ดู: 864|ตอบกลับ: 13

{ นอกเมืองฉางอัน - เขาหลี่ซาน } หุบเขาอิงฮวา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-6 15:01:22 |โหมดอ่าน


หุบเขาอิงฮวา

{ เ ข า ห ลี ซ า น }










 


【หุบเขาบุปผาโรยอิงฮวา】
'เงาผู้ใดที่สั่นไหว ใต้ทะเลกลีบอิงฮวา'
หุบเขาแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาหลีซาน
สองฝากฝั่งผาขนาบข้างสูงชันล้วนเต็มไปด้วยอิงฮวา
กิ่งก้านแตกแขนงไร้ที่สิ้นสุด สายลมพัดหวน
กลีบสีชมพูอ่อนโปรยปรายดั่งม่านบุปผา
เมื่อได้กลิ่นหอมหวานในหุบเขาบุปผชาติ
บางครั้งบางคราวก็หวนให้ระลึกถึงความทรงจำเก่าก่อน




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-6 18:15:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-6 18:25

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

112

{ การนัดหมาย 4 }
บางเรื่องไม่รู้ยังดีเสียกว่า


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ‘หรือที่ผ่านมา เจ้าไม่เคยสนใจความเป็นตายของข้าอย่างแท้จริง?’ สำหรับนักกวีหนุ่มผู้ใดที่เขายอมรับว่าเป็นสหาย ผู้นั้นได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจ...หลิงเฮ่าย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยหากอีกฝ่ายทำสิ่งใดอย่างตรงไปตรงมา ซูเทียนเหมินกับเขาจึงไม่เคยมีปัญหาจนถึงขั้นแตกหักกันมาก่อน แต่พอมาย้อนคิดดูแล้วเปรียบเทียบกันกับหลิวเว่ยที่มักยกเรื่องบุญคุณขึ้นมาพูดเพื่อให้เขาทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ ในจุดนี้….เทียนกลับไม่เคยกระทำมาก่อน ใกล้ถึงหุบเขาทีละก้าว ดวงตาสีอำพันทอแววคมปลาบ คำว่า ‘สหาย’ ที่หลิวเว่ยรู้จัก กับความหมายของคำนั้นตามแบบทีหลิงเฮ่าให้คุณค่า...คงจะต่างกัน เรื่องน่าเศร้าของมิตรภาพนั่นคืออีกฝ่ายไม่ได้ให้คุณค่ากับเรามากเท่าที่เราให้ไป

        กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยพัดมาตามลม ดึงความนึกคิดของหลิงเฮ่ากลับมาสู่ปัจจุบัน เมื่อถึงทางแคบลงบุรุษผมเงินจึงโดดลงจากม้า มองสองฝากฝั่งเป็นหน้าผาสูงชัน รากไม้ซ้อนพันแน่นขนัดดั่งปราการ ยึ่งก้าวเข้าหุบเขาไปลึกเท่าใก กลีบบุปผาสีชมพูก็ยิ่งโปรยลงมาดั่งทะเลดอกอิงฮวา

        ดั่งม่านบุปผาของภูติพราย สายลมพัดกลีบพลิ้วหล่นร่วงจนยากจะมองหนทางข้างหน้าได้ชัดเจน ฝั่งตรงข้ามช่องผาที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามา คล้ายปรากฎเงาร่างของอีกคนร่างสูงยกเท้าก้าวต่อไป ด้วยอาการเรียบเฉย...กลีบดอกไม้นับหมื่นพันกลิ่นของมันทำให้เขามึนเมาจากประสาทรับกลิ่นที่ดีจนเกินไป สุดท้ายจึงเป็นฝ่ายยืนให้อีกคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า

        ท่ามกลางหุบเขา บุปผาโปรยปรายดั่งม่านพิรุณ สีชมพูอ่อนตัดกับชุดกระโปรงน้ำเงินปักลายวิจิตรของนาง ดวงหน้ากลมดั่งจันทร์เพ็ญเส้นเกศาดำขลับม้วนปักปิ่นระย้า คนเบื้องหน้าเขาในยามนี้ดูอ่อนหวานแปลกตากว่าในเวลาปกติ



        "สวัสดีเจ้าจิ้งจอก" เมื่อชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด ดวงตาสีอำพันคู่คมยังตกลงบนตัวนางจึงยิ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตร แม้ลึกๆ ก็รับรู้ได้ว่าเขามีท่าทีแปลกออกไป "นี่ข้าเองไงจำไม่ได้เหรอ" นกขุนทองม่อเจียที่บินมาเกาะบ่าช่วยยืนยันได้อีกเสียง

