ดู: 3136|ตอบกลับ: 147

{ นอกเมืองซินเอี๋ย } หอหนิวหลางจือหนี่ (ร้าง)

  [คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-5-26 20:03:15 |โหมดอ่าน
หอหนิวหลางจือหนี่ | หอดอกเหมย
\

 “หอหนิวหลางจือหนี่” แห่งนี้ตั้งตามชื่อเรื่องเล่าของ 1 ใน 7 เทพธิดา จากเรื่อง “สาวทอผ้ากับหนุ่มเลี้ยงวัว”

ดังความหมายที่แฝงคือ แขกผู้มาเยือนจะได้พบกับความงดงามของศิลปะซึ่งจะหาคำมาเปรียบมิได้ ณ ที่แห่งนี้

อันเนื่องจากว่าหอหนิงหลางจือหนี่เปิดทั้งหอศิลป์ ลานแสดง และโรงเตี๊ยม จึงมีแขกมากมายหลายประเภท


หอหนิวหลางจือหนี่ อนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงเข้าพักได้โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม

ทั้งนี้มีกฏอยู่ว่าต้องดูแลความประพฤกติของสัตว์ในความดูแลของท่านให้ดี


โดยแต่ละส่วนของหอเปิดให้เข้าชมได้ตามสะดวก ยกเว้นส่วนที่ห้ามเข้าไปอย่างเด็ดขาด

ซึ่งหากพบว่าผู้ใดล่วงละเมิดกฏข้อนี้จะถูกลงโทษ




ที่ตั้งของหอหนิวหลางจือหนี่มีเขาเซียงอยู่ทางทิศตะวันออกและทิศเหนือคือลำธารฮุ่ยหลิว

ลำธารนั้นลึกมากทำให้ต้องสร้างสะพานไว้เป็นทางผ่านจากอีกฟากเพื่อเดินทางมาที่นี่


ทั้งนี้สามารถเดินทางมายังหอได้ 4 ทาง

1.จากทิศเหนือเส้นทางหลักหรือข้ามสะพาน เข้าทางประตูหน้า

{หมายเหตุ : พาหนะหรือสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าช้างไม่สามารถเข้าประตูได้ }

2.จากทิศตะวันออก เข้าทางประตูจุดจอดพาหนะ

{หมายเหตุ : พาหนะหรือสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าช้างไม่สามารถเข้าคอกได้ }

3.จากทิศตะวันตก เข้าทางประตูโกดัง

{ หมายเหตุ : พาหนะที่มีขนาดใหญ่กว่าเกวียนขนส่งไม่สามารถผ่านเข้าประตูได้ }

4.จากทิศใต้ เข้าทางประตูโรงฝึก

{ หมายเหตุ : ทางเข้าสำหรับคนของหอหนิวหลางจือหนี่เท่านั้น }


เมื่อผ่านสะพานเข้ามาจะพบประตูแกะสลักขนาบด้วยกำแพงหิน

หอหนิวหลางจือหนี่แห่งนี้ปลูกทั้งไม้ดอกไม้ประดับรายล้อมกำแพงรอบ

จนโผล่พ้นขอบออกมาให้คนทั่วไปได้เชยชม


แสดงความคิดเห็น

- สวน +1000 ชั่ง   โพสต์ 2018-7-22 15:37
- หอตำรา 5 ชั้น +2000 ชั่ง   โพสต์ 2018-7-22 15:37
หอใหญ่ (4 ชั้น) - ค่าธรรมเนียม 1000 ชั่ง  โพสต์ 2018-7-22 15:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -4000 ย่อ เหตุผล
Admin -4000

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-5-29 01:46:46

Elegant Rose - Working In Background

❁ ทิศเหนือ :: ฮวาหยวนเมี่ยวซ่าน ❁

เมื่อผ่านทางเข้าจะพบกับ “ฮวาหยวนเมี่ยวซ่าน”

ซึ่งเป็นสวนขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของหอหนิวหลางจือหนี่

ปลูกทั้งไม้ดอกและไม้ประดับ ทั้งนี้จะพบต้นหลิวเป็นส่วนมาก

ตรงกลางเป็นลานแสดงขนาดกว้างกลางบึงใหญ่ที่เลี้ยงปลาสวยงาม และนกเพื่อเชยชม

นอกจากนี้ในฤดูหนาวจะมีบัวบานอยู่เต็มสระ สามารถล่องเรือพายเล่นได้

โดยลานแสดงนี้จะจัดแสดงช่วงเทศกาลหรือวันสำคัญเท่านั้น

ทั้งนี้มีศาลาเล็กรอบบึง 4 หลังสำหรับแขกที่มาชมการแสดง และศาลากลาง โดยทั้งหมดมีทางเดินเชื่อมติดกัน

ฮวาหยวนเมี่ยวซ่านมีต้นแปะก๊วยอธิษฐานอยู่ต้นหนึ่ง

ว่ากันว่าหากเขียนคำอธิษฐานและผูกด้วยผ้าหรือของสีแดงจะทำให้สมปราถนา



❁ โรงเตี๊ยมพลับพลึงแดง ❁

ถัดจากฮวาหยวนเมี่ยวซ่านและศาลากลางจะพบกับ โรงเตี๊ยม 4 ชั้น โดย

ชั้นที่ 1 :: เปิดให้เป็นโรงเตี๊ยมทั่วไป สามารถเข้ามารับประทานอาหาร สนทนา

และร่วมสังสรรค์ได้ มีลานแสดงขนาดเล็กตรงกลางสำหรับคณะแสดงที่เชิญมาตามตารางงานในแต่ละวัน

ชั้นลอย :: ห้องสำหรับแขกที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

ชั้นที่ 2 และ 3 :: ที่พักของแขก แต่ละชั้นมีห้องพักจำนวน 50 ห้อง

ชั้นที่ 4 :: ที่พักของสตรีแห่งหอหนิวหลางจือหนี่



ทิศตะวันออก :: หอตำราโหยวเหว่ย

หอตำราแห่งนี้มีทั้งหมด 5 ชั้น โดย ชั้นที่ 1-3 เปิดให้คนทั่วไปเข้าใช้งานได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

