ดู: 1458|ตอบกลับ: 28

{ นอกเมืองลั่วหยาง } กระท่อมร้างริมน้ำ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-20 01:23:17 |โหมดอ่าน


◈กระท่อมร้างริมน้ำ◈



กระท่อมร้างที่อยู่ริมทะเลสาปที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำสายหลักกลางป่าทึบ
พวกชาวบ้านต่างก็ไม่มีใครรู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของกระท่อมร้างแห่งนี้
แต่ก็มีเสียงเล่าลือว่า กระท่อมแห่งนี้เคยเป็นกระท่อมของชายผู้หนึ่ง
แต่อยู่ๆชายคนนั้นก็หายตัวไปอย่างปริศนา
และกระท่อมก็ถูกทิ้งให้ร้างและอยู่อย่างโดดเดียวมาจนถึงทุกวันนี้

.

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-2-20 16:56:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-20 19:00





    หลังจะเดินทางออกจากฉางอันและเดินผ่านเมืองฮองหงมาจางฝูจึงได้ตัดสินใจที่จะหยุดพักที่บริเวณกระท่อมร้างแห่งหนึ่งริมน้ำที่นอกเขตเมืองลั่วหยาง ซึ่งจากที่เห็นที่กระท่อมนี่คงถูกปล่อยทิ้งร้างมานานพอสมควรเมื่อดูจากตะไคร่ที่ขึ้นเกาะอยู่ที่กำแพงบ้านที่ทำจากไม้และหลังคาที่มีพวกพืชขึ้นปกคลุมอยู่เต็มไปหมด


    “พักกินข้าวข้าวกันซักแปบแล้วค่อยเดินทางต่อแล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับปีนลงจากหลังเฟยเทียนลงมายืนบนพื้น


    แปร๊นน(กินข้าว)


    ฟ่ออ/ฟ่ออ(หิวว)


     ฮูกก(ง่วงนอน หิวด้วย)


     เมื่อได้ยินเสียงบอกให้หยุดพักของเจ้านายสาวเหล่าวสัตว์ๆที่อยู่ด้วยก็พากันร้องออกมาอย่างดีใจก่อนที่จะพากันแยกย้ายไปหาที่พักผ่อนกันตาร่มบริเวณรอบๆกระท่อมร้าง ส่วงตัวของจางฝูเองก็เดินไปหาเก็บเอากิ่งไม้แห้ง มาเตรียมสำหรับก่อกองไปเพื่อเตรียมปรุงอาหาร


    “อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมพวกเจ้า”เธอเอ่ยหลังจากที่จักการสุ่มไฟจนเสร็จ แล้วมองไปยังลู่จิว ลู่ฉฉีและฮุ่ยจือที่เสนอหน้ายืนเรียงแถวรอกินอาหารกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย


   ฟ่ออ/ฟ่ออ/ฮูกก(อะไรก็ได้) ทั้งสามตัวพร้อมใจกันร้องออกมาแล้วมองมายังเจ้านายสาวที่กำลังหยิบเอาเครื่องมืออุปกรณ์ออกมาเตรียม


    “งั้นก็อาหารกู้ชีพเนอะ เนื้อตากแห้ง”ว่าจบหญิงสาวก็เดินไปหยิบเอาห่อเสบียงออกมาพร้อมเรื่อมปรุงอาหารในส่วนของตัวเองกับลู่จิวและแบ่งไว้สองส่วนที่ไม่ต้องปลุงให้กับฮุ่ยจือและลู่ฉี ส่วนเฟยเทียนก็มีผลไม้พกไว้ติดตัวตลอดจึงไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมากนัก


     หลังจากที่กินอาหารกันจนอิ่มหน่ำก็คงถึงเวลาที่ต่างคนต่างต้องหาที่พักงีบหลับก่อนที่จะเดินทางต่อเสียทีพียงเว้นแต่หญิงสาวที่เดินเข้าไปสำรวจดูภายในกระท่อมร้าง เเต่น่าแปลกที่ภายในกระท่อมนั้นยังคงมีพวกตู้เตียงเตียงอยู่ครบเพียงมันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและไยแมงมุมเท่านั้น แต่สิ่งของเครื่องใช้ต่างๆยังอยู่ดีรวมถึงพวกเสื้อผ้าที่ยังถูกพับเก็บไว้อย่างดีในตู้


    “น่าแปลกจัง”เธอพึมพัมกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะเดินตรงไปยังโต๊ะที่ตั้งอยู่กลางกระท่อมที่บนโต๊ะมีสมุดที่ทำจากหนังสัตว์เก่าๆที่ถูกวางทิ้งไว้เสียจนฝุ่นเกาะหนา เธอลังเลเล็กน้อยแต่ก็หยิบเอาสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดพลิกดูไปมาเล็กน้อย


    จากที่อ่านผ่านๆทำให้เธอพอจะรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่สมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือที่ค่อนข้างบรรจงอย่างมาก เกี่ยวกับบางอย่างไว้ เว้นแต่มีบางหน้าที่มันถูกฉีกออกไป จนแทบจะประติดประต่อเรื่องไม่ได้เลยว่าทำไมจู่ๆเจ้าของกระท่อมนี้ถึงหายไปทั้งยังแทบไม่พกเอาอะไรติดตัวไปเลยแม้แต่เสื้อผ้าก็ทิ้งไว้


    ฟ่ออ(เจ้านายทำอะไรหรอ)ลู่จิวที่เลื้อยตามเข้ามาในบ้านร้องเรียกเจ้านายสาวก่อนที่จะเลื้อยไปหาใกล้ๆก่อนที่หญิงสาวจะก้มลงไปอุ้มเจ้าเจ้างูเขียวขึ้นมาให้พาดที่ไหล่มนแล้วใช้มือไล่่เปิดดูสมุดในมือไปเรื่อยๆเพื่อหาเบาะแสเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นในกระท่อมนี้


   ฟ่ออ(เจ้านายไปเถอะที่นี่ฝุ่นเยอะ)ลู่จิวร้องขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนักเมื่อเห็นว่าเจ้านายสาวยังคงสนใจแต่เจ้าสมุดบันทึกหน้าแปลกๆที่เก็บมาได้


    “อ่า ลู่จิวอยากไปแล้วหรอ อืมไไปก็ได้”เธอเอ่ยก่อนที่จะก้มโค้งของอนุญาติแล้วหยิบเอาสมุดบันทึกนั้นติดตัวไปด้วยก่อนจะเดินออกไปจากกระท่อมร้างแล้วตรงไปยังพวกเฟยเทียนที่พร้อมที่จะเริ่มออกเดินทางกันแล้ว


    แปร๊นน(เจ้านายมาเร็ว)


   “ไปแล้วๆ”เธอเอ่ยพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังเฟยเทียนแล้วปีนไปนั่งที่บนหลังก่อนที่พวกเธอจะออกเดินทางต่อเพื่อไปยังเป่ยผิงให้เร็วที่สุดตามที่วางแผนไว้แล้วคืนนี้เธอคงไปได้พักค้างแรมที่เมื่องใดสักเมืองละมั้ง...


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x32
x3
x24
x160
x3
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x48
x50
x581
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x39
x600
x399
x95
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x54
x30
x4
x250
x19
x566
x32
x56
x198
x100
x800
x6
x324
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x31
x398
x74
x1
x11
x1676
x1
x2
x1705
x2475
x39
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x142
x275
x590
x44
x111
x532
x1008
x1
x23
x632
x5
x468
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x830
x500
x4
x2
x768
x902
x450
x165
x9999
x1905
x500
x325
x34
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x67
x1
x9
x153
x263
x710
x5450
x123
x11
x260
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2114
x880
x108
x230
x107
x11
x133
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x711
x9
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x958
x1174
x1090
x1030
x667
x213
x134
x207
x745
x1634
x807
x92
x154
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1263
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x682
x23
x280
x1245
x154
x248
x1444
x8160
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

