ดู: 593|ตอบกลับ: 12

{ เมืองลู่เจียน } โรงเตี๊ยมพฤกษชาด

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-17 16:52:26 |โหมดอ่าน


「โรงเตี๊ยมพฤกษชาด」



มีที่ตั้ง ณ เมืองลู่เจียน ภูมิภาคเจียงหนาน

ทิศตะวันออกของดินแดนต้าฮั่น

บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยพฤกษาสีแดงสดสลับกับสีเขียวประปราย

สวนด้านหน้าตกแต่งด้วยหินสลักจากชั่งฝีมือดีของลู่เจียน

อีกทั้งนอกจากจะขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามของสถาปัตยกรรมแล้ว 

ด้านอาหารของที่นี่ก็ไม่เป็นรองที่ใดในต้าฮั่น


โรงเตี๊ยมพฤกษชาดมีจำนวนสามชั้น 

โดยที่ชั้นแรกเป็นบริเวณร้านอาหารของโรงเตี๊ยม 

รวมไปถึงห้องอาหารส่วนตัวที่มีอยู่สามห้อง 

ชั้นสองและชั้นสามเป็นส่วนห้องพัก

ที่มีห้องพักเตียงเดี่ยวรวมกันทั้งหมดแปดห้องและห้องพักเตียงคู่อีกสี่ห้อง

ในส่วนของอาหารการกินที่เป็นเลิศของโรงเตี๊ยมนี้

คือ หูฉลาม ปลาเก๋า ปลานึ่งบ๊วย เป็ดย่าง ชาปี้หลัวและสุรานารีแดง

และที่ขาดไม่ได้คือ "น้ำแกงสร่างเมา" ที่มักมาคู่กับสุรานารีแดง 

เพื่อป้องกันเหตุทะเลาะวิวาทและอาชญากรรม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-2-19 18:13:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{พบเจอสหายใหม่}
[ไช่ฟ่านเหลียน]
บทที่ 4 อนาคตที่เลือกเดิน : ข่าวบอกเหตุ

บูดบึ้ง และ บิดเบี้ยว ด้วยความรู้สึกหงุดหงิด...

ที่กล่าวมาข้างต้นนั้นเป็นสีหน้าที่แสดงอารมณ์อันบ่งบอกถึงสภาวะฉุนเฉียวของตัวเขาได้เป็นอย่างดีคนงามที่ไม่ใช่สตรีงามหากเป็นเพียงบุรุษที่พยายามทำตัวไม่ให้ดูโดดเด่นเกินเฉกเช่นใบหน้ากำลังเดินจ้ำอ้าวพร้อมจูงสายบังเหียนของเฟยหรงอาชาสีขาวตัวใหม่ของตนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมของเมืองลู่เจียน  เมื่อถึงที่หมายมือเรียวสวยจึงผูกรัดเชือก ณโรงฝากสัตว์เลี้ยงของโรงเตี๊ยม แล้วก้าวเข้าไปยังบริเวณภายในโถงรับแขกเขารีบเอ่ยจัดการเรื่องราคาและรีบขอกุญแจห้องพักทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสความเย็นยะเยือกของเหล็กฟ่านเหลียนก็หันไปเดินดุ่มๆขึ้นบันไดที่สูงชันแล้วก้าวเข้าห้องพักในทันที

อาจเพราะความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ติดต่อกันจนเขาแทบหอบหายใจไม่ทันหรืออาจเพราะการเจรจากันครั้งสุดท้ายของพวกเขาหรืออาจจะเพราะการส่งกลับฟ่านเหลียนด้วยทางเดิมของท่านเจ้าเมืองลู่เจียน...ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะข้อแรกบวกข้อสามเสียมากกว่า

มือเรียวนวดคลึงบ่าแกร่งพลางเชิดหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใบหน้าปรากฎรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมว่าสักวันเขาจะกลับไปไล่ทุบตีเจ้าเมืองลู่เจียนคือเสียบ้างภาพยามสุดท้ายฉายขึ้นในห้วงคะนึงของฟ่านเหลียนเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน...ยากที่จะลืมเลือนว่าเขาจะกลับไปเอาคืนในสักวัน!


