ดู: 562|ตอบกลับ: 22

{ นอกเมืองฉางอัน - เขาหลีซาน } น้ำพุร้อนหัวชิงฉือ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-1 16:16:48 |โหมดอ่าน

น้ำพุร้อนหัวชิงฉือ

{ เชิงเขาหลีซาน }



น้ำพุร้อนหัวชิงฉือ ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาหลีซาน อยู๋ทางตะวันออกของนครฉางอัน 
เส้นทางไปอำเภอหลินถง เป็นทั้งจุดยุทธศาสตร์สำคัญทางตะวันออกของฉางอัน 
และเป็นแหล่งพักผ่อนยอดนิยมของชาวฮั่น อีกทั้งยังเป็นสถานที่สำคัญที่ฮั่นเกาจู๋กับเซี่ยงอวี่ (ฉู่ป้าอ๋อง) 
หลังทำสงครามฉู่ฮั่นกินเวลายาวนานกว่า 4 ปี ทั้งสองได้เจรจาสันติสงบศึกกัน ณ ที่ศาลาน้ำพุร้อนหัวชิงฉือ 
ใช้เวลาเจรจากันกว่า 7 วัน ในที่สุดก็ได้ข้อตกลงปรองดอง ในการใช้แม่น้ำฮั่นสุ่ยเป็นเส้นแบ่งเขตปกครอง 
ฮั่นตะวันตก ฉู่ตะวันออก เป็นเมืองพี่เมืองน้อง ก่อนที่ฮั่นเกาจู่จะถูกแม่ทัพใหญ่หานซิ่นหรือ ณ ตอนนั้น
 ดำรงตำแหน่งฉีอ๋องบีบบังคับให้พูดอย่างทำอย่าง เพื่อตัวฉีอ๋องจะได้สร้างชื่อในประวัติศาสตร์ในการพิชิตเซี่ยงอวี่








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1252

กระทู้

4458

โพสต์

65หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1934585
เงินตำลึง
273861
ชื่อเสียง
279740
ความหิว
2060

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24615
ความชั่ว
8523
ความโหด
52594
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-7-27 21:48:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-30 00:35




จาริกบุญทั่วเหลียงโจว
368
ด้านั่นขาข้า..

        

น้ำค้างจับหมอกขาว
พรั่งพรูราวละอองไอ
ปลิดกลีบเหลือเพียงใบ
เหตุไฉนต้องตรอมตรม?




        หลงหยาโบยบินเหนือลมเพื่อสำรวจเส้นทางจนพบจุดหมายที่ต้องการแล้ว ค่อยวกกลับมาแจ้งเป็นภาษาเหยี่ยวให้แก่จูหรงเยว่ผู้รออยู่บนหลังม้า “ด้านหน้านี้ล่ะขอรับคุณชาย บ่อน้ำพุร้อนหัวซิงฉือ” หันไปกลาวกับกวีสีเงินที่กำลังชมทิวทัศน์ของเขาหลีซานแล้วทั้งสองจึงควบม้ากันต่อ ไม่ถึงครึ่งค่อด้วยฝีเท้าของฮั่นเสียหม่าและม้าสายดีดก็เห็นอาคารไม้ขนาดกลาง ควันไอพวยพุ่งขึ้นสูง ด้วยอากาศร้อนตัดกับไอเย็นผู้ที่ฝึกเคล็ดวิชาใจน้ำแข็งจนร้างกายผิดสภาพเช่นหรงเยว่จึงรู่สึกอึดอัดพอสมควร คนชุดครามชี้ไปยังเรือนพักห่างออกไปไม่ไกล “ข้า.. คงเข้าไปข้างในกับท่านไม่ได้แต่จะรออยู่ทางนั้นนะขอรับ หากมีเรื่องใดเรียกใช้ก็ให้หลงหยามาแจ้งได้เลย”