3

กระทู้

22

โพสต์

1024

เครดิต

เงินชั่ง
666
เงินตำลึง
14442
ชื่อเสียง
365
ความหิว
187

ใบรับรองภาษาฮั่น

เฟยเซียน
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-25 23:19:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บทที่ 1 ออกเดินทางสู่ฉางอัน (4)


          หลังจากที่ออกมาจากโรงเตี๊ยมในเมืองเหอไน่ มี่โยและเจ้าม้าหลิ่งหลินก็ออกเดินทางกันต่อเพื่อไปสู่เมืองฉางอัน มือเรียวบังคับบังเหียนไปตามทางเรื่อยๆจนกระทั่งเริ่มสังเกตุเห็นว่าท้องฟ้าใกล้จะเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว
          ".... สงสัยเราคงต้องหาที่พักกันแล้วแหล่ะหลิ่งหลิน...." นางเอ่ยพลางมองหาสถานที่ที่คิดว่าน่าจะใช้หลับได้... แต่ดูเหมือนว่า คงจะหายากเหลือเกิน.... แต่ก็ทำไงได้ ก็นี่มันกลางป่านี่นา...
          แม้ว่าจะบ่นไปแบบนั้นแต่สุดท้ายแล้วก็เดินมาจนพบกับกระท่อมหลังน้อยที่ดูคล้ายคลึงกับบ้านของตนเองนิดหน่อย
          "โอ๊ะ.. ดูเหมือนว่าบ้านหลังนั้นน่าจะไปพักได้นะ" มี่โยว่าก่อนรีบลงจากหลังของหลิ่งหลินเพื่อเดินไปดูกระท่อมนั้นใกล้ๆ นางค่อยๆเปิดประตูด้วยความระมัดระวังพลางมองสอดส่องภายในกระท่อมดูว่ามีอสรพิษร้ายแอบอยู่รึป่าว เพราะถ้ามี... นางก็จะหนี..
          แต่ดูเหมือนว่าจะโล่งโจ้งจนน่าแปลกใจ เพราะถ้าเป็นบ้านร้างจริงๆ ภายในก็ไม่น่าจะเรียบร้อยได้อะไรขนาดนี้ หรือว่ามีเจ้าของกันนะ... ได้เพียงคิดไป แต่บรรยากาศภายนอกเองก็ดูไม่น่าออกไปยังไงไม่รู้ สุดท้ายแล้วก็คงต้องเลือกพักที่นี่แล้วแหล่ะ.. เมื่อตัดสินใจได้แบบนั้น นางจึงออกมาหาหลิ่งหลินเพื่อทำการดูแลเอาใจใส่เสียก่อนเพื่อไม่ให้เจ้าม้าได้ผ่อนคลายจากการเดินทางแสนยาวนานนี้
          เมื่อจัดการดูแลเจ้าม้าเสร็จนางก็หันไปเริ่มทำการจุดกองไฟเพื่อทำการปรุงอาหารจากวัตถุดิบที่ได้มาจากสมาชิกคาราวานก่อนที่จะออกเดินทางด้วยตัวคนเดียว มี่โยถกแขนเสื้อยาวๆขึ้นสูงเพื่อจะจุดกองไฟโดยใช้ก้อนหินสองก้อนมากระทบกันเพื่อให้เกิดประกายไฟ ใช้เวลาอยู่สักพักกว่าไฟจะติด หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆไหลลงมาตามข้างแก้มเล็กน้อย นางจึงยกแขนเสื้อตัวเองเพื่อใช้เช็ดอย่างเร่งด่วน ก่อนหันไปหยิบกิ่งไม้แถวๆนั้นมาโยนๆเข้ากองไฟเพื่อให้ไฟติดดีขึ้น
          "คืนนี้ทำอะไรกินดีนะ... หลิ่งหลิน เจ้าอยากจะกินอะไรดีล่ะ?" พึมพำขึ้นเบาๆเพียงลำพังก่อนหันไปเจ้าม้าสีดำสนิท แต่ดูเหมือนว่าเจ้าม้ากลับเมินนางแล้วก้มลงหญิงตามพื้นเสียแล้ว..
          "โอเค... ข้าจัดการเองก็ได้" มี่โยว่าพลางเท้าสะเอวเป็นการให้กำลังใจตนเอง จากนั้นจึงเดินไปหยิบเหล่าวัตถุดิบมาต้มน้ำร้อนให้สุกก่อนปรุงแต่งด้วยสมุนไพรที่มีรสจัดเพื่อเพิ่มรสชาติ นั่งรออยู่สักพักก็เริ่มมีกลิ่นหอมๆโหยออกมาแม้ว่าทุกอย่างจะเป็นเพียงผักเท่านั้น
          มี่โยค่อยๆยกหม้อที่ต้มสุกแล้วเทใส่ถ้วยเล็กๆที่ทำจากไม้ ก่อนเริ่มลงมือทานอาหารป่าที่ทำเองนี้ นางตักน้ำต้มผักมาเป่าๆก่อนค่อยๆซดราวดื่มซุปดับกระหายแต่ทว่าซุปนี้มีรสชาติเผ็ดนี่สิ ทันทีที่ปลายลิ้นสัมผัสเข้ากับรสชาติแสบร้อนของสมุนไพร ทำให้นางถึงกับแลบลิ้นออกมา พร้อมรีบรินน้ำชาในถ้วยเพื่อรีบดื่มกลบความเผ็ดร้อนจากสมุนไพร จากนั้นจึงมานั่งพิจารณาว่าควรทานต่อดีมั้ย...
          "มันอร่อยนะ... แต่มันแสบลิ้นเหลือเกิน..." บ่นออกไปพร้อมจ้องมองถ้วยซุปที่เหลือ ด้วยความเสียดายด้วยจึงต้องทำการทานให้หมด จากนั้นจึงลุกไปล้างทำความสะอาดพร้อมเก็บห่ออย่างเรียบร้อย
          "ขอบคุณสำหรับอาหารเจ้าค่ะ..." นางเอ่ยเมื่อเก็บทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จ พลางหันไปจุดตะเกียงแล้วดับไฟเพื่อเข้านอน "ราตรีสวัสดิ์นะหลิ่งหลิน"


