ดู: 364|ตอบกลับ: 5

{ แคว้นโหรวหราน } โรงหมอหยางมี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-21 01:10:13 |โหมดอ่าน


โรงหมอหยางมี่

โรงหมอแห่งแค้วนโหรวหราน แห่งแรกและแห่งเดียวในแคว้นโหรวหราน
โรงหมอแห่งนี่มีขนาดไม่ใหญ่มาและเปิดรับรักษาผู้คนทั่วไป
คนไข้ส่วนใหญ่ที่มักจะพบในโรงหมอแห่งนี้
มักเป็นผู้คนที่เพลียจากการเดินทางและไข้แดดสะส่วนใหญ่  
จึงทำให้ที่โรงหมอแห่งนี้มีเตียงที่พักให้คนไข้ได้นอนพักอยู่เป็นจำนวณมาก










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-21 21:40:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-20 20:03


Story 158

     
     จางฝูที่ได้ช่วยเหลือชายแต่งตัวแปลกไว้จากการถูกทรายฝังทั้งเป็น เมืื่อเห็นว่าท่าทีของเขานั้นไม่ได้ดีขึ้นเธอจึงตัดสินใจที่จะพาเขาเร่งเข้าเมืองเพื่อไปยังโรงหมอใให้เร็วที่สุดเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาคนนี้นั้นนอนสลบมานานเท่าไหร่แล้ว


    “เร็วเข้าเฟยเทียนจะถึงประตูทางเข้าแล้ว”จางฝูเอ่ยขณะที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังประตูทางเข้าแคว้นโหรวหรานโดยมีเฟยเทียนที่แบกร่างที่สลบไสลของชายหนุ่มไว้บนงาคู่สวยของมันเดินจ้ำตายเจ้านายสาวไป ทันทีที่ทั้งสองไปถึงประตูก็ต้องชะงักกับเสียงของของทหารสองนายที่เรียกเอาไว้ก่อนที่จางฝูเเละเฟยเทียนจะได้ก้าวเข้าไปในแคว้น


     “พวกเจ้าเป็นใครแล้วคนผู้ที่อยู่บนงาช้างนั้นเป็นอะไร”ทหารนายหนึ่งเดินขึ้นพร้อมกับเดินลิ่วตรงมาหาหญิงสาวพรางมองสำรวจร่างเบื้องหน้าที่มีผ้าโพกศรีาะปิดบังใบหน้าจนเหลือเพียงแค่ดวงตาก่อนจะมองไปยังร่างของอีกคนที่นอนห้อยสลบอยู่บนงาของเผือกอย่างสงสัย


    “ข้ามาจาก จากด่านอี้เหมินกวน แล้วก็ไปเจอเข้าสลบอยู่ที่เนินเขาหน้าประตูเลยช่วยมาเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยยพร้อมกับปลดผ้าโพกศรีาะออกเพื่อให้นายทหารได้เห็นใบหน้า ของตัวเองแล้วมองไปทางชายในชุดแปลกประหลาดอย่างร้อนใจ


    “โรงหมอ ที่นี่มีโรงหมอใช่ไหมเจ้าค่ะ ไปทางไหนเจ้าค่ะ”


    “อะ เอ่อ มี เอ่อ ตรงไปแล้วเลี้ยซ้ายตรงหัวมุมย่านการค้าก็ถึงแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ” นายทหารเอ่ยพร้อมกับบอกเส้นทางไปโรงหมอเป็นที่เรียบร้อย แม้ตัวเขาจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวหญิงสาวคนนี้เท่าไหร่แต่การที่มีคนเจ็บมาด้วยมันทำให้พวกเขานั้นทนกักตัวไว้ไม่ได้ การหมดสติไปกลางทะเลทรายไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หากเเต่เป็นเรื่องที่ใญ่มาก และหากช้าไปเพียงเสี้ยวนาทีก็อาจจะหมายถึงชีวิตเลยก็เป็นได้


