ดู: 593|ตอบกลับ: 13

{ เมืองหานตาน } ย่านการค้า -:- จตุรัสหยกขาว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-8 19:50:02 |โหมดอ่าน



จตุรัสหยกขาว

{ เมืองหานตาน -:- ย่านการค้า }













【จตุรัสหยกขาว】
ย่านการค้าที่เป็นจุดศูนย์กลางการจับจ่ายใช้สอยของชาวเมือง
ไม่ว่าจะมาเลือกซื้อของหรือว่าชุมนุมนัดหมายกัน
มีสินค้าพื้นเมืองวางจำหน่ายมากมาย ทั้งของในท้องที่และที่รับเข้ามา
อาทิ หนังสัตว์ ผ้าไหม เครื่องประดับ และอาหารท้องถิ่น
รวมถึงสินค้าจากพ่อค้าคาราวานที่แวะเวียนมาขายทำกำไร




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1283

กระทู้

4598

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19572169
เงินตำลึง
39232
ชื่อเสียง
292797
ความหิว
3455

Super VIP PETใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25856
ความชั่ว
8453
ความโหด
54170
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-3-8 22:46:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง
127

{ ผจญภัยกับคู่หู 5 }
หมูสดงดเชื่อเบื่อก็ขายมา!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ขบวนแห่หมูสัญจรเดินทางผ่านย่านชานเมืองแล้วขาวตรงเข้าสู่หานตาน อดีตเมืองเอกของแคว้นเจ้าเขตจี้โจวแห่งนี้รายล้อมไปด้วยเมืองใหญ่ทรงอิทธิพล สิ่งที่พอจะกู้หน้ามาได้ก็มีเพียงสินค้าท้องถิ่น อย่างอาหารเลิศรสสูตรต้นตำหรับอย่าง ‘หมูย่างเกลือ’ นั่นเอง
     
        เจ้าหมูสามตัวเดินเรียงแถว ซ้าย ขวา ซ้าย! หน้าเดิน! ต่อเนื่องมาจนถึงจตุรัสหยกขาว ย่านการค้าที่ขึ้นชื่อด้านอาหารเลิศรส และในบรรดาอาหารหลักของชาวฮั่นที่ขาดไม่ได้แม้แต่บนโต๊ะเสวยขององค์จักรพรรดิก็คือ หมู เห็ด เป็ด ไก่

        แน่นอนว่าในบรรดาเนื้อ ‘หมู’ เป็นที่นิยมที่สุด ด้วยการหาซื้อง่าย รสชาติดี และราคาเอื้อมถึง….

        เพราะเหตุนี้แผงขายหมูจึงเปิดกิจการได้ทั่วต้าฮั่น อย่างเช่นร้านหมูย่างที่ขบวนแห่กำลังเดินผ่าน… แต่อยู่ดีๆ เมื่อผ่านกรงที่มีหมูหนึ่งตัวรอถูกเชือด สายตาที่เศร้าสร้อยมองกดดันรอจับวาระสุดท้ายของชาติหมู ทำให้ลูกขบวนพาเหรดเกิดคลุ้มคลั่ง...กลายเป็นหมูอันธพาล…

อี้ดด!!

        “เฮ้ย! หมูร้านไหนหลุดออกจากกรงมาวะ! อาตี๋ลื้อไปจับมันทีสิ อั๊วะยุ่งอยู่!” เจ้าหมูพี่ใหญ่ร้องโวยวายก่อนกระโดดพุ่งชนแผงหมูย่าง เจ้าของร้านคว้าปังตอชี้มาทางอีกสองตัวแล้วสั่งบุตรชายให้ช่วยกันจับ แต่หมูทั้งสองก็ไม่ใช่ ‘หมูในอวย’ วิ่งได้ล้วนพากันควบกีบกระดุ้กๆ เอาตัวไปเกลือกกลิ้งน้ำมันแล้วมุดหลบซ้ายขวาหลุดรอดมือคนจับได้อย่างคล่องแคล่ว

อี้ดๆๆ~~!! อู๊ดๆๆ~~~!!