ยกเว้นชั้นที่ 4 และ 5 ซึ่งจะต้องมีผู้ดูแลติดตามไปด้วยทุกครั้ง หากประสงค์ที่จะเข้าชม

ในช่วงเทศกาลและวันสำคัญ หอตำราจะถูก

หอตำรามีข้อห้ามเพียง 2 ข้อ

1.ห้ามนำสิ่งใดๆที่เป็นของหอตำราออกไป

2.ห้ามทำให้สิ่งใดๆที่เป็นของหอตำราชำรุดเสียหาย

แต่ทั้งนี้อนุญาตให้คัดลอกตำราได้ตามสะดวก

{ หมายเหตุ : ตำราแต่ละเล่มมีตราประทับด้วยหมึกสั่งทำไว้ทุกหน้าเพื่อป้องกันขโมย }

ชั้นที่ 1 :: ตำราประเภทนิทาน เรื่องเล่า เรื่องทั่วไป

ชั้นที่ 2 :: ตำราวิชาการจัดเรียงตามประเภทบนชั้นไม้แกะสลัก

ชั้นที่ 3 :: ห้องศิลป์

ชั้นที่ 4 :: ห้องทำงานของเถ้าแก่และผู้ดูแล

ชั้นที่ 5 :: ตำราและวัตถุโบราณ ยังมีห้องเก็บเครื่องดนตรีและอุปกรณ์การแสดง



ทิศใต้ :: ศาลาเย็น

ตั้งโดดเด่นอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่มีต้นไม้ล้อมรอบ

มีสะพานขนาดเล็กและบึงน้อยเลี้ยงปลาคราฟ

นอกจากปลาสวยงามแล้วยังมีความลึกลับใต้น้ำที่ยังไม่มีใครกล้าค้นพบ (?)

หากท่านมาใช้บริการและต้องการความเป็นส่วนตัว

ก็สามารถปลดม่านผ้าแพรทั้งสี่ทิศของศาลาเย็นลงได้ตามสะดวก

ด้วยประการใดๆทั้งปวง ที่แห่งนี้จึงเหมาะแก่การพักผ่อนและสร้างงานศิลปะ

วันดีคืนดีอาจได้พบแขกหรือคนพิเศษที่นี่ (?)

และหากสังเกตุให้ดีจะมีทางลัดเลาะเล็กๆในสวนไผ่

ซึ่งสามารถผ่านไปพบบ่อน้ำฝั่งโรงฝึกได้


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +11000 ย่อ เหตุผล
Baoling + 11000 ค่าสติหลุดเพิ่มเติม

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-5-29 03:21:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-5-30 20:22

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 1 )

     กลับมาฉางอันหนนี้นางไม่ได้แวะเข้าเมืองก่อนแต่ตัดผ่านถนนมาทางนอกเมืองฉางอันทันทีก่อนจะคิดได้ว่าคนที่ตนพามาด้วยนั้นเป็นสตรีที่จะมาทำงานในอนาคต อนึ่ง นางไม่อยากให้ใครรู้ว่าตนเองคือเถ้าแก่หอโคมเขียว เมื่อใกล้ออกจากเขตเมืองฉางอันหรั่นซิ่นหลี่จึงพักการเดินทางขณะหนึ่งเพื่อหลบไปซื้อเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับเก็บไว้ในถุงสัมภาระ ทันทีที่ถึงหอโคมเขียวนางก็พบว่าคนงานจากสมาคมเถ้าแก่แห่งต้าฮั่นนั้นทำงานได้ว่องไวมากจริงๆ! หอหนิวหลางจือหนี่ นางตั้งชื่อตามเรื่องราวของสาวทอผ้ากับหนุ่มเลี้ยงควาย ด้วยความเชื่อว่าคนที่มาเยี่ยมเยียนจะได้พบกับศิลปะหาที่สุดมิได้ แห่งนี้ที่นางเป็นผู้ออกแบบเองสามารถสร้างเสร็จได้ในเวลาไม่กี่วัน ทว่ายังต้องต่อเติมเพิ่มอีก กว่าจะพร้อมเปิดให้บริการก็คงจะราวเจ็ดถึงสิบสี่วันเลยทีเดียว

      นางเดินเข้าไปในหอโคมเขียวแล้วมองไปรอบๆพื้นที่.. ผ่านทางเข้ามาจะพบกับทางเดินของ ฮวาหยวนเมี่ยวซ่าน โดยมีบึงและลานแสดงกลางน้ำ ซึ่งเป็นส่วนที่นางชื่นชอบเพราะเกือบทั้งหมดนั้นเป็นสวนพรรณไม้หลากหลายโดยเฉพาะต้นแปะก๊วยขนาดใหญ่ที่จางจงใจนำมาปลูกไว้เพื่อจรรโลงใจ หรั่นซิ่นหลี่เดินไปที่ต้นไม้นั้นก่อนจะใช้ผ้าผืนแดงผูกกับกิ่งไว้ท่ามกลางความสงสัยของสตรีทั้งห้าและคนงานที่ยังคงก่อสร้างอยู่

    "นายหญ.. ผู้ดูแลซิ่นหลี่กำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?" ปิงเยว่ถามด้วยความสงสัย

    "ข้ามีความเชื่อ.. ว่าถ้าฝากความหวังไว้กับต้นไม้มันก็จะเติบโตไปพร้อมๆกันและเป็นจริงในที่สุด" นางหันไปยิ้มตอบก่อนจะพาทั้งหมดเดินไปที่โรงเตี๊ยมสี่ชั้น ระยะทางใช่ว่าจะน้อยจึงให้ขี่สัตว์พาหนะเข้าไปได้ เมื่อใกล้ถึงแล้วจึงปล่อยให้พวกมันเข้าคอกส่วนคนอื่นๆเข้าโรงเตี๊ยมไป โชคดีที่ช่วงเวลาที่พวกนางกลับมานั้นหอแห่งนี้สร้างโรงเตี๊ยมเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงมีที่พักทันใช้งาน เหลือแต่คนงานภายในเท่านั้น เวลานี้ก็ถูๆไถๆไปก่อน หรั่นซิ่นหลี่แบ่งห้องพักให้ทั้งห้าคนที่ชั้นสี่ของอาคารก่อนที่ตนเองจะออกไปจัดการเรื่องอื่นๆต่อ ปล่อยให้ทั้งห้าคนพักผ่อนไป

