้าดูหรอกหรอ??” พรวดด หลิงหลานตะครุบปากตนแทบไม่ทัน สมองตนสำลักดินหลุมศพไปแล้วหรือยังไง… มัวแต่ชื่นชมผลงานทางศิลปะจนลืมจารีต!! “เอ้อข้าหมายถึง… ข้าจะไปดูรอบๆ ไปเดิน...ดูรอบๆ ไปล่ะ!!” กล่าวจบนางก็เผ่นแผล่วไปแทบจะในทันที ทิ้งให้บุรุษผมแดงขมวดคิ้วมองตามหลังก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยแล้วทำความสะอาดร่างกายต่อไป ‘หึ สตรีประหลาด...’

        ระหว่างนั้นนางได้เดินเล่นไปทั่วบริเวณทั้งลานหมู่บ้านและสถานที่กักน้ำทำไร่นา เท่าที่สองข้าน้อยๆ นางจะพาไปไหวล้วนไปหมด หมู่บ้านเฟยก็เหมือนหมุ่บ้านชานเมืองทั่วไปมีทั้งยุ้งฉางและตลาดเล็กๆ บ้านเรือนแม้ไม่งามหรูแต่ก็แข็งแรงและคงทน มีกลิ่นอายความสงบสุขสามัคคีในชุมชน ทว่า...จุดแปลกที่สุดมิใช่เรื่องสถานที่ มันคือหมู่บ้านนี้ทุกสิ่งมีพร้อมครบครันขาดก็แต่ ‘ชาวบ้าน’ ทุกคนไม่ทราบหายไปที่ใดกันหมด

        หลิงหลานนั่งมึนงงอยู่บนเกวียนขนผลไม้ พืชผักยังคงอยู่ตามแผงพร้อมเปิดจำหน่ายแต่พ่อค้าเล่าหายตัวไปที่ใดกัน ? จิ้งจอกหิมะขดตัวซุกตักนางหาวป้อยๆ มือคู่เนียนลูบไล้กลุ่มขนนุ่มเบาๆ ‘รึว่ามีงานฉลองทุกคนเลยไปรวมตัวกันหมด?’ ขณะกำลังคิดนางก็เหม่อลอยอีกหน… ไม่ทันมองว่าบุรุษผมแดงเปลี่ยนชุดเสร็จเดินกลับมาแล้วพร้อมโยนผ้าชุบน้ำผืนนึงให้นาง “เช็ดหน้าเช็ดตาซะคนอื่นเห็นเข้าได้ตกใจตาย”

        ท่านผู้กล้า… แล้วคราบดินบนหน้าข้ามันฝีมือใครกันล่ะ!!

       “ทุกคนหายไปไหนกันหมดนะ ท่านทำให้ใครเกลียดมาหรอชาวบ้านถึงไปฉลองกันแต่ฝังท่านไว้” นางยกผ้ามาถูหน้าส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจว่าผิวเนื้อตนจะบอบบางแค่ไหน สุดท้ายก็เกิดเป็นรอยแดงแทนที่คราบดินอีกปื้นหนึ่ง ชายหนุ่มเห็นแล้วหางคิ้วกระตุกนึกสงสัยว่าคนตรงหน้าตนยังเป็นสตรีอยู่แน่หรือ…

        “ถึงไม่ใช่คนที่นี่แต่ก็มีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งเคยช่วยข้าเอาไว้ ทั้งสองคนไม่มีลูกข้าเลยอยู่ช่วยงานพวกเขามาสักระยะหนึ่งแล้ว” แม้ตอบไม่ตรงคำถามแต่บุรุษผมแดงก็ถือว่าตนได้ชี้แจงในส่วนของเขาแล้ว “เจ้าล่ะ…รู้ชื่อตัวเองหรือยัง? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้” ถ้าจำไม่ผิดหนสุดท้ายที่เจอนางคือน้ำพุร้อนแถวๆ เหลียงโจว

        “ชื่อข้าก็ท่านไงที่ตั้งให้….” น้ำเสียงนางหงอยนิดๆ อย่าบอกนะว่าตั้งเองลืมเอง ดวงตาสีทองตวัดมองต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อย “ส่วนเรื่องที่ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงข้าไม่รู้หรอก ถ้าบอกว่าลืมตาขึ้นมาก็พบว่าอยู่ในรถม้าคันนั้นแล้วท่านจะเชื่อข้าไหม?” รู้ว่าพูดไปอาจจะฟังดูไร้สติ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่านางไร้สติอยู่ก่อนแล้วคงไม่เป็นไร

