ดู: 433|ตอบกลับ: 10

{ นอกเมืองฉางอัน - ทิศใต้ } บ้านร้าง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-25 02:47:53 |โหมดอ่าน

บ้านร้าง

{ นอกเมืองฉางอัน - ทิศใต้ }




บ้านร้างธรรมดานอกเมืองในป่าทิศใต้ ไม่ค่อยมีผู้คนมาเยี่ยมเยียน 
เนื่องจากมีต้นไม้ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นตัวบ้าน นอกจากนี้ยังมีผู้คนเล่าลือว่า
ตกกลางคืนจะได้ยินเสียงแปลกๆ จากบ้านร้างแห่งนี้ ไม่แน่อาจเป็นเสียงวิญญาณที่ไม่สงบ 
จากเจ้าของบ้านคนเก่าก่อนก็เป็นไปได้ เวลาปกติไม่ค่อยมีผู้คนผ่านทางสักเท่าไรเพราะวังเวงเหลือ
  **หากใจกล้าพอก็ลองเข้ามา แต่บางทีก็เป็นจุดแวะพักของผู้ที่ไม่มีเงินพอจะเช่าโรงเตี้ยม**







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-1 12:35:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-2 23:57

จริตหญิงนั้น ท่านได้แต่ใดมา?

     เบื้องหลังกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งมีผืนดินงดงามที่ปกคลุมห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติสูงใหญ่ พยายามชูช่อให้สูงและแผ่กิ่งก้านใบเขียวชอุ่มแข่งกันจนบดบังแสงอาทิตย์ที่จะกระทบดิน  หากเดินตัดผ่านถนนหนทางหลักลัดเลาะร่างเข้าไปข้างทางจะพบพื้นหินเงินเป็นทางเดินยาวสู่ป่าข้างในที่เมื่อเดินเข้าไปสักสองลี้ทางนั้นก็ขาดลง จำต้องใช้ร่องรอยที่สร้างไว้บนต้นไม้สองข้างทางค่อยเดินสัดส่องไปทีละนิด

      นัยย์ตาดำไร้ความสดใสมองพื้นดินก่อนจะค่อยเดินข้ามผ่านรากต้นไม้ไปทีละนิดอย่างระมัดระวัง หากแต่ความซุ่มซ่ามก็ไม่พลาดที่จะพลั้งขานางให้สะดุดหงายหลังไป โชคดีที่เจ้าม้านั้นใช้ใบหน้าดุนดันแผ่นหลังนายสาวได้ทัน หญิงสาวจึงพยุงตัวเองขึ้นยืนแล้วเดินต่อไปได้ ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปรอบข้างก็ยิ่งมืดลงด้วยใบไม้ที่ปกคลุมไปทั่ว นางยิ่งต้องระวังในการก้าวเท้า

      ลับตาผู้คนในป่าทึบนั้น หากเดินเข้าไปถึงสิบลี้แล้วจะถึงใจกลางป่าทิศใต้ คอระหงส์ชะเง้อมองข้ามศรีษะคนนำทางตัวเล็กไป ปลายสายตานั้นมีแสงส่องกระทบลงมาได้ เบื้องหน้านั้นคือสิ่งก่อสร้างเก่าที่ดูอย่างไรก็ทรุดโทรมจนไม่อาจอาศัยอยู่ได้ เป็นบ้านร้างที่ไร้จิตวิญญาณใด

      หยวนซูเดินนำหญิงสาวเข้าไปภายในบ้านแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะไม้ใจกลางห้อง ดูๆไปแล้วคงไม่อาจเรียกเป็นห้องได้ด้วยซ้ำ แค่เป็นสถานที่ลับตาคนถูกจัดไว้ให้พอใช้งานได้ชั่วคราว มองจากภายนอกแล้วผู้ใดมาเห็นก็คงจะกลัวจนรีบเดินหนีไป คนผู้นี้เข้าใจเลือกที่ซ่อนแอบ.. นางจัดแจงให้เหล่าสัตว์อยู่ข้างนอกไปก่อนแล้วเดินตามร่างป้อมนั้นเข้าไปในบ้านพร้อมกู่เจิงในอ้อมแขน

     “เจ้าลองหมุนตัวซิ” นิ้วชี้ยื่นออกมาหมุนวนในอากาศ

      ไม่ให้พักกันก่อนเลยนะตาแก่.. หรั่นซิ่นหลี่บ่นในใจก่อนจะวางกู่เจิงลงบนเก้าอี้ใกล้โต๊ะแล้วจึงค่อยหมุนตัวพลิ้วสะบัดให้ดูหนึ่งรอบ

     “อืม” อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะพูดเสียงดังฟังชัด “เจ้าไม่มีเสน่ห์”

      คิ้วคมกระตุกสั่นด้วยเพราะคนตรงหน้าดูถูกความเป็นสตรีของนาง แต่ช่างปะไร บ้างต้องไปตามน้ำจึงจะรอด ในเวลาแบบนี้ที่มีติติงตนคงไม่มีสิ่งอื่นใดต้องพูดนอกจาก “ขอคำชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ” สองมือประกบกันโน้มตัวและศรีษะลงพอประมาณ ก่อนจะกล่าวอย่างสุภาพ

     “ดี! ดี!” มือป้อมลูบหนวดเคราบนใบหน้าตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนเดินวนรอบสตรีร่างสูง สัดส่วนนางไม่ได้มีอะไรบกพร่อง ใบหน้าไม่ได้ผิดไปจากตำราสาวงาม หากแต่ความงามนั้นไม่เพียงพอ ต้องมีเสน่ห์ด้วย!