   “ขอบคุณเจ้าค่ะ ไปกันเฟยเทียน” จางฝูที่เมื่อได้รับข้อมูลที่ตั้งของโรงหมอก็ไม่รอช้าที่จะรีบพุ่งตัวออกวิ่งนำไปในทันที่โดยที่เจ้าเฟยเทียนเองก้ไม่รอช้าวิ่งตามเจ้านายเข้าไปโดยที่มันก็แทบไม่สนแล้วว่าเจ้าพวกที่เหลือนที่นอนกันอยู่หลังรถเทียบจะเป็นเช่นไร มันเพียงแค่ต้องรีบวิ่งตามเจ้านายยสาวของมันให้ทันเพียงเท่านั้น


    จางฝูที่วิ่งไปตามเส้นทางในแคว้นโดยมีช้างเผือกที่แบกคนสลบไว้บนงาวิ่งตามไปเรียกให้สายตาของคนที่อยู่ตลอดเส้นทางนั้นต้องหันไปมองตามอย่างสนใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น บางสนใจหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนี หรือช้างที่วิ่งตามมาบ้าง หากแต่หญิงสาวนั้นกลับไม่ได้สนใจในสายตาที่กำลังจ้องมาแม้แต่น้อย ในใจของเธอคือต้องรีบไปให้ถึงโรงหมอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้


    หลังจากที่วิ่งมาตามเส้นทางได้ไม่นานจางฝูก็มาถึงหน้าโรงหมอก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อขอให้คนมาช่วยกันแบกร่างไร้สติที่นอนอยู่บนงาของเฟยเทียนเข้าไปนอนพักที่เตียงด้านให้เพื่อให้ท่านหมอได้ตรวจอาการอย่างคร่าวๆ ส่วนตัวของจางฝูหลังจากที่เห็นท่านหมอกำลังตรวจอาการก็เดินพาเฟยเทียนไปรอที่คอกสัตว์ตามที่ได้ถามกับผู้ช่วนในโรงหมอก่อนที่เธอนั้นจะเดินกลับเข้าไปที่ด้านในโรงหมออีกครั้งเพื่อสอบถามอาการ


     จางฝูยังคงนั่งรอท่านหมอที่เข้าไปตรวจพรางมองไปรอบๆโรงหมอ ที่โรงหมอแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงชาวฮั่น ชาวนอกด่านที่การแต่งตัว สีผิว และรูปร่างหน้าตาที่เธอไม่เคยได้พบเจอ ต่างก็มารวมตัวกันด้วยอาการที่คล้ายๆก็คือป่วยแดด หรือไม่ก็อาการเพลียจากการเดินทางไม่ได้หนักหนาอะไรมาก ส่วนเจ้าคนที่เธอช่วยมานั้น


   “จนปานนี้หมอยังไม่ออกมาจากห้องตรวจอีกหรอเนี่ย อาการสาหัสขนาดไหนกันนะเนี่ย คงไม่ได้ใกล้ตายหรอกนะ” จางฝูยังคงนั่งรอตอ่ไปอย่างร้อนใจจนผู้ช่วยหญิงคนหนึ่งที่นั่งมองมาสักพักต้องเดินเอาน้ำมาให้พร้อมกับลงมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆเธอเพื่อปลอบใจ


    "ถึงมือหมอแล้ว แม่นางสบายใจเถอะเจ้าค่ะ"


     "ข้าแค่กลัวถ้าเขาจะเป็นอะไรไป ไม่รู้ทำไมถึงไปเป็นลมอยู่กลางทะเลทรายเช่นนั้นได้" จางฝูเอ่ยยพรางยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบหน่อยแล้วมองไปยังประตูที่ท่านหมอเดินเข้าไปอย่างห่วงๆ เธอไม่อยากจะเห็นใครตายไปต่อหน้าต่อตาเธออีก ไม่อยากแล้ว ราวกับมันเหมือนเป็นตราบาปที่ติดตัวเธอไปในหลายๆที่ คนตาย ซากศพ วิณญาณ ทุกๆสิ่งนี้ที่วนเวียนไปมาอยู่รอบตัวเธอ และเหมือนมันจะตามเธอไปในทุกๆทีที่เธอผ่านไม่เว้นแม้กลางทะเลทรายเช่นนี้...




