ดู: 440|ตอบกลับ: 17

{ นอกเมืองฉางอัน - เนินเขา} โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย สาขานอกเมืองฉางอัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-31 13:16:11 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-2-1 22:25

{ โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย สาขานอกเมืองฉางอัน }



โรงฝึกของนางรำที่ตั้งปลีกวิเวกบนเนินเขา  นางรำ และผู้ที่สนใจสามารถมาเยี่ยมชม  มาเรียน มาฝึก หรือ มาสอน ได้
โรงฝึกนางรำสาขานี้จะมีจุดเด่นที่แตกต่างจากโรงฝึกนางงามสาขาหลัก และ อีกสาขานอกเมืองจินหยางคือที่นี่จะสอนแต่การเล่นเครื่องดนตรี
เช่น ขลุ่ย  พิณ ซอ กลอง และเครื่องดนตรีอื่นๆอีกมากมาย

****************************************

( เม่ยหลี่ -เจ้าของ / อาจารย์สอนประจำวิชาการดนตรี )
อุปนิสัย : พูดน้อย เป็นมิตร อ่อนโยน อ่อนไหวง่าย ชอบกินแตงโม


*********************************
ชื่อกิจการ : โรงฝึกนางรำเข่ออ้าย
เจ้าของกิจการ : เม่ยหลี่
ประเภทงาน : ให้เยื่ยมชม ให้ใช้บริการสถานที่ในการฝึก บริการสอนเล่นเครื่องดนตรีแทบทุกประเภท
เวลา เปิด-ปิดโรงฝึก : 7.00 - 23.00

#ประตราโดยผู้ว่าการเมืองฉางอัน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-10-20 19:45:28

การใช้บริการจุดพักม้าของ ไร้สำนัก

หมายเหตุ: ผู้ใช้บริการได้จะต้องผ่านเควส
"ไร้สำนัก - ได้รับตราไร้สำนัก" ที่หุบเขาคนโฉดก่อน


(1) เขียนโรลอิสระแจ้งผู้ดูแลรถม้า
(2) เขียนโรลอิสระตามผู้ดูแลเช็คคิวรถม้า
(3) เขียนโรลอิสระมอบ ป้ายทองสำนัก ให้ ผู้ดูแลจุดพักม้า 3 ป้าย เพื่อยืนยันว่าเป็นชาวไร้สำนัก
(4) เขียนโรลอิสระไปขึ้นรถม้า รอคนรถนำรถออกจากหุบเขาคนโฉด / สถานที่ลับ
(5) เขียนโรลอิสระเดินทางตามอัธยาศัย 15,000 ไบต์
** ลงได้เพียงเฉพาะสถานีเป้าหมายเท่านั้น ไม่สามารถลงกลางทางได้ **


{ สถานีเป้าหมาย }
(หุบเขาคนโฉด)  จุดพักม้า
(ฉางอัน)  โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย สาขานอกเมืองฉางอัน
(ด่านเหมียนจู)  สถานสงเคราะห์มูลนิธีจ่างเทียนซื่อ
(หวยหนาน)  กระท่อมตระกูลโจว - ร้าง
(เป่ยผิง)  โรงเหมอฉีเป่ย
(ด่านซันไห่กวน)  หมู่บ้านเฟิ่งหวง
(ด่านหานกู่กวน)  ร้านบะหมี่จิ่นหยุน
(ด่านอู่กวน)  หอบัญฑิตเหวินเต๋อ
(ด่านตงกวน)  ตลาดสามสหาย
(ด่านเฉินชาง)  ตลาดกวอเหมิน
(ด่านกู่หยางผิง)  โรงเตี๊ยมสิบสี่
(เทียนซุย)  บ่อนโพรงจิ้งจอก
(ด่านหยังกวน)  หมู่บ้านไป๋จื่อ
(ด่านอี้เหมินกวน)  โรงหมอจี๋จ้าวหยาง


#โรลเพลย์ถึงสถานีเป้าหมายที่ของเมืองดังกล่า



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x5
x5
x18
โพสต์ 2018-2-5 23:13:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ แฟลชแบ็ค }

ป่วยหนัก
ซีเหวินลืมตาขึ้นมาและตกใจกับสภาพแวดล้อมรอบตัว นางอยู่บนเตียงยาวในห้องที่กว้างและมีเตียงหลายเตียงเรียงอยู่เป็นแนวยาว
"นี่ข้างอยู่ที่ไหนเนี้ย"ซีเหวินที่งงกับบรรยากาศรอบตัวอุทานนออกมา ก่อนจะกลับไปสังเกตุเห็นผู้หญิงที่นั้งอยู่ข้างๆเตียง"ที่นี้เป็นห้องพักนางรับเจ้าค่ะ นางรับกลุ่มหนึ่งพบท่านสลบอยุ่บนหลังม้า บริเวณเนินเขา เลยพาท่านมาที่นี้เจ้าค่ะ"
ซีเหวินที่นั้งอยู่บนเตียงสังเกตุเห็นถังน้ำและผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ข้างๆ
"นี่ค่าสลบไปกี่วันหรอ"
"สามวันเจ้าค่ะท่านเป็นไข้หนักมาก"
"สามวันเลยหรอ??! ตายละข้ายังไม่ได้ไปทำงานเลย"
"ว่าแต่ท่านคือซีเหวินใช่ไหมเจ้าค่ะ"
"ใช่ เจ้ารู้ชื่อข้าได้ยังไง"
"ข้าเม่ยหลี่เป็นน้องสาวของเเฟี่ยวหลิงที่ท่านได้ช่วยจากพวกโจรไงเจ้าค่ะ"
"...."
'อย่างงี้นี่เอง'
เม่ยหลี่"ขอบคุฯท่านมากนะค่ะที่ช่วยพี่สาวข้าเอาไว้ ไหนท่าก็ตื่นมาเเล้วไปท่านข้าวกันเทอะค่ะ"
เม่ยหลี่เดินนำซีเหวินไปยังห้องอาหารของโรงฝึก
'ข้าเป็นไข้หนักสามวันเลยหรอเนี่ยคงเป็นเพราะข้าขี่ม้าจากเมีองซานตรงกระมั้ง?'
กลิ่นหอมหวนของกับข้าวกับปลาลอยออกมาจากห้องครัว

'กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ข้ากินก่อนแล้วค่อยไปทำงานดีกว่า'

ซีเหวินก้าวเข้าไปยังห้องครัว



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -26 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -26 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-10 15:39:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-10 15:42