        “ได้สิ… วางใจเถอะแถวนี้ดูไม่น่าจะมีใครผ่านมา อาเยว่เจ้าเองก็ไปพักบ้างนะ” บุรุษชุดขาวพลิกกายลงจากหลังม้า เดินเข้าสู่บ่อน้ำพุร้อนที่แยกฝั่งชาย-หญิง นำกลาดิอุสกับหน้าไม้พกติดตัวไปด้วยกันเกิดเหตุไม่คาดคิด ผ่านประตูบานเลื่อนก็พบสระกลางแจ้งที่มีแนวรั้วสูงโดยรอบ ยังพอชื่นชมทิวทัศน์ห่างไกลผ่านม่านไอน้ำ ร่างสูงรู้สึกเมื่องล้าจึงปลดเปลื้องอาภรณ์แล้วก้าวลงสระ “อื้ม….” ทันทีที่กระแสน้ำหุ้มห่อร่างเสียงนุ่มครางออกมาอย่างพึงพอใจกับอุณหภูมิที่ร้อนกำลังดี

        คงเพราะเขาฝึกยุทธ์เพื่อสุขภาพความร้อนเท่านี้จึงมิได้ระคายผิว ทั้งยังช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อ กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดที่หล่อเลี้ยงอวัยวะต่างๆ รู้สึกสบายไปทั่วทั้งตัว ‘ถ้าโคจรลมปราณในน้ำพุร้อนล่ะ? คงจะสะดวกขึ้นมาก...’ ว่าแล้วก็สูดหายใจกักไว้ในปอดแล้วลงไปขัดสมาธิใต้น้ำ

@wenwen

        เส้นผมเงินยวงสยายเป็นคลื่นอยู่ใต้น้ำ ดูราวกับภูตพรายขี้เซากำลังหลับใหลในนิทราแสนหวาน บุรุษร่างโปร่งโคจรชี่ไว้ที่จุดตันเถียนกล่อนเคลื่อนสำรวจไปยังจุดที่เมื่อยล้าราวกับอาศัยความร้อนของน้ำพุช่วยฟื้นฟูรักษา จึงไม่ทันสังเกตุว่าในสระขณะนี้มิได้มีเพียงแค่ตนเองเพียงลำพัง คลื่นน้ำไหวกระเพิ่มเล็กน้อยกระนั้นดวงตาหงส์ยังคงปิดสนิทจ่อมจมกับการทำสมาธิ

@wenwen

        สัมผัสของอะไรบางอย่างทำให้เขาค่อยๆ ถอนสมาธิกลับสู่ภาวะระแวดระวัง ดวงตาหงส์ตวัดขึ้นมองพบว่าเป็นมือข้างหนึ่ง กำลังก่อการ ‘ลวนลาม’ ลูบคลำขยำขาเขาอยู่ คาดว่ามิใช่จูหรงเยว่ด้วยอีกฝ่ายฝึกเคล็ดวิชาทำให้ร่างกายเย็นไม่สามารถลงแช่น้ำร้อนเช่นนี้ได้ ‘แล้วมันเป็นผู้ใดกัน??’ ยัง… ยังไม่พอ มือผีย์เริ่มลามเข้ามาถึงต้นขาใกล้จะสะกิดโดนอะไรบางอย่างเข้ารอมร่อ สีหน้านักกวีหนุ่มพลันย่ำแย่ ฟองอากาศพ่นพรวดก่อนจะถลันกายขึ้นสู่ผิวน้ำ

ซ่า!!

        หยาดน้ำอุ่นไหลลงตามแรงดึงดูด เกศาเงินยาวจรดบั้นเอวเปียกลู่บดบังเรือนร่างอยู่วับแวม เขาลุกขึ้นหยัดเต็มความสูงจดจ้องเจ้าคนที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากตน เสียงสูงขึ้นนาสิกเอ่ยถาม “ยังจะจับอีกนานไหม??”