     "ผู้ดูแลเจ้าคะ ข้าอยากจะขอพบเถ้าแก่ของที่นี่เพื่อทำความรู้จักก่อนเริ่มงาน จะได้ไหมเจ้าคะ?" หลี่ถิงเดินออกมาจากห้องชะเง้อคอถามนางที่กำลังจะก้าวเท้าเดินจากไป หรั่นซิ่นหลี่นิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม

    "เกรงว่าจะไม่ได้ 'เถ้าแก่หง' นั้นหมกมุ่นกับตำรา เวลานี้นางคงอยู่ที่หอตำราในเมืองหลวง กว่าจะกลับมาก็อีกสักระยะหนึ่ง" ตอบก่อนจะเดินจากไป มองถัดจากดรงเตี๊ยมไปคือศาลาใหญ่กลางบึงท่ามกลางสวนไผ่ที่นางตั้งใจสร้างไว้เพื่อพักผ่อน คิดว่าจะมานั่งเล่นที่นี่บ่อยๆรองจากหอตำราโหยวเหว่ย แต่หนนี้นางจะต้องจัดการพื้นที่ส่วนอื่นก่อน

      หรั่นซิ่นหลี่เดินไปตามหาคนงานด้วยการจ้างคนไปประกาศข่าวโดยทั่วกัน ไม่นานนักก็มีคนมาสมัครเป็นจำนวนมากแต่แค่มองผ่านๆนางก็รู้ได้ทันทีว่ามาเพราะเรื่องอะไร แน่นอนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ผ่านไปโดยง่าย นางใช้วิธีคัดเลือกคนงานชายด้วยการให้ซือเอ๋อร์นั่งบนเกวียนและให้คนๆเดียวลาก ถ้าหากลากวัวศึกได้นางก็จะยอมให้ผ่าน ท้ายที่สุดแล้วก็มีคนผ่านงานมาได้ยี่สิบคน นางคัดอีกรอบด้วยการให้พวกเขางัดข้อและทำงานจิปาถะว่าใครเร็วและเรียบร้อยกว่า จำนวนคงเหลือของคนงานชายทั้งหมดคือ สิบคน นางแบ่งให้สองคนไปดูแลคอกสัตว์และอีกสองคนดูแลสวน ส่วนที่เหลือทำงานทั่วไป ต่อมาคือการคัดคนงานหญิง เรื่องง่ายๆที่ให้ทดสอบคือการทำงานฝีมือ นางให้ทุกคนปักผ้าเช็ดหน้า ชงชา ทำอาหาร ทำขนม และอื่นๆตามที่เห็นสมควร ท้ายที่สุดก็ได้มาจำนวน สิบคน โดยสองคนเด่นด้านครัวนางจึงยกให้เป็นแม่ครัวและที่เหลือคือ เสี่ยวเอ้อร์ นอกจากนี้หรั่นซิ่นหลี่ยังจ้างพ่อครัวมาประจำหอโคมเขียวอีกหนึ่งคน ด้วยการคัดเลือกจากการใช้วัตถุดิบพื้นๆมาทำเป็นเมนูเลิศรส ผู้ที่ผ่านเข้ารอบได้เป็นพ่อครัวประจำหอหนิวหลางจื่อหนี่ก็คืออดีตพ่อบ้านขุนนางที่เปลี่ยนใจอยากทำอาหารให้คนมากมายทานจึงมาสมัครคัดเลือก

      ได้คนงานครบแล้วนางก็เริ่มให้พวกเขาทั้งหมดไปเริ่มงานได้ทันที อีกอย่างคือวันนี้เป็นวันประหารซุนเหอเหอ.. นางต้องเตรียมตัวให้พร้อม ว่าแล้วก็รีบไปเปลี่ยนชุดพร้อมสวมหมวกคลุมผ้าปิดหน้าก่อนจะขี่ม้าเข้าไปในเมืองทันที


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -38 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -38 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-6-23 00:45:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 2 )

     "แม่นาง การที่เจ้าทำแบบนี้เป็นเรื่องไม่ถูกต้องนะ"

     "ปล่อยข้าลงเถิด ชายหญิงใกล้ชิดกันนั้นไม่งามเลย!"

     "ปล่อยข้าโว้ยยยยย!!!!!!!!!!!!!"

     "หุบปากบ้างได้ไหมห๊าาาา!!!!!!!" เริ่มแรกที่นางพาเขาออกจากเมืองมาได้ก็ใจดีปลดสกัดจุดให้ แต่พอปลดได้ไม่ทันไรร่างสูงก็เริ่มจะพูดไม่หยุดหย่อน ตอนแรกก็ยังดีๆ.. จนกระทั่งเขาเริ่มตะโกนใส่นางเท่านั้นแหละ เส้นความอดทนก็ขาดผึง ใบหน้างามตะโกนเสียงแหลมกรอกหูทันทีหมายจะให้หูชากันไปข้างหนึ่ง

     "ฟังข้าให้ดี.. หลังจากนี้ถ้ายังอยากมีชีวิตกลับไปหาเจ้านาย ก็จงเรียกข้าว่า ผู้ดูแลซิ่นหลี่" นางกล่าวด้วยเสียงหงุดหงิด และทันทีที่ร่างสูงพยายามจะดิ้นให้ตกลงจากหลังม้า นางก็หมดความอดทนหยิกแขนเขาไปแรงๆถึงแม้แรงที่ส่งไปจะเป็นเพียงมดกัด...

     "เพ่ย! ถ้ารำคาญข้าแล้วเจ้าช่วยข้าไว้ทำไม?"