ฝึกรำ



ณ สระน้ำบริเวณที่พักของครูฝึกนางนำ
ใต้ต้นสน
ซีเหวินฝึกรำง้าวยาวไปอย่างคล่องแคล่วว่องไวตามที่ปู่เคยสอนตอนเด็กๆ
ฟั่บ   ฟั่บ   ฟั่บ  ฟั่บ
ซีเหวินมักจะชอบรำดาบหรือรำง้าว บ้างก็รำมวยในเวลาที่ต้องใช้ความคิด
ฟั่บ ฟั่บ ฟั่บ ฟั่บ
นางฟันง้าวไปมาเป็นเวลาครู่ใหญ่
ก็เห็นเงาคนเดินมาจากด้านหลัง
“ ท่านซีเหวินเพิ่งทำงานมาเหนื่อย   ทำไมท่านไม่มาพักก่อนละเจ้าคะ “
เม่ยหลี่ถือแก้วน้ำชามาให้ซีเหวินจากด้านหลัง
“ ขอบคุณเจ้ามากนะ  เม่ยหลี่  เจ้าให้ข้าพักที่นี่ทั้งๆที่ปกติต้องเป็นครูฝึกถึงจะมาพักได้ “
ซีเหวินวางง้าวลง  ก่อนจะรับแก้วน้ำชาจากมือเม่ยหลี่
“ ข้าต้องขอบคุณท่านมากกว่าที่ช่วยพี่ข้าเอาไว้  ตอนนี้เราเป็นคนกันเองแล้ว  ท่านอย่าได้เกรงใจ “
ตั้งแต่ซีเหวินขี่ม้ามาสลบลงตรงหน้าโรงฝึก   เม่ยหลี่ก็ให้ซีเหวินมาพักที่นี่เพราะซีเหวินมีบุญคุณกับพี่นาง
“ ซีเหวิน มีอะไรรึเปล่า  เพิ่งกลับมาจากงานเหนื่อยๆ ทำไมถึงมารำง้าวอยู่ด้านหลังเจ้าคะ “
ซีเหวินที่ดื่มชาจนหมดวางแก้วลงบนมือเม่ยหลี่
ซีเหวินทำหน้าเครียด
” ข้ามีเรื่องคิดมานิดหน่อยนะ “
เม่ยเหลี่ถามขึ้นทันควัน
“ เรื่องอะไรเจ้าค่ะ  บอกข้าได้นะเจ้าคะ“
“ ตั้งแต่ทำงานที่โรงสีมาข้ามีกล้ามขึ้นแทบทุกส่วนของร่างกายเลยนะสิ  ข้ากลัวจะเป็นนางรำไม่ได้"
เม่ยหลี่หัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินคำตอบของซีเหวิน
“ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ  ไม่ต้องกลัวหรอกเจ้าค่ะ ถึงมีกล้ามขึ้นนิดๆหน่อยๆก็ไม่เป็นไร ข้าจะสอนรำให้ท่านเอง “
เม่ยเหลี่วางแก้วชาไว้บนหินก้อนใหญ่  จากนั้นจึงเดินไปตรงที่โล่ง และรำให้ซีเหวินดู
” ท่านดูนะคะ  นี่คือการรำพื้นฐานเจ้าคะ “
เม่ยหลี่รำอย่างอ่อนช้อยงดงาม
ซีเหวินไม่สามารถละสายตาได้จากเม่ยหลี่ได้เลยทีเดียว
เมื่อเม่ยหลี่รำให้ซีเหวินดูเสร็จจึงสอนซีเหวินรำ
แล้วให้ซีเหวินรำอีกรอบ แล้วนางจึงตรวจดูว่าควรปรับปรุงส่วนไหนบ้าง
" ท่านรำได้ดีมากเจ้าคะ  ท่านเคยรำมาก่อนรึเปล่าคะ"
" ข้าเคยแต่รำดาบ รำมวย รำง้าวน่ะ ไม่เคยรำอะไรสวยๆงามๆแบบนี้หรอก"
เม่ยหลี่ทำท่าตกใจกับพรสวรรค์ในการรำของซีเหวิน จึงถามย้ำอีกครั้ง
" จริงเหรอเจ้าคะ "
" จริงสิ แล้วเจ้ากับพวกพี่สาวเจ้านี่เรียนรำมาจากไหนเรอะ "
" ท่านแม่เจ้าคะ "
" แม่ของเจ้าคงเป็นนางรำที่เก่งน่าดูถึงขนาดสอนให้ลูกๆมีฝีมือขนาดนี้ได้ "
" ใช่เจ้าคะ แต่ท่านแม่ตายไปเพราะ........ "
น้ำตาเม่ยหลี่ร่วงออกมา
" ........................... "
ซีเหวินเข้าไปกอดเม่ยหลี่ที่ปล่อยโฮออกมา
"..........................."
"..........................."
สักครู่หนึ่งเม่ยหลี่ก็หยุดร้อง
แปะ แปะ แปะ แปะ
" ฝนก็ตกลงมาแล้วข้าว่าเราเข้าที่ร่มกันเถอะ"
ซีเหวินซับน้ำตาเม่ยหลี่ก่อนจะไปหยิบถ้วยชาแล้วพาเม่ยหลี่เข้าไปด้านในโรงฝึก




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-10 22:26:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-12 19:13

การจู่โจม

ซ่า  ซ่า  ซ่า
ฝนยังคงตรงกระหน่ำเรื่อยๆ
เม่ยหลี่เล่าโศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นในตระกูลหลินให้ซีเหวินฟังจนหมด
เมื่อเล่าจนจบซีเหวินก็เกิดความแค้น
“ เจ้าเศรษฐีนั่นให้อภัยมันไม่ได้ “
“ พวกเราสามพี่น้องเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กบอบบางไม่มีปัญญาจะไปทำอะไรกับพวกของเศรษฐี ที่ท่านพี่เผี่ยวหลิงโดนก็เป็นฝีมือของมันแน่เจ้าคะ“
แววตาของเม่ยหลี่สะท้อนให้เห็นถึงความแค้นที่มีต่อเศรษฐีอย่างเห็นได้ชัด
“ แล้วเจ้าโดนเศรษฐีทำอะไรบ้างรึเปล่า “
" โดนบ้าง เจ้านั่นส่งคนมาทำลายข้าวของที่นี่เจ้าคะ   บ้างก็ส่งนางรำไส้ศึกมาพานางรำที่นี่ไปเรียนที่ของพวกมันเจ้าคะ “
ซีเหวินหน้าแดงรู้สึกแค้นแทนเม่ยหลี่และอีกสองคนที่ต้องตกตระกำลำบากเพราะความโลภของคนเพียงคนเดียว
ซ่า  ซ่า ซ่า ซ่า
ฝนยังคงสาดลงมาเรื่อยๆ
”.............................”
”.............................”
”.............................”
”.............................”
ปัง

เสียงดังมาจากทางด้านหน้าของโรงฝึก  ตามด้วยเสียงวี๊ดว้ายของนางรำ
“กร๊ดดด  อย่าทำอย่างนั้นเลยคะ“
เสียงโครมครามทำให้ซีเหวินและเม่ยหลี่รีบลุกออกไปดูอย่างหวั่นใจ
เม่ยหลี่ออกไปก่อน ตามด้วยซีเหวินที่ถือทวนยาวตามเม่ยหลี่ไปติดๆ
เมื่อทั้งสองไปถึงด้านหน้าโรงฝึกก็เห็นแจกันแตก และประตูหน้าโรงฝึกซึ่งทำจากไม้หักอย่างหลุดลุ่ย
นอกจากนี้ยังมีผู้ชายคนหนึ่งใช้มืออัดไปที่ท้องของนางรำที่ตะโกนบอกให้หยุด และผู้ชายพันผ้าปิดปากอีกสี่คนยืนหัวเราะอยู่ด้านหลัง
”เกิดอะไรขึ้น เม่ยหลี่พูดขึ้น
“ข้าเตือนแม่นางเม่ยหลี่ให้ปิดโรงฝึกหลายรอบแล้วนะ  ท่านไม่เชื่อเองนะ ฮุฮุฮุฮุ”
ผู้ชายที่ถือนางรำนางหนึ่งด้วยมือเดียวตอบ   ก่อนจะซัดกำปั้นไปที่ท้องของนางรำจนนางรำในมือนั้นสลบเหมือด  
จากนั้นมันก็ปล่อยมือให้นางรำในกำมือร่วงลงพื้น
ตุบ
“ ........ไอ้พวกชั่ว “
จังหวะนั้นซีเหวินที่เพิ่งตามมาเมื่อเห็นรูปการณ์ก็พุ่งเข้าใส่ผู้ชายคนนั้นอย่างทันที
ผู้ชายที่ปล่อยตัวนางรำลงนั้นไม่ทันสังเกตุเห็นซีเหวิน  จึงโดนลูกถีบของซีเหวินเต็มๆจนกลิ้งไปชนผู้ชายอีกสามคนข้างหลังจนกลิ้งไปคนละทิศคนละทาง
เมื่อคนทั้งสามล้มไม่เปนท่า  ซีเหวินก็เรียกนางรำและเม่ยหลี่ที่อยู่ในเหตุการณ์นี้ทั้งหมดมารุมกระทืบอย่างต่อเนื่อง
แม้พวกโจรจะมีสี่คน แต่พอเจอนางรำที่เอาจำนวนเข้าสู้ก็แพ้ไม่เป็นท่า
ผ่านไปประมาณชั่วโมง
ฝนหยุดตก ท้องฟ้ากลับมาสว่างใส
ซีเหวินให้นางรำเอาเชือกมามัดผู้ชายทั้งสามไว้กับเสาแต่ละต้น แล้วมัดแขนขาคนที่เป็นหัวโจก   และลากมันไปยังสระน้ำ
“ ใครสั่งให้เจ้าทำแบบนี้ “
".........................."
ซีเหวินกดหัวของผู้ชายกดลงไปยังสระน้ำ เป็นเวลานานพอควร
ชายคนนั้นดิ้นอย่างทุรนทุราย
ซีเหวินดึงหัวชายคนนั้นขึ้นอีกครั้ง
“ พี่ชายท่านบอกข้าได้ไหมว่าใครจ้างท่านมา“
ตาซีเหวินฉายแววอาฆาตเต็มที่
“น้องสาวเจ้าหน้าตาสวยนะเสียดายอย่างพละกำลังเจ้าเกินคนจริงๆ ฮิฮิฮิฮิ “
เมื่อสิ้นสุดคำพูดสติของชายคนนั้นก็วูบไป ด้วยกำปั้นของซีเหวิน
ปึ้ก
ซีเหวินทิ้งร่างผู้ชายคนนั้นก่อนจะเดินเข้าไปในที่ร่มโดยมีนางรำและเม่ยหลี่เดินตามไป
“ ไม่รุนแรงไปหน่อยเหรอเจ้าคะ“
เม่ยหลี่ที่เดินตามถามซีเหวิน
ทว่าเมื่อเห็นแววตาของซีเหวินก็ต้องเปลี่ยนคำพูด
“นั่นสินะเจ้าคะ ข้าว่าไม่รุนแรงหรอก นอกจากเจ้านั่นมารุกรานพวกเราแล้วยังพูดอะไรแบบนั้นอีก”
ซีเหวินและพวกเม่ยหลี่เข้าไปดื่มน้ำชากันในโรงครัว
สองชั่วโมงผ่านไป
“ อ๊อก  นางนั่นมันป่าเถื่อนจริงๆ“
ผู้ชายที่ถูกซีเหวินซัดเข้าหน้าตนปากแตกตื่นขึ้นมา  ก่อนจะมองไปรอบๆ
“ เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ“
เสียงซีเหวินดังมาจากข้างหลัง
“ ฮี้ ขะ ขะ ข้าบอกว่าท่านช่างมีเมตตายิ่งนักที่ไว้ชีวิตข้า“
”แล้วนี่เจ้าจะบอกได้หรือยังว่าใครจ้างเจ้ามา“
ซีเหวินดึงหัวชายคนนั้นเต็มแรง
“ข้ายอมบอกท่านก็ได้ เศรษฐีเจียนอี้เป็นคนจ้างพวกข้ามาระรานแม่นางเม่ยหลี่“
“ขอบคุณนะ พี่ชายแต่ท่านคงไม่รอด“
ซีเหวินยิ้มหวาน  แต่ยิ้มของนางทำให้คนที่ถูกดึงหัวอยู่ถึงกับน้ำตาไหล
“ล้อเล่น ฮะ ฮะ ฮะ พวกขี้ขลาดอย่างเจ้าไม่ต้องถือมือข้าหรอก“
ตุบ
ซีเหวินที่แสดงละครตั้งนานระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมปล่อยร่างชายหนุ่มให้กระแทกกับพื้น
“อ๊อก  เจ้านี่มัน...  คอยดูนะพวกข้าจะยกพวกมากำจัดเจ้าและโรงฝึกของพวกนางทั้งสาม“
" หึหึหึ พี่ชายข้าว่าท่านไม่น่าจะรอดไปจากมือของทางการหรอกนะ“
เมื่อสิ้นคำพูดของซีเหวินก็มีชายในชุดเครื่องแบบเดินมากุมตัวชายที่ถูกมัดและอีกสี่คนออกไป
“ ผู้หญิงอย่างเจ้ามันปีศาจ“
ชายผู้เป็นหัวโจกแม้ว่าถูกกุมตัวแต่ยังตะโกนด่าซีเหวินเป็นระลอกๆ  จนถูกนำตัวออกไปยังเมืองหลวง