@wenwen


        “..................” คิดว่าใครที่แท้ก็คนกันเอง แม้จะสับสนเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายที่ตนพึ่งร่ายลำนำ ‘สรรเสริญสดุดี’ ในสมญาพระราชทานหานซิ่นแห่งซางหยงจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร สิ่งที่ตนคิดว่าสำคัญกว่าก็คือ อีกฝ่ายจดจำเขาได้ในแรกเห็นรึว่าหัวสีนี้เด่นเกินไปจริงๆ คล้ายว่าทางด้านนั้นจะตกใจอยู่ไม่น้อยเสียงถึงสั่นเครือ ‘ไหนดูสิ… ไปรบมายังปลอดภัยดีอยู่ก็พ… เอ๋?’ ดวงตาหงส์หรี่ลงเมื่อพบบาดแผลจำนวนมากที่ยังรักษาไม่หายดีเสมือนตะขาบสีแดงพาดไปทั่ว แล้วเจ้าของร่างสมควรตายยังจะลงแช่น้ำเพิ่มความสาหัสเข้าไปใหญ่
        
        “อาเหวิน… นี่มัวทำอะไรอยู่ยังไม่รีบขึ้นจากน้ำอีก!!” กล่าวพลางชี้ไปยังร่องรอยที่สาหัสสุดบนหน้าท้อง ‘แผลสดโดนน้ำรักษายาก!! เจ้านี่ลืมเอาสมองกลับมาจากเยว่สุ่ยรึไง!!’ เขาลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ทั้งคู่ต่างเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย คิดว่าบุรุษด้วยกันก็ช่างมันเถิด

@wenwen

        เห็นท่าทีตะลีตะลานเช่นนั้นก็ยิ่งสงสัยเจ้าคนตรงหน้าคือ ‘หานซิ่นแห่งซางหยง’ ที่ฝ่าบาทชื่นชมนักหนาแน่หรือ เหตุใดกิริยาช่างขัดกับคำว่า ‘กล้าหาญชาญชัย’ นักเล่า นั่นไงรีบจัดจนคลำทางขึ้นพลาด ลื่นไถลร่วงตูมลงไปในสระเสียแล้ว…

         หลังเสียงโครมดังๆ ผิวน้ำก็มีพรายฟองอากาศก็ผุดขึ้นมาถี่ๆ สีแดงเจือจางไหลย้อนขึ้นมาย้อมคุ้งน้ำเป็นวงกว้าง

        “..................” ให้มันได้อย่างนี้สิ!! ตนพึ่งจะเผยแพร่วีรกรรมขุนสยบทักษินที่มุดลงใต้น้ำไป จะปล่อยให้เจ้าของนามกลายเป็นผีเฝ้าสระหัวซิงฉือนี้ก็กะไรอยู่ นักกวีหนุ่มพุ่งตามลงไปเพื่อควานหาตัวอีกฝ่าย เมื่อจับได้สักส่วนหนึ่งของร่างกายค่อยช้อนร่างของเหวินเหวินแล้วดึงขึ้นมาที่ขอบสระ “เห็นข้าแล้วตกใจขนาดนั้นเลยรึ?” ถามพลางมือเรียวก็ลูบหลังให้คนที่สำลักน้ำจนหน้าเปลี่ยนสี

@wenwen


        “หรือเพราะไม่อยากพบถึงได้ตระหนกนัก?” นักกวีหนุ่มเลิกคิ้ว นึกทบทวนอยู่ในทีว่าครั้งก่อนตนได้ทำอะไรลงไป ที่อาจทำให้รุ่นน้องผู้นี้ไม่พอใจรึเปล่า ‘ตอนหมู่บ้านเฟยเจ้านี่ก็กลับไปก่อนถือว่าพ้นเคราะห์ไป รึถือสาที่เฟิ่งเลี่ยงรังแก?’ จริงสิอีกคนโดนอินทรีของเขาพุ่งเข้าใส่ไปนี่นะ มือเรียวยังคงประคองบ่ากว้างสายตาคู่คมจดจ้องบาดแผลพลางถอนกายใจ “ถึงจะเป็นเพราะอะไรก็ควรห่วงใยตัวเองมากกว่านี้ ข้าเคยเตือนไว้แล้วนี่ ‘สู้ไม่ไหวก็หนี’ อย่างไรกัน? ดูสภาพสิต่างจากศพแค่ยังมีลมหายใจเท่านั้น!!!”