@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 + 77 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x1
x2
x1
x1
x100
x2
x1
x8
x3
x1
x2
x1
x50
x3
x1
x5
x8
x2
x12
x20
x3
x2
x1
x2
x8
x4
x10
x2
x1
x2
x2
x4
x2
x2
x12
x60
x3
x12
x10
x7
x60
x24
x8
x1
x2
x3
x5
x310
x50
x11
x13
x10
x3
x250
x1
x3
x10
x8
x16
x10
x40
x1
x10
x43
x2
x77
x1
x1
x2
x1
x100
x3
x49
x1
x2020
x2
x100
x6
x8
x30
x10
x6
x4
x24
x4
x10
x31
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x180
x80
x30
x30
x250
x110
x6
x4
x63
x13
x24
x360
x2
x500
x360
x100
x1
x140
x70
x177
x800
x2
x25
x80
x40
x50
x570
x246
x3
x11
x8
x160
x1
x400
x3
x18
x1
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x88
x9
x399
x1200
x75
x10
x56
x591
x5
x1
x1
x400
x1263
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x107
x60
x390
x100
x800
x6
x320
x827
x190
x16
x200
x30
x650
x1
x1
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x101
x7
x7
x30
x390
x74
x1
x16
x1826
x3
x2
x1995
x2670
x1623
x8
x7
x12
x140
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x4
x9
x186
x290
x130
x3
x30
x30
x2
x40
x8
x801
x510
x1500
x132
x278
x481
x440
x620
x530
x470
x144
x275
x606
x46
x111
x532
x1270
x1
x23
x736
x5
x542
x162
x426
x293
x520
x1556
x147
x117
x834
x564
x6
x2
x848
x978
x450
x175
x9999
x1914
x500
x325
x33
x26
x17
x69
x24
x409
x1082
x8
x1864
x960
x440
x1
x4
x70
x1
x9
x213
x282
x910
x5500
x123
x11
x290
x596
x144
x4700
x8
x577
x730
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x52
x1
x141
x2
x1800
x632
x2204
x882
x258
x430
x115
x15
x141
x282
x7
x43
x3
x4
x7
x259
x5
x10
x18
x4
x192
x363
x500
x2
x54
x721
x14
x258
x200
x6812
x702
x410
x8
x58
x2
x6
x1546
x2222
x690
x648
x219
x342
x384
x379
x4
x30
x17
x678
x8
x1499
x9
x1898
x318
x1108
x1324
x1108
x2530
x667
x221
x134
x213
x795
x1634
x907
x92
x174
x229
x1006
x608
x145
x161
x7
x312
x337
x769
x460
x1297
x780
x203
x2122
x2318
x707
x40
x1060
x805
x20
x480
x1395
x152
x248
x1440
x8160
x1960
x1480
x30
x30
x41
x81
x707
x1
โพสต์ 2018-3-22 00:59:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-20 20:04




    เนินนานเสียงจนทำเอาจางฝูแทบจะฟุบหลับไปหลายครั้ง แต่ก้ยังไร้ซึ่งวี่แววของหมอที่จะเดินออกมาจากห้องตรวจเสียที จนตัวขอเธอเองเริ่มจะหมดความอดทนกับการต้องมานั่งรออย่างไม่รู้เมื่อไหร่แบบนี้เธอยิ่งไม่ค่อยชอบนัก จางฝูพลันลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปหาผู้ช่วยสาวที่กำลังจัดยาอยู่


    “เอ่อ ถ้าท่านหมอออกมาจากห้องตรวจแล้ว ท่านช่วยมาตามข้าได้ไหมเจ้าค่ะ ข้าจะไปดูพวกสัตว์กับข้าวของของข้าที่คอกพักสัตว์น่ะเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยอย่างสุภาพแล้วมองไปปยังห้องตรวจก่อนจะหันกลับมามองผู้ช่วยสาวที่ยืนส่งยิ้มใชมาให้เธอ