     “ยิ้มซิ” หยวนซูพูด และเมื่อหญิงสาวหยักริมฝีปาก เสียงเอ็ดก็โวยขึ้นทันทีอย่างไม่พอใจ และยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ

     “ใช้ไม่ได้! ทำใหม่”

     “ไม่ได้!”

     “ให้มันดูมีเสน่ห์กว่านี้!”

     “มีความสุขหน่อย!”

     “ห้ามหน้านิ่วคิ้วขมวด!”

     “ยิ้ม!”

      ปึ้ด..
      เดี๋ยวปั๊ดสับเป็นชิ้นเอามากินแทนขาหมูเสียเลยนี่!!!!!!! หรั่นซิ่นหลี่ก่นด่าในใจแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจาก…
      ยิ้ม

      อื้อหือ.. นอกจากได้เรียนมารยาหญิงแล้ว นางยังได้เรียนวิชาปั้นหน้าด้วย!

     “เอาอย่างนี้ ชีวิตเจ้าเรื่องที่มีความสุขที่สุดคืออะไร จงนึกภาพนั้นในหัวแล้วยิ้มออกมา” ค่อยเป็นคำแนะนำที่ดีหน่อย หรั่นซิ่นหลี่ฟังแล้วหลับตาสองนึกภาพสมัยเด็กที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้า จวนหลังใหญ่ที่มีคนอยู่กว่าสิบชีวิตนั้นมีสีสันและเสียงหัวเราะในทุกวัน เป็นภาพที่ตราตรึงในใจนางไม่หาย มุมปากหยักแหลมโค้งขึ้นอย่างอดไม่ได้ พลันเปลือกตาและความรู้สึกบนใบหน้าที่แสดงออกจากแข็งกร้าวก็ค่อยอ่อนลง

     “ถูกต้อง! จำไว้ว่ารอยยิ้มนั้นมีอิทธิพลมากมาย จงฝึกยิ้มบ่อยๆ”

     “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หรั่นซิ่นหลี่พยักหน้ารับแล้วยืนยิ้มอยู่พักใหญ่

      สองชั่วยามกับการฝึกยิ้ม…
      เมื่อยหน้าแล้วนะ

     “ทีนี้มาฝึกใช้สายตา” นิ้วป้อมชี้ให้นางมองที่ใบหน้าตนเอง เขาก้มหน้าลงเพียงเล็กน้อยก่อนจะชายตาขึ้นมาแล้วหันกลับมาทางเดิมและระบายยิ้ม

      ภาพเบื้องหน้านั้นไม่อาจบรรยายเป็นความรู้สึกใดได้เลยนอกจาก

      ..ขนลุก

     “ตาเจ้าแล้ว จำไว้ว่ามองราวกับอีกฝ่ายคืออาหารที่เจ้าต้องการทาน มองราวกับจะกลืนกิน”

      หรั่นซิ่นหลี่พยักหน้าหงึกก่อนจะทำตามอีกฝ่าย ใส่จริตสตรีเข้าไปนิดหน่อยด้วยการขยับกายและแขน รอบแรกนางทำตามที่หยวนซูทำ รอบต่อไปนางแสร้งเอียงอายด้วยการยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดครึ่งหน้า และหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งเอียงคอหนี

     “ดี! ดี! ทีนี้มาดูวิธีที่จะทำให้อีกฝ่ายจดจำเจ้าได้” หนนี้หยวนซูให้นางเล่นละคร

     "พบกันเพียงครั้งเดียว แต่จดจำไปจนตาย นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะต้องเรียนรู้วิธี" พยักหน้าเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ "บุรุษนั้นพึงชอบสตรีฉลาด เหมาะที่จะมาเป็นคู่ชีวิตช่วยสนับสนุนจุนเจือ แต่อย่าลืมว่าการใช้สถานการณ์ให้เป็นประโยชน์ หรือ การรู้จักแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าก็สำคัญ เจ้าต้องมีไหวพริบ" หยวนซูอธิบาย

     "หากต้องการจะให้บุรุษจดจำ ง่ายมาก จงสังเกตุเขา! คนมักจะสนใจอีกฝ่ายหากมีความชอบตรงกัน เฉกเช่นบัณฑิตที่สนใจตำรา"

     "ถ้าหากอีกฝ่ายไม่สนใจข้าเล่า"

     "ทำให้เขาสนสิ ไม่มีใครทนต่อเสน่ห์สตรีได้นานนักหรอก! ขอเพียงเจ้ารู้วิธีและพยายาม"

      จะให้นางหน้าด้านว่างั้นเถอะ

      เวลาต่อมาหรั่นซิ่นหลี่ก็ได้เรียนวิธีการเอาใจบุรุษ ทั้งการรินน้ำชา การเรียกความสนใจโดยไม่ต้องใช้เสียง การแสร้งแสดงบทบาทต่างๆ อื่นๆอีกสารพัดตลอดจนวิธีการที่จะควบคุมอีกฝ่าย จนตอนนี้นางได้แต่คิด..