     "บอกให้เรียก ผู้ดูแลซิ่นหลี่ ฟังไม่รู้เรื่องหรือ?" นางไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายมิหนำซ้ำยังพูดอย่างหงุดหงิด

     "ไม่เรียกโว้ย!" นี่ข้าคิดดีแล้วใช่มั้ยที่ช่วยไอ้เจ้าคนกวนส้นนี่ไว้... "จะตอบข้าได้หรือยัง?" ยังคงพูดถามไม่หยุด

     ".......-__-" ไม่ตอบ.. ไอ่เจ้าคนตบหัวแล้วลูบหลังเอ๊ย..

     ไม่นานนักก็ถึงหน้าทางเข้าหอหนิวหลางจือหนี่ ซุนเหอเหอได้แต่อ้าปากค้างมองความอลังการของสิ่งก่อสร้างเบื้องหน้าก่อนจะเอ่ยถามว่า "นี่เจ้าเป็นผู้ดูแลหอโคมเขียวหรอกรึ! ที่แท้เจ้ามีเจตนาเช่นนี้เอง! ปล่อยข้า!" ร่างสูงร้องลั่นไม่พอยังดิ้นไม่หยุดด้วยจนนางเหลืออดจะทน

    "พวกเจ้า เตรียมห้องพักแขก แล้วอย่าให้ใครเข้ามาใกล้นอกจากได้รับคำสั่งจากข้า" นางเดินไปสั่งงานกับเสี่ยวเอ้อร์ก่อนจะไม่ยี่หระกับร่างสูงบนหลังม้าอีก นางกระชากเขาลงมาข้างล่างอย่างไม่ไยดีก่อนจะให้คนงานชายพาตัวเขาและม้าขาวไป

     "ปล่อยข้านะว้อยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงยังคงไล่หลังตามมา..

     ...ขอเถอะ จะช่วยหุบปากบ้างได้ไหม!?

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-22 15:16:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-25 20:44

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 71 ) อินซื่อป๋อ - 25
ฝึกวันที่1

     ข้าออกมานอกเมืองซินเอี๋ยหลังจากที่เช็ดตัวป้อนน้ำแกงอินซื่อป๋อเสร็จในยามเช้า นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วแต่ต้องมาจัดการธุระก่อนจะรีบไปหอหนิวหลางจือหนี่ ข้าเงยหน้ามองอาคารแดงทั้งหลังแล้วทอดยาวไปถึงลำธารฮุ่ยหลิวก็คิดได้ว่าแหม.. คนที่นี่เขาทำงานดีจริงๆ มิหนำซ่้ำยังเหมือนเดิมทุกประการ ข้าเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมเพื่อดูงานต่างๆ จะว่าไปรู้สึกวันก่อนจะฝันประหลาดว่าตัวเองโดนใครไม่ทราบเข้ามาฉุดกระชากไปขณะที่กำลังทำบันทึกอยู่บนหอตำรา จำชื่อคนในฝันไม่ได้ด้วยสิ..

      แต่ความรู้สึกบอกว่าเป็นฝันที่แย่มาก

      หลังจากเดินเข้ามาได้ไม่นาน หลี่ถิง ปิงเยว่ และสามพี่น้องสกุลหลิวก็วิ่งเข้ามาหานางถามใหญ่ว่าหายไปที่ใดมาหลายอาทิตย์ และจู่ๆก็มีคนมาย้ายหอไว้ที่นี่ พวกนางสงสัยเป็นอย่างมากจนได้เจอผู้ดูแลซิ่นหลี่ พวกนางที่กำลังหวาดวิตกว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าถูกคนชุดแดงเอ็ดไปเล็กน้อย "พวกเจ้าอยู่กับเถ้าแก่หงและข้า ไม่ต้องห่วงว่าถูกจะทอดทิ้ง เห็นที่นี่เลวร้ายขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร?" พวกนางจึงเข้าใจแล้วถามว่าเช่นนั้นแล้วพวกนางต้องทำอะไรต่อ

      พอหรั่นซิ่นหลี่ถามไถ่ดูก็พบว่าของที่สั่งไว้ล้วนมาถึงนานแล้ว โชคดีที่มาถูกทางก่อนย้ายและมีของครบทุกประการ นางได้ความว่าเป็น หลิวหลานเสวี่ย ที่ช่วยนางทำบัญชีระหว่างที่ไม่อยู่หอ หรั่นซิ่นหลี่จึงให้รางวัลเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็ให้ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อประกาศอะไรบางอย่าง

     "เวลานี้พวกเราย้ายมาตั้งที่ซินเอี๋ย ขอให้รู้ไว้ว่าหลังจากนี้จะมีการฝึกอย่างเข้มงวด ถึงข้าจะไม่อยู่ที่หอแต่ก็จะมีคนมาสอนพวกเจ้า เรียนรู้งานและขยันฝึกซ้อม ....ถ้าทำได้ดีก็เอาใบสัญญาซื้อตัวไป" หูทั้งสิบผึ่งทันใดว่าพวกนางเป็นอิสระได้ ทุกคนตกลงอย่างไม่รีรอแล้วบอกว่าเริ่มวันนี้ได้เลย

      หรั่นซิ่นหลี่จึงให้พวกนางเริ่มจากการฝึกดนตรี เครื่องดนตรีทั้งหมดถูกทำมาวางแล้วแจกจ่ายไปตาม หลี่ถิงได้ขลุ่ย ปิงเยว่ได้ผีผาขนาดกลาง หลิวหลานเสวี่ยได้กู่ฉิน หลิวหลานเหยียนได้กู่เจิง และคนสุดท้องคือหลิวหลานหลานนางได้ซอ

     "พวกเจ้าไม่ต้องห่วง วันนี้วันแรก ข้าจะให้พวกเจ้าได้สัมพัสเสียงกับการเล่นจนคุ้นมือก่อนจึงค่อยเล่นเป็นเพลง ฉะนั้นแล้ววันนี้จะเพี๊ยนจนหูเสียดก็ไม่เป็นไร" หรั่นซิ่นหลี่กล่าวแล้วนรกประจำวันก็เริ่มขึ้นเพราะทุกคนบรรเลงได้นรกแตกมาก... ดวงหน้างามเหงื่อกตกพลั่กสั่นระทวยไปทั้งกาย ทว่าไม่ใช่เพราะบทเพลงนั้นไพเราะจับใจ... แต่...