“ท่านซีเหวินขอบคุณมากนะคะ  ท่านเป็นอะไรรึเปล่า“
แม้ว่าซีเหวินจะเก่งด้านต่อสู้แต่จิตใจนางก็คือผู้หญิง  แม้ว่าจะแสดงบทตัวร้ายแต่มันไม่ทำให้นางรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย
นอกจากนี้ยังถูกผู้ชายที่ไม่รู้จักกันเรียกว่าปีศาจอีก  มันทำให้นางปวดใจเลยไม่น้อย
‘ข้าเป็นปีศาจเรอะ'
"............................."
"ท่านซีเหวิน.............."
"ข้าว่าจะไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยน่ะ"
ซีเหวินเพียงแต่อยากทำให้ความรู้สึกแย่ๆหายไป  และอยากอยู่คนเดียวสักพัก
ไม่ทันที่เม่ยหลี่จะได้พูดอะไรต่อซีเหวินก็เดินออกไปจากโรงฝึก


@STAFF_Pixiu




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-12 21:55:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-12 22:09

ฝึกม้า


      

      เมื่อกลับมาถึงโรงฝึกนางรำ ซีเหวินก็พาม้าคู่ใจออกมาจากคอก  นางขึ้นขี่ซงเฉียงและพามันไปยังทุ่งโล่งบนภูเขาใกล้ๆกับโรงฝึกนางรำ   โดยวันนี้นางตั้งใจว่าจะฝึกซงเฉียงให้ชินกับการกระโดดข้ามรั้วต่ำๆ  หรือกำแพงที่ไม่สูงมากนัก เพราะมันอาจจำเป็นเวลาที่นางต้องขี่ซงเฉียงไปปราบเศรษฐีชั่วเจียนอี้ ให้มันไม่ตามรังควาญสามพี่น้องนางรำอีก  

      ซงเฉียงไม่ค่อยชินกับซีเหวินเท่าไหร่นักแต่มันก็ไม่มีท่าทีว่าจะพยศ หรือทำให้นางได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด มันวิ่งตรงไปยังทางที่นางต้องการให้มันวิ่งไปเสมอ ซีเหวินและม้าคู่ใจใช้เวลาเกือบร่วมชั่วโมงในการวิ่งมาถึงทุ่งโล่งบนภูเขา

      " เอาละ ดีมาก ดีมาก พวกเรามาถึงแล้ว "   ซีเหวินลูบหัวซงเฉียงพร้อมเอาหญ้าสดจำนวนเท่าฝ่ามือป้อนเป็นรางวัลให้มัน  ซงเฉียงมันดูดีใจมากที่ซีเหวินให้หญ้าสดแก่มันเป็นรางวัล เมื่อทานเสร็จแล้วมันร้อง ฮี้ ฮี้ ดังยกใหญ่ พร้อมกับสะบัดหางไปมา    ด้านซีเหวินเมื่อให้รางวัลซงเฉียงเสร็จนางก็เดินสำรวจทุ่งหญ้า

      ทุ่งหญ้านี่ไม่ใช่ว่าจะโล่งไปเสียทีเดียวแต่ยังมี ก้อนหินขนาดใหญ่บ้างพุ่มไม้สูงบ้าง  สำหรับซีเหวินแล้วมันเหมาะมากสำหรับการฝึกที่จะให้ซงเฉียงได้เข้าร่วมต่อสู้กับตนได้ในสถานการณ์จริง   เมื่อซีเหวินเจอพุ่มหญ้าสูงเท่าตัวนาง และก้อนหินขนาดใหญ่แล้ว  นางจึงขึ้นขี่ซงเฉียงถอยหลังกลับไปให้ไกลเท่าที่จะไกลได้     

      "  เอาละ ซงเฉียงข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ เราจะข้ามพุ่มหญ้าที่ขนาดเท่าตัวข้ากัน "   ซีเหวินพูดข้างหูซงเฉียงและชี้นิ้วไปยังพุ่มหญ้าขนาดสูงที่เป็นเป้าหมาย  จากนั้นนางก็ชักทวนยาวออกจากด้านหลัง  แล้วตวัดปลายทวนออกไปด้านข้างซ้าย  ปลายทวนชี้ดิน   

     ซีเหวินขี่ซงเฉียงในสะรีระที่ตรง เพราะปู่เคยสอนว่าม้ามันจะวิ่งตามสรีระของเราหากเราเอียงไปทางใดทางหนึ่ง หรือ นอนบนตัวม้า  ม้าก็จะเคลื่อนไหวไปในทิศทางเหล่านั้นด้วย    ถ้าจะให้ดีคนขี่ต้องทำตัวให้สมมาตรที่สุด

     " ไป "  ซีเหวินขี่ซงเฉียงไปอย่างรวดเร็ว  นางเร่งให้ซงเฉียงวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พุ่มหญ้าขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปดูใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนในที่สุดซงเฉียงก็อยู่ในตำแหน่งที่ซีเหวินคิดว่าสามารถถีบตัวกระโดดข้ามพุ่มไม้ใหญ่เท่าตนไปได้     
     " ตอนนี้ละ ซงเฉียง โดดดด"  ซีเหวินเอาเท้าสองข้างกระแทกกับตัวซงเฉียงเบาๆ   ทว่าซงเฉียงที่ไม่เคยฝึกมาก่อนมันกลับไม่ทำตามที่ซีเหวินต้องการแต่มันกลับพาซีเหวินที่อยู่บนหลังไปตะลุยพุ่มหญ้ากอใหญ่     " อุ๊บ  อุแหวะ "  ซีเหวินที่โดนลากเข้าพุ่มหญ้าใหญ่  ถุยหญ้าที่เข้าปากตน และปัดหญ้าที่เกี่ยวตัวออกไปให้หมด   ทว่าซงเฉียงที่เป็นต้นเหตุให้นางต้องตะลุยอยู่ในพุ่มหญ้ากอนี้ยังไม่ยอมหยุดวิ่ง
       " หยุด หยุด ซงเฉียง ข้าบอกให้เจ้าหยุดไง " ปากก็บอกให้เจ้าม้าจอมซนหยุดวิ่ง  ส่วนมือของซีเหวินก็ปัดหญ้าในกอที่เสียดสีกับผิวตนจนเกือบเป็นแผล      แต่ไม่นานนักก็เลยพุ่มหญ้าใหญ่มาเป็นพื้นที่โล่ง  ซีเหวินกระชากคอเจ้าม้าจอมซนไว้ และใช้อีกมือปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัว   ก่อนจะเอามือที่ว่างจากการปัดหญ้าที่ติดตัว  ตบหัวม้าตัวเองเบาๆซักทีหนึ่ง   ซงเฉียงที่โดนตบหัวยกข้าหน้าสองขาขึ้นสูงจนซีเหวินแทบตก  มันทำราวกับจะบอกซงเฉียงว่ามันไม่พอใจ
      