    “ได้เจ้าค่ะ ถ้าท่านหมอออกมาแล้วข้าจะไปบอกนะเจ้าค่ะ”


    “ขอบคุณเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยพรางพงกหัวให้ผู้ช่วยสาวเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกไปด้านนอกเพื่อไปดูพวกตัวแสบของเธอที่ไม่รู้ว่าปานนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหลังจากที่เธอพาเฟยเทียนวิ่งข้ามเนินทางและเข้าเมืองมา ‘ คงไม่เมารถเทียบกันไปหมดแล้วหรอกนะ’


    “เฟยเทียน มีมี่พวกเจ้าเป็นไงบ้าง”จางฝูที่เดินมาถึงคอกสัตว์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเจ้าพวกตัวแสบทุกตัวของเธอนั้นยังอยู่ดีแล้วก็คึกคักกันอย่างเต้มที่เสียด้วย เหนแบบนี้ก็ทำให้เธอโล่งใจไปได้มากเลยที่เดี่ยว


   ฟ่ออ/ฟ่ออ(เจ้านาย)ลู่จิวและลู่ฉีที่ร้องขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นเจ้านายสาวเดินกลับมาหา ก่อนจะมาทรุดตัวนั่งลงบนก้อนฟอนฟางที่วางไว้ทำหรับเป็นอาหารให้สัตว์พาหนะที่มาพัก จางฝูหันมองเจ้างูสองตัวที่เลื้อยมาหาตนก่อนจะอุ้มพวกมันทั้งสองขึ้นมาไว้บนตักพรางลูบหัวเบาๆ ตลอดเส้นทางที่เดินทางมาเธอให้พวกมันเข้าไปอยู่หลังรถเพราะ ถึงพวกมันจะเป็นสัตว์เลือดเย็นแต่หากโดนอากาศที่ร้อนมากจนเกินไปก็อาจส่งผลไม่ดีีต่อพวกมันได้เช่นกัน ยิ่งกับมีมี่นี่ไม่ต้องพูดถึงเลยการที่สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำต้องมาอยู่กลางทะเลทรายมันราวกับพาสัตว์มาทรมาณเลย ทำให้ตลอดเวลาการเดินทางเธอจึงต้องดุแล้วเจ้ามีมี่อย่างใกล้ชิดตลอดเวลาที่มีโอกาส ส่วนฮุ่ยจื่นนี่คงไม่ต้องกังวลมากเพราะเจ้านกแสบของเธอ นั้นกินอิ่มนอนหลับอย่างเป็นสุขแม้อยู่กลางทะเลทราย นั้นก็เพราะเจ้าพวกแมลงกลางทะเลทรายมันคืออาหารชั้นดีชั้นหรูสำหรับมันนะสิ


    “แม่นางเจ้าค่ะ แม่นาง”


    จางฝูที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ร่มชายคาภายในคอกสัตว์ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเมื่อเธอได้ยินเสียงเรียกพร้อมกับร่างของผู้ช่วยสาวที่วิ่งมาหาเธอโดยเว้นระยะห่างจากเธอไว้พอสมควรด้วยสาเหตุคือพวกสัตว์แสบของเธอคืองูและจระเข้ตัวเชขื่องที่นอนอยู่บนกองฟาง ใครมาเห็นก็ต้องมีอดผวาบ้างนั้นแหละ


   “ท่านหมอออกมาจากห้องตรวจแล้วหรอเจ้าคะ”จางฝูเอ่ยก่อนจะวางเจ้าลู่จิวและลู่ฉีลงบนหลังของมีมี่แล้วจึงค่อยออกเดินตามผู้ช่วยสาวเข้าไปที่ด้านในโรงเตี้ยม ก่อนจะพบกับร่างของชายหนุ่มที่สลบอยู่เมื่อครู่กำลังยืนรับฟังหการจ่ายยาของท่าหมออยู่ที่เคาเตอร์