“งั้นหรือ...ข้าขอบใจสำหรับข่าวที่เจ้ามาแจ้ง...”  ริมฝีปากอิ่มเอ่ยตอบรับฟ่านเหลียนเพื่อแสดงถึงมารยาทที่พึงมีในตัวบุคคลแต่เพียงเสี้ยววินาทีริมฝีปากของเขาก็เอ่ยเรื่องที่ทำให้ฟ่านเหลียนรู้สึกไม่ดีขึ้นมาฉับพลัน

“แต่การบุกรุกพื้นที่จวนข้าที่เจ้าทำก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก...”

“ข้ารู้แต่..”พยายามอธิบายแต่หลี่หย่งเหวินก็หาสนใจไม่เขารีบตัดประโยคของฟ่านเหลียนด้วยแววตาที่ดุดันจนคนอายุน้อยกว่าเงียบลง

“ถึงเจ้าจะมีเหตุผลมารองรับแต่ผู้ผิดก็ย่อมเป็นผิดหากไม่ใช่เพราะเป็นข้า เจ้าคงไม่ได้มายืนบอกข่าวข้าแบบนี้เป็นแน่..”ได้ฟังเช่นนี้แล้วตัวฟ่านเหลียนก็พอจะเข้าใจอยู่บ้างว่าเพราะอะไรแต่ที่ไม่เข้าใจก็คือประโยคต่อจากนี้ต่างหากดวงตาคมมองปราดมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากราวกับได้เล่นสนุก

“และนี่คือบทลงโทษของเจ้า...”

“มาทางไหนกลับทางนั้น”


กว่าเขาจะปีนออกจากกำแพงจวนของผู้ว่าได้ก็กินเวลาไปนานโขอีกทั้งคนที่สั่งให้ปีนขึ้นก็เอาแต่หัวเราะเบาๆในลำคอพลางยืนดูจนเขากระโดดพ้นกำแพงจนฟ่านเหลียนหงุดหงิดยิ่งคิดตัวฟ่านเหลียนก็ยิ่งพาลไม่เคยมีใครทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนี้ได้เท่าหลี่เจี้ยน...

ลมหายใจสะดุดเมื่อจู่ๆก็นึกถึงใครบางคนได้...

‘สองปีแล้วสินะ’

ชายหนุ่มนิ่งเงียบราวกับคิดไม่ตกถึงเรื่องบางสิ่ง...แม้จะผ่านไปชั่วเวลาก้านธูปมอดไหม้ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ก็ไม่ได้แสดงถึงความว่างเปล่าเลย มันฉายแววขบคิดจนบ่งบอกทุกสิ่งอยู่ตลอด...หากไม่เพราะกลิ่นหอมของมาลาที่เจือจางตามสายลมแล้วสติของเขาคงกองอยู่แค่ตรงนี้ไม่ไปไหน..

ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นเดินไปที่อ่างน้ำทิ้งตัวลงแช่แล้วหลับพริ้มไออุ่นของน้ำในอ่างช่วยเขาให้ผ่อนคลายจากเรื่องทุกสิ่งในตอนนี้ กระทั่งเวลาผ่านไปพอประมาณสิ่งที่จะทำในความคิดของฟ่านเหลียนต่อจากการแต่งตัวก็คงมีเพียงการเข้าสู่นิทรา...

บรรยากาศยามเช้าในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงของผู้คนที่ออกหากินแต่เช้าตรู่ฟ่านเหลียนตัดสินใจลุกขึ้นไปชำระร่างกายแล้วคว้ากระเป๋าเพื่อออกจากโรงเตี๊ยมแต่เพราะคนเราก็ต้องกินต้องดื่มเพื่อให้พละกำลังไม่หดหายปลานึ่งหอมกรุ่นจึงถูกคัดเลือกโดยเขาเพื่อใช้ในการต่อเติมกำลัง เมื่ออาหารถูกวางลงตะเกียบไม้จึงค่อยๆคีบกินพลางนั่งมองดูและฟังเสียงรอบตัวไปพลางๆ

“นี่พวกเจ้าได้ยินข่าวช่วงนี้หรือไม่?”ชายรูปร่างแคระแกร็นที่นั่งหน้าโต๊ะเขาซึ่งถัดไปอีกสองโต๊ะเอ่ยขึ้น กับชายวัยฉกรรจ์อีกสามสี่คนพาลให้ทุกคนแม้กระทั่งฟ่านเหลียนเองนึกสงสัย คิ้วเฉียงขมวดขึ้นหากแต่มือก็ไม่หยุดคีบปลา

“ข่าว? ข่าวอะไรของเจ้า?”