       “.............” หลิงเฮ่าเสสายตามองไปยังนกขุนทอง เจ้าตัวนี้มักเกาะอยู่บนบ่า ‘สหาย’ ของเขาตลอดเวลา ทำไมในเวลานี้ถึงเลือกเกาะ ‘คนแปลกหน้า’ มุมปากชายหนุ่มเหยียดยิ้มเรียบๆ ทรงปัญญา? บ้าอะไร สุดท้ายเขาก็หนี้ไม่พ้นไอ้หน้าโง่คนหนึ่ง

        "หลิวเว่ยไง เจ้าคงไม่โกรธข้านะที่ข้าปลอมเป็นชาย พอดีสตรีออกท่องยุทธภพแต่งกายแบบเราไม่สะดวกมักเป็นที่ดึงดูดสายตามากเกินไป" เห็นเขายิ้มนางจึงเข้าใจว่านักกวีหนุ่มไม่ถือสาเรื่องนี้แล้ว ที่ต้องปิดบังสหายความจริงมีเหตุจำเป็น สถานะของนางเกี่ยวพันถึงผู้คนมากมาย รวมถึงครอบครัวนาง...คิดจะเปิดเผยต่อใครก็ต้องแน่ใจแล้วว่าคนผู้นั้นเชื่อถือได้ "ข้าชื่อ อ่อใช่ๆ ชื่อจริงข้า หลิวจูอี้ ท่านพ่อข้าเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในฉางอันอย่างที่ข้าบอกเจ้านั่นล่ะเจ้าจิ้งจอก" รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้สหาย นางโล่งใจขึ้นมากหลังได้บอกเรื่องนี้กับเขา คล้ายว่าม่อเจียเองก็รับรู้จึงกระโดดโลดเต้นอยู่บนไหล่ช่วยเรียกตามวิสัย

‘เจ้าจิ้งจอก เจ้าจิ้งจอก’


         น้ำเสียงนางหวานใส ไม่ใช่ดัดจนห้าวแบบปกติ
         ใบหน้านวลเนียนแต้มชาดเขียนคิ้ว เป็นสาวน้อยที่งดงามสดใสน่าทนุถนอมนางหนึ่ง
         ชุดกระโปรงผ้าไหมเนื้อละเอียดเข้ารูปอย่างที่ชนชั้นสูงนิยมสวม ขับผิวเนียนผ่อง เรือนร่างอรชรไม่มีส่วนไหนที่บอกว่า ‘เป็นบุรุษ’
         รอยยิ้มที่คุ้นเคยแต่เมื่ออยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายในยามนี้กลับรู้สึกไม่ชวนมอง ด้วยทุกสิ่งล้วนดูปลอมไปหมด!


        ‘.....ข้าไว้ใจ...เชื่อใจ เห็นเจ้าเป็นผู้มีพระคุณ เป็นสหายข้า! แต่ที่แท้….เจ้าไม่เคยไว้ใจข้าสักครั้งเลยสินะ’
        ‘นอกจากเรื่องนี้….ยังมีสิ่งใดอีกที่เจ้าปิดบังข้า?’


        หลิงเฮ่ากดเปลือกตาลงแน่นสนิท ไม่รับรู้ ไม่มองเห็น… แต่เสียงข้องนางยังคงถามไถ่ เขายัง ‘ได้ยิน’ ถ้อยคำนั้นของเทียนเวียนกลับมาหาอีกครั้ง ‘เรื่องบางเรื่องไม่รู้ยังดีเสียกว่า’ บุรุษชุดขาวยกฝ่ามือขึ้นรองรับกลีบดอกอิงฮวา มันซ้อนทับลงปลายนิ้วทีละกลีบ จนเพิ่มพูน

        เสมือนสิ่งหนึ่งถูกลั่นดาลปิดตายอย่างไร้เสียงในหัวใจเขา ชายผมเงินปรายสายตาเรียบเฉยกลับมาเนิ่นนานจึงกล่าวประโยคแรก

     “ยังมีเรื่องใดจะพูดกับข้าอีกรึไม่?”