      คุณพระช่วย.. นี่มันนรกขุมใด ข้าจะตาย ข้าจะตายแล้ว!



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-23 01:32:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 73 ) อินซื่อป๋อ - 27

     ลมอากาศเย็นยามเหม่า หรั่นซิ่นหลี่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะแอบออกมาจากจวนเติ้งแต่เช้าเพื่อไม่ให้ผู้ใดรู้ว่าไปไหน นางขี่ม้าไปนอกเมืองและเช่นเคยมาจบที่หอหนิวหลางจือหนี่ หนนี้ตนตั้งใจจะมาดูซุนเหอเหอด้วยว่าเป็นอย่างไร ยังอยู่ดีหรือตายไปแล้ว โชคดีที่ให้คนสร้างชั้นใต้ดินไว้ทัน นางจึงสั่งให้คนงานพาซุนเหอเหอไปไว้ใต้ดินเสีย ทางเข้านั้นซับซ้อนและมีเพียงตนที่รู้ วันนี้นางจึงต้องมากำกับเอง ทันทีที่เท้าย่างเข้าหอหนิวหลางจือหนี่ เสี่ยวเอ้อร์ก็วิ่งเข้ามาต้อนรับนางก่อนอันดับแรก แต่ตนบอกว่าให้ไปทำงานต่อ สักพักหนึ่งนางจึงจะไปที่ห้องพักของซุนเหอเหอพร้อมคนงานอีกห้า

     "ก็ยังอยู่ดีนี่" หรั่นซิ่นหลี่ยืนเท้าสะเอวมองคนที่นอนหลับในสภาพประหลาด ตาลุงนี่นอนกรนไม่พอยังกัดฟันด้วยนะ.. นางมองคนบนเตียงที่ถูกล็อคแขนขาแต่กลับนอนสบายอ้าปากกว้างจนน้ำลายไหล หรั่นซิ่นหลี่เดินเข้าไปใกล้แล้วเขย่าร่างนั้นให้ลืมตา "ตื่น"

     "หืม..งึมงำ...เอ๊า! ผู้ดูแลซิ่นหลี่ ฮ้าวววว" ชายหนุ่มลืมตาปรือขึ้นมามองนางก่อนจะตั้งสติแล้วท้ายที่สุดก็หาว ดวงตากลมมองคนอย่างอนาถใจ..

     "วันนี้จะย้ายเจ้าไปนอนชั้นใต้ดิน ฟังดูเหมือนจะหนาวแต่ข้าสั่งให้คนรองชั้นหนึ่งไว้แล้วเพื่อใส่ถ่านใต้พื้นจะได้อุ่นๆ" เป็นสิ่งที่นางวาดไว้ในแปลนก่อนจะก่อสร้างที่ซินเอี๋ย

     "หืมม ทำไมต้องย้าย?" ซุนเหอเหอถาม

     "กันเจ้าหนี" นางตอบหน้านิ่ง "เอาล่ะ ลุกขึ้น" นางชี้ให้คนงานเดินไปปลดล็อคแล้วพยุงซุนเหอเหอขึ้นมาจับตัวไว้ก่อนจะพาไปชั้นใต้ดิน

      ทางเข้าชั้นใต้ดินนั้นนอกจากลึกลับซับซ้อนแล้วยังมีกลไกอีกมาก หรั่นซิ่นหลี่ให้ทุกคนมัดตาไว้ด้วยผ้าสีดำหนายกเว้นตัวนางเอกก่อนจะบอกทางว่าให้ลงไปอย่างไร นางวางแปลนทางเข้าไว้ที่ใต้บันไดข้างกำแพง ที่จริงแล้วทางเข้าน่ะหาไม่ยากขนาดนั้น เพียงแต่ว่าจะเปิดมันอย่างไร? หรั่นซิ่นหลี่คลำมือไปตามกำแพงก่อนจะแตะโดนจุดหนึ่ง นางแตะมือลงกำแพงนั่นเต็มฝ่ามือก่อนจะดันมันเข้าไปข้างในจนสุดพลันกำแพงก็หมุนเข้าไปปรากฏเป็นทางเดินลงไปชั้นล่าง หรั่นซิ่นหลี่ค่อยๆพาทุกคนเดินลงไปจากนั้นก็ให้พวกเขาจัดของให้เรียบร้อยพร้อมอยู่

     "บอกไว้ก่อน ถึงเจ้าคิดจะหนีก็ออกไม่ได้หรอก ที่นี่มีทางเข้าออกหลายทางมาก และทุกทางจะเปลี่ยนตลอดเวลา" นางอธิบาย นั่นเพราะตนออกแบบให้สถานที่มีกลไกหมุนได้ตามเวลา เพราะอย่างนั้นถึงจะเข้ามาทางเดิมก็ต้องเดินวนทางใหม่อยู่ดี หอหนิวหลางจือหนี่แห่งนี้ยังมีกลไกอีกมากที่นางออกแบบไว้ เพราะฉะนั้นจุดไหนที่บอกว่าอย่าเข้าไปก็ควรจะทำตามนั้น ไม่งั้นก็เสี่ยงหลงเปล่าๆ แถมยังมีกับดักด้วย..

     "ชิ" ซุนเหอเหอสบถในคอ ถึงเขาจะเป็นอิสระไม่ถูกพันธนาการแล้วทว่าก็ยังเดินไปมาได้แค่ในห้องนี้เท่านั้น พูดก็พูดเถอะที่นี่ก็นับว่าพร้อมทุกสิ่งตั้งแต่ห้องนั่งเล่นไปจนถึงห้องนอนและห้องอาบน้ำ มีหลายๆอย่างที่ให้ทำแก้เบื่อได้อย่างเกมกระดาน ตำรา แต่ที่ไม่มีคือทางออกเนี่ยสิ!