      ตาลุงนี่ทำอย่างกับเคยเกิดในหอโคมเขียวซะเอง!

     @Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง -20 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -20 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-3-3 00:42:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-3 00:43

บรรเลงความทรงจำ

     กว่าจะฝึกเรื่องทั่วไปเสร็จก็ปาเข้าไปยามเซินแล้ว หรั่นซิ่นหลี่ได้รับอนุญาตให้นั่งพักสักครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเรียนกู่เจิง นัยย์ตานั้นเหม่ออกไปนอกหน้าต่างพลางนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะมีเทศกาลหยวนเซียวแล้ว! นางจึงรีบเดินออกไปนอกบ้านร้างเสาะหาต้นไผ่ขนาดเล็กก่อนจะเอามาดัดงอด้วยน้ำต้มในกระบอกไผ่ มือเรียวค่อยโค้งงอก้านเขียวอ่อนจนได้รูปทรงดอกเหมย หรั่นซิ่นหลี่ใช้ก้านเชือกรัดเอวและสุราจากถุงสัมภาระแทนน้ำมันตะเกียง ใช้ด้ายมัดผูกโยงเพื่อให้สามารถแขวนได้เป็นอันเสร็จสิ้น!  ด้วยเพราะเวลาและวัสดุทำให้โคมไฟชิ้นนี้มีขนาดเพียงฝ่ามือเท่านั้น

     “อืม..” หรี่ตามองก่อนตัดสินใจฉีกผ้ารัดของในถุงสัมภาระแล้วมัดกับโคม มือคว้าพู่กันจุ่มหมึกเพียงนิดเพื่อเขียนอักษรบนดอกเหมยและเศษผ้าแทนคำอธิษฐาน



      ได้เป็นอักษร 愿 ( Yuàn ) ความหมายคือ หวัง และเขียนคำอธิษฐานว่า สุข
      หรั่นซิ่นหลี่มองโคมในมือ “ขอให้โคมดอกเหมยนี้ส่องแสงส่งความหวังข้าที่ปราถนาความสุขไปถึงสวรรค์ ให้เทพเซียนเห็นใจทีเถอะ…” ประเดี๋ยวเสร็จจากที่นี่นางจะเอาไปไว้ที่ศาลเจ้าแล้วกัน!

      นั่งเชยชมฝีมือตัวเองได้สักพัก ร่างท้วมก็เดินเข้ามาในบ้านร้างอีกคราพร้อมห่อผ้าหนึ่ง หยวนซูเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะวางห่อผ้าลงแล้วดันมาทางหญิงสาวชุดแดง นางมองเงียบๆ “เปิดสิ” ได้รับอนุญาตแล้ว หรั่นซิ่นหลี่จึงเอื้อมมือปลดปมห่อผ้าออก

     “นี่มันเล็บกู่เจิงกับผ้าพัน” เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ในดวงตาเศร้ากลับมีประกายแสงขึ้นมาแว้บหนึ่งแล้ววูบลง

     “เป็นของเจ้าแล้ว” หยวนซูพูดแล้วระบายยิ้ม

      ถ้าการกระทำของคนผู้นี้เป็นเพราะต้องการได้คนใต้การบังคับ แน่นอนว่าเขาย่อมที่จะต้องลงทุนกับนางมากโข ของเบื้องหน้าแม้จะหาได้ทั่วไป แต่วัสดุที่ใช้นี่มัน..

      หยกขาวชัดๆ

     “ขอบพระคุณนายท่าน” ได้แต่ยิ้มและคำนับก่อนจะรับของมา แน่นอนว่านางย่อมไม่อยากรอช้าให้เสียเวลา แต่กระนั้นทุกอย่างต้องไปตามขั้นตอน หญิงสาวขยับกายบนเก้าอี้ก่อนจะหลับตาทำสมาธิให้สงบเพื่อบรรเลงดนตรี

     กล่าวว่าดนตรีนั้นคือสิ่งที่บริสุทธิ์ หากบรรเลงด้วยจิตใจที่ไม่สงบแล้วล่ะก็ เสียงที่ออกมาจะไม่มีวันไปถึงคนฟังได้เลย ฉะนั้นนางจึงมักจะนั่งสมาธิก่อนบรรเลงดนตรี นี่เป็นสิ่งที่มารดาสอนไว้ ระหว่างนั้นหลับตานั้นหรั่นซิ่นหลี่เพียงนึกถึงความอบอุ่นและอ่อนโยนที่คุ้นเคย นางไม่เอื้อมมือไปหมายจะไขว่คว้า หากแต่ยืนมองสิ่งเหล่านั้น