        นักกวีหนุ่มเคี้ยวถังหูลู่มองภาพเบื้องหน้าอย่างนึกบันเทิง จู่ๆ หัวหน้าขบวนเขาก็เกิดเป็นหมูอันธพาลพังหน้าร้านคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่แล้วด้วยแววตาเศร้าๆ ของหนึ่งหมูในกรง… ก็ทำให้หลิงเฮ่าเกิดใจอ่อนขึ้นมา เดินหลบข้าวของระเนระนานเข้าไปเจรจากับเจ้าของเขียงเพื่อขอซื้อต่อ ลูกชายเขาก็ชิงพูดก่อนว่าไม่ได้! หมูตัวนี้ขุนมาตั้งหลายปีรอเชือดขายวันนี้แล้ว นักกวีผมดำยังไม่ลดละ ใช้น้ำเสียงอย่างนักฑูตต่อรองต่อว่า “ท่านน้า เลี้ยงหมูตัวนี้มาหลายปีจะดีจะร้ายย่อมต้องมีความสงสารเห็นใจเกิดขึ้นบ้าง เอาอย่างนี้ไหมข้าขอซื้อหมูตัวนี้ต่อ รับรองจะไม่สังหารมัน...ช่วยขายให้ในราคา800ตำลึง เห็นเป็นอย่างไร??"

        เจ้าของร้านหันไปซุบซิบปรึกษากันกับบุตรชายแล้วหันมากล่าวต่อ “1000ตำลึง ขาดตัว! งดเชื่อเบื่อทวง!” อย่างน้อยก็ขายได้เงินก้อนเลยไม่ต้องเหนื่อยย่าง “ถ้าอั๊วะย่างหมูตัวนี้อย่างน้อยวันนี้ได้ 1200 ตำลึง ว่ามา! ลื๊อจะเอาไม่เอา!”

         หลิงเฮ่าคำนวนราคาดูแล้ว เห็นว่าตามราคาพื้นฐานในตลาด ไม่เสียเปรียบมากนัก อีกทั้ง...ยังเป็นการช่วยชีวิต ใช้มูลค่ามาตีเป็นเงินออกจะโหดร้ายไปหน่อย ใบหน้าหวานพยักหน้ารับกล่าว “ตกลง...นี่เงิน1000ตำลึง ท่านน้าช่วยปล่อยเจ้าหมูออกมาจากกรงที” ถอนเงินมาก็มีแต่เงินออกถี่ๆ หัวใจเขากำลังหลั่งเลือดแต่ใบหน้ายังต้องยิ้มแย้ม ‘1000 ตำลึงเชียวนะ!! ซื้อหมั่นโถวได้ตั้งหลายร้อยลูก!’

        หมูที่เสี่ยงเขียงแล้วรอดการโดนเชือดมาได้อย่างหวุดหวิด เดินต้วมเตี้ยมมากระดิกหางใส่เขาทันทีที่ถูกปล่อยออกจากกรง หลิงเฮ่ายกยิ้มอย่างนึกขันกับท่าทีนั้น “รอดแล้วนะเจ้า….”