          แสงอาทิตย์อ่อนๆและเสียงของเหล่าวิหคที่ส่งเสียงร้องบ่งบอกว่าเป็นเช้าวันใหม่แล้ว มี่โยที่กำลังนอนขดอยู่บนพื้นไม้แข็งๆที่ถูกปูรองด้วยผ้าเก่าๆ 1 ผืนเท่านั้น นางขยับตัวพลิกไปอีกฝังเพื่อหันหลังให้กับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาแยงนัตย์ตาของตนเอง จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องของเจ้าม้าที่รออยู่ด้านนอกดังขึ้นราวกับจะปลุกมี่โยให้ตื่นจากนิทรา จนเสียงของเจ้าม้าเริ่มดังขึ้น ดังขึ้น จนน่าปวดหัว ทำให้มี่โยจะต้องตื่นจริงๆ
         "เสียงดังแต่เช้าเชี่ยวหลิ่งหลิน...." มี่โยบ่นขึ้นเบาๆ พลางขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นจัดเก็บและทำความสะอาดกระท่อมน้อยให้เรียบร้อย และแน่นอนว่าก่อนออกไปนางก็ต้องทำความขอบคุณเสียก่อนตามเคย "ขอบคุณที่ให้นอนพักนะเจ้าคะ"
          เมื่อจัดการเสร็จทุกอย่าง นางก็จัดการให้อาหารหลิ่งหลินก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนหยิบข้าวปั้นมาทาน จึงค่อยปีนอานม้าขึ้นไปนั่งบนหลังของหลิ่งหลิน ก่อนเริ่มเดินทางสู่เป้าหมายที่ใกล้จะถึงนี้