     นั่งสมาธิได้พักก็ค่อยลืมตาขึ้น แล้วไม่รอช้าที่จะใช้เล็บกู่เจิงหยกขาวนั้นทันที หรั่นซิ่นหลี่รีบประทับเล็บทั้งแปดลงใต้นิ้วก่อนจะพันด้วยผ้าแล้วรัดให้ดีเพื่อกันหลุด นางมองเล็บกู่เจิงหยกขาวบนนิ้วตัวเองแล้วหยิบกู่เจิงโบราณขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างระวังก่อนจะเริ่มบรรเลง

      ขยับนิ้วกรีดพื้นหยกลงบนเส้นไหมขาวทั้ง 21 เส้น กระเตื้องเสียงโน๊ตแผ่วเบาให้ลื่นไหลไปตามสายลมอันโชยกลิ่นบุปผาเข้ามาภายใน นางใช้วิธีการบรรเลงแบบธาตุดินเพื่อเน้นเสียง จนถึงคราหนึ่งนั้นคล้ายจะพาคนทั้งสองให้หยุดหายใจเพื่อทอดทิ้งตัวลงไปในห้วงทำนองอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทว่าไม่นานนักก็ต้องหยุดเพลงด้วยเสียงขัดของคนที่กำลังฟัง..

     “ฝีมือเจ้าเดิมดีอยู่แล้ว แต่ที่ต้องเพิ่มคือ ชีวิต” มือลูบหนวดเคราะก่อนจะหรี่ตามองวิธีการบรรเลงของนาง รู้จักใช้อย่างผสมผสาน แม้เสียงจะออกมาไพเราะแต่กลับหาได้มีความรู้สึกสอดแทรกเข้ามาไม่

     “ข้าไม่เข้าใจ” หรั่นซิ่นหลี่มองด้วยความสงสัย

     “ดนตรีของเจ้า ไร้ชีวิต” หยวนซูพูดย้ำ “ส่วนการจะทำให้ดนตรีมีชีวิตอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับตัวเจ้าแล้วล่ะ” เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจสอนนางได้ เพราะเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับว่าจิตใจนางนั้นเป็นอย่างไร..

     “...” นางเงียบมองกู่เจิงเบื้องหน้าก่อนจะเผลอลูบพื้นผิวสลักลายมัจฉาสองตัวกำลังแหวกว่ายทวนวารีในสระบัวใหญ่ ครู่หนึ่งในดวงตามืดมนนั้นมีประกายแสงปรากฏเพียงเล็กน้อย ดูเหมือนนางจะกลับมามีชีวิตชั่วขณะหนึ่ง พลันยามแปดนิ้วดีดลงบนเส้นไหมอีกครั้ง เสียงเสนาะโสตนั้นกลับไพเราะราวดนตรีของหันเซียงจื่อจนหยวนซูถึงกับมองเคลิ้ม คล้อยตาอย่างเพ้อฝันก่อนจะฟุบหน้าลงนอนอย่างผ่อนคลาย

      หรั่นซิ่นหลี่มองอีกฝ่ายนอนหลับไปก่อนจะคิดได้ “หรือการบรรเลงกู่เจิงโดยนึกถึงท่านนักดนตรีไร้นามจะยากเกินไป?” ใจนางไม่อยู่กับที่ยามหลับตานึกถึงเขา เมื่อโดนบอกว่าดนตรีตนนั้นไร้ชีวิตจึงตัดสินใจหยิบยกช่วงความรู้สึกและบรรยากาศที่พบพานกับผู้มีพระคุณมาบรรเลง ไม่คิดว่าจังหวะนั้นเสียงที่ออกมาจะจับใจได้ขนาดนี้!

      ใบหน้างามปรากฏสีชมพูอ่อนขึ้นที่พวงแก้มเล็กน้อยก่อนจะกลับเป็นเหมือนเดิมราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น.. แล้วนางก็ยังคงบรรเลงกู่เจิงต่อไปโดยที่ใจเหม่อลอยไปถึงคนในความทรงจำ..

     @Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
793
เงินตำลึง
2146939135
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
60
ความชั่ว
0
ความโหด
13
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-7-12 16:09:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พักผ่อน 5


        หน้าร้อนที่อบอ้าวยากจะหลบเลี่ยงแมลงหวี่มาตอบให้หงุดหงิดรำคาญใจ คนทั้งหกก็ยังคงมุ่งหน้ากลับนครหลวงด้วยความกระฉับกระเฉง พวกเขาไม่ได้แวะพักที่เมืองใดด้วยเรื่องการถูกตามล่าของอี้เจี้ยงยังคงไม่ชัดเจน หลิงเฮ่าเชื่อว่าจะเป็นการปลอดภัยกว่าหากได้หาที่สงบพอที่จะเปิดอกสนทนากัน