      " ข้านี่สิที่ต้องไม่พอใจ  ข้าบอกให้หยุดก็ไม่ยอมหยุด " ซีเหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่  ก่อนจะเตรียมใจฝึกซงเฉียงจากตอนนี้ถึงตอนค่ำ   
       หลังจากนั้นซีเหวินใช้เวลาหลายชั่วโมงในการฝึกซงเฉียง  บ้างก็พักบ้าง โดยเวลาพักนางก็จะหาหญ้าอ่อนๆมาให้มันกินเป็นรางวัล  หรือบางครั้งก่อนถึงจุดที่จะให้ซงเฉียงถีบตัวนางก็ใช้ขาสองข้างกระแทกให้ซงเฉียงถีบตัวจากพื้นแรงขึ้น ทว่าไม่ได้ประโยชน์ซงเฉียงไม่ยอมกระโดดข้าม

          ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มขึ้น ดวงอาทิตย์เริ่มตกลงจากฟ้า ลมในยามเย็นพัดโชยมาทางซีเหวินและซงเฉียงที่ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อจากการฝึกทั้งคนและม้า                                    
          " ข้ายังเชื่อในตัวเจ้าอยู่นะซงเฉียง   ข้ามั่นใจว่าเจ้าทำได้ " ซีเหวินพูดกับม้าของตนทั้งๆที่ได้รับแผลจากการฝึกมันแทบจะเต็มตัว  ซีเหวินเงยหน้ามองไปบนฟ้าดูเวลาที่เปลี่ยนไป ก่อนจะก้มหน้าที่ดูอ่อนล้าลงมาพูดกับม้าของตน

           "เอาละนะ " ซีเหวินเร่งให้มันวิ่งเร็วขึ้นดังทุกๆครั้ง โดยเป้าหมายคือการข้ามพุ่มหญ้าหญ้ากอเดิม   แต่ที่น่าแปลกใจคือแม้ว่าซงเฉียงจะถูกซีเหวินฝึกทั้งวันแต่มันก็ไม่แสดงท่าทีดูเหนื่อยล้า หรือไม่อยากฝึกแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเมื่อมันเห็นซีเหวินที่เหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยเหงื่อที่เต็มเปียกแฉะไปทั้งเสื้อผ้า และแฉะจนแทบจะเห็นส่วนลี้ลับของร่างกายที่อยู่ด้านในของนาง  มันกลับมีใจฮึกเหิมกว่าปกติ  ซงเฉียงวิ่งเร็วกว่าที่ผ่านๆมา มันวิ่งเร็วจนซีเหวินที่มือหนึ่งถือทวนอยู่แทบจะทำนั่งให้่สมดุลอยู่บนหลังมันไม่ได้

       จู่ๆก็มีนางรำหน้าตาคุ้นๆ  วิ่งเข้ามาในระยะเขตที่ซีเหวินจะให้ซงเฉียงกระโดด ” ท่านซีเหวินคะ คือ...." นางรำที่วิ่งตาตั้งเข้ามาถึงกับผงะเมื่อเห็นม้าสีดำพุ่งเข้ามาทางตน นางรำที่เห็นม้าพุ่งขึ้นมาเร็วเช่นนั้นก็คิดว่าตนคงไม่รอดจึงได้แต่หลับตา และภาวนา อามิตตาพุทธ ในใจ     ขณะเดียวกันซีเหวินที่เห็นนางรำที่วิ่งเข้ามาในระยะประชิดที่ตนจะให้ซงเฉียงกระโดดข้ามก็บอกให้หลบ  แต่ทว่านางรำที่ปิดตาและเตรียมใจพบกับชะตาของตนไม่ได้ยินคำพูดของซีเหวิน

      " ฮี้ !!!!! "  ซงเฉียงร้องขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล  แต่เมื่อใกล้ถึงตัวนางรำมันกระโดดข้ามหัวนางรำเองโดยที่ซีเหวินไม่ต้องบอกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย และลอยจากหัวนางรำมายังจุดที่ซีเหวินต้องการให้มันกระโดดลงมาอย่างพอดิบพอดี

      " จะ เจ้าทำได้ซงเฉียง "  ซีเหวินร้องดีใจ นางตัวก้มลงจูบที่หัวมันเบาๆ    ซงเฉียงที่โดนจูบเองมันก็ดูท่าว่าจะดีใจเช่นกันมันเดินวนไปมา    ด้านซีเหวินเองพอจูบซงเฉียงเสร็จก็ไปลงจากหลังม้า และรีบเข้าไปดูอาการของนางรำที่จู่ๆก็วิ่งเข้ามา  นางรำนั้นตัวแข็งราวกับหินทั้งสองมือกอดอกตัวเอง และหลับตาปี๋ ปากของนางสวดมนต์พึมพำ พึมพำ  

      " เจ้าไม่เป็นไรแล้วนะ ลืมตาได้แล้ว "  เสียงของซีเหวินเรียกสตินางรำ  เมื่อนางรำลืมตาขึ้นมาก็ทำท่าทีตกใจราวกับเจอผี    " ข้ายังไม่ตายใช่ไหม ท่านซีเหวิน " นางรำถามซีเหวินเพื่อความแน่ใจ
      " ใช่ แค่เกือบตาย " ซีเหวินหัวเราะคิกคักอย่างโล่งใจ นางรำที่เห็นซีเหวินหัวเราะหยอกเย้านางก็พูดเหมือนนึกขึ้นได้   " แล้วม้าท่านหายไปไหน "    
      " ม้าข้าอยู่ด้านโน้นไง   แล้วเจ้าละทีธุระอะไรกับข้ารึ " ซีเหวินขมวดคิ้ว  เพราะในยามปกติแล้วเม่ยหลี่มักจะมาหานางด้วยตนเอง
      " คือว่าตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อว่าเจียนอี้หน่ะ เขามาที่โรงฝึก......."     สิ้นสุดคำตอบของนางรำ ซีเหวินก็มีท่าทีเปลี่ยนไป นางจูงมือนางรำไปขึ้นม้าของตนแล้วรีบขี่ม้ามุ่งไปยังโรงฝึก

      ' เม่ยหลี่  ขอร้องละเจ้าอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ ' ซีเหวินเร่งความเร็วซงเฉียงให้วิ่งเร็วสุดขีด



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -13 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -13 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-13 01:27:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-13 01:28

คำราม ( 1 )




      ซีเหวินลงจากม้า และเอาตัวนางรำลง ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย  

       ซีเหวินวิ่งเข้าไปในโรงฝึกอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อไปถึงก็พบกับทัศนียภาพที่ไม่เคยเกิดขึ้นในโรงฝึกมาก่อน  นางมองเข้าไปในห้องโถงรับรองแขกของโรงฝึกที่เต็มไปด้วยผู้ชายกลุ่มใหญ่ประมาณ 30 คนใส่เสื้อสีดำ และมีผ้าคลุมปกปิดใบหน้า  และนอกจากนี้ด้านนอกประตูยังชายสองคนที่ใส่ชุดแบบเดียวกันเฝ้าไม่ให้มีใครเข้าและออกไปได้

       ซีเหวินรีบก้มตัวลงแล้วค่อยๆเคลื่อนที่อย่างรวเร็วไปหลบอยู่หลังเสาที่ใกล้ที่สุด เพื่อจับตาดูพวกมัน  ทว่าดูเหมือนพวกมันสองคนที่เฝ้าประตูจะยังไม่เห็นซีเหวินที่อยู่ห่างออกไป     

      " เม่ยหลี่  เจ้าก็เคยเจอข้าตอนเด็กๆไม่ใช่เรอะ  น่าจะรู้นะว่าข้าเป็นคนยังไง  บอกมาซะดีๆว่านางรำคนนั้นหายไปไหน เพราะต่อให้นางนั่นไปแจ้งกับทางการพวกข้าก็ไม่โดนจับหรอกเหมือนคดีของครอบครัวเจ้าไง "  เสียงแหบของชายชราวัยประมาณ 50 ดังมาจากด้านใน

      ' ข้าไม่ค่อยได้ยินเลย เมื่อกี้ใครพูดอะไรนะ '  ซีเหวินที่อยู่หลังเสาไม่สามารถจับใตความสิ่งที่คนที่พูดอยู่ด้านในห้องโถงพูดได้ ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้เท่านั้น

      " ท่านซีเหวิน "  เสียงนางรำคนที่ไปตามซีเหวินจากทุ่งหญ้าดังขึ้นจากด้านหลัง

      " เจ้ามาพอดีเลย   ข้าเดาว่าไอ้ผู้ชายพวกนั้นมันล้อมนางรำไว้ใช่ไหมละ  แล้วในกลุ่มผู้ชายพวกนั้นต้องมีเจ้าเศรษฐีเจียนอี้อยู่ด้วยแน่เลย "