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
zifu + 25
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มแดง
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x9
x10
x14
x2
x15
x6
x1
x9
โพสต์ 2018-7-14 08:36:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-14 18:42

สัญญาจ้าง ช่วยเหลือคน(?)

1.1


      หลังจากเธอดึงป้ายประกาศแล้วก่อนกลับไปหาบัณฑิตเธอขอแวะหาเงินสักเล็กน้อยไว้ใช้ในการเดินทางเสียหน่อย เจ้าตัวควบม้าออกมานอกเมืองเพื่อมาที่กระท่อมริมน้ำทางป่าทิศเหนือ เพราะหนิงเอ๋อห์เป็นม้าฮั่นเสียเจ้าตัวจึงใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงและพอจะมั่นใจในกำลังตนเองที่จะแบกคนอื่นได้

     แต่เธอสงสัยนะว่า... ใครกันที่บาดเจ็บ แต่ถ้าช่วยเหลือได้ก็จะช่วยเต็มที่ละนะ การช่วยเหลือคนคือเรื่องดี หลิงผิงผิงคิดเช่นนั้นก่อนจะลงจากหลังม้าเมื่อถึงที่หมายโดยที่เจี๊ยวเอ๋อห์หมอบอยู่บนไหล่ของเธอ เด็กสาวปล่อยให้หนิงเอ๋อห์หาหญ้ากินแถวนั้นก่อนจะเดินตรงไปที่กระท่อมร้าง

     "สวัสดีเจ้าค่ะ ข้ามาตามสัญญาจ้าง"

     เด็กสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือเคาะๆ ที่ขอบประตูเพื่อบ่งบอกคนข้างในว่ามีคนอื่นมา

     “โอ้ๆ เข้ามาก่อนสิๆ” ได้ยินเสียงเคาะประตูร่างสูงจึงรีบเดินเข้ามาเปิด พบว่าอีกฝ่ายคือสตรีในชุดเขียวของบุรุษ “ข้าเจอชายคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ แต่เขาเคลื่อนย้ายไปไกลไม่ได้ ข้าต้องคอยเฝ้าเขาไว้ หวังว่าจะมีคนมีฝีมือมาช่วยข้าเรื่องวัตถุดิบ” เขาอธิบายแล้วผายมือไปทางร่างหนึ่งที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าคุ้นเคยนั้นคลับคลาคือ ซืออี้โหว
     
     ร่างเล็กเดินตามไปก่อนที่ห่อผ้าของตนจะตกลงสู่พื้น ร่างเล็กรีบปาดเข้าไปข้างเตียงก่อนจะหันมาทางท่านหมอ….

     “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?์”

     เพื่อรอฟังอีกฝ่ายอธิบาย

     “เมื่อสัปดาห์ก่อนข้าพบเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แผลภายนอกน่ะหายแล้ว..” หมอพเนจรหลันกู่ถอนหายใจ “แต่แผลภายในเนี่ยสิ ค่อนข้างบอบช้ำรุนแรงทำให้เขาไม่ได้สติ” กล่าวพลางเดินเข้าไปที่เตียง

     “...”

     เธอนิ่งเงียบไป การที่เธอจะช่วยไม่ใช่เพราะสัญญาจ้างอย่างเดียวแต่เพราะ… บุรุษคนนี้ เพราะเขาต่างหากที่เธออยากช่วยด้วยใจจริง เพราะเขาเคยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่ยังเป็นเพียงไก่อ่อนแม้จะตอนนี้เธอก็ยังไก่อ่อนอยู่ก็ตาม...