“ก็ที่ตระกูลเสิ่นแห่งลู่เจียนถูกฆ่าตายยกครัวนี่ไง”

‘ตระกูลเสิ่น.. อาจจะไม่ใช่’ฟ่านเหลียนนิ่งเงียบเมื่อได้ยินเช่นนั้นพร้อมกับค่อยๆคีบเนื้อปลาที่เริ่มหมดเต็มทีเข้าปากต่อไป

“อะไรนะ! จริงหรือ!”

“ใช่! แถมศพคนตระกูลนั้นก็ถูกเอาวางหน้าประตูจวนอีก คนที่ไปเห็นมาก็ต่างหวาดกลัวกันหมดนี่ข้าพูดเองก็เริ่มกลัวเองแล้ว” สิ้นสุดบทสทนานี้ชายกลุ่มนั้นก็เปลี่ยนประเด็นไป..แต่ไม่ใช่กับเขาร่างสูงโปร่งเรียกให้ลูกจ้างโรงเตี๊ยมเก็บเงินแล้วเดินไปที่อาชาสีขาวมือรีบคลายเชือกรัดแล้วขึ้นขี่เฟยหรง...

ดูท่าว่าอาจจะเป็นพวกมันก็เป็นได้...

และตอนนี้พวกมันก็ได้เริ่มต้นแผนการแล้ว...
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x156
x10
x10
x6
x3
x24
x1
x1
x4
x1
โพสต์ 2019-1-16 22:42:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด


    ความโหดร้ายของชีวิตนั้นไม่ง่ายเลยแม้จะมาเดินเข้าศูนย์การค้าของเมืองใกล้ๆมันก็ไม่งายเลยเหมือนกัน ให้ตายสิซีซ่าร์ข้าควรจะทำอะไรต่อดีนะ


            “ข้าบอกเลยนะรอบนี้ไม่เอาเนื้อหมาอีกแล้ว”ม่อเซียงบ่นอิดออกขณะเดินไปตามย่านการค้าของเมืองล่าสุดที่ทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมกันนั่นก็คือเมืองแรกของเขตเจียงหนานที่หากข้ามเขตมาก็จะถึงทันทีอย่างเมืองลู่เจี่ยน


            และตอนนี้ทั้งสองก็ได้มาอยู่ในเมืองลู่เจี่ยนแล้วเรียบร้อยเพราะว่าเมืองนี้ตอนนี้ปลอดภัยแล้วเมิร์กจำได้ว่าเขาเคยมีเพื่อนคนหนึ่งที่โดนจับมาอยู่ในนี้แต่เรื่องมันก็นานมากแล้วแถมตอนนี้บรรยากาศก็ดีแล้วช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียจริงที่เมืองนี้กลับมาปลอดภัยในที่สุดเย้ๆ


            “จ้าๆ ไม่เอาเนื้อหมาข้าเข้าใจแล้วจ้า” เมิร์กหัวเราะขำๆเล็กน้อยพลางลูบผมสีดำสลวยของนางด้วยความเคยชินเขาชอบลูบผมของสตรีเพราะมันให้ความสัมผัสเหมือนกับเนื้อผ้าชั้นดีรวมทั้งกลิ่นของสตรีที่แผ่กระจายออกมาเมื่อโดนลูบ


            “งื้อ” ม่อเซียงส่งเสียงนุ่มนิ่มออกมาโดยไร้ท่าทางขัดขืนแม้จะมีอากาศมุ่ยหน้าเล็กน้อยแต่นางก็ยังรู้สึกเคลิบเคลื้อมกับสัมผัสอันอ่อนโยนที่ลูบไล้ไปมาบนศรีษะของนางสัมผัสที่นางได้รับนั้นช่างแตกตต่างกว่าสัมผัสใดๆที่นางเคยสัมผัส