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -1000 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -1000 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่จิ่วเทียน
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
ชุดหลานม่านเหยา
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ชุดดำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x7
x8
x1
x16
x4
x1
x1
x5
x18
x1
x15
x2
x54
x21
x252
x1
x1
x6
x2
x2
x2
x10
x1
x1
x11
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x2
x4
x3
x14
x86
x6
x6
x2
x20
x15
x50
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x28
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x36
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x5
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x125
x510
x240
x8
x120
x1
x7
x5
x20
x1605
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x600
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2202
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x334
x1893
x188
x2025
x1304
x322
x2300
x2
x8100
x363
x87
x101
x5
x73
x143
x3274
x128
x303
x411
x2747
x2039
x20
x1670
x8
x508
x1803
x8
x1
x28
x3970
x2448
x9
x56
x7219
x50
x9999
x1803
x47
x3
x152
x15
x1041
x1
x1
x2645
x2
x1
x2425
x13
x25
x19
x681
x470
x581
x30
x128
x110
x38
x53
x6
x1180
x1502
x8209
x967
x200
x590
x200
x52
x50
x2365
x1
x1850
x2799
x4799
x424
x271
x6330
x9999
x567
x51
x70
x3920
x24
x15
x66
x179
x1000
x13
x3593
x2885
x886
x1383
x9999
x2466
x2980
x1927
x1836
x2460
x90
x9999
x485
x1102
x129
x30
x7451
x2025
x3822
x1538
x134
x2739
x4280
x3973
x2005
x3573
x1418
x524
x1797
x490
x196
x1198
x327
x3
x24
x9
x1430
x77
x50
x4638
x840
x2
x671
x9999
x2586
x2
x35
x2139
x3498
x7097
x381
x6001
x4370
x489
x862
x9999
x1759
x607
x10
x1010
x2485
x2940
x682
x95
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9316
x1807
x9999
x199
x24
x7947
x20
x5805
x21
x8
x1017
x256
x24
x9
x101
x31
x9
x807
x3805
x8
x30
x207
x835
x81
x2706
x2107
x125
x16
x1410
x2578
x2351
x3
x281
x3676
x2540
x282
x7884
x510
x394
x3836
x4874
x9999
x10
x2257
x2445
x5805
x7800
x3380
x1263
x24
x3330
x890
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4280
x9999
x9999
x9999
x3150
x1899
x107
x3200
x5
x3696
x36
x3223
x3929
x749
x1
x756
x1514
x481
x951
x4919
x2225
x4061
x5004
x9999
x4906
x9999
x3109
x2157
x2034
x3256
x4204
x2422
x558
x60
x1
x20
x1929
x3625
x713
x1
x4547
x6232
x67
x9999
x673
x1293
x889
x6346
x103
x3319
x803
x450
x101
x825
x273
x8
x178
x24
x9999
x1123
x2060
x3046
x195
x661
x454
x103
x1201
x1263
x9999
x3430
x1312
x1230
x889
x216
x9999
x1719
x9999
x129
x713
x2427
x2

62

กระทู้

668

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18328476
เงินตำลึง
225888
ชื่อเสียง
106296
ความหิว
454

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
5857
ความชั่ว
0
ความโหด
1206
ภูตวารี
เลเวล 1

ฮาร์ปี้: แม็กนัส

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-3-9 20:24:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                 {ทำดีได้ดี}
“นานๆทีได้ออกมาเที่ยวก็ดีเหมือนกันนะ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดขึ้นมาลอยๆขณะที่รถม้ากำลังแล่นจากคฤหาสน์หลังงามสู่ตัวเมืองหานตาน
                ระหว่างทางมีผู้คนมากมายกำลังดำเนินชีวิตตัวเองในยามเช้ากันอยู่แต่ว่าก็มีบางคน ไม่สิหลายคนที่จำรถม้าคันนี้ได้และโบกมือทักทายให้กับเหลียนเทียนฮ่าว
                เหลียนเทียนฮ่าวได้แจกจ่ายของมาระยะหนึ่งแล้วทำให้เหล่าชาวเมืองบางคนรู้สึกเลื่อมใสในความใจบุญของเจ้าตัวทำให้เหลียนเทียนฮ่าวเป็นที่รักใคร่ของประชาชนชาวหานตานแห่งนี้
                “นั่นสินะครับผมเองครั้งสุดท้ายที่ได้มาเที่ยวอย่างสบายใจก็ นานพอตัวเลยละครับ”เมิร์กที่ผ่านมาตั้งแต่อยู่บ้าน ออกจากบ้าน การเดินทางที่เรียกว่า ท่องเที่ยวอย่างสบายใจแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆสักครั้งเลย ทุกครั้งล้วนมีเป้าหมายเพื่ออะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความสุขส่วนตัวเสมอๆ
                “งั้นรึคงลำบากมากสินะ โอ๋ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าที่ตอนนี้กำลังเห่อลูกชาย(ปลอมๆ)ที่ไม่ได้เจอกันนับสิบปีได้ลูบหัวสีส้มของเขาด้วยความอ่อนโยน
                “ก็หลายๆอย่างนะครับ” เมิร์กหันไปมองที่นอกหน้าต่างต่างก็เห็นผู้คนมากมายต้อนรับการเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่า
                ‘น่าอิจฉาจังนะ’