     "ส่วนคนอื่นๆมัดผ้าปิดตาแล้วตามข้ามา" หรั่นซิ่นหลี่กล่าวก่อนจะรอทุกคนมัดเสร็จจนมั่นใจแล้วว่าไม่เห็นแน่นอนจึงพาพวกเขาออกมา พอทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงปลดผ้าปิดตาซุนเหอให้แล้วออกมาจากที่นั่นทันที หลังจากนี้กลไกก็จะวนไปอีกหลายรอบ เขาไม่มีทางรู้ว่าเป็นยามเท่าไหร่ และไม่มีทางรู้ด้วยว่าแต่ละยามกลไกเป็นอย่างไร




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-23 09:37:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-25 20:44

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 74 ) อินซื่อป๋อ - 28
ฝึกวันที่ 2

     หลังจัดการเรื่องของซุนเหอเหอเรียบร้อย หรั่นซิ่นหลี่ก็ขึ้นมาฝึกสอนเหล่าสตรีของหอหนิวหลางจือหนี่ต่อ พวกนางมีควมกระตือรือร้นกันดีวันนี้จึงผ่านบนเรียนไปได้ง่าย แต่อย่างไรก็ยังต้องฝึกแล้วฝึกอีกอยู่ดี.. วันนี้นอกจากทบทวนเมื่อวานแบบอิสระแล้ว หรั่นซิ่นหลี่ให้พวกนางเล่นเป็นเพลงง่ายๆก่อน ไม่นานนักทุกคนก็พอจับจังหวะได้ ใช่สิ.. ก็เพลงที่นางให้เล่นขนาดเด็กยังรู้เลย มันเป็นเพลงที่เอาไว้สอนมือใหม่เพื่อให้เรียนรู้โน๊ตของเครื่องดนตรี หรั่นซิ่นหลี่นั่งมองทุกคนฝึกไประหว่างนั้นตนก็จัดการธุระอื่นๆอย่างเมนูอาหาร

     "ผู้ดูแลซิ่นหลี่ครับ ทั้งหมดนี่เป็นอาหารที่ผมอยากเพิ่มลงเมนูร้านครับ" พ่อครัวใหญ่กล่าว นางให้เขาทดลองทำหลายๆอย่างมาเองแหละ ทั้งของคาวและของหวาน สามารถใช้วัตถุดิบได้ทุกอย่างเท่าที่เขาต้องการ ถ้ามันอร่อยและขายได้ เชิญตามสะดวก

     "จากทางซ้ายคือบะหมี่สามรส ทำมาจากเนื้อสัตว์บดรวมกันปรุงรสและนำมาทำเป็นเส้น ที่เส้นมันไม่ยาวเพราะว่าไม่ได้ผสมแป้งเลยแม้แต่นิดเดียวครับ" หลังจากอธิบาย บะหมี่ชามนั้นก็ถูกส่งมาอยู่ในมือนาง หรั่นซิ่นหลี่รีบมาก่อนจะคีบทานแล้วก็ต้องพยักหน้ารัวมากเพราะว่ามันอร่อยมากๆ รสของปลาหมึก ปลา และกุ้ง อาหารทะเลรวมกันในเส้นเดียว น้ำแกงบะหมี่ก็ทำมาจากกระดูกปลาเป็นซุปกระดูกปลา สามารถกัดได้จนหมดเพราะมันถูกต้มจนเปื่อย นางวางชามเปล่าไว้บนโต๊ะก่อนจะลองชิมจานต่อไป

     "จานนี้คือ เกี๊ยวระเบิด ขอรับ พอทานเข้าไปแล้วมันจะตูมตามในปาก"

      หรั่นซิ่นหลี่พยักหน้าแล้วคีบขึ้นมาชิม "อื้มม! ระเบิดจริงๆ" มันแตกน้ำแกงภายในเกี๊ยวในปากนางเต็มไปหมด กลิ่นน้ำแกงกับไส้เกี๊ยวรับกันได้ดีจนนางสามารถกินต่อได้อีกเรื่อยๆไม่เบื่อเลย แต่ก็น่าเสียดายที่หมดจานแล้ว นางวางจานลงก่อนจะเริ่มชิมจานอื่นๆต่อ พ่อครัวผู้นี้นางเลือกมาไม่ผิดจริงๆ!

      ถัดจากเรื่องอาหารกลับมาที่คนแสดง หรั่นซิ่นหลี่ให้พวกนางเล่นวนซ้ำไปมาหลายๆรอบก่อนจะติติงว่าคนไม่ใส่จิตวิญญาณลงไป "เวลาพวกเจ้าเล่นดนตรี เจ้าต้องเป็นหนึ่งเดียวกับบทเพลง ทั้งกายและจิตวิญญาณ" นางกล่าวก่อนจะหยิบกู่เจิงขึ้นมาบรรเลงให้ฟังในบทเพลงพื้นบ้าน ถ้าถามว่าทำไมจึงใช้เพลงพื้นบ้านทั้งที่ทำนองไม่ได้สวยหรูอะไรมากมาย นั่นเพราะเพลงพื้นบ้านมีต้นกำเนิดมาอย่างลึกซึ้ง เป็นวิถีชีวิตของชาวบ้านทั่วๆไปที่ผู้คนเข้าใจได้ง่ายถูกถ่ายทอดออกมาเป็นบทเพลง

     "ข้าคิดว่าพวกเจ้าบางคนยังอ่านโน๊ตไม่เป็น ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำแบบฝึกมาให้เอาไปฝึกกันที่ห้องพักนะ พรุ่งนี้ข้าจะมาดูใหม่" หรั่นวิ่นหลี่ตอบก่อนจะทิ้งให้ทุกคนฝึกตามอัธยาศัย นางไม่อยากเข้มงวดพวกนางมากไปกว่านี้เพราะทำได้มากเท่านี้ก็ถือว่าเก่งในระดับหนึ่งเลยทีเดียว ข้าจะทำให้พวกนางมีอาชีพเลี้ยงดูตัวเองได้เวลาที่ข้าจากไป..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-25 01:38:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-25 01:39