     “ข้าต้องใช้วัตถุดิบหายาก แต่ต้องเฝ้าไข้เขาเพราะจะมีบางช่วงเขามีอาการเพ้อพิษกำลังภายในและซัก ต้องรักษาอาการเร่งด่วน รบกวนแม่นางช่วยไปหาของพวกนี้มาให้ทีได้ไหม?” มือใหญ่หยิบพู่กันใกล้ๆขึ้นมาจรดลงบนกระดาษเขียนเทียบยาให้นาง
( โสมร้อยปี 1 อัน ที่เขาไท่ซาน )
( หญ้าน้ำค้าง 20 ต้น )
( โครงกระดูก 8 โครง )
( ชุดสมุนไพรที่ใช้ตุ๋นยา (บ๊ะกุ๊ตเต๋) )

เธอยื่นมือไปรับมาพลางมองดูรายการก่อนจะเบิกตากว้าง… มีแต่ของหายากทั้งนั้น กำลังของเธอจะไหวไหมนะ?

“ขอบใจเจ้ามากนะ” กล่าวตอบ

     “ข้าจะหามาให้ครบเจ้าค่ะ ท่านหมอ ข้าขอฝากพี่ซือด้วยนะเจ้าค่ะ”

“เขาเป็นคนรู้จักเจ้านี่เอง? ไม่ต้องห่วงๆข้าจะดูแลเขาอย่างดี” หมอพเนจรหลันกู่ตอบแล้วหันไปดูแลร่างที่นอนสลบต่อ

     “เขา…”
     ผิงผิงไม่ได้บอกต่อ เธอหันไปจับมือหนามากุมไว้ก่อนจะยกมาจรดหน้าผากตัวเองพลางหลับตาลง เธออธิฐานในใจ… ขอให้ท่านปลอดภัยข้าจะรีบกลับมา เด็กสาวกล่าวเพียงเท่านั้นก่อนจะปลดสายรัดข้อมือของตัวเองแล้ววางไว้ที่มือของซืออี้โหวแล้วเดินออกจากกระท่อมไป

เขาทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันสักพัก ระหว่างนั้นตนไปเตรียมของรับมือกับอาการเพ้อพิษที่จะมาเมื่อไหร่ไม่ทราบ


     “ท่านหมอ! ข้าจะรีบไปหามานะ!”

     เธอตะโกนบอกก่อนจะขึ้นหลังหนิงเอ๋อห์ไปโดยทิ้งโมจิ เจ้านกพิราบไว้เผื่อว่าหากมีอะไรฉุกเฉินจะได้ติดต่อเธอได้

เขาพยักหน้าตอบก่อนจะจัดขอต่อ “รบกวนเจ้าด้วย”



@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-7-20 08:40:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-20 15:11

      ผิงผิงมาถึงลั่วหยางในตอนเช้าสภาพของเธออ่อนล้าและดูไม่ได้เท่าไรเพราะไม่ได้หยุดแวะพักเลยแม้แต่น้อย เธอลงจากหลังหนิงเอ๋อห์แล้วก็เดินเข้าไปเคาะประตู


      "ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ"


      ผิงผิงตะโกนบอก หลังจากนั้นไม่นานท่านหมอก็เปิดประตูออกมา เด็กสาวยื่นสิ่งของให้อีกฝ่าย


"ขอบคุณแม่นาง! ข้าจะรีบไปบดยาขอฝากดูเขาก่อนนะ หากมีอะไรก็เรียกข้าได้ แต่เจ้าดูจะอ่อนล้าจะพักก่อนก็ได้นะ"