        กล่าวพลางกดห้ามเลือดบาดแผลบริเวณท้องของเหวินเหวินที่ถูกแรงล้มเมื่อครู่ดึงจนปริแตก โลหิตแดงข้นไหลย้อมเรียวนิ้วขาว เกิดเป็นสีสันที่ตัดกันอย่างลงตัว

@wenwen


        นักกวีหนุ่มหรุบดวงตาลงส่งเสียงตอบในลำคอ “อืม… ยืนไหวไหม? เกาะข้าไว้” ก่อนสอดแขนใต้ลำตัวอีกฝ่ายแล้วอุ้มประคองร่างของขุนพลสยบทักษิณขึ้น ในเมื่อเป็นรุ่นน้องไม่เกี่ยงว่าจะอายุเท่าใด ตัวใหญ่แค่ไหนรึจะเป็นนักรบเดนตายตนก็ต้องดูแล “ไปทำแผลกันก่อนเถอะ”
@Admin @STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ลูกแก้วแห่งน้ำพุ
ธงจูเทอร์น่า
ผ้าคลุมจูเทอร์น่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
หญ้าเงินคราม
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x89
x1
x4
x3
x5
x1
x6
x20
x6
x3
x2
x20
x15
x84
x3
x2
x3
x2
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x4
x14
x40
x6
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x3
x88
x2
x125
x710
x390
x9
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x16
x134
x1892
x174
x2025
x1300
x320
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x73
x141
x3272
x128
x302
x411
x2743
x2019
x20
x1670
x8
x521
x1802
x5
x301
x1
x28
x2710
x2374
x9
x52
x6528
x50
x9999
x1801
x46
x3
x99
x15
x1040
x1
x1
x2285
x1
x1
x2425
x13
x21
x18
x786
x570
x582
x30
x128
x9
x36
x51
x5
x1180
x1501
x13
x970
x347
x740
x350
x49
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x3901
x132
x288
x252
x4905
x9999
x563
x51
x42
x3389
x22
x16
x53
x181
x69
x1000
x190
x13
x3283
x230
x2900
x447
x1333
x9999
x2466
x2900
x1336
x1820
x2380
x62
x75
x2123
x485
x1102
x129
x30
x6406
x1887
x3806
x1302
x85
x2422
x3621
x3865
x2005
x3618
x1171
x510
x1315
x463
x164
x1000
x283
x3
x24
x6
x1370
x77
x50
x3424
x620
x2
x485
x116
x9999
x2361
x2
x36
x2139
x3353
x5400
x7097
x374
x4571
x4370
x461
x751
x9999
x1759
x549
x10
x1006
x2273
x2940
x512
x92
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4258
x9235
x1807
x9999
x199
x24
x5837
x20
x5805
x19
x8
x941
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x789
x3805
x7
x30
x203
x731
x81
x2805
x2122
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2570
x247
x7899
x509
x391
x3704
x2832
x9999
x11
x2252
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2675
x876
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4099
x9999
x9999
x9999
x3255
x1875
x107
x3200
x4
x3696
x34
x3235
x3929
x730
x1
x756
x1546
x645
x951
x4439
x2192
x3329
x5004
x9999
x4143
x9999
x3079
x2084
x1855
x3256
x4179
x3272
x728
x61
x1
x20
x1919
x2615
x713
x1
x4417
x5907
x67
x9999
x673
x1243
x968
x2828
x103
x2957
x565
x516
x100
x825
x258
x8
x157
x35
x9999
x1123
x2070
x2394
x180
x661
x454
x93
x1201
x1059
x9999
x3320
x1151
x1230
x680
x200
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1252

กระทู้

4458

โพสต์

65หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1934585
เงินตำลึง
273861
ชื่อเสียง
279740
ความหิว
2060

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24615
ความชั่ว
8523
ความโหด
52594
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-7-29 17:36:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จาริกบุญทั่วเหลียงโจว
369
ด้าผู้ช่างฟ้อง