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 79 ) อินซื่อป๋อ - 33

     สิ่งหนึ่งที่คนมักเข้าใจผิดคือ การทำหลายอย่างได้ในเวลาเดียวกัน คือความสามารถของคนที่มีทักษะ แต่แท้จริงแล้วมันไม่ง่ายอย่างนั้นเอาเสียเลย ช่วงเช้าหรั่นซิ่นหลี่จะต้องจัดการะุระในจวนเติ้งให้เสร็จจากนั้นปลีกออกมาสายๆที่หอหนิวหลางจือหนี่โดยบอกเติ้งอวี่ว่านางจะไปจ่ายตลาด ถัดมาเที่ยงตรงกลับมาป้อนน้ำแกงให้อินซื่อป๋อที่นอนเป็นผัก หลายวันมานี้เขาซูบลงไปมากทำให้นางต้องเพิ่มปริมาณเนื้อในน้ำเพื่อให้มันเข้มขนความเดิม บ่ายต่อมากลับมาที่หอโคมเขียวเพื่อฝึกสอนสตรีทั้งห้าของหอก่อนจะกลับมาในยามโหย่วเพื่อป้อนน้ำแกงและทำอาหารมื้อเย็น สุดท้ายคือเขียนบันทึกประจำวันในยามปั้นเย่ซันเกิงก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มใหม่ในยามหยินของอีกวัน

      ยิ่งกว่าสภาพอากาศที่ผันแปรก็คือนางที่วิ่งวนรอบซินเอี๋ยนี่แล.. หลายวันมานี้รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็ไม่อาจหยุดพักได้ นางนอนน้อยจนเห็นได้ชัดว่าผิวกายที่เดิมทีซีดเซียวอยู่แล้วกลับซีดมากกว่าเดิมจนเริ่มปรากฏเส้นเลือดสีเขียวที่หลังมือ ร่างเพรียวซูบลงจากเดิมมากจนคาดการณ์ได้ว่าน้ำหนักนางคงกายไปราว 1 ใน 4 กระนั้นคนก็ยังทำงานไม่หยุดหย่อนเช่นเดียวกับวันนี้

     "ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าอย่าเดินมั่วซั่ว?" ศรีษะนางปวดทุกครั้งที่ต้องมาสนทนากับซุนเหอเหอ เวลานี้ก็เช่นกันที่เขาไม่อยู่ในห้องที่จัดเตรียมไว้ให้ ชายหนุ่มนั้นพอได้อิสระแล้วก็ทำตัวเหลวไหลด้วยการเดินวนไปรอบๆพื้นที่เพื่อจะหาทางออก และทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้นนางก็จะต้องเดินวนหาเขาทุกครา พ่อคุณเอ๊ย.. อยากจะบอกจังเลยว่าหากเดินไปอีกนิดคอเจ้าก็จะขาดเพราะถูกกลไกกับดักอยู่แล้ว! "เฮ้อ..."

     "ก็ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ข้าต้องกลับไปหานายท่าน!" เสียงกร้าวกล่าวอย่างกร่างไม่สำนึกในบุญคุณ เขาพยายามที่จะเข้ามาคว้าคนชุดแดงไว้แต่ก็ถูกชายทั้งสองที่ลงมาพร้อมกันคว้าตัวกดลงบนพื้นไว้ก่อน นับว่าดีที่พื้นห้องยังปูด้วยพรมนอกด่านทำให้คนไม่กระแทกรุนแรงจนเกินไป หรั่นซิ่นหลี่กลัวว่าซุนเหอเหอจะตายเพราะพิษไอเย็นจึงให้คนปูพรมไว้ มีตะเกียงถ่าน และมีที่นอนอุ่นๆด้วย แต่ดูเจ้าตัวสิ... ไม่ใส่เสื้อท่อนบน อยากหนาวตายหรืออย่างไร?

     "......" กลับไปหานายงั้นหรือ อยากจะหัวเราะ.. หรั่นซิ่นหลี่เก็บความคิดนั้นไว้ในใจแล้วเอ่ยออกมาตามที่คิด "ยามนายเดือดร้อน เจ้าช่วยเหลือเขา ยามเจ้าเดือดร้อน ใครช่วยเหลือเจ้า?" เอ่ยเสียงเรียบไว้ให้คนที่นอนอยู่บนพื้นพรมได้คิด ร่างนั้นแน่นิ่งไปจนชายทั้งสองยอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระ ซุนเหอเหอก็ยังคงนอนอยู่อย่างนั้น ดวงตาเอาแต่มองเพดานหินก่อนจะหลับตายกแขนพาดใบหน้า

      นางมองเขาด้วยสายตาอนาถใจว่านายท่านของคนผู้นี้จะต้องโหดร้ายมากเพียงใดถึงขั้นที่ทอดทิ้งคนในความดูแลของตัวเอง หรั่นซิ่นหลี่เดินไปหยิบผ้าห่มขนสัตว์มาปิดร่างท่อนบนของชายหนุ่มไว้ ความรู้สึกพิศวาสอันใดนางไม่มีต่อร่างกายหรือจิตใจเขาสักนิด นัยย์ตาดำยังคงนิ่งไม่เคลื่อนไหวหรือสั่นคลอน หากเพียงเสียงลงกลอนหนนี้ทำให้ใจนางกระตุกไม่น้อยเลยว่าตนได้ให้ใครเผชิญหน้ากับความเงียบเพียงคนเดียว "...ข้าจะมาเยี่ยมใหม่"





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +111 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 111
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-25 20:41:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-25 20:43

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 80 ) อินซื่อป๋อ - 34
ฝึกวันที่ 3


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 15

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-29 01:57:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-8-19 22:55

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 94 ) อินซื่อป๋อ - 48
ฝึกวันที่ 4

ยินคำเล่าลือหรือสู้พานพบ
วีรบุรุษแดนใต้ผู้นำทัพรบ
ชนเถื่อนคร้ามครั่นในหนึ่งนาม
หากหยามกร้ำกรายได้เป็นศพ