            “วันนี้เราหาที่พักกันก่อนดีกว่า” เมิร์กเดินสอดส่องสายตาอีกครั้งในรอบหลายวันที่ผ่านมาพวกเขากำลังสอดส่องหาสถานที่ที่ตนจะได้เข้าพักอาศัยอีกครั้งเขาต้องการหาที่พักดีๆที่จะพักในคืนนี้หลังจากที่พวกเขาพึ่งอาบน้ำล้างตัวในสระสีเขียวมรกตเนื่องจากสะท้อนกับแสงจันทร์ซึ่งมีหิ่งห้อยลอยไปมาเมื่อสักครู่


            “นั่นสินะ หาววข้าเองก็ง่วงนอนแล้ววเหมือนกัน”ม่อเซียงเปิดปากหาวออกมาขณะที่ดวงตาเริ่มสะลึมสะลือเพราะนางต้องการหลับให้สบายสักนิดเนื่องจากความรู้สึกสะบายที่ตกค้างในตัววเพราะนางเองก็อยากจะนอนอีกแล้วว


            เมิร์กเดินนำม่อเซียงอีกสักพัก


            เมิร์กก็พาม่อเซซียงมาเจอกับโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งท่าทางน่าสนใจเพราะเขาต้องการหาที่พักดีๆซึ่งที่นี่เองก็ดูมีการจัดการที่ดีเพราะดึกขนาดนี้ยังไม่มีเสียงโวกเวกโวยวายออกมาเพราะมันดึกขนาดนี้น่าจะมีคนเมาตีกันกลับไม่มีช่างเป็นโรงเตี๊ยมที่น่าชื่นชมเสียจริงๆ


            “สถานที่แห่งนี้ดูเหมาะดีนะ” เมิร์กล่าวออกมาจากใจจริงเพราะเขาเห็นแล้วว่าสถานที่นี้สมคววรแล้วที่พวกเขาจะเข้าพักทั้งความเงียบสงบและบรรยากาศอบอุ่นที่มันปล่อยออกมาจากสถาปัตยกรรมภายนอกที่ดูมมีมาตรฐานต่างกับโรงเตี๊ยมรูหนูแห่งอื่นๆ


            “นั่นสินะคะ” ม่อเซียงพยักหน้าเห็นด้วยนางเห็นสมควรว่าสถานที่แห่งนี้สมควรแล้วที่พวกนางทั้งสองจะได้เข้าไปพักผ่อนหย่อนใจภายในวันนี้หลังจากเดินทางมาอย่างยาวนาน ซี่งนับว่าเป็นการดีแพราะพรุ่งนี้ซีฟ่านเหมือนจะมีแผน




            ทั้งสองก้าวเท้าเข้าไปข้างในโรงเตี๋ยมก็ได้กลิ่นสุราเหมือนกับปกติแต่สิ่งที่เขาได้กลิ่นอีกอย่างก็คือน้ำแกงสร่างเมาที่เขาชอบขโมยพ่อกินตอนเด็กๆเนื่องจากรสชาติที่แปลกใหม่และกินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อทีนี้เขาก็รู้แล้ววว่าทำไมพวกคนในร้านถึงไม่ตีกันเป็นเพราะน้ำแกงสร่างเมาจำนวนมากนี่เอง


            “เสี่ยวเอ้อห์จัดห้องให้ข้าที”เมิร์กตะโกนบอกเสี่ยวเอ้อห์หนุ่มที่ยืนให้บริการอยู่ เขาเห็นชายหนุ่มผู้นี้ท่าทางดูดีนับวว่าสมแล้ววกับบรรยากาศของโรงเตี๊ยมแห่งนี้


            “รับทราบขอรับจะรีบจัดการให้แต่ว่าท่านชายต้องการห้องแบบไหนรึ?”เสี่ยยวเอ้อห์ถามกลับด้วยคววามสุภาพเพื่อที่จะเก็บรายละเอียดคำสั่งไปในการนำไปปฎิบัติจะได้ไม่ผิดพลาดจากความต้เองการของลูกค้าหนุ่มสาวที่แต่งชุดชั้นเลิศมา