          ใบหน้าหวานแปรเป็นนิ่งขรึมก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังเรือนไม้ สัมภาระและเสื้อผ้าของทั้งสองวางอยู่นักกวีวางรุ่นน้องลงบนแคร่ไม้ไผ่ ก่อนคว้าเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมลวกๆ เดินไปหาของอย่างผ้าสะอาดหรือยาใส่แผล อาคารค่อนข้างจะว่างและโล่ง ดีว่าของอย่างผ้าหรือชุดผลัดเปลี่ยนพอมีให้ผู้ที่มาแช่น้ำพุร้อนได้ใช้บริการ ร่างสูงเพรียวพยุงสหายรุ่นน้องก้าวเข้ามาสายตาก็มองหาสถานที่เหมาะๆ เพื่อวางเหวินเหวินลงนั่งพัก
        

        “.................” หลิงเฮ่าไม่ได้กล่าวตอบอะไร กลิ่นคาวเลือดชวนให้นึกถึงความทรงจำที่บาดลึก ไม่ว่าจะเป็นภาพของสหายที่อาบเลือดชโลมกายหรือแม้แต่นรกโจรทมิฬในหุบเขาเมืองอู๋โต้ว ร่างสูงพึ่งสังเกตว่าคนที่ตนประคองอุ้มอยู่ถึงกลับมีกลามเนื้อล่ำสันขึ้นในเวลาอันสั้น ‘เจ้าเองก็ไม่ละทิ้งการฝึกฝนเช่นกันสินะ’ ในใจนึกสะทกสะท้อนอยู่บ้างว่าครั้งมอบทวนจันทร์เสี้ยวให้ตนได้ปลูกฝังภาระที่ยากเกินไปแก่อีกฝ่ายหรือเปล่า ใบหน้าหวานแปรเป็นนิ่งขรึมก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังเรือนไม้ สัมภาระและเสื้อผ้าของทั้งสองวางอยู่นักกวีวางรุ่นน้องลงบนแคร่ไม้ไผ่ ก่อนคว้าเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมลวกๆ เดินไปหาของอย่างผ้าสะอาดหรือยาใส่แผล

@WenWen

        เมื่อหาได้ผ้าดิบเนื้อแน่นที่ต้องการหลิงเฮ่านำมากดปิดบาดแผลพลางรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นึง ยังคงจดจ้องอยู่ที่ตนตั้งแต่เมื่อครู่ “อาเหวินเจ้ามองอะไรรึ?”

@WenWen

        “เดินทางลำพังมานานทุกสิ่งต้องทำด้วยตัวเอง… เจอคนเจ็บบ่อยเข้าเดี๋ยวก็เป็น” ฝ่ามือขาวดั่งหยกสลักค่อยเปิดผ้าที่กดแผลไว้ขึ้นดู ยายังมีอยู่ในห่อผ้าเขากำลังคิดว่าเรียกอาเยว่เข้ามาช่วยดีไหม ‘ช่างเถอะปล่อยอาเยว่พักบ้าง แผลเท่านี้ข้ารับมือได้’ ยาสมานแผลชั้นดีที่เขาติดตัวไว้สิอาจเป็นปัญหา ด้วยประสิทธิภาพที่แลกมาด้วยความเจ็บแสบชนิดชายอกสามศอกยังกรีดร้อง นักกวีหนุ่มชวนคุยเรื่องอื่นขณะในมือกำลังจะโรยผงยา “พึ่งรู้ข่าวเมืองเยว่สุ่ยก็ตอนเข้าวังหลัวง ฝ่าบาทตรัสชื่นชมเจ้าหลายคำตอนนี้สมควรเรียกขนาใหม่ว่า ‘ขุนพลสยบทักษิณ’ สินะ อาเหวินเรื่องที่เจ้าไปรบมันเป็นมายังไงกันแน่??”