      " ใช่เจ้าค่ะ ท่านจะเข้าไปช่วยท่านเม่ยหลี่ยังไงเหรอเจ้าคะ "

       "  ข้ามีแผน " ซีเหวินหันไปบอกนางรำที่ค่อยๆย่องมาหลบข้างเสากับนาง

       หลังจากนั้นซีเหวินจึงเริ่มเล่าแผนการให้นางรำฟัง  นางรำเมื่อได้ฟัง ก็ส่ายหน้าให้กับแผนของซีเหวิน  แต่ก็ต้องจำนนใจยอมทำตามที่นางบอก





พวกชายชุดดำ


       " กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด "  นางรำส่งเสียงร้องก่อนจะค่อยๆเดินออกมาจากหลังเสา ทำตาเหลือก และส่ายหัวไปมาเหมือนคนเป็นบ้า  ทำเอาชายชุดดำที่เฝ้าประตูสองคน และ คนในโถงโรงฝึกแตกตื่น   

       ชายชุดดำสองคนที่เฝ้าประตูรีบวิ่งมาดูนางรำที่ทำตัวเหมือนคนบ้า  

 " เฮ้ย นางบ้าเจ้าไปไหนมา " ชายชุดดำคนที่มาถึงก่อนพูดขึ้นก่อนจะทำสัญญาณให้ชายชุดดำคนที่สองเข้าไปค้นตัวนาง

      "  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด "  นางรำยังคงกรีดร้องและขัดขืนดิ้นตัวชั่กกะแด่ว ชักกะแด่ว และส่ายหัวเหมือนผีเข้าสิง

      " หยุดร้องได้แล้ว  เวรเอ้ย "   ชายคนที่โดนนางรำขัดขืนไม่ยอมให้ค้นตัวนั้นทนไม่ไหวจึงกระทุ้งศอกเต็มแรงเข้าไปยังท้องของนาง จนมีของเหลวพุ่งออกมาจากปากของนาง  ทว่านางรำก็ยังดิ้นหมุนตัว และส่ายหัวไปมาเช่นเดิม   ชายชุดดำคนเดิมโกรธกว่าเดิมจึงซัดกำปั้นเข้าไปที่แก้มของนางอีกครั้งสองครั้ง  จนชายคนที่ยืนดูอยู่ต้องเข้ามาหยุด   " เฮ้ย แกพอได้แล้วเดี๋ยวนางนี่ตายไปแล้วเราจะซักอะไรมันไม่ได้ "

      " คิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิ " นางรำที่โดนอัดจนไปนอนกับพื้นหัวเราะลั่น

      " ข้าว่านางนี่มันดูน่าสยองวะ  เราลากมันไปหาหัวหน้ากันดีกว่า "  ชายที่เป็นคนห้ามปรามเสนอให้นำนางไปให้หัวหน้าที่อยู่ข้างในห้องโถง  เมื่อชายชุดดำอีกคนตกลง  ชายชุดดำสองคนจึงลากนางรำที่หน้าฟกช้ำไปด้วยแผลแต่ก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มเข้าไปด้านในโถงของโรงฝึกโดยไม่ได้สังเกตุถึงเงาของคนที่แอบปีนขึ้นไปหลบอยู่บนเสา

      ' ข้าขอโทษนะที่ต้องให้เจ้ามารับบทนี้ ' ซีเหวินคิดในใจก่อนจะค่อยๆปีนขึ้นไปบนหลังคา และไต่จากหลังคาขึ้นไปบนกางหลังคา  และนางตั้งใจจะมองหาตัวของที่อยู่ด้านใน จากรอยรั่วของหลังคา เพราะนางจำได้ว่ามีรอบรั่วเวลาฝนตกอยู่บริเวณซ้ายของห้องโถง

      " คิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิคิ"  นางรำคนเดิมยังหัวเราะเหมือนคนบ้าแม้จะถูกลากเข้าไปข้างใน

      " หึหึหึหึหึหึ ข้าละสงสัยจริงๆว่าเจ้าหายไปไหนมาเป็นชั่วโมงเจ้าจะเลิกหัวเราะ  แล้วบอกข้าหน่อยได้ไหม " เป็นเสียงของชายวัยสูงอายุที่นั่งเก้าโดยมีคนชุดดำยืนล้อมรอบคอยดูแลปกป้องอยู่ข้างกาย

      ซีเหวินที่พึ่งพบรอยรั่วบนหลังคาพยายามมองหาเจียนอี้จากรอยรั่วทว่า  นางเห็นเพียงชายชราสีหน้าโหดเหี้ยม ใส่ชุดดูหรูหรานั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขก      ในขณะเดียวกันก็มีนางรำและครูฝึกรวมไปถึงนางรำที่เตี๊ยมกับซีเหวินไว้ และ เม่ยหลี่ถูกมัดด้วยเชือก

     " รึว่าเจ้าเป็นคนเดียวกับที่ช่วยพี่สาวของเม่ยหลี่และฆ่าลูกน้องข้า  แล้วก็เอาลูกน้องข้าอีกสามคนไปส่งทางการกันเล่า "   ชายชราใช้มือจิกไปที่คางของนางรำที่ยังไม่เลิกหัวเราะ  

     " ไม่ใช่นาง คนที่จัดการลูกน้องท่านตอนนี้ไปอยู่เมืองอื่นแล้ว  เจ้าปล่อยพวกเราไปเถอะ"  เม่ยหลี่พยายามกล่อมให้ชายชราเชื่อ

     " คงไม่ได้หรอกถ้าท่านอีเจี้ยนรู้ละก็ พวกข้าจะแย่นะสิ หึหึหึ "  

     ' เจ้าอีเจี้ยนมันไม่ได้มา ?   หรือ แล้วที่นางรำบอกว่าเม่ยหลี่ให้มาบอกเราละ ?    แล้วทำไมเม่ยหลี่ถึงบอกว่าข้าไปที่อื่นแล้ว? '   ซีเหวินรู้สึกงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น

     ในช่วงที่ซีเหวินเริ่มสับสน        นางรำที่แกล้งเป็นบ้าเมื่อตะกี้ก็หยุดขำ " คิคิคิคิคิคิ แฮ่ก แฮ่ก จะให้ข้าขำจนตายเลยหรือยังไงละคุณหนูซีเหวินท่านนะไม่รอดแล้วละ  "        นางรำสะบัดแขนเบาๆเชือกที่แค่ถูกคล้องไว้กับมือก็หลุดไปอยู่กับพื้น     " นี่เมื่อไหร่ท่านจะฉลาดแล้ว เข้าใจละว่าท่านน่ะพลาดบอกแผนการกับศัตรู  คิคิคิคิคิคิ  ข้าแอบมาสอดแนมที่นี่ตั้งแต่ก่อนท่านจะมาแล้วข้าเลยรู้ไง  ว่าคนที่นี่ สถานที่ และแม่นางเม่ยหลี่ รวมทั้งท่านที่มาพักอาศัยแต่ละคนเป็นยังไง "     นางรำคนเดิมเต็มไปด้วยรอยยิ้มนางหันหน้าขึ้นมองหน้าซีเหวินผ่านรอยรั่วทางหลังคาที่ซีเหวินบอกนางไว้ในแผน  "หมดเวลาสนุกแล้วสิ คิคิคิคิคิคิคิ "  

      ซีเหวินรู้สึกชาไปทั้งตัว แต่ไม่ใช่แค่ซีเหวินไม่ว่าจะเป็นเม่ยหลี่ หรือครูฝึกรวมทั้งนางรำในโรงฝึกทั้งหมดเมื่อได้พบว่าตนถูกหักหลังก็ตัวชาไปตามๆ กัน

ซีเหวินค่อยๆลุกขึ้นและถอยจากรอยรั่ว   

      " ไม่จริง "  นางบอกกับตัวเอง  

       หัวใจนางที่เจ็บแปลบทำให้นางไม่รู้ถึงการมาเยือนของศัตรู    กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีบนหลังคาตอนนี้ก็เต็มไปด้วยชายชุดดำราวๆ 10 คน

      "ข้าอาจจะไม่ฉลาดเรื่องการไว้ใจคน แต่ข้าจะแสดงสิ่งที่ข้าถนัดให้เจ้าดูเอง " ซีเหวินพูดกับนางรำสอดแนมที่อยู่ด้านล่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน ซีเหวินกุมง้าวแน่นด้วยความโกรธ  

       "  ถ้าท่านเอาชนะกองทัพชายชุดดำได้ก็ลองดูสิ คิคิคิคิคิคิคิคิ " นางรำพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปนั่งบนตักชายชรา

       " ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก “  สิ้นเสียงคำรามซีเหวินก็วิ่งเข้าใส่ชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาล้อมตน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-13 02:37:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
คำราม ( 2 )



      สิ้นเสียงคำรามของซีเหวิน ก็เกิดเสียงของเหลวตกกระทบกับลงกับหลังคาของโรงฝึกราวกับสายฝนที่ตกกระหน่ำ

      แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

      เสียงของเหลวที่กระทบหลังคายังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง  ทว่านางรำและชายชุดดำที่เหลืออยู่ในโรงฝึกนั้นไม่สามารถคาดการณ์กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนหลังคาได้

      จะมีก็แต่ชายชุดดำบนหลังคาที่เห็นพวกของตนโดนซีเหวินปลิดชีพไปทีละคน ที่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบนนี้  และของเหลวที่ว่านั้นก็ไม่ได้ไหลออกจากตัวของนางแม้แต่หยดเดียว   ซีเหวินหมุดตัวอย่างรวดเร็วทำให้ง้าวที่หมุนตามเฉือนคมทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า  เมื่อซีเหวินโกรธขนาดนี้สำหรับนางก็เป็นเสมือนดาบสองคม  คมหนึ่งทำให้นางปลดปล่อยอารมณ์และใช้พลังได้เต้มที่  แต่อีกคมที่เฉือนตัวเองคือนางเองเมื่อโกรธจนขาดสติแล้วก็เกิดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นมากเกินไป ทำให้พลังของนางค่อยๆหายไปอย่างรวดเร็ว

      " ย้าก " แม้ในสถานการณ์เช่นนี้แต่ ซีเหวินก็พยายามนึกถึงที่ปู่สอน  นางจึงค่อยๆปรับเปลี่ยนการจับง้าวจากที่จับปลายง้าวมาจับตรงกลางง้าวแทน และเปลี่ยนจากการหมุนตัวฟันชายชุดดำอย่างถาโถม  เปลี่ยนเป็นการเคลื่อนไหวด้วยการรำง้าวที่ทุกท่วงท่ามีความสวยงามทว่าเร็วกว่าการหมุนตัวฟัน และใช้พละกำลังในการหลบน้อยกว่า

       ซีเหวินที่รำง้าวรำหลบชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้เท้าถีบให้ชายชุดดำตกจากหลังคา   ไม่ทันทีซีเหวินจะได้หายใจเต็มที่ชายชุดดำอีกคนที่ถือมีดยาวก็พุ่งเข้ามาแทงเข้าไปข้างลำตัวนาง  ทว่านางใช้ด้ามง้าวกันไว้ได้ และใช้ด้าวง้าวล็อกคอชายคนนั้นไว้  รอจังหวะที่ชายชุดดำคนอื่นๆบุกเข้ามาแทงแล้วใช้ชายชุดดำผู้เคราะห์ร้ายเป็นโล่มนุษย์  ซีเหวินสู้รบปรบมือกับชายชุดดำบนหลังคาอยู่นานจนไม่เหลือชายชุดดำคนใดที่สามารถลุกขึ้นมาต่อกรกับนางได้อีก    ซีเหวินกระโดดลงจากหลังคาและวิ่งเข้าไปทางประตู  นางก็เจอกับนางรำที่หักหลัง และชายชราที่ใช้มีดสั้นจ่อคอเม่ยหลี่อยู่  ตามด้วยสายตาของเพื่อนพ้องในโรงฝึกที่มองมายังชุดที่ถูกอาบไปด้วยเลือดสีแดงด้วยความกลัว

      " คุณหนูต้า  ดูเหมือนท่านจะมาได้แค่นี้นะ " ชายชราในชุดดำเอามีดจ่อเข้าไปใกล้คอเม่ยหลี่จนเลือดไหลออกมา  ก่อนจะยิ้มหัวเราะหึหึแล้วบอกซีเหวินว่า  " วางอาวุธที่มีให้หมด "

      ซีเหวินมองท่าทางของตาแก่อย่างละมัดระวัง  นางค่อยๆยกมือขึ้นสองข้างขึ้นเหนือศรีษะ  แล้วก็ทำท่าค่อยๆแบมือที่ถือง้าวอยู่  นิ้วของนางตั้งแต่นิ้วชี้ไปถึงก้อยค่อยๆคลี่ออกมา

      เหตุการณ์ครั้งที่มันทำให้ซีเหวินนึกครั้งที่โจรบุกบ้านและจับแม่ของนางเป็นตัวประกัน

      ' ข้าทำได้ ข้าทำได้ ข้าทำได้  ไม่ต่างอะไรกับครั้งที่แล้ว '

     ซีเหวินแบนิ้วทั้งห้า ง้าวยาวค่อยๆล่วงมาจากมือ  ในขณะเดียวกันตาแก่ที่เห็นซีเหวินแบมือปล่อยอาวุธก็ง้างมือหมายจะเอาชีวิตเม่ยหลี่ที่เป็นตัวประกันไป

      ' ตอนนี้แหละ '  ซีเหวินที่รอจังหวังนี้ใช้มือขวาดึงปิ่นปักผมประจำตระกูลออกมาจากหัวและปาอย่างแม่นยำไปที่กลางกะบาลชายชราหัวหน้าคนชุดดำในเสี้ยววินาที

      แกร๊ง    ในขณะที่ง้าวตกลงกับพื้นปิ่นปักผมเองก็แทงเข้าไปในกบาลของหัวหน้าคนชุดดำ

      ฟุ่บ

      ไม่ทันที่ปลายมีดของชายชราจะได้โดนแม้แต่เส้นผมของเม่ยหลี่เขาก็ล้มลง

      ซีเหวินวิ่งเข้าไปหมายจะจับคนทรยศ

      " ข้าขอบคุณท่านมากนะที่อุตส่าห์ให้ไอ้นี่ข้า "  นางรำทรยศชูระเบิดควันที่ซีเหวินให้ตอนวางแผนจะให้นางถ่วงเวลาให้ขึ้นมา  

      " ลาก่อน " นางรำทรยศเขวี้ยงระเบิดควันทำมือของซีเหวินลงกับพื้นก่อนจะหายไปในควัน

      " เจ้านั่น  ข้าจะต้องไปหยุดนาง "   ซีเหวินจะวิ่งไปตามหาในโรงม้า      แต่ว่าถูกเม่ยหลี่รั้งไว้ก่อน  " ท่านซีเหวิน ช่วยแก้มัดพวกเราก่อนเถอะเจ้าค่ะ "

      ซีเหวินเดินเข้ามาแก้มัดให้นางรำแต่ละคนตามที่เม่ยหลี่บอกโดยดี

       หลังจากนั้นซีเหวินและพวกเม่ยหลี่ก็จัดการเก็บกวาดพวกชายชุดดำที่อยู่ตามพื้น และบนหลังคาจนถึงเช้า

       กว่าพวกนางจะได้นอนก็เป็นเวลาเช้าตรู่  


                                                                                          



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -117 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -117 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-15 01:24:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-15 01:36

{ ถูกจับตัว }

     ในยามสาย  หิมะปกคลุมทั่วหลังคา  จนอากาศภายในห้องพักครูฝึกนางรำนั้นหนาวเย็นผิดปกติ  แม้กระทั่งเม่ยหลี่ที่่อยู่ที่นี่มาหลายปีก็ยังต้องตื่นมาเพราะความหนาว
     สิ่งแรกที่นางตื่นมาพบคือ ร่างของหญิงสาวที่ก้มหน้างุด ยุ่งอยู่กับการเก็บสัมภาระใส่ลงกระกระเป๋าที่ถูกสานจากไผ่
      " ท่านซีเหวิน จะไปไหนเหรอเจ้าคะ "  เม่ยหลี่ที่พึ่งตื่นมาขยี้ตา ก่อนจะรีบเข้าไปหาซีเหวินด้วยความสงสัย
     " ข้าอยากไปให้พี่สาวเจ้าสอนร้องเพลงน่ะ  เจ้าเคยบอกข้าว่าพี่สาวเจ้าที่อยู่เมืองเสี่ยวเพ่ยมีพรสวรรค์ล้ำเลิศด้านการร้องเพลงใช่ไหมเล่า "
     " ก็ใช่นะคะ  แต่ทำไมอยู่ดีๆท่านซีเหวินถึงรีบไปละเจ้าค่ะ  น่าจะบอกกันก่อนว่าจะไป "  เม่ยหลี่มำหน้ามุ่ย
     " ข้าก็อยากบอกเจ้านะ แต่เมื่อคืน ก็เพิ่งเกิดเรื่องแย่ๆเลยไม่มีเวลานะ "
      ซีเหวินตอบอย่างเย็นชา  แต่ในใจนางเต็มไปด้วยไฟมรสุม เพราะนางรู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับหลายๆอย่างๆที่เจียนอี้ทำกับพี่น้องนางรำตระกูลหลิน  แม้กระนั้นก็ตามนางไม่สามารถบอกเม่ยหลี่ไปตรงๆได้ว่านางจะไปแก้แค้นให้แก่พวกนางสามพี่น้อง  เพราะเม่ยหลี่คงจะต้องหยุดนางเป็นแน่แท้
      " ท่านซีเหวิน  จะกลับมาหาข้าอีกใช่ไหม ถ้าท่านไม่อยู่ข้าคงเศร้า "    แม้พวกนางทั้งสองจะใช้เวลาร่วมกันไม่นานนักแต่ว่า พวกนางได้ร่วมทุกร่วมสุขกันมา  วันเวลาเหล่านั้นมันทำให้ทั้งสองรู้สึกเศร้า และเหงาเมื่อรู้ว่าต้องจากกันไป      ซีเหวินที่เก็บสัมภาระเสร็จเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมามองเม่ยหลี่ ก่อนจะเข้าไปโอบก่อนนางด้วยความผูกพัน และพูดข้างๆหูเม่ยหลี่   "เม่ยหลี่ ข้าสัญญา เราจะได้เจอกันอีก"
      ' ข้าคนนี้จะทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเจ้าสามพี่น้องเอง '   