               
                ไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงจุดหมายย่านการค้าแห่งเมืองหานตาน จัตุรัสหยกขาว
                “ซีฟ่านมานี่สิ”เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกเมิร์กจนร้านค้าร้านหนึ่งที่มีคุณตาแก่นั่งปัดแมลงวันอยู่
                “ครับ”เมิร์กเดินตามไปแต่โดยดี เผชิญหน้ากับคุณตาที่ดูจากรอบๆร้านที่เต็มไปด้วยขนมมากมายก็คงเป็นร้านขายขนมแน่ๆ!!
                “นี่คือคุณลุงต้าจือเจ้าของร้านขนมที่เจ้าชอบมาซื้อตอนเด็กๆ” เหลียนเทียนเฮ่าแนะนำเมิร์กให้กับชายที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านขนมที่เหลียนซีฟ่านเคยชอบตอนเด็กๆ
                คุณลงต้าจือทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกแต่ได้คุณพ่อบ้างต่งที่เดินเข้าไปกระซิบกระซาบถึงจะพยักหน้าเข้าใจและเล่นไปตามน้ำ
                “โอ้ๆหนูน้อยซีฟ่านในตอนนั้นเติบโตถึงขั้นนี้แล้วรึเนี่ย” คุณลุงต้าจือน่าจะไปเป็นนักแสดงยิ่งนัก!เมื่อลมหายใจที่แล้วยังทำหน้าเหมือนเห็นผีแต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนคุณลุงที่ไม่ได้เจอหลานๆที่รักนับสิบปีแล้วได้เจอกันอีก
                เมิร์กในคราบเหลียนซีฟ่านเหลียนเทียนเฮ่าและคุณตาต้าจือได้พูดคุยกันเพื่อลำลึกความหลัง ถึงแม้จะมีคำถามที่เมิร์กไม่สามารถตอบได้ออกมาเขาก็บ่ายเบี่ยงโดยข้ออ้างประจำตัวว่า
                “ขอโทษที่ความจำข้าไม่ดีนะครับ”
                ทั้งสามคุยกันต่อสักครู่ก่อนที่เหลียนเทียนเฮ่าจะขอตัวพาผู้ติดตามของเขาเดินทางต่อ
                คณะเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่าที่ประกอบด้วยเมิร์กและพ่อบ้านต่งก็เดินทางมาถึงร้านถัดไปเป็นร้านขายของเล่นเก่าๆที่มีเด็กยืนมุงอยู่หน้าร้านประมาณสี่ห้าคนกำลังงอแงอยากได้ของเล่นโดยพ่อแม่ของพวกเขายืนกังวลกันใหญ่
                “ดูเด็กๆพวกนั้นสิเจ้าตอนอายุเท่านั้นไม่เคยทำแบบนั้นเลย มีแต่เดินมาบอกข้าตรงๆว่า’ท่านพ่อข้าอยากได้’แถมน้านนานกว่าจะมาขอแต่ละทีทั้งๆที่ถ้าเจ้าขอข้าจะมอบทุกอย่างให้แท้ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าพูดติดตลก เมื่อก่อนลูกของเขาเป็นคนที่มีความโลภในตัวน้อยมากแต่ถ้ามันเกิดขึ้นคือต้องได้จริงๆถึงจะยอมสงบ
                “ท่านจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ” เมิร์กชี้นิ้วไปที่ร้านค้าเบื้องหน้าก่อนจะถามด้วยความสงสัย การที่ผ่านมาที่นี่น่าจะมีธุระอะไรบางอย่างเป็นแน่
                “เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงๆ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดแล้วก็หัวเราะเดินตรงไปข้างหน้าและเจรจากับเหล่าเด็กๆ
                “พวกเจ้าเป็นอะไรกันรึ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับเด็กๆที่ยืนสามัคคีร้องไห้กันอย่างร้านค้าพ่อแม่ของเด็กที่เห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็ยืนเงียบๆ