@LingHao


        “อะ…….” ชายหนุ่มที่ยืนค้างอยู่หน้าที่พักใหม่ ก็ยืนนิ่งๆ มองสภาพที่พักนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในใจเบาๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “กะ…..ก็ เป็นที่ที่เหมาะสมแก่การใช้หลบจริงๆนั้นและ” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมๆ กับเดินนำเข้าไปในบ้างร้างนั้น “ปัดกวาดสักเล็กน้อยก็คงพอจะนอนในค่ำคืนนี้ได้และนะ มะ ช่วยกันคนละไม้คนละมือกันเถอะจะได้เสร็จไวๆ” ก่อนที่จะหยิบไม้กวาดที่อยู่ในบ้าน แล้วส่งให้กงซุนหลัน “เข้าใจแล้วค่ะ” นางตอบสั่นๆ ก่อนที่จะเริ่มทำการปัดกวาดด้วยความรวดเร็ว


@HongYijiang


        “โอ้……..เรื่องใหญ่เลยนะเนี้ย” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับทำตาโต “อืม…. ข้าเชื่อว่าอย่างน้อยๆ ถ้าไม่ใช้ระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ ข้าคิดว่า เราก็คงเอาตัวรอดกันไปได้อย่างไม่ยากเย็นละนะ” นักเดินทางหนุ่มกล่าวออกมา ก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิดขึ้นอีกครั้ง “แต่ถ้าเป็นระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ เราก็คงจะต้องขอควาามช่วยเหลือจะสักที่นั้นละนะ…..”


@LingHao


@HongYijiang


@LingHao


       “................” ยูตะที่ได้ยินอย่างงั้น ก็ยังคงนั้งเงียบๆ อย่างไม่รู้จะตอบรับอย่างไร เพราะว่าเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงทำได้แต่นั้งฟังคำพูดที่เสิ่นพูดออกมา เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็คิดได้ว่าตัวเองก็ควรจะพูดอกไรออกมาบ้างแล้ว “ใช้แล้วละ เรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันผ่านไป เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดกันจะดีกว่านะ” ยูตะช่วยกล่าวเสริมขึ้นด้วยอีกแรง โดยที่ไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนก็ตามที


@HongYijiang  




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56279
เงินตำลึง
10737
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
508
ความชั่ว
0
ความโหด
157
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2018-7-12 16:18:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HongYijiang เมื่อ 2018-7-12 22:07

    @LingHao      

    “อะ…….” ชายหนุ่มที่ยืนค้างอยู่หน้าที่พักใหม่ ก็ยืนนิ่งๆ มองสภาพที่พักนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในใจเบาๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “กะ…..ก็ เป็นที่ที่เหมาะสมแก่การใช้หลบจริงๆนั้นและ” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมๆ กับเดินนำเข้าไปในบ้างร้างนั้น “ปัดกวาดสักเล็กน้อยก็คงพอจะนอนในค่ำคืนนี้ได้และนะ มะ ช่วยกันคนละไม้คนละมือกันเถอะจะได้เสร็จไวๆ” ก่อนที่จะหยิบไม้กวาดที่อยู่ในบ้าน แล้วส่งให้กงซุนหลัน “เข้าใจแล้วค่ะ” นางตอบสั่นๆ ก่อนที่จะเริ่มทำการปัดกวาดด้วยความรวดเร็ว

     “ข้าคิดว่าข้าเชื่อใจพวกท่านได้ เรื่องนี้ขอให้เก็บเป็นความลับด้วยนะเจ้าคะ ข้ากำลังมีปัญหากับประมุขพรรคใหญ่อยู่สองพรรคน่ะเจ้าค่ะ หนึ่งคือพรรคภูติทมิฬลมดำ ที่ข้าถูกจับตัวไปด้านในเพื่อไปเป็นธิดาเทพหรือตำแหน่งประมุขคนต่อไป โดยที่ข้าทำได้แค่ถูกขังอยู่ในตำหนัก แต่ข้าก็มีคนมาช่วยไว้และข้าได้เผาตำหนักใหญ่ของพวกเขาไปก่อนที่จะหนีออกมา มันดู.. บ้ามากๆเลยล่ะเข้าค่ะ ส่วนอีกทาง ข้าไปได้ยินแผนของประมุขหวังของพรรคเมฆาที่คิดจะฆ่าล้างตระกูลหมิง ข้าจึงรีบเอาข่าวไปบอกพวกเขาก่อนที่จะเกิดเรื่อง อีกสักพักก็คงโดนตามตัวเป็นแน่.. จริงๆแล้วถ้าข้าแข็งแกร่งพอข้าอาจจะปกป้องหลายๆคนไว้ได้แต่เพราะอย่างนั้น ข้าเลยคิดว่ามันอันตราย ถ้าคนอื่นจะต้องโดนทำร้ายไปด้วยน่ะเจ้าค่ะ” เด็กสาวพยายามพูดให้เรียบนิ่งที่สุด ค่อยๆหายใจเข้าออกเบาๆเพื่อระงับความกลัวของตนเอง

        “โอ้……..เรื่องใหญ่เลยนะเนี้ย” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับทำตาโต “อืม…. ข้าเชื่อว่าอย่างน้อยๆ ถ้าไม่ใช้ระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ ข้าคิดว่า เราก็คงเอาตัวรอดกันไปได้อย่างไม่ยากเย็นละนะ” นักเดินทางหนุ่มกล่าวออกมา ก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิดขึ้นอีกครั้ง “แต่ถ้าเป็นระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ เราก็คงจะต้องขอควาามช่วยเหลือจะสักที่นั้นละนะ…..”