      เมื่อทั้งสองอำลากันเสร็จ ซีเหวินก็กระโดดขึ้นซงเฉียงและค่อยๆขับม้าออกจากโรงฝึกนางรำ  นางพยายามมองบรรยากาศและวิวทิวทัศน์ต่างๆของที่นี่ เพราะนางรู้อยู่แก่ใจสูงว่ามีโอกาสที่นางจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก
      นางขี่ม้ามาถึงบริเวณที่มีต้นไม้ใหญ่สูงใหญ่   ซีเหวินจอดม้าและให้ซงเฉียงได้หยุดพัก นางลงจากซงเฉียง แล้วค่อยๆนั่งลงบนโขดหินอนใหญ่ทว่าจังหวะนั้นเองนางรู้สึกได้ถึงเงาคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร้วด้านหลังนาง  ซีเหวินหันไปมองอย่างรวดเร็วทว่านางกลับไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของสิ่งมีชีวิต นางจึงหันกลับมา
      ฟึ่บ
      ซีเหวินได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างกำลังพุ่งมาทางตน  แต่เมื่อนางหันไปกลับไม่พบเจออะไร  ' ข้าว่ามันมีอะไรแปลกๆนะ ' นางลุกขึ้นยืนและชักง้าวด้าวยาวออกมาจากด้านหลัง   ตราวนี้นางก็รู้สึกว่ามีใครบางคนพุ่งมาทางด้านหลัง
     ฟึ่บ
     ซีเหวินฟาดง้าวไปด้านหลังตนอย่างรวดเร็วหมายจะเอาชีวิตของผู้บุกรุก  ทว่านางกลับฟันโดนแค่อากาศ  นางจึงรีบหันหน้ากลับไปมอง
     ปึก
       ฝ่าเท้าอันทรงพลังกระแทกเต็มแรงที่ด้านหลังนาง  ซีเหวินยังไม่ทันได้ตั้งตัวแรงถีบที่รุนแรงจากคู่ต่อสู้ที่มองไม่เห็นทำให้นางล้มลงกับพื้น  นับว่าเป็นครั้งแรกที่ซีเหวินเจอคู่ต้อสู้ที่ทำให้นางเสียเปรียบได้มากเช่นนี้  นางรีบลุกกลับมาตั้งท่า  ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องแปลกใจกับคนที่อยู่ตรงหน้า  เพราะด้านหน้านางคือชายชุดดำที่นางคิดว่าตนเองน่าจะจัดการจนหมดแล้วเมื่อคืน   ชายชุดดำไม่ปล่อยให้นางมีโอกาสได้คิดหรือ ถามมันเปิดฉากจู่โจมซีเหวินอย่างต่อเนื่องเริ่มจากใช้วิชาตัวเบาลอยตัวขึ้น และใช้ลูกถีบถีบนางไม่ยั้ง   ซีเหวินใช้ด้ามง้าวยาวรับลูกถีบได้เพียงบางส่วน  แต่ลูกถีบที่หลุดจากการกันด้วยง้าวยาวนั่นรุงแรงจนซีเหวินกระเด็นไปโดนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง     " อ่อก " ซีเหวินกลิ้งลงไปนอนกับพื้นใหม่  คราวนี้นางรีบลุกขึ้นมาตั้งท่าจับง้าวและพุ่งตัวเข้าไปฟันคู่ต่อสู้หลายกระบวนท่า  แต่เพราะความเร็วของวิชาตัวลอยทำให้ชายชุดดำสามารถหลบการจู่โจมของซีเหวินได้อย่างรวดเร็ว   ซีเหวินจึงกระโดดสูง และหมุนตัวฟาดง้าวลงไปยังชายชุดดำ    ชายชุดดำที่เผลอ และคิดว่าซีเหวินไม่สามารถลอยตัวมาถึงตนได้นั้น  โดนปลายง้าวของซีเหวินเฉือนบริเวณใบหน้า ทำให้ผ้าคลุมที่ปิดหน้านั้นหลุดออกมาตนที่แท้จริงของคนในชุดดัน   และใบมีดที่เฉือนผ้านั้นทำให้เกิดบาดแผลเป็นแนวยาวบริเวณใบหน้าของชายชุดดำ
     ซีเหวินที่ลงมายังพื้นนั้นได้แต่ยืนจ้องหน้าชายชุดดำอย่างไม่ละสายตา  เพราะใบหน้าที่แท้จริงของชายชุดดำนั้นเป็นใบหน้าที่เข้ารู้จักเป็นอย่างดี
" ทำไมท่านถึง...... "  ซีเหวินปากสั่นตาเทิ้ม แต่นางยังคงจับจ้องไปที่ชายชุดดำ      ชายชุดดำที่เห็นซีเหวินชะงักการโจมตีก็พุ่งเข้ามาโจมตีนางอย่างต่อเนื่อง แต่ซีเหวินนั้นไม่ได้โต้กลับไปแม้แต่น้อยมีเพียงน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา และนางก็โดนกำปั้นของชายชุดดำซัดเข้าตรงใบหน้าหน้างามๆของนางอย่างจังๆ จนนางสลบไป      ชายชุดดำแบกซีเหวินขึ้นม้า
    ' ฟ้าลิขิตให้เป็นเช่นนี้เจ้าต้องไปพบกับนายท่านกับข้าซีเหวิน '  ชายชุดดำมองซีเหวินอย่างเอ็นดูจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นศัตรูกัน
    " ข้าขอโทษ "     เขาลูบหัวนางที่สลบเบาๆก่อนจะขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วหยาง









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -46 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -46 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-3-15 22:21:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-3-15 22:39

กลับมาแล้วคะ



     เสียงเท้าซงเฉียงดังสนั่นหน้าโรงฝึกนางรำ อ้อมแขนของซีเหวินเต็มไปด้วยสัตว์เลี้ยงของนาง       นางกระโดดลงจากหลังซงเฉียงและวิ่งเข้าไปในโรงฝึกนางรำอย่างรวดเร็ว      วันนี้ประตูทางเข้าของโรงฝึกถูกปิดอยู่น่าแปลกยิ่งนัก  แต่ซีเหวินไม่ได้ใส่ใจอะไร  นางผลักประตูบานใหญ่ของโรงฝึกออก



     แอ๊ดดดดดดดด

  

     เมื่อย่างเท้าเข้ามาด้านในนางก็หยุดชะงักเพราะหากก้าวเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง   นางคงได้มีรูขนาดใหญ่ที่คาง   



     "  นี่มันอะไรกัน  พวกเจ้า "    เสียงซีเหวินสั่นด้วยความตกใจ  เบื้องหน้าของนางคือนางรำสองคนที่นางรู้จักถือง้าวยาวจ่อไว้ตรงหน้านาง



     "  "  ท่านซีเหวินเองเหรอเจ้าคะ " "   นางรำสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน และลดง้าวลง  



      ขณะที่ซีเหวินกำลังจะซักว่าเกิดอะไรขึ้น  เสียงของคนที่นางโหยหาก็ดังออกมา



      "  ท่านซีเหวิน  ท่านกลับมาแล้วเหรอเจ้าคะ  "  เม่ยหลี่พุ่งตัวเข้ามาสวมกอดซีเหวิน



      " เม่ยหลี่ ข้าคิดถึงเจ้าจังเลย "   ซีเหวินกอดเม่ยหลี่ตัวกลม โดยลืมว่าในอ้อมกอดของตัวเองมีสัตว์เลี้ยงอยู่



      " เมี้ยว  "  { ข้ากำลังจะกลายเป็นแมวอัดอยู่แล้ว }  ( หม่าอี้ )



     " แมะ  แมะ " { แฮะ แฮ่ม } ( กุนซือ )



      "  กรรรรร "    { พี่สาวข้าไม่อยากเบียดกับเจ้าโง่ กับ เจ้าทึ่มนี่ }  ( หลง )



      ซีเหวินที่นึกขึ้นได้จึงรีบคลายกอดของตนทำให้สัตว์เลี้ยงในอ้อมกอดตกลงไปบนพื้น



     "  แมะแมะ / เมี้ยว  /โฮก  "    { โอ้ยยย }



     " จิ้บๆ "  ( เจ้านภาเป็นตัวเดียวที่เกาะอยู่บนหัวนางมันแสยะยิ้มให้ พวกตัวที่หล่นลงไป )