    “ท่านหมอ ข้าพามาแล้วเจ้าค่ะ”ผู้ช่วยสาวเอ่ยพร้อมกับเดินไปตรงเบื้องหน้าท่าหมอก่อนจะโค้งตัวขออนุญาติกลับไปทำงานในหน้าที่ของตัวเองต่อ ส่วงจางฝูก็ค่อยๆเดินตรงไปยังทั้งสองที่หันกลับมามองเธอก่อนที่ท่านหมอจะเอ่ยเกี่ยวกับอาการออกมา


    “ท่านคือคนที่พาท่ามาสินะ ร่างกายของ่ทานเพียงแค่ขาดน้ำเป็นเวลานานจึงทำให้เป็นลมสลบไป แต่รวมๆก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วละขอรับ”ท่าหมอเอ่ยก่อนจะขอตัวไปตรวจคนไข้ต่อ ทิ้งใจเธอตยยืนจ้องหน้าอยู่กับชายปริศนาผู้อยู่ในชุดแปลกตา ซึ่งเขานั้นยืนเว้นระยะห่างกับเกือบสองช่วงแขน ราวกับกลัวว่าเธอจะกระโดดไม่กัดคอเขาอย่างไงอย่างงั้น


   “เอ่อ.. ข้าจางฝูเจ้าค่ะ”


   “อาตมามีนามว่า อารัญ และอาตมาต้องขอบคุณพสกอย่างมากที่ช่วยเหลืออาตมาไว้”ชายท่าทางแปลกคนนั้นเอ่ยดำภาษาโหรวหราวซึ่งเธอก็พอที่จะฟังออกบ้างแม้บางคำจะฟังไม่ค่อยเข้าใจก็ตามที แต่จากการพูดและการวางมันก็ทำให้เธอพอจะดูออกละนะว่าชายคนนี้เป็นนักบวช และน่าจะถือตัวห่างจากสตรีพอสมควรดูจากระยะยืนแล้ว


    “อ่าเจ้าค่ะ แล้วทำไมเจ้า เอ่อ.. ท่านถึงได้ไปเป็นลมอยู่กลางทะเลทรายเช่นนั้น น้ำรึอาหารก็ไม่มีติดตัวไป"


    “อาตมาเดินทางมาจากชมพูทวีป เพื่อเผยแพร่คำสั่งของของพระพุทธองค์ และช่วยเหลือผู้คนที่กำลังตกทุกข์ให้พ้นทุกข์ แต่ระหว่างทางอาหารและน้ำมันได้หมดลงไปเสียก่ออาตมาจึงเดินเร่รอนจนมาเป็นลมอยู่ตรงที่พสกเจออาตมานั้นแลหนา” ท่านอารัญเอ่ยอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงเนิบๆชวนให้งวงนอน แต่ก็นั้นแหละ นักบวชก็มักจะพูดแบบนี้สินะ


    “เป็นเช่นนั้นเองสินะเจ้าค่ะ ห่ะๆ ทะเลทรายแถวนี้ก็โหดร้ายพอดูเลยนี่นะเจ้าคะ” จางฝูเอ่ยด้วยร้อยยิ้มแห้งๆหลังจากฟังสิ่งที่ท่านอารัญเอ่ยก่อนที่เธอจะเชิญให้ท่านอารัญนั้นเดินไปนั่งที่เก้าอี้เพราะอาการขาดน้ำน่าจะยังไม่หายดี ส่วนตัวเธอเองนั้นก็เดินไปลากเก้าอี้อีกตัวมาตั้งในทางตรงกันข้างซึ่งห่างจากระยะที่ท่านอารัญนั่งพอสมควร


    “พสกดูท่าทีมีเรื่องทุกข์ใจ หากไม่รังเกียจก็เล่าให้อาตมาฟังเถิด เพื่ออาตมาจะช่วยให้พสกคลี่คลายเรื่องทุกข์ในใจนั้นไปได้” คำพูดของท่านอารัญที่เอ่ยออกมาทำเอาจางฝูที่นั่งถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อยและเผลอเม้มปากแน่นอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจ


    “ข้า..มีเรื่องหนักใจอยู่เจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยเสียงเบาพรางก้มหน้าลงเล็กน้อย ภสพในฝันที่เธอไม่อาจลืมลอยเข้ามาให้หัวเป็นฉากๆ ทุกภาพ ทั้งเสียงและกลิ่นคาวนั้นเธอยังจำได้อยางไม่มีวันลืม