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
เมอร์เมน่าบรูช
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x2
x1
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x2
x1
x4
x1
x4
x5
x4
x4
x200
x20
x2
x1
x1
x3
x4
x5
x5
x5
x4
x4
x2
x10
x1
x1
x37
x76
x5
x1
x1
x322
x573
x54
x414
x2
x3
x6
x1
x1
x5
x102
x169
x217
x42
x1
x2
x44
x1
x100
x92
x134
x3990
x204
x114
x329
x2
x6
x7
x19
x264
x1
x15
x2
x81
x1146
x1
x1
x37
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x10
x27
x91
x5
x4
x3
x104
x706
x8
x18
x7
x20
x15
x46
x3
x3
x3
x4
x4
x60
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x162
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x295
x610
x240
x13
x120
x2
x8
x5
x19
x1679
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1751
x295
x2023
x1118
x321
x2127
x2
x7900
x408
x98
x102
x12
x76
x150
x3427
x139
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x470
x1445
x11
x2
x27
x6896
x2664
x12
x63
x7571
x57
x9999
x1810
x54
x3
x189
x17
x1110
x1
x1
x3145
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x781
x470
x30
x221
x548
x194
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3009
x6980
x762
x279
x8935
x9999
x538
x54
x91
x5323
x28
x15
x84
x179
x1000
x13
x4153
x2935
x1710
x3461
x9999
x2466
x3180
x2613
x1866
x2770
x305
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9918
x2433
x3860
x2240
x150
x2857
x4458
x4381
x1805
x3768
x2083
x545
x2434
x538
x268
x1523
x410
x3
x24
x12
x1510
x78
x50
x5406
x1115
x2
x1077
x9999
x2781
x2
x47
x2239
x3784
x7097
x993
x7457
x4470
x529
x1206
x1824
x749
x10
x1122
x2915
x3040
x961
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1635
x251
x25
x9
x98
x31
x10
x1121
x3905
x8
x31
x210
x1157
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1458
x2378
x2258
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x518
x400
x4106
x5526
x9999
x15
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1641
x30
x3430
x1014
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4526
x9999
x9999
x9999
x3235
x1981
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3223
x4099
x787
x1
x759
x1814
x627
x1241
x6163
x2325
x5861
x5004
x9999
x7409
x9999
x3109
x2323
x2534
x3456
x4274
x2492
x558
x66
x1
x15
x1989
x6437
x743
x1
x4827
x7762
x68
x9999
x678
x1418
x1073
x6534
x105
x3595
x1085
x454
x105
x969
x297
x8
x189
x37
x9999
x1123
x2070
x3656
x195
x665
x468
x100
x1301
x1412
x9999
x3780
x1527
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2018-3-7 04:33:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-7 17:06

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

114

{ การนัดหมาย 6 }
เจ้าผิดต่อข้า ข้าผิดต่อเจ้า


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ราตรีสงัดแสงจันทราส่องสว่าง สะท้อนกลีบบุปผาที่ร่วงโรยเป็นสีเงินจางๆ ร่างคนทั้งสองอยู่เหนือพรมกลีบดอกไม้ ความงดงามในหุบเขาอิงฮวาจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อมีผู้ที่เห็นแล้วรู้สึกชื่นชม

        “เจ้า...โกรธหรอ? ก็ถูกล่ะนะที่จะโกรธ ข้าก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้นักหรอก ไม่ได้อยากปิดบัง…เรื่องนี้หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ” สตรีในชุดกระโปรงสีน้ำเงินงดงามจนกลีบดอกไม้รอบกายดูหม่นไป แต่บุรุษในชุดขาวกลับไม่รู้สึกหวั่นไหว มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา เสียงใสๆ ที่ยังคงพยายามอธิบายอย่างไม่ลดละ ราวกับไร้ผลใดใด “นี่! อย่าเคืองกันเลยนะข้ามีเหตุจำเป็นจริงๆ ถึงต้องรอให้แน่ใจว่าสามารถเชื่อใจเจ้าได้เสียก่อน” นางถึงใช้เวลาสังเกตหลิงเฮ่าอยู่พักใหญ่  ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาบุรุษตรงหน้าไม่มีความงมงายในลาภยศ ไม่โลภด้วยเงินทองและรักษาสัจจะ ที่สำคัญ...ยังนับถือคุณธรรมน้ำมิตร นางถึงรวบรวมความกล้าเปิดเผยความจริงออกมา หวังเพียงแต่ว่ามันยังไม่สายเกินไป

        นักกวีหนุ่มรับฟังถ้อยคำแก้ต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ‘ไม่เคยเชื่อใจข้าจริงๆ สินะ...’ สหายที่ร่วมเดินทางกันแรมเดือน พบเจออุปสรรคเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกันมา ถึงจะเป็นช่วงระยะเวลาที่ไม่นานแต่ก็เกิดมิตรภาพขึ้นมาแล้ว รากของมิตรภาพที่ยังไม่ฝังลึกนั้นกำลังถูก ‘สตรี’ เบื้องหน้าถอนออกทีละประโยค “แล้วทำไมต้องหลอกข้า?” หากคิดจะปิดบัง มาบอกเขาทำไมตอนนี้ เสมือนทิ้งความคาดหวังไว้กับ ‘คำสัญญา’ ผลสุดท้ายผู้ที่ปฎิบัติตามคำมั่นมีเพียงตัวเขาเองอยู่ดี ที่สระน้ำในฮั่นจงเสิ่นหลิงเฮ่าเคยพูดกับหลิวเว่ยเอาไว้เช่นไรล้วนจดจำได้ทุกประโยค คนตรงหน้ารับปากอย่างไรเกรงว่ารายนี้คงลืมเสียแล้ว ริมฝีปากบางเฉียบเอ่ยขึ้นทีละคำเพื่อช่วยย้ำเตือน “.....เจ้าไม่ผิดต่อข้า ข้าก็จะไม่ผิดต่อเจ้า”