กรีฑาแปดพันชีวีสู่เยว่สุ่ยนครา
ปาสู่ไม่แคล้วกรุ่นไอสงคราม
ทัพสามพันล้อมค่ายรักษา
แค้นนักชนเถื่อนมากเล่ห์กล

ผ่านบึงพิษคิดเพื่อพี่น้องฮั่น
กำราบเตี๋ยนสู้พิทักษ์เขตแดน
แม้น้ำน้อยหาได้หวาดหวั่น
เหลือเพียงหนึ่งก็จะต้านจนสุดตัว

สูญร่วมสี่พันทหารกล้าไม่สิ้นแรง
ท้าประลองขุนพล 'ซือฮุ่ยจง'
ชิงชัยอุบายกลมากแอบแฝง
บั่นคอชนเถื่อนเซ่นมาตุภูมิ

นำชิงชัยนำอิสระสู่ผองชน
ขุนศึกหาญสยบทักษินคืนดินแดน
หาคำใดสรรเสริญเกินคำคน
แกร่งดั่งกล้าด้วยจิตาชาติใจเพชร

     ขณะที่หรั่นซิ่นหลี่กำลังฝึกซ้อมนางรำทั้งห้า เสียงบทกลอนอันใดดังเข้าหูนางขึ้นมาพลันให้นึกถึง เสิ่นหลิงเฮ่า นางหลับคาลงพริ้มฟังจับใจความได้ว่าเป็นการสรรเสริญเรื่องราวของแม่ทัพขุนศึกหากแต่นางไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด บุกแดนเถื่อนเช่นเตี๋ยนนี้.. ต้องเป็นผู้ที่กล้าหาญชาญชัยนัก นางชื่นชมคนในบทกลอนในใจ แล้วคิดว่าวันหนึ่งจะเชิญกวีเสิ่นหลิงเฮ่ามาที่หอตนหลังเปิด

     "เอาล่ะ พวกเจ้าซ้อมต่อ" นางปรบมือเป็นจังหวะแล้วมองดูพวกนางยกมือขึ้นซ้อมกัน พอเห็นว่าหลิวหลานเสวี่ยรำได้ผิดแปลกไปก็ตักเตือน แต่ก็ยังไม่ดีขึ้นจึงเดินเข้าไปหาแล้วจับแขนนางขยับตามตน "เจ้าต้องอ่อนช้อยแบบนี้" โน้มตัวลงงอแขนค่อยๆไปตามบทเพลงที่ปิงเยว่กับหลี่ถิงช่วยกันบรรเลง พวกนางสลับกันรำ สลับกันเล่น ทำเช่นนี้จะได้พัฒนาและมีประสบการณ์ไปพร้อมๆกัน

      พอเห็นว่าคนรำได้ดีขึ้น นางจึงปล่อยให้หลิวหลานเสวี่ยรำต่อเอง "ทำดีแล้ว"

แปะ แปะ แปะ ปรบมือต่อไป

      มองไปรอบๆเห็นว่าดีแล้วจึงเดินไปสั่งงานต่อคนงานเรื่องซุนเหอเหอ วันนี้นางอนุญาตให้เขาออกมาจากห้องใต้ดินได้ แต่ว่ายังต้องมัดมือเอาไว้ นางมองคนเดินไปรอบๆหอดนตรีหานเซี่ยงจื่อแล้วชักสงสัย

     "นี่" นางเรียก

     "อะไร?" เขาถามระหว่างเดินไปรอบๆ ไม่มีกลิ่นยา ไม่มีกลิ่นประหลาด หรือจะเป็นหอโคมเขียวที่ขายเพียงงานศิลปะจริงๆ?

     "ทำไมเจ้าถึงปกป้องคนๆนั้นนัก?" นางถาม ตนรู้ดีว่าเขาเข้าใจคำถามนี้แม้จะไม่เอ่ยนาม นางนึกคิดไป เล่อหยูเฟย.. เขาโหดร้ายจริงๆนะหรือ?

     "นายน้อยเป็นคนน่าสงสาร.. เขาไม่ได้เป็นเช่นนั้นโดยกำเนิด ข้าบอกได้เพียงเท่านี้" ซุนเหอเหอบอกนางแล้วขอตัวกลับลงไปที่ห้องใต้ดินด้วยตัวเขาเอง ไม่ใช่อะไร เขาแค่ไม่อยากตอบคำถามสตรีชุดแดงนี้ต่อ

      นางเห็นวันนี้คนเชื่อฟังก็รู้แล้วว่าแปลกไป แต่กระนั้นก็ไม่ได้รั้นจะยื้อต่อ ในเมื่อเขาไม่ยอมบอกก็ไม่ต้องบอก คงมีสักวันที่เขาจะยินดีเล่าเรื่องทุกอย่างด้วยความจริงใจ หรั่นซิ่นหลี่หันกลับมาสนใจสตรีทั้งห้าต่อ หอดนตรีหานเซี่ยงจื่อแห่งนี้.. อย่างน้อยเวลานี้ข้าควรปกป้องคนที่นี่ไว้

     ตกดึกนางเขียนจดหมายถึงทุกคนเป็นเทียบเชิญมางานเปิดตัวหอหนิวหลางจือหนี่ในวันที่ 20 เดือน 8

ถึง หรงเอ๋อร์ @BaiFangRong



     สุขภาพร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? เรื่องที่พบเจ้าแม่หนี่วาคงทำให้ตกใจไม่น้อยเลย ตัวข้าเองก็ยังตกใจไม่หายเช่นกัน ถึงอย่างไรนั้นข้ายังอยากเชิญเจ้ามางานเปิดหอหนิวหลางจือหนี่ในวันที่ 20 เดือน 8 อยู่ ถ้าหากสะดวกก็ขอเชิญมาเที่ยวเล่นได้ตามสะดวก ข้าจะจัดห้องไว้ให้เจ้า รับรองว่าอยู่สบายแน่นอนถึง



หรั่นซิ่นหลี่


ถึง คุณชายเสิ่น @LingHao