        @LingHao

        “ตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี… มีแต่กังวลถ้าเกิดเดินทางไปเรื่อยๆแล้วถูกเจอตัวเข้าน่ะเจ้าค่ะ แต่ว่าสิ่งที่ข้าควรทำเท่าที่นึกได้ก็คือช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อยๆ และฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นก็เท่านั้น ฮ่ะๆ แต่ข้าว่า ถ้าเป็นที่ฉางอันตอนนี้คงปลอดภัย หลังจากจบเทศกาลคงจะต้องปลอมตัวเป็นชายอีกครั้ง น่าจะปลอดภัยได้อีกระยะหนึ่งแหละเจ้าค่ะ”
        เธอยิ้มมองทุกคน ในบางทีอี้เจียงก็คิดว่าตัวเองไม่ควรที่จะพูดออกไปก็ได้
        “ข้าต้องขอโทษที่ทำให้พวกท่านลำบากใจและต้องมาฟังเรื่องราวอะไรอย่างนี้ด้วย แต่ข้าเองก็สบายใจที่มีพวกท่านอยู่ด้วย อย่างไรก็ตามตอนนี้ก็มาผ่อนคลายกับงานเทศกาลกันเถอะนะเจ้าคะ ” อี้เจียงพยายามทำตัวร่าเริงมองทุกคนด้วยท่าทีปกติและสบายใจ ‘บางทีความเหนื่อยล้าทางจิตใจอาจจะไม่สามารถหายได้ด้วยการระบาย แต่คงต้องเป็นปลดปล่อยมันไปล่ะนะ..’

       @LingHao

        “................” ยูตะที่ได้ยินอย่างงั้น ก็ยังคงนั้งเงียบๆ อย่างไม่รู้จะตอบรับอย่างไร เพราะว่าเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงทำได้แต่นั้งฟังคำพูดที่เสิ่นพูดออกมา เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็คิดได้ว่าตัวเองก็ควรจะพูดอกไรออกมาบ้างแล้ว “ใช้แล้วละ เรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันผ่านไป เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดกันจะดีกว่านะ” ยูตะช่วยกล่าวเสริมขึ้นด้วยอีกแรง โดยที่ไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนก็ตามที

       “เจ้าค่ะ! ขอบคุณพวกท่านมากๆเลยนะเจ้าคะ ตอนนี้เองก็ดึกมากแล้ว พวกเราพักผ่อนกันก่อนแล้วกันนะเจ้าคะ” ว่าแล้วเธอก็โค้งให้ทุกคนก่อนเดินนำแยกย้ายออกไปพักผ่อนก่อนในคืนนี้..      

         'ยุทธภพนี้ยังไม่ไร้ซึ่งคนดี...' อี้เจียงค่อยๆล้มตัวลงนอนทบทวนเรื่องที่ตัวเองควรจะต้องทำแล้วหลับลงไปในที่สุด

         @YutaIzumi

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

1285

กระทู้

4601

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19575864
เงินตำลึง
175047
ชื่อเสียง
293597
ความหิว
3422

Super VIP PETใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25856
ความชั่ว
8451
ความโหด
54170
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-7-12 19:49:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ผจญโชคในเหลียงโจว
309
ความบังเอิญหรือโชคชะตา


       หน้าร้อนที่อบอ้าวยากจะหลบเลี่ยงแมลงหวี่มาตอบให้หงุดหงิดรำคาญใจ คนทั้งหกก็ยังคงมุ่งหน้ากลับนครหลวงด้วยความกระฉับกระเฉง พวกเขาไม่ได้แวะพักที่เมืองใดด้วยเรื่องการถูกตามล่าของอี้เจี้ยงยังคงไม่ชัดเจน หลิงเฮ่าเชื่อว่าจะเป็นการปลอดภัยกว่าหากได้หาที่สงบพอที่จะเปิดอกสนทนากัน

       ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็มิได้ทำให้กำลังใจของพวกเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของทุกคนยังคงมีรอยยิ้มและความเอื้ออาทรให้แก่กัน ผานซุ่นนำขนมที่ตนพยายามดัดแปลงจากวุ้นของคุณหนูไป๋ฟางหรงทำไว้กินระหว่างออกมาแบ่งปันทุกคน การเดินทางบนรถม้าจึงไม่น่าเบื่อนัก

       เมื่อถึงช่วงหัวค่ำทั้งคณะก็เลือกที่จะหยุดพักนอกเมืองฉางอันด้วยพบว่ามีบ้านร้างหลังนึง ที่สภาพไม่เลวร้ายพออาศัยค้างแรมได้ และที่สำคัญ… รอบด้านล้วนสงบไม่มีใคร นักกวีหนุ่มก้าวเข้าไปในโถงรับแขก แม้หลังคาจะหลุดร่อนไปบางส่วนก็ยังอาศัยผนังสี่ด้านบังลมได้ “แม่นางอี้เจี้ยงพักที่ที่อาจไม่สะดวกสบายนักแต่ก็เหมาะใช้คุยการณ์ลับ ถ้าอย่างไร...พวกเราค้างที่กันสักคืน ดีไหมท่านยูตะ?”