            “ขอแบบนอนสองคนดีระดับหนึ่งแต่ไม่ต้องดีมาก” เมิร์กกล่าวออกมาหลังจากคิดมาแล้วอย่างถี่ถ้วนเนื่องจากเเขาต้องการให้ม่อเซียงได้พักอย่างสบาย แต่ไม่ต้องราคาแพงมากเพราะเขากลัวว่านางจะรู้สึกติดคิดตะขวงใจมากไปกว่านี้


            “รับทราบ” เสี่ยวเอ้อห์กล่าววรับคำด้ววยความผิดหวังปนนชื่นชม ผิดหวังเล็กน้อยที่ลูกค้าหนุ่มไม่จัดห้องราคาแพงระยับแต่ชื่นชมที่เขาเห็นแก่สตรีข้างกายและใช้เงินซื้อห้องในระดับที่สมเหตุสมผล


            หลังจากยืนรอประมาณได้หนี่งเค่อเศษเสี่ยวเอ้อห์หนุ่มก็กลับมาพร้อมกับเหล่าสาวใช้จำนวนมากและเดินนำพาทั้งสองชีวิตอย่างม่อเซียงและเมิร์กขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของทั้งคู่ที่เป็นห้องระดับรองสุดท้ายซึ่งเป็นห้องนอนเตียงเดี๋ยววขนาดใหญ่น่าสนใจ


            “เชิญทั้งสองท่านขอรับหากต้องการอะไรก็เรียกพวกเราได้เสมอ ขอให้โรงเตี๊ยมพฤกษชาตได้บริการ”เสี่ยวเอ้อห์หนุ่มค้อมตัวด้วยความสุภาพและปิดประตูลงเดินจากไปทิ้งสองชายหญิงไว้ในห้องเพียงสองพัง


            “นอนกันเถอะ” เมิร์กกล่าวโดยไม่คิดอะไรและนำสิ่งของต่างๆไปเก็บให้เรียบร้อยและหลับตาลงนอนหลับตาพริ้มบนเตียงลมหายใจเข้าออกสงบทันทีเนื่องจากปกติแล้วเขาก็เป็นคนนอนเร็วว ยิ่งยามนี้นับว่าดึกทำให้หัวถึงหมอนนเขาก็หลับเลย


            “เห้อ เจ้าคนบ้า..”ม่อเซียงบ่นอุบอิบพลางตุบตีแผ่นหลังหนาของชายหนุ่มด้วยความเขินอายนางต้องใช้เวลาสักครู่กว่าจะข่มตาหลับได้ โถ่ เขาไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้หญิงสาวบริสุทธิ์ลำบากใจอยู่นะซีซ่าเอ๋ย..!


  @Admin

            

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ม่อเซียง เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-1-16 22:48
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-16 22:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
รองเท้าเทพยุทธ์
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x5
x400
x1000
x2000
x1
x100
x9999
x8180
x8175
x2
x2048
x82
x1
x100
x9999
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x1100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x1068
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x8322
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x98
x4006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x140
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x75
x155
x42
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x2727
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x281
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x819
x20
x80
x3368
x89
x23
x12
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x270
x7462
x4358
x6320
x9999
x9999
x162
x8388
x9999
x1471
x30
x91
x799
x74
x1414
x9999
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x1
x47
x1
โพสต์ 2019-10-30 22:04:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-10-31 00:25

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 200
สัญญาจ้างส่งของ (22)

         ที่นี่สินะโรงเตี๊ยมประจำเมืองตั้งแต่เดินไถ่ถามมาก็เพิ่งจะเดินมาถึง อึบบบบ ขณะนั้นเสี่ยวเอ้อห์เดินสวนทางมาพอดี ไม่รอช้ารีบเรียกอีกฝ่ายให้หยุดก่อนเพื่อที่จะถามหาคน "ที่โรงเตี๊ยมมีสตรีนางใด สัดส่วน42-27-38 มาที่นี่ไหมเจ้าคะ"