                “ข้า ฮึก ข้า ฮึกอย่างได้ใบพัดไม้นั่นแต่แม่ข้าไม่ยอมซื้อให้” เด็กหญิงตัวน้อยเป็นคนพูดแทนให้พวกเพื่อนที่ต่างพยักหน้ารับคำพูดของนาง
                “ยายแก่ฟางเหลียวเอ้ยใบพัดไม้5อันเท่าไหร่รึ” เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเข้าไปในตัวร้านที่ปิดอยู่
                เสียงตึงๆดังมาจากในร้านก็จะมีคุณยายถ้าท่าใจดีออกมาเปิดประตูพร้อมกับใบพัดห้าชิ้นในมือ
                “อันละ100ตำลึง5อัน450ตำลึง” คุณยายไม่รีรอบอกราคาพร้อมลดให้เสร็จสรรพ
                “อะนี่”เหลียนเทียนเฮ่าหยิบเงิน450ตำลึงในถุงเงินข้างกายยืนให้ยายแก่ฟางเหลียวและนำมันมาแจกจ่ายให้เด็กๆ
                “ขอบคุณค่ะท่านตา” “ขอบคุณครับ” เด็กสาวและเด็กชายทั้งหลายก้มหัวขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่าและหยิบใบพัดกันไปคนละชิ้น
                “ขอบคุณท่านเจ้าสัวที่เมตตา”เหล่าผู้ปกครองของเด็กต่างเดินมาขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่ากันยกใหญ่ก่อนจะจูงมือลูกๆเดินกันไปทำธุระของพวกตนต่อ
                เมิร์กยืนดูการกระทำของเหลียนเทียนเฮ่าด้วยใจหลากหลายใจหนึ่งก็นับถือในตัวอีกฝ่ายที่เดินเข้าไปช่วยเด็กๆโดยไม่รีรอ อีกใจหนึ่งก็คือเขาคิดถึงเด็กที่เขาเองก็เคยเดินเข้าไปช่วยแบบไม่รีรอ
                เหลียนเทียนเฮ่าที่สังเกตเห็นแววตาของเมิร์กก็ฉีกยิ้มก่อนจะพูดออกมา
                “ซีฟ่าน เจ้าเองก็คงเคยสินะการช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่สนผลตอบแทนนะ”
                “ก็คงงั้นครับข้าไม่แน่ใจว่าจะเรียกแบบนั้นได้รึเปล่า” เมิร์กตอบ
                “เอาไว้พวกเราไปกินข้าวกันแล้วค่อยเดินเที่ยวต่อดีกว่า ถึงหลายๆที่จะเปลี่ยนแปลงไปแต่ก็มีบางทีที่ยังเหมือนตอนเจ้ายังอยู่ที่นี่นะซีฟ่าน”
                 เหลียนเทียนเฮ่ายกมือขึ้นดูท้องฟ้าที่เห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นมาเหนือหัวแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ จึงได้กล่าวไปเช่นนั้น
                 เมิร์กที่เห็นว่าไม่เสียหายอะไรก็ตอบตกลงกันไปกินข้าวที่ร้านอาหารเล็กๆที่ไม่มีร้านเป็นของตัวเอง เป็นแค่ตรอกเล็กในตลาดเพียงเท่านั้น
                  "ตาแก่เอ้ยดูสิใครมา" เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกพ่อครัวในร้านอย่างสนิทสนม
                  "ต้าย ก็นึกว่าใคร พ่อซีฟ่านน้อยของข้า" เสียงดัดสตรีออกมาจากปากบุรุษร่างสูงเท่าชายฉกรรย์ทำให้หัวเจ้าของเมิร์กหล่นตุบ
                  "เอ่อ สวัสดีครับ" เมิร์กโบกมือทักทาย
         @Admin
                  
               

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x200
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x68
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x142
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x7
x18
x5