       “อะ…….” ชายหนุ่มที่ยืนค้างอยู่หน้าที่พักใหม่ ก็ยืนนิ่งๆ มองสภาพที่พักนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในใจเบาๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “กะ…..ก็ เป็นที่ที่เหมาะสมแก่การใช้หลบจริงๆนั้นและ” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมๆ กับเดินนำเข้าไปในบ้างร้างนั้น “ปัดกวาดสักเล็กน้อยก็คงพอจะนอนในค่ำคืนนี้ได้และนะ มะ ช่วยกันคนละไม้คนละมือกันเถอะจะได้เสร็จไวๆ” ก่อนที่จะหยิบไม้กวาดที่อยู่ในบ้าน แล้วส่งให้กงซุนหลัน “เข้าใจแล้วค่ะ” นางตอบสั้นๆ ก่อนที่จะเริ่มทำการปัดกวาดด้วยความรวดเร็ว

    “ข้าคิดว่าข้าเชื่อใจพวกท่านได้ เรื่องนี้ขอให้เก็บเป็นความลับด้วยนะเจ้าคะ ข้ากำลังมีปัญหากับประมุขพรรคใหญ่อยู่สองพรรคน่ะเจ้าค่ะ หนึ่งคือพรรคภูติทมิฬลมดำ ที่ข้าถูกจับตัวไปด้านในเพื่อไปเป็นธิดาเทพหรือตำแหน่งประมุขคนต่อไป โดยที่ข้าทำได้แค่ถูกขังอยู่ในตำหนัก แต่ข้าก็มีคนมาช่วยไว้และข้าได้เผาตำหนักใหญ่ของพวกเขาไปก่อนที่จะหนีออกมา มันดู.. บ้ามากๆเลยล่ะเข้าค่ะ ส่วนอีกทาง ข้าไปได้ยินแผนของประมุขหวังของพรรคเมฆาที่คิดจะฆ่าล้างตระกูลหมิง ข้าจึงรีบเอาข่าวไปบอกพวกเขาก่อนที่จะเกิดเรื่อง อีกสักพักก็คงโดนตามตัวเป็นแน่.. จริงๆแล้วถ้าข้าแข็งแกร่งพอข้าอาจจะปกป้องหลายๆคนไว้ได้แต่เพราะอย่างนั้น ข้าเลยคิดว่ามันอันตราย ถ้าคนอื่นจะต้องโดนทำร้ายไปด้วยน่ะเจ้าค่ะ” เด็กสาวพยายามพูดให้เรียบนิ่งที่สุด ค่อยๆหายใจเข้าออกเบาๆเพื่อระงับความกลัวของตนเอง

       “โอ้……..เรื่องใหญ่เลยนะเนี้ย” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับทำตาโต “อืม…. ข้าเชื่อว่าอย่างน้อยๆ ถ้าไม่ใช้ระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ ข้าคิดว่า เราก็คงเอาตัวรอดกันไปได้อย่างไม่ยากเย็นละนะ” นักเดินทางหนุ่มกล่าวออกมา ก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิดขึ้นอีกครั้ง “แต่ถ้าเป็นระดับหัวหน้าพรรคลงมาเองละก็ เราก็คงจะต้องขอควาามช่วยเหลือจะสักที่นั้นละนะ…..”

       นักกวีหนุ่มกลืนน้ำลายฝืดคอ ตนพึ่งจะฝันร้ายเกี่ยวกับกลุ่มพรรคในยุทธภพไปหยก ตอนนี้มานึกถึงแล้วยังเย็นสันหลังไม่หาย ‘พรรคกระต่ายถ่อยนั้นอีกแล้วหรอ!!’ หงอี้เจี้ยงมีท่าทีดูกังวลตนจึงเก็บอาการไม่แสดงสีหน้ามากนัก “เผาตำหนักใหญ่… และหนีออกมาสินะเป็นเช่นนี้นี่เองแม่นางถึงได้ดูกังวลที่จะเดินทางกับพวกเรา ไม่เป็นไรหรอกความจริงเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาข้ากับหัวหน้าสาขาพรรคกระยาจกเจี้ยนหลิวพึ่งเข้าหรูหนานไปช่วยคนหมู่บ้านเฟย ที่ถูกเจ้าพวกนั้นจับไปทารุณมาหมาดๆ ดีว่าไม่มีใครที่เห็นหน้าข้าแล้วกลับไปรายงานไม่งั้นคง…” นักกวีหนุ่มยักไหล่เบาๆ “ตระกูลหมิง?? เหลียงโจวนี้หรือว่าจะเป็นตระกูลหมิงของสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์คำรามนั่น?? อาเตี่ยข้าเคยใช้บริการอยู่หลายหนก่อนที่นั่นจะปิดตัว เฮ้อวังวันยุทธภพนี่มีแต่เรื่องจริง ๆ” นิ้วเรียวลูบไล้ตามด้ามพักหยกด้วยความเคยชิน พู่สีฟ้าแกว่งไกวอย่างมีชีวิตชีวา ‘ทีนี้ก็เท่ากับลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะเพิ่มคนถูกตามล่าขึ้นมาอีกหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก’