      ท่านหมอกล่าว เด็กสาวส่ายหน้าก่อนจะเดินเข้าไปเพื่อดูที่ซือ ที่โต๊ะข้างๆ มีถังน้ำเปล่าและผ้าอยู่ เธอเดินไปถังไม้เปล่าไปตักน้ำเข้ามาเพื่อเช็ดตัวพี่ซือ... ตอนนี้ต้องทิ้งความเขินอายไปก่อนหลังจากน้ำผ้าชุบน้ำมาบิดหมาดๆ แล้วก็นำมาเช็ดตามแขน ลำคออีกฝ่ายแต่ไม่ได้เปิดเสื้อตรงอกเพราะไม่กล้าพอ หลังจากเช็ดตัวเรียบร้อยแล้วเธอก็กลับมานั่งข้างๆ ที่เดิม


      "พี่ซือ พี่ไปโดนอะไรมาถึงบาดเจ็บแบบนี้กันนะ"


      เธอพึมพำแผ่วเบาก่อนจะมองสภาพมอมแมมของตัวเอง เธอเดินไปหยิบห่อผ้าตัวเองก่อนจะไปหาสถานที่สำระร่างกาย ก่อนไปก็ตะโกนบอกท่านหมอว่าจะไปอาบน้ำ โชคดีที่กระท่อมนี้ติดริมน้ำทำให้เธอหามุมชำระร่างกายตัวเองได้ง่าย หลังจากชำระร่างกายแล้วก็เดินกลับเข้าไปในกระท่อม หากแต่ผมเธอยังไม่แห้งเท่าไร เด็กสาวเดินมาที่ข้างเตียงก่อนจะซบหน้าเอียงหัวนอนข้างๆ โดยที่มือเล็กกุมมือหนาเอาไว้...


      เพราะหลายวันมานี้เพลียจัดเพราะไม่ได้หยุดพักเลยเธอจึงหลับไปอยางรวดเร็ว...

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามท่านหมอก็เดินเข้ามาพร้อมกับที่ผิงผิงลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เธอหันไปมองท่านหมอที่มาพร้อมกับยา

"เจ้าช่วยข้าทายาหน่อย ข้าจะประครองเขาไว้ นี่เป็นตัวยาสมานแผลที่ทำจากโครงกระดูกและโสมร้อยปีที่เจ้าหามา"

ท่านหมอกล่าวก่อนจะยื่นยามาให้ เด็กสาวรับมาพลางเอียงคอนิดๆ ว่าควรทาที่ใด?

"เจ้าทาช่วงล่างหน่อย"

ว่าแล้วเขาก็ประครองพี่ซือขึ้นมาส่วนผิงผิงก็ดึงขากางเกงขึ้นก่อนจะพบว่ามียาดแผลมากมายล้วนแล้วเกิดจากพิษ เด็กสาวมองพลางคิดวาใครกันที่ทำพี่เขาขนาดนี้ได้? ก่อนจะทาไปเลยและไม่เบามือ(?)เพราะอย่างไรพี่เขาก็หลับอยู่?

"เจ้าอย่ากดแรงมาก"

ผิงผิงพยักหน้าก่อนจะลดแรงลงแล้วทาต่อไป เมื่อทายาแล้วเขาก็ป้อนยาพี่ซือโดยค่อยๆ นำชามยาให้เขาดื่มเบาๆ และประครองพี่ซือลงนอนและเริ่มลงมือฝั่งเข็มเป็นอันเสร็จ

"เดี๋ยวหลังจากนี้สามวันเขาจะฟื้นเองละ เจ้าจะอยู่เฝ้าหรือจะไปไหนหรือไม่?"

เด็กสาวมองห่อผ้าที่มีม้วนกระดาษที่ต้องนำไปส่งก่อนจะหันมา

"ข้าต้องไปทำธุระก่อนแล้วจะรีบกลับมาค่ะ"

เธอเอ่ยขอตัวก่อนจะเดินไปคว้าห่อผ้าตนเองแล้วไปขี่หลังหนิงเอ๋อห์เพื่อกลับไปหาบัณฑิตอิ๋ง


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +802 ความหิว -39 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 + 802 -39 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544