@WenWen

        “ที่แท้มีเรื่องเช่นนั้น เฮ้อ… เจ้าล่ะก็ยังมีการไปพบข้าที่หมู่บ้านเฟยอีก คราวหลังต้องระวังให้ดีสายข่าวของฝ่าบาทมิได้มีแค่ในเมืองหลวงหรอกนะ” นักกวีหนุ่มเลือกที่จะไม่พูดถึง อี้ และองค์กรลับจิ่วเทียนหวงเกิดหานซิ่นใจบอบบางผู้นี้ทราบว่าตนวิ่งไปชนสายข่าวของฝ่าบาทเข้าเต็มๆ อาจจะสลดยิ่งกว่าเดิมได้

        ระหว่างอีกฝ่ายกำลังตอบเขาก็ปลอบด้วยรอยยิ้มพลางเทผงยาลงไป….

@WenWen

        บุรุษผมเงินมองมืออันสั่นเทาที่เกาะกุมตน แววตาไหวระริกเช่นนั้นทราบว่าอีกฝ่ายพยายามอย่างเต็มสมศักดิ์ศรีแล้วที่จะไม่ร้องออกมา ในใจนึกเอ็นดูอยู่หลายส่วนมือข้างที่ว่างจึงยกขึ้นสัมผัสลูบศีรษะชื้น “รู้สิ…. เจ้าทำได้ดีมาก อดทนจนผ่านพ้นมาได้ขนาดนี้ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องฝืนตลอดเวลาเมื่ออยู่กับข้าก็ได้”

@WenWen

        “......…….” แม้จะชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายซบลงกับบ่าตน แต่เพราะความสั่นเทาที่สัมผัสได้ชวนให้นึกอ่อนใจระคนเวทนา ‘คงจะฝืนมามากสินะ’ ยิ่งทราบว่าหนนี้คือสงครามแรกของอีกฝ่าย รุ่นน้องของเขาเข้าสุ่สมรภูมินอกจากแรงกดดันยังมีสถานการณ์ที่บีบบังคับ ต้องใช้ทั้งความสามารและจิตใจที่เข้มแข็งเพียงใดถึงฝ่าวิบากนี้มาได้ ร่างสูงนั่งนิ่งต่างที่พักพิงให้คนตรงหน้า จะทหารองค์รักษ์หรือขุนพลสยบทักษิณเหวินเหวินในสายตาเขามิได้เปลี่ยนแปลงไปเลย มือเรียวยกขึ้นลูบศีรษะชื้นเบา ๆ “ไม่เป็นไร.. อาเหวินจะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน”

@WenWen

        บุรุษหน้าหวานเพียงคลี่รอยยิ้มหยักแม้ไม่กล่าวอะไร ทว่าดวงตาสีอำพันทอแววอ่อนโยนอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมสวมอาภรณ์เสียที ตนจึงวิสาสะคว้าเอาเสื้อคลุมขึ้นมาห่มให้ เก็บมุมผ้าให้แน่นหนาดีแล้วค่อยผละออกเมพื่อพูดเรื่องสำคัญ “ตากลมนานเจ้ายังบาดเจ็บอยู่เดี๋ยวก็ทรุดหนัก…”

@WenWen

         มีหรือหลิงเฮ่าจะแยกแยะไม่ออกว่าเสียงใดคือหัวเราะออกจากใจหรือแค่ฝืน

         “ข้ารู้อาเหวินไม่ชอบการเข่นฆ่า แต่เจ้าเดินไปบนเส้นทางนี้แล้วการสังหารศัตรูมิใช่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวหากแต่เพื่อปกป้องพวกพ้องพิทักษณ์แผ่นดินเกิด เมื่อเจ้าสังหารหนึ่งคนนั่นเท่ากับว่าเจ้าได้ช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์หนึ่งชีวิตรอดเบื้องหลังกำแพง” นักกวีหนุ่มทราบดีถึงความหนักหน่วงเพราะตัวเขาก็หลีกเลี่ยงการสังหารผู้คน ไม่ว่าจะดีหรือเลวด้วยเชื่อว่าทุกชีวิตมีคุณค่าเท่าเทียมกัน เพราะเลือกเดินไปบนหนทางที่ผิดในเมื่อโลกนี้ยังมีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า ‘การกลับใจ’ ความหวังที่ช่วยปลอบประโลมและเยียวยาผู้คนก็มิใช่เพียงเรื่องเพ้อฝัน