       “ตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี… มีแต่กังวลถ้าเกิดเดินทางไปเรื่อยๆแล้วถูกเจอตัวเข้าน่ะเจ้าค่ะ แต่ว่าสิ่งที่ข้าควรทำเท่าที่นึกได้ก็คือช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อยๆ และฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นก็เท่านั้น ฮ่ะๆ แต่ข้าว่า ถ้าเป็นที่ฉางอันตอนนี้คงปลอดภัย หลังจากจบเทศกาลคงจะต้องปลอมตัวเป็นชายอีกครั้ง น่าจะปลอดภัยได้อีกระยะหนึ่งแหละเจ้าค่ะ”
       เธอยิ้มมองทุกคน ในบางทีอี้เจียงก็คิดว่าตัวเองไม่ควรที่จะพูดออกไปก็ได้
       “ข้าต้องขอโทษที่ทำให้พวกท่านลำบากใจและต้องมาฟังเรื่องราวอะไรอย่างนี้ด้วย แต่ข้าเองก็สบายใจที่มีพวกท่านอยู่ด้วย อย่างไรก็ตามตอนนี้ก็มาผ่อนคลายกับงานเทศกาลกันเถอะนะเจ้าคะ ” อี้เจียงพยายามทำตัวร่าเริงมองทุกคนด้วยท่าทีปกติและสบายใจคล้ายจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงนางเอาอยุ่

       “แม่นางอี้เจียงประสบเคราะห์กรรมมามาก หากเป็นผู้ที่จิตใจอ่อนไหวคาดว่าสูญเสียความเป็นตัวเองไปแล้ว ท่านกลับสามารถครองสตีและหาหนทางเอาตัวรอดได้นับว่าเป็นผู้เข้มแข็งคนหนึ่งอย่าได้กล่าวโทษตนเองไปเลย” เขาอดเอ่ยคลายความกังวลใจให้นางสักสองสามประโยคไม่ได้ อย่างน้อยในเวลาที่ตนทุกข์ก็ยังอาศัยคนรอบข้างช่วยผลักดันให้มีแรงกล้าวไปต่อ นักกวีรูปหยกคลี่ยิ้มโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว หากมีอะไรที่ตนจะทำเพื่อช่วยเหลือได้ละก็เขายินดี “นั่นสินะ เราไปเฉลิมฉลองในงานรื่นเริงกันดีกว่า ปล่อยอดีตที่ผ่านมาให้เป็นดั่งเงาดำ...สะท้อนสีสันของปัจจุบันให้เจิดจรัสยิ่งขึ้น”

       “................” ยูตะที่ได้ยินอย่างงั้น ก็ยังคงนั้งเงียบๆ อย่างไม่รู้จะตอบรับอย่างไร เพราะว่าเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงทำได้แต่นั้งฟังคำพูดที่เสิ่นพูดออกมา เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็คิดได้ว่าตัวเองก็ควรจะพูดอกไรออกมาบ้างแล้ว “ใช้แล้วละ เรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันผ่านไป เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุดกันจะดีกว่านะ” ยูตะช่วยกล่าวเสริมขึ้นด้วยอีกแรง โดยที่ไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนก็ตามที

      “เจ้าค่ะ! ขอบคุณพวกท่านมากๆเลยนะเจ้าคะ ตอนนี้เองก็ดึกมากแล้ว พวกเราพักผ่อนกันก่อนแล้วกันนะเจ้าคะ” ว่าแล้วก็เดินนำแยกย้ายออกไปพักผ่อนอย่างร่าเริง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่จิ่วเทียน
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
ชุดหลานม่านเหยา
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ชุดดำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x6
x1
x1
x15
x2
x54
x26
x288
x1
x1
x6
x2
x2
x2
x10
x1
x1
x11
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x2
x4
x3
x14
x97
x6
x6
x2
x20
x15
x40
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x28
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x36
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x5
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x7
x5
x20
x1605
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x600
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2202
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x334
x1893
x188
x2025
x1304
x322
x2300
x2
x8100
x363
x87
x101
x5
x73
x143
x3274
x128
x303
x391
x2747
x2039
x20
x1670
x8
x500
x1753
x8
x1
x28
x4140
x2448
x9
x56
x7242
x50
x9999
x1803
x47
x3
x174
x15
x1041
x1
x1
x2665
x2
x1
x2425
x13
x25
x19
x681
x470
x581
x30
x128
x113
x38
x53
x6
x1180
x1502
x8209
x967
x200
x590
x200
x52
x50
x2365
x1
x1850
x2809
x4897
x452
x271
x6365
x9999
x567
x51
x70
x3940
x24
x15
x66
x179
x1000
x13
x3623
x2885
x904
x1383
x9999
x2466
x2990
x1955
x1836
x2470
x105
x9999
x485
x1102
x129
x30
x7549
x2025
x3824
x1546