        “อื้ม...ข้าเชื่อ เจ้าอาจจะมีโรคประหลาดเหมือนข้าก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวพลางหยิบมันเผาจากห่อขึ้นมากัดกิน ‘ไหนๆ ก็ถือว่านางให้(เซ่น)แล้ว’ “บางครั้งข้าจะหมดสติไป ร่างแข็งทื่อไร้ลมหายใจชีพจรไม่เต้นเหมือนคนตาย… รอบแรกคู่สามีภรรยาคู่นั้นก็กังวลใจทุ่มเทเสียเงินที่มีเพื่อรักษาข้า สิ้นเปลืองโดยเปล่า… สุดท้ายพวกชาวบ้านก็เอาข้าไปฝังบ่อยๆ”

        ก็คือโดนฝังมาหลายหนแล้ว….

        ‘อ้าว!! ดันเชื่อซะงั้น’ หญิงสาวจะยกมือขึ้นเกาหัวแต่นางเตือนตัวเองทันว่าไม่ได้อยู่ลำพังแล้ว จะเสียกิริยาไม่ได้!! หลิงหลานจึงพยักหน้าหงึกหงักแทน “ที่ว่าโรคประหลาดนั่นคือรวทั้งตื่นขึ้นมาแล้วอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครน่ะหรอ?”

        “เรื่องนั้นข้าก็เคยเป็น…. หึ!! แต่สภาพดีกว่าเจ้าเยอะ” เขากล่าวจบก็เตรียมหันหลังกลับเพื่อออกตามหาคู่สามีภรรยาตระกูลซินที่มีบุญคุณต่อตน “แถวนี้ข้าเดินดูแล้วไม่เจอพวกเขาคงจะไปอยู่ที่อื่นกัน ลาล่ะนะ” หลิงหลานมองแผ่นหลังกำยำที่เดินห่างออกไปรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปพักนึง จะบอกนางแค่นี้แล้วก็ไปเนี่ยนะ…

        “รอข้าด้วยสิ!!” ให้นั่งกร่อยทั้งคืนสู้ช่วยเขาหาคนสั่งสมกุศลสะเดาะเคราะห์บ้างดีกว่า เผื่อว่าตื่นขึ้นมาครั้งหน้าจะได้เจอโชคลาภก้อนใหญ่ ...ไม่ใช่มหันตภัยร้ายแบบคราวก่อนๆ !!

มอบเสื้อผ้า+มันเผาเซ่นหัวตะเกียง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x56
x10
x358
x102
x430
x432
x90
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x15
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x11
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x41
x39
x26
x960
x740
x2202
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x973
x28
x27
x15
x102
x10
x1000
x18
x134
x1892
x230
x2025
x1301
x322
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x72
x143
x3273
x128
x303
x411
x2745
x2019
x20
x1670
x8
x508
x1803
x7
x1
x28
x2965
x2448
x9
x52
x6695
x50
x9999
x1802
x44
x3
x135
x15
x1040
x1
x1
x2355
x2
x1
x2425
x13
x25
x18
x681
x470
x580
x30
x128
x64
x37
x52
x6
x1180
x1502
x8213
x967
x200
x590
x200
x50
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x4285
x340
x252
x5500
x9999
x567
x51
x42
x3562
x20
x16
x57
x179
x1000
x13
x3373
x201
x2885
x542
x1349
x9999
x2466
x2940
x1432
x1828
x2420
x90
x2227
x485
x1102
x129
x30
x6815
x1955
x3812
x1418
x90
x2417
x3626
x3871
x2005
x3533
x1277
x514
x1462
x463
x180
x1000
x327
x3
x24
x8
x1400
x77
x50
x3682
x840
x2
x545
x116
x9999
x2366
x2
x35
x2139
x3388
x5400
x7097
x374
x5063
x4370
x496
x794
x9999
x1759
x599
x10
x1010
x2355
x2940
x560
x93
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4298
x9262
x1807
x9999
x199
x24
x6054
x20
x5805
x20
x8
x957
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x793
x3805
x7
x30
x203
x745
x81
x2705
x2127
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2540
x273
x7884
x509
x392
x3724
x3408
x9999
x10
x2252
x2441
x5805
x7800
x3120
x1262
x24
x2830
x855
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4198
x9999
x9999
x9999
x3150
x1889
x107
x3200
x4
x3696
x35
x3223
x3929
x745
x1
x756
x1514
x363
x951
x4567
x2211
x3590
x5004
x9999
x4409
x9999
x3079
x2092
x1843
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x20
x1919
x3280
x713
x1
x4517
x6107
x67
x9999
x673
x1293
x968
x2874
x103
x3031
x571
x420
x101
x825
x256
x8
x157
x24
x9999
x1123
x2060
x2374
x180
x661
x454
x103
x1201
x1059
x9999
x3370
x1132
x1230
x680
x215
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2
โพสต์ 2018-6-27 21:48:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-6-27 22:41