         พลางชะโงกดูโต๊ะรอบๆ ไม่เห็นจะมีเลยสักคนหรือว่าอยู่ตรงไหนสักแห่ง ทางที่ดีจึงต้องถามเสี่ยวเอ้อห์นั่นแหละ

         "อ่อ ถ้าเอกลักษณ์เห็นแวบแรกรู้เลยเป็นสตรีตามที่แม่นางพูด นางจะนั่งอยู่ชั้นสองนะขอรับ เหมือนกำลังรอคนอยู่" เสี่ยวเอ้อห์หนุ่มกล่าวบอกกับหญิงสาวหน้าตาสดใส

          "ชั้นสอง หรอคะขอบคุณมากเลย" โค้งขอบคุณเสี่ยวเอ้อแล้วหันไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นสอง จะได้นำของไปส่งให้สักทีอยู่กับนางนานเกินไปแล้ว

          ทันทีที่ขึ้นมาชั้นสอง ก็มีโต๊ะของแขกอยู่หลายโต๊ะสายตาจับจ้องมองดูละแวกรอบข้างกวาดมองดูแถวๆนั้นก่อนจะเห็นสตรีนางหนึ่งนั่งหันหลังอยู่ตรงมุมอับสายตาถ้าเกิดไม่สังเกตดูดีๆจะไม่เห็นตรงบริเวณนั้น ขาเร็วและเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อตรวจดูให้แน่ชัดว่านั่นใช่คนที่นางกำลังตามหาอยู่หรือเปล่าเผื่อไม่ใช่แล้วมันจะผิดพลาด ".....อึ๋มแท้ เขร้"

          รูปร่างโดดเด่นเหลือเกิน ขนาดไม่ได้เข้าไปใกล้อยู่ตรงหน้ายังรู้เลยว่าเป็นคนที่นางต้องเอาของมาส่งตามที่ซินแสบอกสัดส่วน

          ดรุณีน้อยแก้มใสฝาดดุ๊กดิ๊กมาถึงหน้าโต๊ะหญิงงามโดดเด่นเป็นสง่าอวบอึ่มยิ่งกว่าคนที่นางนั่งรถม้ามาด้วยซะอีก ก็อย่างที่เคยกล่าวไว้คนรอบข้างนั้นมีแต่คนที่ทรงใหญ่กันทั้งนั้นเลย โตนมเจริญวัยแม่วัวชั้นดี ไม่ได้เห็นหน้าค่าตาของอีกคนนักใส่หมวกผ้าคลุมไม้ไผ่สีขาวปกปิดเอาไว้ "สวัสดีค่ะ ข้าอิงฮวานะคะ ไม่ทราบว่าใช่แม่นางคนที่มารับของจากซินแสเจียงหรือเปล่าคะ?"

          ร่างอวบอึ๋มอาภรณ์ลวดลายบุปผา ที่บุรุษใดเห็นก็ต้องตาต้องใจเสน่ห์แรงเหลือล้น นั่งอยู่คนเดียวเงียบๆยังมีคนชายตามองมาเรื่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กบอบบางที่ทักทายยิ้มแฉ่งเสียงหวานใส "ข้าฉินฉาน ยินดีที่ได้รู้จัก" นี่หรือคนส่งจดหมายผนึกของซินแสเจียงดูเหมือนเด็กน้อยอยู่เลย ได้ข่าวมือปราบตั้งด่านตรวจจับกันมากมายฝ่าด่านมาได้แปลว่าคงจะมีฝีมือพอตัวละมั้ง

          "ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางฉินฉาน" เลื่อนเก้าอี้นั่งลงเพื่อพูดคุยกันอย่างลับๆ โต๊ะตรงแถวนี้ไม่ค่อยมีคนหรือมีแขกมานั่งมันอยู่ในมุมอับสายตาถือว่าโชคดี

          "แม่นางน้อยนำของมาด้วยหรือไม่" ไม่ทันไรก็พูดถามถึงสิ่งของที่ทำให้นางต้องมารออยู่ที่นี่นานหลายอาทิตย์ เป็นของที่ต้องนำเอาไปส่ง