     "  แง่ง แง่ง  แง่ง  แง่ง แง่ง "  { แน่จริงก็ลงมาสิ / ใช่ๆแน่จริงก็ลงมาสิ } ( หลง/หม่าอี้ )



     เม่ยหลี่และนางรำคนอื่นๆมองสัตว์เลี้ยงของซีเหวินด้วยความสนอกสนใจครู่ใหญ่ก่อนจะดึงความสนใจกลับมาที่ซีเหวิน



     " นี่สัตว์เลี้ยงของท่านหรือเจ้าคะ  น่ารักดีนะเจ้าคะ  ข้าขอจับได้ไหมเจ้าคะ "  เม่ยหลี่พูดพร้อมเอื้อมมือไปจับเจ้านภาที่เกาะอยู่บนหัวนาง  



     แต่นภาก็บินหนีเพราะมันยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับผู้คนเท่าไรนัก  นางรำคนอื่นๆเมื่อเห็นเม่ยหลี่ขอซีเหวินจับ  พวกนางก็ขอจับเช่นกันเพราะอยากสัมผัสกับความน่ารักของพวกมันบ้าง      ทว่าที่ให้พวกนางจับตัวได้นั้นมีแค่ หม่าอี้ที่คุ้นชินกับมนุษย์  และกุนซือที่เป็นแพะเท่านั้น       ส่วนเจ้าหลงมันขู่คำราม เพราะมันเป็นสัตว์ที่ไม่เชื่องกับมนุษย์และด้วยสัญชาติญาณของมัน  ส่วนเจ้านภาบินไปเกาะบนหลังคาแล้ว



     "  เม่ยหลี่  ข้าว่าโรงฝึกที่นี่แปลกไปนะ   ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าเยอะเลยละ  "  ซีเหวินพูดกับเม่ยหลี่



    "  นั่นสินะเจ้าคะ   ข้าว่าเราเขาไปคุยกันข้างในดีกว่า  ไปกันเถอะทุกคน  "  เม่ยหลี่บอกนางรำที่อยู่โดยรอบบริเวณนี้ให้เดินกลับเข้าไปยังตัวอาคาร  นางเดินนำเข้าไปโดยมีนางรำ  ซีเหวินและสัตว์เลี้ยงของนางเดินตามปิดท้าย






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -10 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-3-15 23:03:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-3-15 23:04

คดีของเหล่าหญิงงามผู้สาบสูญ



      เมื่อเข้าไปในห้องโถงรับแขกที่คุ้นเคยซีเหวินก็นั่งเก้าอี้  บนตัวนางมีหลงกับนภานั่งอยู่คู่กัน ส่วนหม่าอี้กับกุนซือนั้นตอนนี้จัวเฉียกับจัวฉาย นางที่ใช้ทวนยาวจ่อรออยู่ที่หน้าประตูเมื่อครู่กำลังเล่นกับพวกมันตรงเก้าอี้ที่ห่างไปไม่ไกล  กับนางรำคนอื่นๆ       ส่วนเม่ยหลี่นั้นนั่งอยู่ด้านหน้าของซีเหวินนางกำลังตอบคำถามที่ซีเหวินสงสัย


      "  ท่านซีเหวินอยากรู้อะไรหรือเจ้าคะ  ข้าพร้อมที่จะตอบเจ้าคะ "  เม่ยหลี่มองตรงมาทางนางไม่วอกแวกไปที่สัตว์เลี้ยงของซีเหวินแม้แต่น้อย       ทางด้านซีเหวินเองก็ทำสีหน้าจริงจังเช่นกัน     เมื่อเข้ามาในโรงฝึกนางรำนางก็สัมผัสได้ว่าอะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะนางรำในโรงฝึกดูลดลงเหมือนหายไปสี่ถึงห้าคน


     "  เม่ยหลี่  พวกเราเป็นคนกันเองเรียกข้าว่าซีเหวินเถอะ   ข้าแค่อยากรู้ว่าทำไมจัวเฉีย กับจัวฉายต้องเอาทวนยาวจ่อรออยู่ด้านหน้าประตู  แถมประตูเองก็ปิดอยู่ซึ่งปกติเวลากลางวันเช่นนี้  ประตูของที่นี่ไม่เคยปิดนี่นา  "   ซีเหวินเงี่ยหูฟังคำตอบที่จะออกจากปากเม่ยหลี่


     "  ได้คะ    ซีเหวิน ตั้งแต่เจ้าจากพวกเราไปไม่นานนัก  ก็มีคดีเกิดขึ้นที่เหลียงโจวแห่งนี้  แต่ว่าเกิดแค่บางที่เท่านั้นและจะเกิดซ้ำๆเป็นเวลาเดียวกันอาทิตย์เว้นอาทิตย์เจ้าคะ    ผู้เสียหายรายแรกของคดีนั้นคือนางรำที่ท่านก็รู้จักเป็นนางรำของโรงฝึกเรา เยี่ยเต่อ      นางรำที่อยู่ในเหตุการณ์เราให้ฟังว่าเยี่ยเต่อได้นัดไปเที่ยวเล่นกับนางรำอีกสองคนที่หอคอยมังกร    แต่เยี่ยเต่อได้ล่วงไปก่อนเมื่อนางรำอีกสองคนไปถึงก็ได้ยินเยี่ยเต่อกรี๊ดออกมา  แต่ก็หาตัวนางไม่เจอเจ้าคะ  เยี่ยเต่อได้หายตัวไปอย่างลึกลับ        ส่วนเหยื่อรายที่สองกับสามคือหว่อเต้อเจ้ากับเสี่ยวอุ้ยคะ  เรื่องเกิดขึ้นหลังจากที่เยี่ยเต้อหายไปหนึ่งสัปดาห์ หว่อเต้อกับเสี่ยวอุ้ยเองก็ได้ไปเที่ยวเล่นที่ถ้ำเซียนลี่ถานเจ้าคะ      ข้าเตือนแล้วแต่พูดยังไงพวกนางก็ไม่ฟังหลังจากนั้นสัปดาห์หนึ่งผ่านไปพวกนางก็ยังไม่กลับมา     ส่วนเหยื่อรายที่สี่คือ เสี่ยวอี๋ เจ้าคะ    เสี๋ยวอี๋อยู่ที่นี่มาตลอดแต่พอสัปดาห์หนึ่งหลังจากหว่อเต้อกับเสี่ยวอี้หายไปเสี่ยวอี๋ก็หายตัวไปอย่างลึกลับ   เรื่องมันเกิดตอนกลางคืนเจ้าคะ    มีนางรำคนหนึ่งได้ยินเสียงเสี๋ยวอี๋กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากอะไรสักอย่างเจ้าคะ  แต่ก็หานางไม่เจอ พวกเราหานางจนรุ่งเช้าพบนางอยู่ที่ห้องโถง   สภาพนางตัวสั่นๆหงึกๆเหมือนผีเข้าเลยเจ้าคะ    นอกจากนี้ที่โรงฝึกนางรำที่อื่นๆ   หรือนางรำมืออาชีพเองก็ประสบพบเจอกับเรื่องลึกลับแบบนี้เช่นนี้เช่นเดียวกันเจ้าคะ "        เม่ยหลี่พูดไปพลางน้ำตาไหลไปพลาง


      " เพราะงั้นพวกเจ้าจึงเฝ้ายามสินะ   แล้วก็เรื่องของเสี๋ยวอี๋นี่เกิดเมื่อวาน  นางก็ยังอยู่ในห้องพักสินะ "  ซีเหวินถามด้วยหน้าตาฉงน


      " ........." เม่ยหลี่ไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ


      " ข้าขอโทษพวกเจ้าด้วยนะ  ดูเหมือนงานนี้ข้าจะช่วยพวกเจ้าไม่ได้น่ะ "  ซีเหวินก้มหน้าพึมพำ


      ทว่าจัวเฉียที่อยู่ห่างออกไปดันหูดีได้ยินที่ซีเหวินพูด  จึงโพล่งออกมา "  อะไรนะคะ   ท่านซีเหวินออกจะมีฝีมือการต่อสู้ที่สุดยอด  เหตุใดไม่คิดจะช่วยพวกเราละคะ "  


      "  ขะ  ข้าไม่มีพลังวรยุทธ์ที่จะปกป้องพวกเจ้าได้หรอก "   ซีเหวินพูดด้วยสีหน้าสลด


     คำพูดของซีเหวินทำให้นางรำฮือฮากันใหญ่  แม้กระทั่งเม่ยหลี่เองก็ตกใจไม่น้อย แต่พยายามทำสีหน้ากลับเป็นปกติ   


     เมื่อซีเหวินเห็นท่าทีของนางรำจึงเล่าสิ่งที่ตนไปเจอมาตลอดการเดินทางให้พวกนางฟัง





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-11-24 05:46

ขึ้นไปด้านบน