            ชาวบ้านที่ไปร้องทุกข์บอกว่าคนในหมู่บ้านถูกคนชุดดำจับตัวไป

            นั่นคือสิ่งเดียวที่เหวินเหวินได้ข้อมูลก่อนที่จะมาถึงที่นี่

            เขาที่เดินทางมาถึงที่หมู่บ้านเฟยแล้ว แต่ที่นี่กลับกลายเป็นเมืองที่ไร้ผู้คนจนน่าประหลาดใจสภาพอาคารบ้านเรือนรอบๆดูเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป คล้ายกับว่าที่นี่พึ่งจะถูกทิ้งร้างได้เพียงไม่นานเท่านั้น

            ครั้นจะคิดว่าถูกหลอกให้เดินทางมาถึงที่นี่ก็ไม่อยากจะคิดอกุศลกับชาวบ้านคนนั้นเสียเท่าไหร่บางครั้งชาวบ้านทั้งหมดของที่นี่อาจจะถูกจับตัวไปไว้ที่ไหนสักที่ที่เป็นข้อมูลอีกส่วนหนึ่งที่ชาวบ้านคนนั้นไม่ได้บอกเขาก็ได้

            ชายหนุ่มที่เริ่มออกสำรวจทั่วหมู่บ้านเพื่อตามหาคนที่อาจจะยังหลงเหลือ หรือหลบซ่อนอยู่ที่นี่แต่กลับไม่มีใครเลยสักคนยิ่งสภาพอากาศและความเงียบที่เข้าครอบงำทั้งๆที่สถานที่นี้เป็นที่ชุมชนยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

            หมาป่าสีขาวที่ตามมาตั้งแต่ที่ถ้ำเหมือนจะรู้จุดประสงค์ของเหวินเหวินที่เอาแต่วิ่งวุ่นไปทั่วหมู่บ้านร้างก็ช่วยหาเบาะแสอื่นๆอีกที มีเพียงแค่เมาเมาหมีตัวสีส้มที่มีหางคล้ายแรคคูนเท่านั้นที่เอาแต่วิ่งเล่นไปมาโดยไม่สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักนิด

            เวลาที่ผ่านไปกับการเอาแต่เสาะหาเบาะแสที่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรให้เขาตามได้เลยทำให้ชายหนุ่มเริ่มท้อขึ้นมาเล็กน้อยสายตามองไปยังหมาป่าที่ยังเอาแต่สืบช่วยเขาก็พาลทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ

            ทั้งๆที่ไม่ใช่เจ้าของมันแท้ๆแต่กลับทำหน้าที่ดีกว่าเหล่าบรรดาสัตว์ๆที่เขาเคยเลี้ยงมาเสียอีก

            ยกเว้นเกอจื่อที่คอรับส่งจดหมายให้เขาไว้ตัวหนึ่งละกัน

            เหวินเหวินที่ยืนคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรดีเพราะใช้เวลามานานพอควรกับการหาเบาะแสที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยครั้นว่าจะกลับไปแจ้งว่าไม่มีใครอยู่เลยจึงกลับฉางอันก็เป็นประโยคสำหรับคนที่รับงานเอาหน้าเพียงเท่านั้น

            จนกว่าจะรู้เบาะแสเพิ่มเติมนอกจากว่าที่นี่กลายเป็นหมู่บ้านร้าง

            ถึงจะเป็นอะไรที่น่าปวดหัวแต่สำหรับเหวินเหวินที่ออกตัวรับปากเอาไว้แล้วก็ไม่อยากจะทิ้งทุกอย่างด้วยเหตุผลง่ายๆเพียงเท่านี้เหมือนกัน