@WenWen
       
        ใบหน้าเนียนผุดแววสงสัยขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวสีเงินเลิกขึ้นพลางถาม “หืม? ว่าต่อสิ”

@WenWen

        “....อื้ม ฟังแล้วก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ สายทฤษฎีถกเถียงกลยุทธ์ปากเปล่า บ่อยครั้งก็พลาดพล้ำในสมรภูมิจริง การศึกไม่หน่ายเล่ห์กลพวกใต้เท้าคงจะกังวลถึงสถานการณ์บ้านเมือง ไม่ได้คิดจะหาเรื่องเย้ยหยันเจ้าหรอกการศึกครั้งนี้เป็นผลงานที่โดดเด่น คนริษยาก็มีมากเป็นธรรมดาแทนทีจะใส่ใจส่วนนี้มิสู้เอาเวลาไปทุ่มเทพัฒนาความสามารถ รับใช้แผ่นดินต่อไปใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง” ข่าวลือพวกนั้นคนพูดเพราะสนุกปาก เอาเถิดเขาจะช่วยอีกแรงด้วยลำนำบทล่าสุดหากได้เผยแพร่ในหมู่ชาวบ้าน เสียงของผู้คนจำนวนมากมีออำนาจสั่นสะเทือนราชสำนักอยู่แล้ว “มากคนมากความ มากนินทา… หากเจ้ามิได้เป็นเช่นที่พวกเขาพูดใยต้องใส่ใจ?”

@WenWen


        “วันนี้ถูกหัวเราะเยาะวันหน้าคบค้าสมาคมีถมไปอาเหวินกังวลเกินไปแล้ว แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้เจ้าไม่สบายใจล่ะก็...” ดวงตาหงส์หรุบลงเล็กน้อยอย่างเข้าใจเรื่องราว เสียงของราชสำนักชี้เป็นชี้ตายมาหลายชีวิต นั่นคือสาเหตุที่ตนไม่ก้าวเท้าลงเต็มขาเพียงถวายงานรับใช้ฝ่าบาทโดยตรง นักกวีหนุ่มยื่นผ้าแห้งให้ขุนพลสยบทักษิณได้ซับหยาดน้ำออกจากกาย “เอาเถอะ…. หากมีเรื่องใดคิดไม่ตกก็ยังปรึกษาข้าได้ อาเหวินอย่าลืมสิว่าเจ้ามิได้โดดเดี่ยว”

@WenWen


        กวีหลิ่งจือเอียงศรีษะขณะกำลังสางเกศาให้แห้งฟังถ้อยคำของรุ่นน้องแล้วใจหนึ่งรู้สึกเอื้อเอ็นดู อีกทั้งความคิดยังย้อนหวนสู่อดีตตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน หากมิใช่เพราะพี่เกิ้นหยางไปขย้ำขาอีกฝ่ายเข้าจนตนต้องหิ้วฝ่ายนั้นไปหย่อนโรงหมอ หนนี้...ยังต้องอุ้มขึ้นจากบ่อน้ำพุมาทำแผลอีก หลิงเฮ่ายิ้มแย้มกระจ่างพลางส่ายหน้าขันๆ เอ่ยถามว่า “แล้วเจ้าอยากช่วยข้าอย่างไรล่ะ?”

@WenWen







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ลูกแก้วแห่งน้ำพุ
ธงจูเทอร์น่า
ผ้าคลุมจูเทอร์น่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
หญ้าเงินคราม
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x89
x1
x4
x3
x5
x1
x6
x20
x6
x3
x2
x20
x15
x84
x3
x2
x3
x2
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x4
x14
x40
x6
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x3
x88
x2
x125
x710
x390
x9
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x16
x134
x1892
x174