          ล้วงกระเป๋าย่านที่ด้านในมีจดหมายที่นางกำลังพูดถึงอยู่ ของสำคัญขนาดนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าภายในเนื้อหามันเกี่ยวกับอะไรแต่ตอนนั้นได้ยินมือปราบพูดว่าให้ระวังพวกพรรคมารที่สุมหัวสมคบกัน มันจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่านะชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าของที่นางมาส่งมันเป็นของที่ดีหรือไม่ "ข้าเอาของสำคัญมาอยู่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วก็ไม่ได้เปิดแกะดูด้วยสามารถตรวจสอบได้" ซินแสเจียงเคยบอกไว้ว่าอย่าไปยุ่งกับจดหมาย

          ฉินฉานยิ้มยื่นมือรับจดหมายลับสอดเก็บใส่แนบกระเป๋าทันที นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนฉ่ำวาวมองคนตัวเล็กฝั่งตรงข้าม "นี่รางวัลของเจ้า ขอบคุณสำหรับจดหมายลับ" น้ำเสียงละมุนหวานดั่งสัมผัสของปีกผีเสื้อ

          เกิดความลังเลใจที่จะรับรางวัล เพราะส่วนใหญ่แล้วก็แทบจะไม่ได้เดินทางมาเองจริงๆจังๆเลยมีคนคอยช่วยเหลือตลอดการเดินทางนี่มันสมควรที่จะได้รับของตอบแทนจริงๆหรอเนี่ย "เอ่อ...ข้า" แต่ที่ทำสัญญาจ้างเนื่องจากกำลังหาเงินอยู่ คิดไม่ตกเลยกับสมองทั้งสองข้างที่กำลังตีกัน

          "เจ้ารับไว้สิ"

          "เอ่อ….ข้า" มือข้างหนึ่งยื่นไปเพื่อที่จะรับรางวัลตอบแทน ก่อนจะชักมือออกแล้วรีบพูดทันที "ของรางวัลนี้ ข้าขอปฏิเสธไม่รับแล้วกันเจ้าค่ะ ตั้งแต่ที่ข้าเดินทางมาก็มีคนของซินแสเจียงค่อยช่วยพามาส่งจนถึงลู่เจียน ทำให้คิดได้ว่าของรางวัลนั้นมันคงไม่เหมาะสมที่จะรับเอาไว้" พูดบอกอย่างจริงใจไร้ซึ่งการพูดจาโกหกหรือประจบประแจง

          ร่างระหงเลิกคิ้วใต้หมวกไผ่ผ้าคลุมขาว สตรีผู้นี้มีความน่าประหลาดใจยอมเสี่ยงชีวิต เพื่อส่งจดหมาย แต่กลับไม่รับรางวัลตอบแทนใดๆ ยังมีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วยอย่างนั้นรึ และดูท่าทางเป็นคนใสซื่อไร้เดียงสา "ในเมื่อเจ้ายินดีที่จะช่วยไม่รับรางวัลตอบแทน หากข้ากลับไปจะนำเรื่องของเจ้าไปรายงานให้ท่านประมุขทราบอย่างแน่นอน"

          พอส่งของเสร็จแล้วก็คงจะถึงเวลาที่จะต้องแยกย้ายกันสินะ อิงฮวาหยิบบะหมี่เนื้อวัวกับเท้าหงส์เริงมุกขึ้นวางบนโต๊ะ "แม่นางฉินฉานบะหมี่เนื้อวัวนี้ข้ามอบให้นะคะเป็นของขึ้นชื่อเชียวล่ะ รสชาติหวานหอมอร่อย รับประกันได้ว่าแม่นางจะต้องชอบ ส่วนนี่เป็นเท้าหงส์เริงมุกข้าขอฝากให้กับท่านประมุขของแม่นางแล้วกันเจ้าค่ะ"

          ทั้งที่ความจริงก็ไม่รู้หรอกนะว่าท่านประมุขอะไรเนี่ยเป็นใครแต่ก็ ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดีชอบเป็นมิตรกับผู้อื่น จึงมีความแบ่งปันแจกจ่ายน้ำใจอย่างดีงาม

          "ขอบคุณนะ" ค่อนข้างที่จะแปลกใจกับความอัธยาศัยดีออร่าดึงดูดที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ รับของกำนัลเล็กๆน้อยมาไว้ติดตัว