            ‘มืดขนาดนี้แล้วจะไม่นอนพักสักหน่อยหรือ’เสียงในความคิดดังถามขึ้นมาขณะที่ตนเอาแต่เครียดกับการหาเบาะแสถึงภายในใจอยากจะตอบว่า ‘ไม่’มากแค่ไหนก็ตามแต่มันก็ขัดกับร่างกายที่เริ่มส่งสัญญาณว่าอยากจะพักลงบ้างหลังจากที่เหนื่อยจากการเดินทางพอมาถึงที่นี่ก็วุ่นกับการตามหาเบาะแสต่อโดยไม่คิดจะพักสักนิด

            ชายหนุ่มเดินไปอุ้มเมาเมาขึ้นก่อนจะเรียกหมาป่าสีขาวให้เดินตามตนไปยังที่พักหมู่บ้านร้างแห่งนี้ไร้ผู้คนเขาจึงสามารถเลือกที่จะทำอะไรก็ได้หรือแม้แต่นอนที่บ้านหลังไหนก็ได้ตามแต่สะดวก ถึงจะรู้ว่าบ้านทุกหลังมันมีเจ้าของอยู่แน่ๆแต่ถ้าเอาแต่เกรงใจมีแต่จะทำให้ตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ

            บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกเลือกที่จะเป็นที่พักในค่ำคืนนี้เหวินเหวินจุดไฟเพื่อมอบแสงสว่างภายในตัวบ้านหลังนี้ในยามค่ำคืนเขาที่หาห้องนอนเจอแล้วมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่ยังมีแต่ความเงียบสงบส่งผ่านเข้ามาเพียงเท่านั้น

            ต่างจากฉางอันที่เขาเคยอยู่โดยสิ้นเชิง

            ชายหนุ่มคิดเรื่อยเปื่อยขณะที่มองเพดานบ้านหลังที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งว่าเจ้าของคือใครรู้สึกว่าจะเริ่มฟุ้งซ่านไปไกลจนรู้สึกว่าเคลิ้มจนหลับลงในที่สุด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x1000
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x30
x5
x15
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x20
x20
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x29
x32
x62
x55
x19
x8000
x9999
x8000
x49
x53

1266

กระทู้

4533

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3823499
เงินตำลึง
2786658
ชื่อเสียง
286684
ความหิว
4499

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25441
ความชั่ว
8483
ความโหด
54006
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-6-29 15:13:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ภัยร้ายกระต่ายดำ
283
{ หมอกไผ่แสวง 29 }
เปลือกมันปริศนา

       ผานซุ่นนำแตงเขียวไปแช่ในลำธารระหว่างที่ลูกพี่ของเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้จะสงสัยอยู่บ้างกับสภาพของนักกวีหนุ่มในช่วงเช้า เสื้อผ้าขาดวิ่นตามตัวเหมือนมีรอยช้ำและวี่แววเหน็ดเหนื่อยจากการออกแรง ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายไ่ยอมปริปากพูดถามอี้ อี้ก็เอาแต่ส่ายหน้าท่าเดียว… เขาจะไปรุ้อะไรได้จะมีก็แต่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่สองคนนั้นมีบางสิ่งปิดบังตน

        “ผานซุ่น… ถ้าเมื่อคืนค้นหาในป่าไปแล้ววันนี้ลองเดินดูรอบหมู่บ้านอีกสักหน ฟ้าสว่างคงมองเห็นได้ชัดขึ้น” หลิงเฮ่าผลัดใส่เสื้อผาวสีขาวแขนกว้างเดินมารวมกับคนอื่นๆ เขาพึ่งสังเกตว่าฉางหยินกับสิงจิ้งยังคงนอนพาดกันหลับอุตุอยู่บนโขดหิน นึกสงสัยเสียแล้วว่าเจ้าสองตัวนี้นอกจากกินกับนอน วันๆ ยังทำอะไรได้บ้าง สายสืบหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของคนร่วมทางจางที่นั่งเช็ดหน้าไม้อยู่ก็ผุดลุกขึ้น “อาหารกับสัมภาระยังคงอยู่ในรถม้าพวกเราไปกันเถอะ”

        พ่อครัวเอกเก็บแตงเขียวแช่เย็นขึ้นมาแบ่งทุกคน ระกว่างเดินไปตามทางก็กัดกินไป ความหวานฉ่ำทำให้