        ‘เมื่อไม่รักษาสัญญา ใยต้องสัญญา?’ เช่นนั้นแล้วไม่เกิดความคาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง นัยน์ตาคมปลาบตวัดมองผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า คล้ายคุ้นเคย คล้ายแปลกหน้าเขาอยากก้าวขาออกไปจากหุบเขานี้โดยเร็วที่สุด เสมือนว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แต่สุดท้ายที่ยังอยู่เพราะหน้าที่ของคำว่า ‘สหาย’ เพื่อให้โอกาสอีกฝ่ายได้อธิบายอีกครั้ง แต่เหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่ได้เข้าใจด้วยซ้ำว่าเขา ‘ผิดหวัง’ เรื่องใด

        หลิวเว่ยหรือก็คือ ‘หลิวจูอี้’ ถูกคำพูดและสายตาเย็นชาตอกจนไร้คำแก้ต่าง นางลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ แต่เขากลับจดจำได้ ใบหน้ากลมฝืนยิ้มเฝื่อนๆ ด้วยความรู้สึกผิดเอ่อท้นในอก ทั้งยังมีความน้อยใจที่สหายไม่ฟังเหตุผลของตน ‘ตอนนี้ไม่ใช่ข้ากำลังแก้ไขอยู่หรอ! ข้าก็พยายามอธิบายอยู่นี่ไง!’ ความใจร้อนตามวัยตีตื้นขึ้นมาแทบจะข่มลงไปไม่ไหว หญิงสาวทราบดีว่าครั้งนี้ตนเป็นฝ่ายผิด หากหุนหันใจร้อนเช่นในตอนปกติ บีบให้เขาทำตามที่ตัวเองพบใจ น่ากลัวว่าในอนาคตทั้งคู่ยากที่จะกลับมามองหน้ากันติดอีก สาวใช้คนสนิทเตือนนางมาแล้วถึงความเสี่ยงเรื่องนี้ นางเองก็ไม่ได้อยากปิดบังเขา… ‘สหาย’ ที่ดีเป็นอย่างไรก็คงคล้ายท่านลุงต้วนและเสด็จแม่นางใช่ไหมนะ ? แล้วในตอนนี้นางควรจะทำอย่างไร ? น้ำเสียงใสอ่อนลงอย่างพยายามประนีประนอม “หลิงเฮ่…..”

        “ข้าควรรู้ว่าความจำเช่นเจ้าคงจะนึกไม่ออก เดิมทีผู้ที่เริ่มคำสัญญาก็คือตัวข้า ดังนั้น….เจ้าจะไม่ยึดถือมันก็ไม่เป็นไร เขาหรุบเปลือกตาลงอีกครั้งซ่อนงำประกายดุดันแล้วเดินผ่านร่างบางไปนั่งขัดสมาธิยังใต้ต้นอิงฮวาต้นใหญ่ กลีบดอกสีชมพูโปรยลงบ่ากว้าง ในยามที่หลับตาใบหน้าหวานยังคงอ่อนโยนสุขุมเช่นเดิม 'เดินทางในยุทธภพสตรีปลอมเป็นบุรุษไม่ได้มีแค่นางคนเดียว อินจี ก็เช่นกัน' เวลาที่เทียนรู้เรื่องนี้จะมีความรู้สึกอย่างไร เหมือนกับที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้ไหม? คำถามนี้ยากที่จะตอบได้

        สิ่งที่ทำลายความรู้สึกของหลิงเฮ่าไม่ใช่เรื่องเพศสภาพ แต่เป็นความจริงใจที่มีต่อกันต่างหาก 'ถึงอย่างไรนางก็เลือกที่จะบอก...'

       “....เจ้าจะไม่ยกโทษให้ข้าจริง ๆ หรอ?” เสียงของนางดังขึ้นไม่ไกล อีกฝ่ายคงไม่พ้นจับจองที่นั่งข้างตัวเขาไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อปิดเปลือกตาทำสมาธิไม่เห็นสิ่งใด… ความคุกกรุ่นในใจก็เบาลงไปมาก แต่ไหนแต่ไรมาหลิงเฮ่าใช้เหตุผลมาก่อนอารมณ์ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเขา ‘ไม่ผูกพัน’ กับผู้ใด ไม่ผูกมัดต