          "เช่นนั้นข้าขอตัวลาก่อนนะเจ้าคะ ขอให้โชคดี" น้ำเสียงหวานไพเราะเสนาะหูพูดบอกอำลา ลุกขึ้นจากโต๊ะเตรียมตัวเดินออกจากโรงเตี๊ยมทันทีสัญญาจ้างก็เสร็จเรียบร้อย! ไม่มีอะไรให้ต้องพะวงกังวลอีก แล้วจะไปที่ไหนต่อดีนะ เปิดถุงเงินชั่งดูใบหน้าจิ้มลิ้มอยากจะร้องไห้หนักมาก ทำไมทั้งเนื้อทั้งตัวมันเหลืออยู่แค่นี้ฟ่ะ!!!! เอาไปใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือยหมด พอคิดแล้วมันก็เจ็บใจที่ตัวเองนั้นใช้เงินจนเติบมือ อ่าาาาา จะห้ามไม่ให้ใช้ก็ไม่ได้ อึ้ยยยยย

          ชูหวงที่ออกรับหน้ามาตามหาหญิงสาวนิรนามนางหนึ่งผู้ซึ่งได้รับมอบหมายกับซินแสเจียงชง สายตาไล่เลี่ยมองดูรอบๆ เหลือบเห็นมีสตรีนางหนึ่งวิ่งออกมา ยิ้มกว้างเข้าไปถาม "ใช่คนที่มาส่งจดหมายให้แม่นางฉินฉานหรือเปล่าขอรับ"

          "เจ้าค่ะเป็นข้าเอง มีกระไรหรือ" เข้ามาทักทายยิ้มแย้มแจ่มใสก็ทำให้นางก็ยิ้มตอบกลับไป วางท่าทีสบายๆเรียบง่าย

          "ถ้าใช่เช่นนั้นช่วยตามไปหน่อยขอรับ"

          "เจ้าคะ? งืมๆๆ คุณชายเดินนำเลยเดี๋ยวข้าตามไป" หันไปควักเงินซื้อของกินริมข้างทาง

มอบของ
ฉินฉาน บะหมี่เนื้อวัว + รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ฝากของให้ประมุข + เท้าหงส์เริงมุก


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ พรรคเมาเซียน: ฉินฉาน เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-10-30 22:23
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ พรรคเมาเซียน: ฉินฉาน เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-10-30 22:23
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคเมาเซียน: เจียง จื่อหลุน เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-10-30 22:22
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคเมาเซียน: เจียง จื่อหลุน เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-10-30 22:22
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคเมาเซียน: เจียง จื่อหลุน เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-10-30 22:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +444 ความหิว -28 Point +10 ย่อ เหตุผล
zifu + 888
Admin + 10 + 500 -444 -28 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
วิชาเบญจธาตุขั้นสูง
รูปปั้นชิงหวางหลง
เกี้ยวตระเวณราตรี
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
กำไลลู่เหลียนหรง
ชุดผีเสื้อมายา
แหวนซือเฝิ่นลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x185
x37
x1000
x98
x524
x955
x12
x189
x377
x10
x12
x2
x132
x16
x106
x2090
x5295
x13
x316
x136
x340
x297
x80
x131
x470
x266
x4109
x40
x20
x35
x9
x35
x34
x34
x8
x5
x556
x24
x17
x12
x13
x16
x57
x26
x9
x65
x48
x11
x18
x11
x69
x14
x39
x17
x120
x160
x2
x50
x15
x88
x3
x8
x29
x1474
x160
x26
x17
x15
x94
x84
x52
x2119
x74
x76
x18
x28
x95
x118
x33
x5
x500
x580
x44
x4470
x98
x2
x10
x466
x7
x3181
x230
x24
x1
x1
x3
x5
x3
x3
x22
x1
x5
x5
x4
x3
x5
x3
x5
x6
x9
x9
x8
x8
x5
x9
x7
x3
x6
x8
x5
x9
x11
x5
x51
x43
x9999
x8
x8
x8
x8
x1
x4
x29
x34
x350
x6
x2