   “เล่ามาเถิดหากอาตมาช่วยให้เมฆหมอกในใจของฑสกจางลงไปได้สักน้อยนิด”


   “ข้า..ปล่อยให้คนผู้หนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาทั้งที่ข้าก็สามารถที่จะช่วยได้ แต่ข้าก็ทำได้เพียงคนผู้นั้นถูกทรมาณจนตาย...”จางฝูเอ่ยมือทั้งสองข้ามกำเข้าหากันแน่นจนเล้บจิกเข้าไปในเนื้อจนเป็นรอยแดงคล้ำ ดวงตาสีน้ำตาลของหญฺงสาวสั่นไหวไปมออย่างคนสับสน จนอารัญที่ได้ฟังคำจากปากหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจออกมาเบา


    “คนเราเกิดมาล้วนต้องตายเป็น เรื่องธรรมดา การที่คนผู้นั้นถูกทรมาณจนสิ้นลม ก็ล้วนมาจากโชคชะตาของเขาที่ได้ถึงสถานที่ที่จะสิ้นสุดลง การที่พสกไม่สามารถเข้าไปช่วยได้อาตมาก็เชื่อว่าในเวลานั้นพสกก็มีเหตุให้เข้าไปช่วยไม่ได้ เช่นนั้นพสกจงปล่ยวางเสียเถิด” อารัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและราบเรียบ


   “แต่ถ้าตอนนั้นข้าเข้าไปช่วย คนผู้นั้นก็คงไม่ตาย”


   “อาตมาบอกแล้ว ทุกการกระทำ ทุกๆอย่างในโลกที่เกิดล้วนมาจากกรรมผลการกระทำของคนผู้นั้นไม่วว่าในอดีต ปัจจุบัน ล้วนแล้วแต่ก้ส่งผลถึงอนาคตด้วยกันทั้งสิ้น แล้วในสิ่งที่พสกพึงควรกระทำคือการต้องปล่อยวาง พสกเป็นคนดี มีน้ำใจ และคิดถึงผู้อื่นแม้เขาคนนั้นจะล่วงลับไปแล้ว และอาตมาก็เชื่อว่าคนผู้นั้นเองก็ไม่ได้ถือโทษ โกรธพสกหรอกหนา”


   “ข้า  เข้าใจแล้วท่านอารัญ ข้าจะ...ปล่อยวาง”จางฝูเอ่ยเสียงเบาพรางเงยหน้าขึ้นมองท่านอารัญพร้อมกับเหยียดยิ้มางๆออกมาเล็กน้อย


   “ได้ยินเช่นนั้นอาตมาก็ดีใจ และหวังว่าไม่นานเมฆหมอกในใจของพสกจะต้องหมดไไปในสักวันหนึ่ง” อารัญเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างอ่อนโยนและเอ็นดู เธอคนนี้ในความคิดเขานั้นดูเป็นคนเข้มเเข็งและร่าเริง แต่ภายใต้กำแพงความเข้มแข็งนั้นกลับแสนที่จะเปราะบาง และเขาก็หวังว่าสักวันหญิงสาวผู้นี้จะต้องเข้มเเข็งขึ้นทางภายนอกและภายใน


    “ขอบคุณนะเจ้าคะท่านอารัญ”


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x1
x2
x1
x1
x100
x2
x1
x8
x3
x1
x2
x1
x50
x3
x1
x5
x8
x2
x12
x20
x3
x2
x1
x2
x8
x4
x10
x2
x1
x2
x2
x4
x2
x2
x12
x60
x3
x12
x10
x7
x60
x24
x8
x1
x2
x3
x5
x310
x50
x11
x13
x10
x3
x250
x1
x3
x10
x8
x16
x10
x40
x1
x10
x43
x2
x77
x1
x1
x2
x1
x100
x3
x49
x1
x2020
x2
x100
x6
x8
x30
x10
x6
x4
x24